Τί νόμιζες, ανόητε;
ότι δεν βλέπω;
ο εθελοτυφλών απαντάται
ως ο χείριστος φονιάς
όταν ψυχές, τα δειλινά,
στριμώχνωνται σε μια φέτα ψωμί.
Τί νόμιζες,δειλέ;
ότι δεν ακούω;
τους ήχους από τα δάκρυα των αγγέλων
και τα φτερουγίσματα,
στα σοκάκια, από τα περιστέρια
αυτήκοοι συνωμότες.
Τί νόμιζες, αλλαζόνα;
ότι σε πιστεύω;
τα έκδηλα ψέμματα
γδούπος τους σφυριού
που έτσι, άκομψα,
έχεις ξεπουλήσει.
Μα θα ΄ρθει εκείνη η ώρα
η ευλογημένη
που τα τραπέζια θα είναι γεμάτα
και συ θα πεινάς
τα περιστέρια με τα γαμψά τους νύχια
θα σου ξεσκίζουν τα μάτια
και το σφυρί θα σε χτυπήσει στην καρδιά,
εκεί που πονάς.

*Ο Φιλάρετος Στεφανάκης είναι ποιητής. Είναι ένας στα έντεκα εκατομμύρια. Τόσο μοναδικός όσο ο καθένας στα έντεκα εκατομμύρια…

Και ο αυτόχειρας ποιητής
τις τελευταίες εκείνες στιγμές
επιτέλους κατάλαβε˙
και θα ήταν το ποίημα που θα άλλαζε τον κόσμο

μα το αίμα ήταν πολύ τώρα
και τα δάχτυλα δεν άντεχαν το βάρος του στυλού.

*Για περισσότερα ποιήματα του Αλέξη Αντωνόπουλου, μπορείτε να επισκεφτείτε το site του ιδίου στη διεύθυνση http://www.alexantonopoulos.com

Άντε και Ραντεβού στα γουναράδικα
ἡ δ᾽ ἠθικὴ ἐξ ἔθους περιγίνεται
Ηθικά Νικομάχεια
Η πιο αποτελεσματική πρόσβαση στη γνώση
Είναι η ελεύθερη γνώση
καθηγητάδες δικαστές και συγγραφείς
Πουλημένοι για ψωμί
Της θεσούλας το καυκί
Αγία και ομοούσια οικογένεια
Το καθεστώς, σε πουλάει για το βιός
Οι ισχυροί θα συνωμοτούν
Να κρατήσουν το ταψί
Και οι φτωχοί θα πεινάνε
Και θα κρώζουν μέσα πάντα στο μαντρί
Νομενκλατούρα πρόζα της γνώσης
Βρωμάει σαν συντηρητικό σε κονσέρβα
Ακραιφνείς εποχές για μέντορες
Έκανε η μηχανή αλήθεια το Α έλλατον
Πιστεύω εις ένα θεό που τον χάνω
Πίνω μπύρες και κρασί του σκασμού
Στην εξοχή
Πιστεύω στη θεία απόσταξη
Στην ευγενή μέθεξη
Στην εξαίσια έκσταση
«Ιnebriate of air – am I –
I taste a liquor never brewed –
I shall but drink the more!»
τὰ δ᾽ ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι.
Μην ολιγωρείτε ινστρούκτορες και κριτικοί
Εις την ποίηση η ποίηση
Όποτε καταλαβαίνω να γίνω
μια μικρή πουτάνα πως τραβάω
σκέφτομαι πόσο πρόστυχος είναι ο θεός
που επιτρέπει τέτοια μαγνάδια
να υφαίνονται
στη πουτανιά κρεμιέται η πουτάνα
Δεν είσαι μόνο πρόστυχος
Είσαι και της υποταγής ο Θιασάρχης
Άντε και Ραντεβού στα γουναράδικα

Όταν η βροχή χτυπά το τζάμι του δωματίου του παιδιού.
Όταν το παιδί παρατά το παιχνίδι και πηγαίνει στο παράθυρο να δει…
Όταν η βροχή του παίρνει το παιχνίδι.

Αστραπή.

Νέττα, 21/7/2015

όταν έφυγε
κι
επέστρεψα στο άδειο σπίτι

ένα πουλάκι ανώνυμο μου χτύπησε το τζάμι της βεράντας

κι όταν άνοιξα το φύλλο

πέταξε μέχρι την φωτογραφία του

-αυτή με την σκαλιστή κορνίζα-

κι έκατσε πάνω της κοιτάζοντας με, ακίνητο

είμαι σίγουρος πως ένα μήνυμα μου έλεγε

που δεν μπορούσα να κατανοήσω

είχα από καιρό χάσει την αθωότητά μου

την δυνατότητα να επικοινωνώ

με τρόπους πέρα απ’ τ’ ανθρώπινα

ώσπου βαρέθηκε και πέταξε μακριά

από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα

στον ουρανό

χωρίς ποτέ να μάθω τις τελευταίες λέξεις

που μου αναλογούσαν

πριν πεινασμένος και μόνος πέσω με τα μούτρα

στα κόλυβα

Tom Chambers, A view from the bridge

Να πέφτεις
–αυτό είναι το μυστικό–
με το σκοινί για το αλεξίπτωτο
στο ένα χέρι
και την καρδιά σου στο άλλο
Κι αν τίποτα από τα δύο δεν ανοίξει,
τα γόνατα στο στήθος
και το κεφάλι ανάμεσα
–λένε το τέλος
Θυμίζει τον έρωτα.

*Από τη συλογή “Ιχθυόφωνο”, εκδ. Γαβριηλίδη 2015. Εμείς, μαζί με την εικόνα της ανάρτησης, το πήραμε από εδώ: https://doumoustella.wordpress.com/2015/07/14/%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1-%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%80%CF%84%CF%8E%CF%83%CE%B7/

οι πατρίδες
ξεπουλημένα γραμμάτια
στην αγορά της υποκρισίας
σκυλιά που εξακοντίζουν άγος
στις παραλληλούσες μάζες

οι πατρίδες
λίστες φοροφυγάδων
αμείλικτων πολιτικών
που αγορεύουν
σε ρημαγμένους δρόμους

οι πατρίδες
μοιάζουν με νύχτες
ξέχειλες από αγυρτείες
ανέξοδα μεθύσια
ανύπαρκτες ηδονές