Έτσι, καημό το ΄χω…
Αυτές οι συλφίδες του τηλεμάρκετινγκ
Να πουν για μια φορά την αλήθεια
Για μια φορά να ξινίσουν τα μούτρα τους
Μη αποδεχόμενες το ρόλο
Πετώντας μάσκες και μικρόφωνα
Όλα να τα βροντήξουν
Και να φύγουν!

(In the pandemonium that followed the quarrel between Achilles and Agamemnon, Thersites
was attacked by Odysseus and took refuge in his tent. Odysseus chased after him and after
boasting that he would kill him straightaway if he ever set eyes on him again, he went away
leaving the ugly warrior angrily muttering to himself.)

The scoundrel has disappeared. But
he’s watching me. I sense it, I can practically see him,
cowering in his mug’s dirty shell,
that spiteful eye nervily playing with vengeance
like an unearthed bone.
Ugly cur! I’d turn him into food
for the mongrels that with comic eagerness
ran to meet us we arrived in this slaughterhouse.
(Some campaign! For ten years now,
we’ve been offering the perfect regime
to a populace of drooling tetrapods:
freedom for them to foul on us,
equality in the rending of our guts,
fraternity with the tics that feast
on the shortfall of our blood.
Fine! Fine! With grunts filled with rotten teeth
and bubonic spasms generation upon generation
will laud the endurance of the Greeks:
that persistent honing of a name
that wasn’t even a rod.)
Drunkard! I’d drown him in the blood
that he so meticulously nurtures,
devouring others’ hopes and dreams and expectations,
if I didn’t know that his wolves would run wild
blinded by the smell of their brother’s death.
Blinded by the smell!
Imbeciles; incompetents!
When have you ever felt something whole?
When have you ever recognized something pure?
When have you ever toiled for something your own?
“All this slaughter can be endured by a soul
only as individual stimuli,” Nestor says.
Where does the old man find such composure?
He assumes those unwashed failures of sound limb
have a soul.
That permanently good intention sickens me.
He nurtures it in his plinth gaze like a pet wound:
obese, arrogantly laconic, irritatingly slothful.
Some kind of immunity must be keeping it alive
after so many infectious denials.
A warrior has to know when he’s in danger of crying.
There are no eagles among people.
I can’t imagine prudence as a knife
that you leave on the dining table, when you go out to battle.
That image is one of the old man’s best,
though not the most popular in a herd unable to comprehend
the meaning of a sentence with more than three words.
I cannot conceive of a system of values that you wash
and hang out to dry when it gets soaked in wanton blood.
That image is mine.
Except that I am not willing in poetic verse
to play up to the hypocrisy of the assemblies.
They came here for plunder and parade
the wounded honor of their race
like an old whore among the carcasses.
(But only up to a point are the dead harmless).
I came here for plunder and I know I may end up
from one day to the next as plunder.
There’s nothing I can do about that.
(Nothing more by me).
“The ugliest man who came to Ilium.
Bandy‐legged and lame in one foot.
His shoulders curved forward
meeting over his chest.
And above, an elongated head
with a little hair on its crown.”
Just so, my blind bard, just so!
The ugliest man, but not the only one,
though perhaps the most appropriate for supplying material
intended to stimulate words’ natural slothfulness.
Words are slothful, my dear friend, I can assure you.
They have a mania for sitting on what they want to say,
until it stinks.
Then, they fly to another… coop, let’s say.
What can you do during that short flight?
At any rate your winged words may be a decent idea.
I very much doubt if you know that.
As for me, I know what I know, what I must do, what I can hope.
I’ll go out even if it means a bloodbath.
I need to pee.

*Translated by David Connolly.

