Έργο του Van Gogh

Χτύπημα βαρύ…
Μ’ ένα ζεϊμπέκικο
παρηγοριέται.

***

Βαριά άρρωστη
μετρά τις δυνάμεις της
κι εγώ ελπίζω.

***

Την τυλίξανε
Με σεντόνι και πάνε.
Πώς να μην κλάψω.

***

Βαρύς ο πόνος
του χωρισμού. Του τάφου
δε βαστιέται.

***

Κοίταζε τόσα
μπροστά του. Τώρα βλέπει
κυπαρίσσια πια.

φίλοι εμφανίζονται
απ’ τα παλιά
σαν αναγεννημένοι
απ’ τις στάχτες
που άφησε πάνω τους
η πάχνη του χρόνου
που αδιόρατα φώλιασε
στα πνευμόνια μας

μιλούν για νεκρούς
δαιμονισμένους
μάγισσες
και κυνήγι φαντασμάτων

κι εγώ που θέλω
να βυθιστώ πιο πολύ στη ζεστασιά
των σκεπασμάτων
απολαμβάνοντας αλλόκοτα
πρωινά όνειρα

*Πρώτη δημοσίευση στο ιστολόγιο Βαρελάκι της ποιήτριας Ασημίνας Ξηρογιάννη στο http://varelaki.blogspot.gr/2014/09/notationes-2014_84.html

[…]
Μεταξύ μας, φίλοι μου, σας λέω

Εδώ

Αντιπαλεύουν δίχως τελειωμό παράδοση και αλλαγή

Τάξη και Περιπέτεια

Σεις που το στόμα σας είναι πλασμένο κατ’ εικόνα θεού

Που με το στόμα σας μιλάει η τάξη

Μη μας κρίνετε αυστηρά όταν θα μας συγκρίνετε

Με τους τρανούς εκπροσώπους της τέλειας τάξης

Εμάς τους κυνηγούς της περιπέτειας

Εχθροί δεν είμαστε

Να σας δώσουμε θέλουμε εκτάσεις απέραντες παράξενες

όπου τ’ ολάνθιστο μυστήριο δίνεται σ’ όποιον γυρεύει να το κόψει

Βρίσκονται εκεί πρωτοφανέρωτες φωτιές χρώματα που δεν τα’ δε

μάτι ανθρώπου

Χιλιάδες άυλα φάσματα

Που περιμένουν να τους δώσουμε μορφή

[…]

*Μετάφραση: Κλείτος Κύρου.
** Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι της Σοφίας Περδίκη, “Συνομιλία”, 12 χ 12 εκατοστά, μικτή τεχνική.

Είμαι! Οι αιώνες κυλάνε επί αιώνες:

κι αυτό που είμαι, ήμουν και θα είμαι:

να γιομίζω ανώτερο γραφτό με όγκο σιγανό,

και να τείνω, ολοένα, στο φαρδύτερο σκοπό.

Ο λίθος είμαι που κοιμήθηκε· ο παλιός, παλιός εκείνος ύπνος

άφησε το πολυκαιρισμένο χνάρι του πολύ βαθιά εντός μου·

το φυτό είμαι που ονειρεύτηκε· και ιδού! ακόμα τη θωρεί

να κατοικεί επί τ’ ανθρώπινου προσώπου κείνη την ονειρο-ζωή.

Κοιμήθηκα, ονειρεύτηκα, και ξύπνησα: άνθρωπος είμαι!

Το καλύβι φυτρώνει ανάκτορα· τα βάθη θρέφουνε φως·

ακόμα επί! περνούν μορφές· αλλά μορφή βαστάει δύναμη

πιο βασιλοπρεπή!

Ο αοιδός, πεθαίνοντας στ’ αρχίνημα του τραγουδιού του,

ακόμα ζει εντός μου· και γι’ άλλη μια φορά μέλλει

να ξεσφραγίσει χείλια ωραιότερων ωδών·

γιατί είν’ οι χίλιες γλώσσες της αθανασίας μιλιές μου.

Γενάρης 1892

*Το ποίημα και η επάνω εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://gr.contrainfo.espiv.net/2014/07/22/voltairine-de-cleyre-1866-1912-i-am/ δεν γνωρίζουμε τον μεταφραστήή μεταφράστρια.

Η Voltairine De Cleyre (1866-1912) ήταν αναρχική αγωνίστρια, συγγραφέας και ποιήτρια από τις ΗΠΑ. Ευελπιστούμε στο μέλλον να παρουσιάσουμε περισσότερα ποιήματά της.

Είναι στιγμές που νομίζεις οτι κάποιοι μπαίνουν τα βράδια 

σπίτι σου και το αδειάζουν. Τα παίρνουν όλα, κοσμήματα,

φωτογραφίες, ρούχα, βιβλία, αρωματικά προφυλακτικά,

τον πατατούφα, ακόμη και το πηρούνι που είναι καρφωμένο

πάνω στο κουνουπίδι που δεν έφαγες παίρνουν..
.
Παίρνουν τις αναμνήσεις σου, τις απολύσεις σου, τα όνειρά σου

παίρνουν, τα σκουπίδια σου παίρνουν και τώρα όλοι ξέρουν 

ότι είσαι επίκουρος ταξιθέτρια σε μια παράγραφο που την

τελευταία στιγμή έβγαλε από το έργο του ο νομπελίστας ποιητής

όλα τα παίρνουν εκτός από σένα.

