5.
Πολύς είναι ο πόνος, κι εγώ λίγος

ανοίγω την πόρτα, πάω να δουλέψω

τον πόνο με τα χέρια

πολλών ανθρώπων
στην αλυσίδα της καρότσας

που αποκαρδιωμένοι αναδύονται

από τα συντρίμμια της κάθε μέρας

μασώντας αποδείξεις
και στη χαρτόκουτα

όπου κοιμούνται οι πρωτόγονοι

σ’ έναν κύβο χωρίς λεξικό

εξατμίζεται η ζέστη

το ένα δάχτυλο μετά τ’ άλλο

μέχρις ότου να πέσει ο καρπός

κι από την τρύπα της ασφάλτου

βλασταίνει, χλιαρά, το μίσος

Όπως το ενεργούμενο το χάδι

που τη δύναμή του να ελέγξει δε νογά

όπως ο σκύλος που απ’ την πολλή του αγάπη

κατέφαγε το πρόσωπο του παιδιού

*Μετάφραση από τα ιταλικά: Ευαγγελία Πολύμου.
**Από το Ποιείν στο http://www.poiein.gr