εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

— αυτή η γνωστή γυναίκα —

5.
Πολύς είναι ο πόνος, κι εγώ λίγος

ανοίγω την πόρτα, πάω να δουλέψω

τον πόνο με τα χέρια

πολλών ανθρώπων
στην αλυσίδα της καρότσας

που αποκαρδιωμένοι αναδύονται

από τα συντρίμμια της κάθε μέρας

μασώντας αποδείξεις
και στη χαρτόκουτα

όπου κοιμούνται οι πρωτόγονοι

σ’ έναν κύβο χωρίς λεξικό

εξατμίζεται η ζέστη

το ένα δάχτυλο μετά τ’ άλλο

μέχρις ότου να πέσει ο καρπός

κι από την τρύπα της ασφάλτου

βλασταίνει, χλιαρά, το μίσος

Όπως το ενεργούμενο το χάδι

που τη δύναμή του να ελέγξει δε νογά

όπως ο σκύλος που απ’ την πολλή του αγάπη

κατέφαγε το πρόσωπο του παιδιού

*Μετάφραση από τα ιταλικά: Ευαγγελία Πολύμου.
**Από το Ποιείν στο http://www.poiein.gr

Artwork: Levalet

ρήξη τυμπάνου πτήση κατάδυση διάγνωση κοχλία έπαρση
λαβυρίνθου έλευση υποστολή αξονικών εντροπιών φραξιο-
νιστικών δυνάμεων ενόπλων έτσι καταλύεται η έλλειψη
ρήματος στων επιθέτων την επίθεση στων ουσιαστικών την
ουσία στην ασυνταξία της σύνταξης στην αγραμματοσύνη
της γραμματικής στην ασυμφωνία των χρόνων στην πλη-
θυντικότητα του ενικού στην αφθογγία των φθόγγων στην
αντιπαράθεση των παραθετικών εξερευνώντας ιχνηλατικά
διαβολικά ανιχνευτικά θεϊκά την κάλυψη απόκρυψη παραλ-
λαγή του αβυσσαλέου πυθμένα της θάλασσας της ηφαιστειο-
γενούς επιφάνειας της γης της πλανητικής απεραντότητας
τ’ ουρανού ανάμεσα στ’ ανθισμένα feuille volante της πέτρι-
νης μυστικής κερασιάς της δαγκωμένης μυγδαλιάς και της
ατομικής χρησμωδικής σαγκουινιάς

*Αναδημοσίευση από το http://www.bibliotheque.gr/

Κλαίω για τον σπασμένο χρόνο
Αύρα του καλοκαιριού
Συκή στο σώμα σου
Κλαίω για τα υγρά
Που νότισαν τη θάλασσα
Κι ένα τρύπιο πράσινο καπέλο
Που ρούφηξε ο ουρανός
Κλαίω για τη ζέστη
Της άμμου
Θαλπωρή στο αίμα.

*Από τη συλλογή «Λόγια Θανάτου και Αγάπης», Εκδόσεις Ένεκεν, 2015.

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Αθηναϊκά Γράμματα”, τεύχος 10, Μάιος-Αύγουστος 1958.

Ήλθες κι έφυγες.
Ήσουν ζωή. Σκιά πια.
Κι εγώ σκιά μου.
____

Ντουλάπια κλειστά
φυλάνε ενθύμια,
που μας πληγώνουν.
____
Φωτογραφίες,
φτωχά λείψανα στιγμών,
που δε ζούμε πια.

____
Οι μέρες περνούν
μ’ ενθύμια σε μέλλον,
χωρίς δικά του.

____
Θά ‘ρθει κάποτε
η στιγμή να ζεις μόνο
με αναμνήσεις.

A minha Cidade é feita de muros que não se vêem…
A minha Cidade é só para alguns…
A minha Cidade é cada vez menos verde…
A minha Cidade é cada vez mais silêncio e ruído…
A minha Cidade é cada vez menos Tejo e mais arame farpado…
A minha Cidade é sobretudo indiferença…
A minha Cidade é cada vez menos amor em cada dobrar de esquina…
A minha Cidade ainda é a minha paixão.
Branca, luminosa, enluarada…

My City is made of walls
that are not seen …
My City is just for some …
My City is less and less green …
My City is increasingly silence and noise …
My City is less and less Tejo and more wire fence
My City is mostly indifference …
My City is less and less love in every
round street corner …
My City is still my passion.
White, bright, moonlit …

Η Πόλη μου είναι καμωμένη από τοίχους που είναι αόρατοι…
Η Πόλη μου είναι μόνο για μερικούς…
Η Πόλη μου είναι όλο και πιο λίγο πράσινη…
Η Πόλη μου είναι όλο και πιο σιωπηλή και θορυβώδης…
Η Πόλη μου έχει όλο και πιο λίγο Tejo* και πιο πολλά αγκαθωτά σύρματα
Η Πόλη μου είναι περισσότερο αδιάφορη…
Στην Πόλη μου συναντάς όλο και πιο λίγη αγάπη σε κάθε γωνία…
Η πόλη μου είναι ακόμα το πάθος μου
Λευκή, Λαμπερή, Φεγγαρολουσμένη…

*Πρόκειται για τον ποταμό Τάγο.


Γρήγορα

Να συνδέσω με φιάλη οξυγόνου

το στόμα, να γεμίσουν

τα πνευμόνια.

Χτύπο να δώσω της καρδιάς,

μ’ απινιδωτή.

Να επαναταξινομήσω 

τις κάρτες μνήμης,

στο νου.

Το αίμα 

να ρεύσει στις φλέβες,

με μετάγγιση.

Με ρεύμα να διαπεράσω

το καλωδιωμένο σώμα,

να ζωντανέψει κινήσεις.

Τώρα μπορώ να σε αφήσω να φύγεις…

6/9/2015

Conversations I’ve Never Had
by Caitlin Maling
Fremantle Press, 2015

Few writers seem to get the viciousness of Perth. John Mateer’s early poems do, and some of Deborah Robertson’s short stories. There’s also Laurie Duggan’s one-liner, ‘you can see why all the really savage punk bands came from here’ (‘Things to Do in Perth’), and for the encyclopaedic and lyrical, John Kinsella’s wonderful, aptly sprawling ‘Perth Poem’.

Caitlin Maling’s debut collection, Conversations I’ve Never Had appears at first to be almost overwhelmingly concerned with place and places, most often in and around Perth. Yet these are poems of place in a secondary sense: as backdrops to the poet’s central themes of family and suburban rite. Many of the poems appear to have been written while living overseas (North America and the U. K.), and fall into a less-critical tradition – that of the homesick, coastal-dwelling Western Australian’s lament, best rendered in The Triffid’s 1986 album, Born Sandy Devotional. Like the cover image of that album (an aerial photograph of Mandurah in 1961) there is a preference for the topographical perspective in a number of Maling’s poems, which could be partly a result of the distance from which they’re written (that is, from which the places are remembered and evoked), and because the views most residents have of that city, when leaving it or returning after a long time, are from the air. There is, however, more than one rear-view mirror here too – including in the final poem’s somewhat febrile litany of place names, a poem which also contains my favourite line of the book: ‘defenestrating apple cores at 140 kmph’ (‘Directions’).
Continue reading →