Yearly Archives: 2015

Kenneth Rexroth, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

DSCN2282

Cinque Terre

Μια φωνή οδύρεται στην χρωματιστή άμμο
Που τρέχουν χρωματιστά άλογα
Πλάγια στο κύμα
Εμείς μόνοι μέσα στο σύμπαν
Όπου οι θλίψεις κινούνται σαν τη θάλασσα
Του χαμένου έρωτα
Κάτω από τον αυγερινό
Που γλιστρά από τον ουρανό
Μέσα στο χλομό τυφλό νερό
Και κάνουμε έρωτα
Άκρη-άκρη στο βράχο
Που σταματούν οι αμπελώνες
Στις παρυφές των αρχαίων
Ασημένιων ελαιώνων.

***

Διαβάθμιση

Κοιμηθήκαμε γυμνοί
Πάνω στα σκεπάσματα και ξυπνήσαμε
Το ψυχρό ξημέρωμα και χωθήκαμε
Στα ζεστά σεντόνια και κάναμε έρωτα
Το πρωί είπες
“Χιόνιζε χθες τη νύχτα στο βουνό”
Εκεί ψηλά στον μπλε μαύρο βασάλτη
Αμυδρές πορτοκαλί ραβδώσεις χιονιού
Μέσα στο ροδαλό ξημέρωμα
Είπα
“Χιόνιζε μήνες
Σ’ όλο τον Καναδά και την Αλάσκα
Τη Μινεσότα και το Μίσιγκαν,
Αυτή τη στιγμή ρίχνει χιονόνερο
Στους πρωινούς δρόμους του Σικάγο,
Λίγο-λίγο μετατρέπουν τον κόσμο
Ακόμα και στο Μεξικό ακόμα για ‘μάς”.

*Από το βιβλίο “Κέννεθ Ρέξροθ, ποιήματα”, Εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα 2014. Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς (σελ. 34 και 48).

Μάριος Χάκκας, Όμορφο καλοκαίρι ΙΙ

Posted by Το κόσκινο on

inspiration_s

Έρχεται μέσ’ απ’ την καλοκαιρινή μπόρα
κατηφορίζοντας λόφους από δαφνώνες
ένα δάσος από καστανιές τα μαλλιά της
φορτωμένα με τα φύλλα της κουμαριάς
και τις υγρές ανεμώνες.
Δε φιλώ το αφράτο καστανόχωμα των πελμάτων της
δεν αγκαλιάζω τους κορμούς των δέντρων
στη δόξα της έλευσής της δεν πλησιάζω γυμνός
όπως το χορτάρι.
Κρατώντας ένα μάτσο από λουλούδια ψεύτικα
ένα μπουκέτο plastic flowers
φορώντας ένα πλαστικό χαμόγελο
μέσα στο κατανυχτικό μεσοκαλόκαιρο
στέκομαι άφωνος στο πέρασμά της.

*Αναδημοσίευση από το http://demispoetry.wordpress.com/2015/10/01/όμορφο-καλοκαίρι-ιι/

ΠΕΡΙ ΈΡΩΤΑ…….

Posted by Το κόσκινο on

yorona's avatarγια τη φωτογραφία και την κριτική

WILLIAM CARLOS WILLIAMS…..

                            Θέλω μόνο να σου πω

                           ότι έφαγα

                          τα δαμάσκηνα

                          που ήταν στο ψυγείο.

                          και που

                          μάλλον

                          φύλαγες

                          για πρωϊνό

                         συγχώρησέ με

                   …

View original post 33 more words

Δημήτρης Γιαλαμάς, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

052-copy1

Άλλως επαιτείας ή υπερύθρων φάσμα DAF De Sade

… της γενιάς μου ο αστάθμητος παράγων
που τόσο τέλειος
μόνο μια φορά εφανερώθη
ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ

Τι γύρεψα
σκυμμένος πάνω από τη μέρα
με τη χειρουργική μελάνη μου
και τις εφημερίδες αγάπης;
Μικροί ανώνυμοι θεοί
προσεύχονται τ’ όνομά μου.
Στέλνουν στον ουρανό μου
τους αγγέλους τους
νύχτα να γαβγίζουν τη θλίψη μου
μες στα γαλάζια τα μεσημέρια
ν’ αγαπιούνται
τις ώρες που λυμαίνονται τα πάθη μου.
Ποιος ουρανός θα χωρέσει τους ποιητές;

***

ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ ΤΟΥ Μ. ΣΑΧΤΟΥΡΗ

Στον Χρίστο Τσιαμούλη

Κάθε πρωί που κόβεις τη ωή
το θυμάσαι
ποτέ καμιά Βιολέτα
δεν φύτρωσε μ’ αγκάθια
μα
κρύψε από τους ληστές
τον ποιητή σου.

