Κτιριολογία

Κάποιος ήθελε σπίτια από σάρκα και αίμα

εγώ προσωπικά τα προτιμώ από πέτρα

πεισματικά αντιστέκονται μ’ όλες τους τις ρωγμές

αξιοπρεπή μέχρι την ώρα του εκσκαφέα

Μα οι πλατείες πρέπει νάναι γεμάτες αίμα

υπόγλυκο, ανεξίτηλο, κι ακόμα

να σχεδιαστούν μέσα σε ανθρώπινα καλούπια –

καθώς σιγά σιγά γερνούν νάχουν τα χρόνια

του αγοριού που βλέπει με άλλα μάτια.

Παράδειγμα η πλατεία Ναυαρίνου, είναι καινούργια
παιδιά και σιντριβάνια παίζουν στα παρτέρια

σαν σκηνικό τη νύχτα της σφαγής

***

Τι μένει λοιπόν

Τι μένει λοιπόν μες στο πικρό μεσοκαλόκαιρο

μες στο μυχό ενός κόλπου ξαπλωμένος

και η θάλασσα ευτυχισμένη, αδιάφορη

δέντρα και βότσαλα και φύκια κι ο καινούργιος άνεμος

Και συ, φωνή ελπίδας, ταξιδιώτη που έρχεσαι

με τους ατμούς ενός μεσημεριού στα συνεργεία

φωνή που χρόνια έχτιζα, πεθαίνεις

***

Η κατεδάφιση

Καθώς συνθλίβονταν σιγά σιγά το σιδερένιο πλέγμα

κι αιμορραγούσε απ’ τους προβολείς, δεν μίλησα

για ολονύχτιο όργιο αίματος μες στα θεμέλια

για κρύσταλλα κι ασημικά της αίθριας νύχτας

για μουσική καθώς αργά το γλέντι ανάβει

σ’ ένα αναπάντεχο φιλί. Δεν τα αντέχω πια

παρόμοια παραμύθια. Ίσως τριμμένα κόκαλα

μες στα νερά που βρήκε ο εκσκαφέας

λευκότητας δήθεν αγγελικής. Τέχνη
πιο βρώμικη
από το ποίημα δεν ξέρω άλλη τώρα

***

Η άνοιξη τού θλιμμένου πρίγκιπα

Μπορώ και σ’ εξευτελίζω ακόμα, γείτονα

όταν γυρνάς αργά για το χαιρέτισμα

κοιτάζω κατά το νοτιά, μη βρέξει

Θα σε περιφρονώ αιώνια, λαχειοπώλη ή γκρουμ

βγάζω τα κέρματα, τα κρύβω μες στα δάχτυλα

νωχελικά τα κουδουνίζω μες στην τσέπη

Κι ακόμα εσένα κουρελιάρη στιλβωτή

για τρία δίδραχμα πέφτεις καλύτερα στα πόδια μου

και το μαλλί σου σφουγγίζει ωραία το βερνίκι
Ανάβω λάμπες μέσα στο δάκρυ του μεσημεριού

ω τσιμεντένιο φως της επόμενης άνοιξης

Το τσίρκο

Το τσίρκο παρουσιάζει
γυναίκες με τρία κεφάλια
μονόφθαλμους κουρείς
τη μοναξιά των ποιητών
κι άλλα τέρατα της τέχνης…

***

Χωρίς αστερίσκο

Θα με βρείτε στις παραπομπές
στη βίβλο της βλακείας.
Θα στέκομαι ανάμεσα στους ανάξιους
με σκισμένα τα γόνατα και χωρίς αστερίσκο.
Θα με προσπεράσετε σαν όλους εκείνους
που καθώς ανέβαιναν το περιθώριο
τους κατάπιαν τα όνειρά τους.

***

Χρονική αντικατάσταση

Η χρονική αντικατάσταση του γράφω.
Γράφω.
Έγραφα.

Και θα συνεχίσω να πεθαίνω
σε υπερσυντέλικους
αορίστους
μέλλοντες συντελεσμένους.

***

Αποδημία

Έβλεπε το θάνατό του
και κρυμμένος στο ασκί της αυτογνωσίας
ψηλαφούσε τους άλαλους ανεμοδείκτες
που συνόδευαν την ψυχή του.
Τα μάτια έσβηναν νωχελικά
σαν σπαρμένες κοιλάδες
πάνω στις άγριες θάλασσες της σιωπής
και η φαντασία αποδήμησε εις άπειρον
στ’ όνομα της ελευθερίας.

***

Η σπείρα

Κάποτε σκέφτηκα να χειρουργήσω τον πόνο
που κρύβει κάτω απ’ το στήθος του ο κόσμος.
μα δεν βρήκα εντόσθια παρά μονάχα
τη σπείρα της μοναξιάς.

*Από τη συλλογή “Το τσίρκο των στοχασμών”, Εκδόσεις “Ακτίς”, Λεμεσός, Κύπρος 2012 (σελ. 9, 21, 40, 45 και 63).