Και τότε αρχίζει η ανθρωποφαγία.

Κάτι πρέπει να κάνει κανείς τα βράδια μόνος με το σώμα του.

Ο γείτονας κλείνει την τηλεόραση.

Σε κοιτάζει.

Ανοίγει μια σακούλα πατατάκια. Ανοίγει και δεύτερη.

Το πρωί ξυπνάς και όλα βρίσκονται στην θέση τους,

όλα εκτός από το πηρούνι.

“Ακούς κάτι;”. “ένα τίκ;”

“Ναι, είναι ο χρόνος του κλέφτη, ο βλάκας τον ξέχασε μέσα στον τάφο”.

Ο γείτονας πήγε Super Market!

Lock Out

mακροβούτι στα στρωσίδια από νωρίς
να πάει στον αγύριστο η μέρα
αυτή που χτες περίμενα στο φως της να λουστώ
μα ήρθε με φαρέτρα φορτωμένη.
Με κρατημένη αναπνοή σε κόλπο απάνεμο ζεστό
απ’ όλες τις μεριές προφυλαγμένο
κάλμα εφήμερη, πλαστή
αναζητώ
σαν όαση ασφαλείας
ν’ απλωθώ
να σώσω τη μισή ζωή απ’ όση μου απομένει
αυτή που μέχρι χτες λογάριαζα χαμένη.

—

Το άχ και το όχι

όχι.
Μη με βασανίζεις άλλο σε παρακαλώ
είπε το ποίημα στον βραβευμένο,
Μη με φορτώνει με παραπανίσια επίθετα.
Ένα αχ ψυχής φτωχό να γίνει θρήνος πολυτελείας.

*Από τη συλλογή “Τρελή τυγλόμυγα”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2013.

Αν τολμήσεις να εκπλήξεις
την αλήθεια αυτού του παλιού τοίχου΄
και τις ρηγματωσιές του και τα ξεφλουδίσματά του,
που σχηματίζουν πρόσωπα, σφίγγες,
χέρια, κλεψύδρες,
θαρθεί με βεβαιότητα
μια παρουσία για τη δίψα σου,
θα φύγει πιθανώς
αυτή η απουσία που σε πίνει.

*Από τη συλλογή «Τα έργα και οι νύχτες», 1965. Μετάφραση Αμαλία Ρούβαλη. Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκαν από το http://bibliotheque.gr

Φώτο: A. Mansolino

Η πίστη μου είναι ένα μεγάλο βάρος

Που κρέμεται απο ένα μικρό σύρμα σαν την αράχνη

Που κρεμάει το μωρό της

Από ένα λεπτό ιστό

Σαν το αμπέλι

Με την κληματαριά του

Να υποβαστάζει τα σταφύλια

Σαν βολβούς ματιών

Σαν τους Αγγέλους που στροβιλίζονται

Πάνω στο κεφάλι μιας καρφίτσας.

Ο Θεός δεν χρειάζεται πολύ σύρμα

Για να κρατηθεί εκεί

Μόνο μια λεπτή φλέβα

Με το αίμα να πηγαινοέρχεται μέσα της

Και λίγη στοργή.

Φωτογραφία: A.Mansolino

Έφυγε τόσο νέα και όμορφη

μ’ άφησε μόνο με τη στείρα λογική, όταν

η φαντασία μου αυτομόλησε στο πνεύμα των εφήβων.

Τώρα λοιπόν ήρθε καιρός να ξαναρχίσω να κοιτάω 

κάτω από τα έπιπλα και το κρεβάτι,

μήπως και πάλι δω

τα χιλιάδες εκατομμύρια φίδια που ζούνε

μες στο πάτωμα.

Ήρθε καιρός να ιδώ ξανά τα όνειρα εκείνα

που όλες οι γυναίκες του κόσμου –λέει-

επιδίδονται τις νύχτες σε ένα φεστιβάλ οργίων,

κρυφά από όλους τους άντρες.

Μπορεί ακόμα με λίγη προσπάθεια

βαθιά μες τα σκεπάσματα –ίσως-

να ξαναζωντανέψουν οι ποιο αθώες,

αιμομικτικές μου φαντασιώσεις.

Αυτά και άλλα πολλά

τα πρωτοείδα στη νηπιακή μου ηλικία

και οι μεγάλοι έκαναν πως δεν τα έβλεπαν.

Στη νηπιακή μου εφηβεία για λίγο τα ξαναείδα.

Τώρα όμως, στο νηπιακό μου γήρας –δυστυχώς-

δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι για να τους μιμηθώ

και οι νεότεροι –ευτυχώς-

ούτε που θέλουν να με ακούσουν.

*Από τη συλλογή “Η ταξιθέτρια του χάους”.