*Από το περιοδικό “Επίπεδο”, τεύχος 2, Γενάρτης 1981.

untitled149

Tonia Andollina, Κινηθήκαμε σε κάτι πυκνά χαμόκλαδα

Posted by Το κόσκινο on

12105758_911017285643647_3473250428988003817_n

Κινηθήκαμε σε κάτι πυκνά χαμόκλαδα
τραγουδώντας κάτι παλιά τραγούδια.
Ήμασταν δεμένοι σε μεταλλικά κρεβάτια
επενδυμένα με καουτσούκ.
Φορέσαμε κάτι χάρτινα καπέλα στο κεφάλι 

και κοιταζόμαστε γελώντας στους καθρέφτες.

Βγάλαμε τα τροχοφόρα κρεβάτια μας στους διαδρόμους

και χτύπαγαν δυνατά οι πόρτες πίσω μας.

Σκυλιά και σειρήνες της αστυνομίας ούρλιαζαν.

Κάτω στην πλαγιά περνούσε η σιδηροδρομική γραμμή.

Τρέξαμε κατά κει.

Το τρένο ερχόταν τόσο αργά που σκαρφαλώσαμε

ακίνδυνα.

Στα δάπεδα των βαγονιών

γράψαμε τα όνειρα των χαμένων συντρόφων μας.

Το τρένο εξαφανίστηκε,
μαζί και εμείς,

στα φωταδερά μονοπάτια

των πρώτων ηλιαχτίδων.

Π.Ο., Fitzroy – Τhe biography

Posted by Το κόσκινο on

12006312_919398748154270_6571218428068103902_n

Τhis book will be launched in this coming Saturday, 17 October in Fitzroy, Melbourne.
Its author is poet Π.Ο.

In this 740 pages long new book, the reader can find the “biography” of the inner suburb of Melbourne and of Π.Ο. himself, through the more than 400 portraits of some of the most important people in Australia, from prime ministers and priests to artists and gangsters…

The reader can also find portraits of places and stories about the visits in Melbourne of international “acts” such as poet Allen Ginsberg, troubadour Bob Dylan, boxing great and political activist Mohammad Ali and others…

The Greek Australian and the migrant presence in Fitzroy, once upon a time, is featured as well.

Important Australian poet Π.Ο. was born in Katerini in 1951 and arrived in Melbourne with his family in 1954. P.O. who now lives in Preston was raised in Fitzroy, worked as a survey draughtsman and edited a number of poetry magazines. Currently he edits the magazine “unusual work”.

Π.Ο. is the poet amongst the others of the critically acclaimed book “24 Hours”, an epic poem that takes place within 24 hours and has been described as an act of homage to the once working class suburbs of inner Melbourne, particularly Fitzroy.

Αυτό το Σάββατο στο Fitzroy, της Μελβούρνης, θα παρουσιαστεί αυτό το βιβλίο. Συγγραφέας ο σημαντικός Αυστραλός ποιητής ελληνικής καταγωγής Π.Ο.

Σε αυτό το βιβλίο, ο Π.Ο., παρουσιάζει τη δική του «βιογραφία», αλλά και τη «βιογραφία» ενός σημαντικού για την ιστορία και τον πολιτισμό της Αυστραλίας προαστίου της Μελβούρνης, του Fitzroy, μέσα από περισσότερα από 400 πορτρέτα ανθρώπων και χώρων που έχουν άμεση σχέση με την περιοχή στην οποία έζησε και μεγάλωσε o ποιητής.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου περνάει και η μεταναστευτική ιστορία και ανθρωπογεωγραφία ενός προαστίου προπύργιου κάποτε της εργατικής τάξης της Αυστραλίας, των Αβορίγινων αλλά και των μεταναστών, Ελλήνων και άλλων…

Δημήτρης Π. Κρανιώτης, ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on
Henri Cartier Bresson, London 1951

Henri Cartier Bresson, London 1951

ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ

Έχασα το αλφαβητάρι
της πρώτης δημοτικού
και τώρα
που ψάχνω απεγνωσμένα
να δώσω στην Άννα
ένα μήλο,
γέρασα από αναμνήσεις,
χωρίς διακοπή
για διαφημίσεις,
πίνοντας αναψυκτικό light
και κάνοντας “like”
σε τετράστιχα ημερολογίου.

***

ΓΥΜΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Έφυγε η γραφή
κι έμεινε η σιωπή
κολλημένη στην άμμο ρίμας,
που έπλασε
με στάχτες χαϊκού
ωδές ανάμεικτων προσδοκιών
σε χαλεπούς καιρούς,
με ενδιάμεσους σταθμούς
γυμνά διηγήματα
που δεν άντεξαν
το καθωσπρέπει της ενδοχώρας
και ντυμένα ποιήματα
που τιμωρήθηκαν
σε ακτές γυμνιστών
με απαγόρευση εισόδου.