Η λέξη είναι μονάχα ο φλοιός,
Μόνο η μεμβράνη, ένας ήχος αδειανός,
Όμως μέσα του σπαρταρά παράξενα
Ένα κατακόκκινο σημείο.
Χτυπά το αίμα, πάλλεται η φλέβα,
Παίρνει φωτιά μια ακτίνα,
Όμως εσένα δεν σε νοιάζει
Αν η τύχη σου έρχεται στον κόσμο με πουκάμισο. 1
Στη λέξη υπάρχει δύναμη πολύ παλιά
Κι αν έτυχε να είσαι ποιητής
Και δεν υπάρχει άλλος δρόμος
Αυτή σου δίνει δύναμη για να σταθείς.
Μην περιγράφεις ούτε έρωτες
Ούτε αγώνες,
Φυλάξου απ’ τις προφητείες,
Το θάνατο μην τον καλείς!
.
1. Σύμφωνα με μια ρωσική ρήση, “οι τυχεροί άνθρωποι έρχονται στον κόσμο με πουκάμισο”.
* Από το βοιβλίο “Έξι Ευρωπαίοι ποιητές”, εκδ. Γκούτενμπεργκ. Μετάφραση: Αλέξανδρος Ίσαρης

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ

Ένα δέντρο από σκόνη ψηλώνει
Ένα δάσος από σκόνη παντού στο δρόμο μας
Κι αλλοίμονο! αυτό το χέρι από σκόνη δεν έχει αφή!

Γύρω μας πύργοι της λήθης ανεβαίνουν
Πύργοι που προς τα μέσα γκρεμίζονται
Όμως ακόμη φέγγει απ’ το πορτοκαλένιο σου φως!
Ένα πουλί από σκόνη ξεπετιέται

Το μύθο της αγάπης μας λαξεύω πάνω σε πυρόλιθο
Σε μια έρημο καταχωνιάζω το χρυσάφι των ονείρων μας
Το δάσος από σκόνη θά ‘ναι πάντα σκοτεινό
Αλλοίμονο! δεν έχει αφή αυτό το ρόδο από σκόνη!

***

Η ΑΛΜΥΡΗ ΛΙΜΝΗ

Το φεγγάρι γλείφει σα χειμωνιάτικο ζώο το αλάτι των χεριών σου,
Μα τα μενεξεδένια μαλλιά σου αφρίζουν σαν ένας θάμνος κουφοξυλιάς,
Που μέσα του κραυγάζει ο μικρός έμπειρος μπούφος.

Ιδού για μας χτισμένη η ζηλεμένη ονειροπολιτεία,
Που οι δρόμοι της είναι μαύροι και άσπροι.
Συ περπατάς πάνω στο σπιθοβόλο χιόνι της ελπίδας,
Για μένα στήνονται τα σίδερα της σκοτεινής γνώσης.

Κατάντικρυ στον ουρανό είναι τα σπίτια με κιμωλία ζωγραφισμένα
Κι οι πόρτες τους από χυτό μολύβι.
Ψηλά μονάχα κάτω απ’ την κορφή φυτρώνουν κίτρινα κεριά
Σαν πρόκες σε αναρίθμητες νεκρόκασσες.

Όμως σε λίγο θα ‘μαστε στην αλμυρή λίμνη.
Εκεί τα παγοπούλια μας παραμονεύουν με τα μακριά τους ράμφη.
Που όλη τη νύχτα με γυμνά χέρια τα παλεύω,
Πριν από μας τα ζεστά πούπουλά τοςυ ετοιμάζουν τη φωλιά

*Από τη συλλογή “Ονειροχλόη” (“Traumkraut”), Εκδόσεις στιγμή (σελ. 41 και 49). Μετάφραση: Δ.Π.Παπαδίτσας.

Της Καρδιάς

ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ της καρδιάς σου.
Άνοιξέ το στους ξεριζωμένους μετανάστες,
που σε κοιτούν με βλέμμα κυνηγημένου αγριμιού.
Άνοιξέ το στους ανέργους
που χάνονται στις ψευδαισθήσεις των υποσχέσεων
για μια ακτίνα ήλιου.
Άνοιξε το παράθυρο της καρδιάς σου στα παιδιά των φαναριών,
που το κρύο τους περονιάζει τα κόκκαλα.
Άνοιξέ το σε αυτούς που απέτυχαν να αλλάξουν τον κόσμο
καίτοι προσπάθησαν.
Άνοιξε το παράθυρο της καρδιάς σου
σε όλους τους απόκληρους της γης.

***

Μια Άλλη Πόλη

ΜΑΚΡΟΣΥΡΤΑ βήματα
βγάζουν μεταλλικούς ήχους στους δρόμους αυτής της πόλης.
Υπερυψωμένα κτίρια σκιάζουν τα χρώματα
σ’ ένα και μόνο, το γκρίζο.
Μοναξιά ίσως.
Θα μπορούσε να ήταν και αλλιώς;
Πιο ανθρώπινη, να αποπνέει μια ζέστη
και επικοινωνία
πέρα από τις κεραίες των τηλεοράσεων
και τα καλώδια του ΟΤΕ.
Λέω, θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς;
Συνθλιβόμαστε

***

Έκθετοι

ΨΙΘΥΡΟΙ ΒΡΟΧΗΣ,
αυτό το θαμπό πρωινό.
Γραφείο ΟΑΕΔ.
Σαν πουλί παγιδευμένο οι άνεργοι στην ουρά,
όνειρα, φόβοι, προσδοκίες
σε μια υπό θεώρηση πράσινη κάρτα.
Χωρίς ταυτότητα ένθετου
στον αποκλεισμό έκθετοι,
ας πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.

*Από τη συλλογή “Των ονείρων τα χρώματα”, Εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, Αθήνα 2004.