I am everyman,
I am everywoman, every current,
every breeze,
I am in exile, looking for a home,
I am universal, a citizen of the world,
I am no trespasser,
I come in peace,
I am the colour of rainbows,
I drift among a mass of people,
seeking refuge, carried on storms,
I am a witness of the world of of poverty and war,
I was born into revolution, turmoil and strife,
in rubble to the sound of bullets and explosions,
my neighbours are dead, my friends are lost,
I have escaped persecution and oppression,
I am in search of freedom and hope,
but I am refused, and given no welcome,
I am vilified and abused, told to shut my mouth,
I ride waves of persistence, move in many directions,
I am the blood and soil of humanity,
I carry the kiss of diffrent languages tonque,
I arrive with the weight of dignity,
I have fled sleepless and anquished nights,
I am a world of believe and struggle,
moving onwards with memory and survival,
my voice rings out on all continents,
I am an endless river, releasing currents of endurance,
I am tired, but will not be silenced or confined no more,
I am a dream that never ever fades

ΣΠΟΥΔΕΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ

Ήσουν σίγουρη
Κι έπειτα πόνταρες πολύ
Σε αυτή την εξάντληση:
Τα χέρια του
Θα επιβεβαίωναν τις άκρες σου
Κι όλες αυτές οι σαχλές φιλοσοφίες
Περί ανυπαρξίας
Θα σταμάταγαν
Όμως το πρώτο τσιγάρο
Είναι αμείλικτο
Πάντα

***

ΠΟΙΗΣΗ

Όπως όταν βάζεις την τελευταία πινελιά
Σ’ έναν κατάλευκο πίνακα

*Από τη συλλογή «Απλά Πράγματα».

Της Ελένης Γαλάνη

Φωτογραφίες: Ελένη Γαλάνη

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015. Στο Μπουένος Άιρες γιορτάζουν τα διακόσια πέντε χρόνια ανεξαρτησίας της Αργεντινής από την Ισπανία με τριήμερο εκδηλώσεων και οι προετοιμασίες για την ομιλία της προέδρου Christina de Kirchner την επόμενη μέρα στην ιστορική Plaza de Mayo κορυφώνονται. Η Λεωφόρος της 9ης Ιουλίου που οδηγεί στην μεγάλη πλατεία είναι γεμάτη πούλμαν και ανθρώπους – κάποιοι κρατούν σημαίες. 

Το ραντεβού με τον Hugo Mujica είναι στο σπίτι του στην οδό Libertad, που όπως μου έγραψε στο μέιλ «είναι κοντά στο ξενοδοχείο σας, μόνο δέκα τετράγωνα μακριά». Οι δρόμοι είναι μεγάλοι και ευθείς στο Μπουένος Άιρες (τόσο μεγάλοι που τα νούμερα των σπιτιών είναι τετραψήφια) και τέμνονται σε απόλυτη συμμετρία. Οι αποστάσεις μετριούνται σε τετράγωνα, η ρυμοτομία θυμίζει το Μανχάταν.

Με περιμένει στο γραφείο ενός ψηλοτάβανου δωματίου που είναι γεμάτο βιβλία. Η βιβλιοθήκη καλύπτει ολόκληρη τη μεγάλη πλευρά του τοίχου μέχρι ψηλά στο ταβάνι – χρειάζεται σκάλα για να φτάσει κανείς στα ψηλότερα ράφια. Παρατηρώ τις ράχες των βιβλίων, υπάρχουν πολλές δερματόδετες εκδόσεις. Όλα είναι τακτοποιημένα στην εντέλεια, ο φωτισμός είναι χαμηλός, δεν υπάρχει κεντρικό φως, μόνο κάποια φωτιστικά δαπέδου, το δωμάτιο είναι σχεδόν σκοτεινό.

Στεκόμουν θυμάμαι, μπροστά σε ένα παράθυρο και ξεκίνησα να γράφω σε ένα χαρτί αυτό που έβλεπα. Δεν είχα γράψει ποτέ τίποτα μέχρι τότε. Ένιωσα ότι δημιουργήθηκε κάτι εκείνη τη στιγμή, κάτι που ήταν ποίηση.

Continue reading →