***

ΑΠΩΛΕΣΘΗΝ

Άφησες ένα post-it
με υποσημείωση
το πραγματικό σου πρόσωπο,
γεμάτο ρυτίδες,
χωρίς χαμόγελο,
με αμέτρητα “απωλέσθην”
να ναρκοθετούν μορφασμούς
κατ’ επίφαση ευτυχίας.
Είναι ακόμη
κολλημένο εκεί,
από τότε που πάγωσα
πριν προλάβω
ν’ ανοίξω το ψυγείο.

*Copyright©Δημήτρης Π. Κρανιώτης
**Από το http://staxtes.com/2003/?p=1695

Αλεξάνδρα Γκιάφη, Ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on
Φωτογραφία: Rory Hudson

Φωτογραφία: Rory Hudson

Ανάμνηση

Συρμάτινα πλέγματα χαράζουν το μυαλό μου
και ο καιρός γελάει
χαϊδεύει τ’ αστραπόφερτα ποτάμια των ματιών σου
και σε χωριάτικη λινάτσα σε κεντάει.
Στο καφενέ στέκεις Ευρωπαίος
περιπαίζοντας τα χωρατά μου
και στου τρένου τα πολύχρωμα βαγόνια
χάνω τα ίχνη από τα βήματα μου.

***

Απόγνωση

Ό,τι δε γνώρισα από σένα
σα να μου το ‘χες τάξει
θα γίνει φυλακή δίχως επισκεπτήριο.
Το σταμπωτό φουστάνι μου
ακουαρέλα δανεική
χρώμα θα χάσει και χλωμό
απ’ τα χέρια μου θα πάρει.
Λύτρωση το χάραμα δε φέρνει,
η ανάσα είν’ ακόμα πορφυρή
μα εγώ στέκω πάλι απέναντι σου
και ζητώ να σ’ αγαπήσω πιο πολύ.


***

Αποχαιρετισμός

Εσύ που γύρευες την αλήθεια σου
και τον κορεσμό δεν τον πιστεύεις
τώρα γιατί φεύγεις;
Εδώ είμαι…
τα κύτταρα ενώνω
και την ανθρώπινη μορφή
για σένα αποκτώ.
Τα λίγα ‘όχι’, εκείνα τα πολύτιμα
αυτά μόνο κρατώ
και τα κουτάκια μου διασπώ
μάζα αγάπης που ορμώ
σε ολοκλήρωσης κενό.
Ό,τι δεν είμαι αντανακλώ
γυάλινο πρίσμα, ρόδου χρώμα
αυτό είμαι κι εγώ.
Μπορείς αν θες να φύγεις
γιατί το μέσα σου αγαπώ
απλά που δεν με γνώρισες
γι αυτό μόνο πενθώ.


***

Ερωτικό

Απόψε θα χορέψω για σένα!
Θα χορέψω μέχρι το πρωί.
Η μουσική ζωή θα δώσει στα νεκρά μου μέλη
και θα ξυπνήσω όλη τη γειτονιά να δει το θαύμα.
Απόψε θα φωτίσω για σένα τις γκρίζες μας κολώνες
πειρατικοί σταθμοί θα παίζουν το χορό μου.
Απόψε θα ζηλέψω για σένα!
Θα ζηλέψω με πάθος όνειρα μεγάλα
θα γίνω θεατρίνα και
στο σανίδι της ψυχής σου
θα δώσω την πιο γλυκειά παράσταση.
Και τα λουλούδια του κοινού
στο χώμα θ’ ακουμπήσω
να βλαστήσουν εκεί τα άνθη της χαράς μου
και να σου προσφέρουν τον πιο φωτεινό κήπο!
Απόψε θα πεθάνω για σένα!


***

Θύμηση

Έτσι έφυγα μακριά σου
ώσπου η φωνή μου βράχνιασε.
Έγιναν θρήνος τα τραγούδια
… έπειτα σιωπή.
Μα μέσα στο στείρο πια σκαρί μου,
άδειο από ζωή, άδειο κι από φόβο,
στα γερασμένα κύτταρα μου
θυμάται ακόμα το μυαλό
δυο χέρια που αγάπησα
κι ένα παιδί που ρώταγε όλο απορία:
Μπαμπά γιατί αυτή η γυναίκα κρατά λευκά στεφάνια;


***

Το ανδρικό γινάτι

Τι με κοιτάς;
Δεν έχω πια φωνή να τραγουδώ μαζί σου…
Τετράδιο το πρόσωπο μου
γεμάτο βρόχινες γραμμές
με λέξεις ανορθόγραφες
στο χρόνο αλλοιωμένες.

Φοβάμαι το περπάτημα τη μέρα.
Τους αστικούς δρόμους έκανες ναρκοπέδια,
τις άσπρες τους γραμμές τεντώνεις με αφέλεια
κι εγώ τραβάω λάθος μονοπάτι
σαν σου προσφέρω λάφυρο
το ανδρικό γινάτι.

*Από τη συλλογή “Οι μικροί άνθρωποι”, (2003), εκδ. Δωδώνη.

Γιώργος Γκανέλης, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on
Φωτογραφία: Γιώτα Παναγιώτου

Φωτογραφία: Γιώτα Παναγιώτου

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Στον Μάριο Χάκκα

Η εξουσία σε συνθλίβει, σου στερεί τα όνειρα
δεν έχεις πια βούληση επιλογής, δεν έχεις τίποτα
είσαι μια κενή σελίδα στο καλάθι αχρήστων
που θα φορτωθεί σε κάποιο απορριμματοφόρο.
Η φωνή σου μια παροπλισμένη κραυγή
σ’ έναν πόλεμο με χαμένες μάχες.

Κι όμως αντιστέκεσαι ακόμα
διεκδικώντας τη φετινή άνοιξη
που πρόβαλε μέσα απ’ το δάσος της Καισαριανής
ρίχνοντας πάνω στα ερείπια λίγο φως.

***

ΑΠΑΘΕΙΑ

Ν’ αρχίζεις το πρωί με χαμόγελο
είναι πια μια πολυτέλεια
να τελειώνεις το βράδυ με λυγμό
μια αναγκαστική συνήθεια.
Να είσαι ο εαυτός σου δύσκολο
να κρύβεσαι πίσω από σκιές θεμιτό.
Έχουν αλλάξει οι ρόλοι
μας έχουν καθυποτάξει οι μέτριοι
κι εμείς θεατές των εξελίξεων.

Φτάσαμε στα πρόθυρα του τίποτα
με υποσχέσεις χωρίς προστατευτικό κάλυμμα.
Οι ουρανοί διάτρητοι, το μέλλον αβέβαιο.
Κι οι τουρίστες στο Σύνταγμα
με το σακίδιο στον ώμο ν’ απορούν
βλέποντας επαίτες στους δρόμους
να εκλιπαρούν για βοήθεια.

Η απάθεια είναι μια ακόμη ήττα.

*Από τη συλλογή “Χρεοκοπία ιδεών”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2014.

Μαρία Σερβάκη, Από τη συλλογή “Ο Οδοιπόρος”

Posted by Το κόσκινο on

12065748_438363473022028_7411074967835621250_n

Χωράφι με χαμομήλια Μετά η βροχή
Επαίτης των αστεριών ο αυτοεξόριστος
Εσύ εσύ που περπατάς με τους νεκρούς αιώνες τώρα
περπατάς με τούς νεκρούς
Ήχοι ήχοι που με κυνηγούν
Ο θάνατος μας αποδομεί, είπε ο Οδοιπόρος. Ο θάνατος είναι
η μαγεία της ζωής
Συντέλειες οστών πνεύματα της πέτρας
Ήχοι ήχοι ήχοι
Ο θάνατος είναι η σαγήνη της ζωής
Το μόνο που ελπίζεις είναι πως κάποτε θα γλιστρήσεις κατά εκεί

***

Η χώρα αυτή που δεν είναι πια η πατρίδα μας
Θυμήσου
Όρθροι και λιβανωτά καμπάνες
Πρόσωπα ψίθυροι πρόσωπα αναφιλητά
Χλωμές αυτοκρατόρισσες καλόγριες
Τάματα μαυρισμένα από κεριά
Θυμήσου θυμήσου
Μεσουρανήματα αρπαχτικά αποθεώνοντας ορίζοντες
Γη μου ω γη μου
Κρίμα μου
Φωνή μου
Κι ω τώρα ω τώρα
Κατεδαφισμένη ένα παραστράτημα των καιρών
Και πού ο θρύλος σου ψυχή μου γυρισμός

***

Βρίσκομαι κάπου… Βρίσκομαι πού; Κι άραγε; πού αλλού
στο χρόνο;
Τούτος ο χρόνος, ο χώρος τούτος, η σιωπή;
Χαρτιά… βιβλία, χειρόγραφα, φυλλάδια… Σκόνη, μαύρη σκόνη,
σκόνη παντού… Το φως ελάχιστο. Κάποτε το φως δυναμώνει.
Δεν υπάρχει τίποτα εδώ μέσα ζωντανό… πότε πότε κάποιος
έρχεται…
δεν τον βλέπω μα τον αισθάνομαι… πάντοτε ο ίδιος…
κάπου κοντά μου μοιάζει να στέκεται…
Πού τέλος πάντων βρίσκομαι;

*”Ο Οδοιπόρος”, Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 2013.