Δημήτρης Τρωαδίτης, Τα μουντά πρωινά της Μελβούρνης

melbourne-grey-winter-morning-panorama-cold-loking-over-walk-bridge-towards-city-centre-lots-clouds-56378172

ξεφυλλίζει την εφημερίδα
οι υπάλληλοι προσέρχονται ράθυμοι
στα αφημένα απ’ την αχλή της νύχτας γραφεία
ο ήλιος δεν λέει να ξεμυτίσει

ένα ακόμα απ’ αυτά τα μουντά πρωινά
της Μελβούρνης, της πόλης του Νότου
με τα μεγάλα πάρκα και τα στενά καταστήματα.

κάθε πρωί
ανάμεσα στην κίνηση
κι ένα περιορισμένο καυσαέριο
κατεβαίνει στην ίδια στάση του τραμ

ο ταχυδρόμος δεν φέρνει τίποτα σημαντικό
μόνο τραπεζικά χρεόγραφα
λογαριασμούς
και άχρηστη αλληλογραφία
από αποστολείς που ποτέ δεν γνώρισε
κι από γραφεία
που ποτέ δεν μπήκε

ασήμαντη χαρτική ύλη
ανίκανη να ανατινάξει
την επαναστατική του φαντασία
καθώς προσπαθεί να εξάψει τα πνεύματα
ενάντια στα τέρατα που διεκδικούν
τον άκρατο πολιτισμό μας

Mary Low, Δύο ποιήματα

Mary Low

Η Συντροφιά

Είσαι η συντροφιά μου.
Ξέρω το ώριμο φρούτο της βιασύνης σου,
τους ταραχώδεις καταρράκτες
και τα φουντουκιά νερά της χαράς.
Ξέρω τη δύναμη των προμαχώνων σου,
κι εκείνους τους τοίχους όπου μπορεί να γίνει μια παράβαση.
Έχεις δώδεκα Αχίλλειες πτέρνες
και ένα τρίκοπο μαχαίρι.

Η γεύση σου είναι πράσινη, όπως η φρεσκάδα του πρωινού,
ή ζεστή και καυστική,
όπως οι αλόες στον ήλιο.
Μυρίζεις σαν υγρό βρύο,
νεανική γούνα ανάμεσα στα πεύκα
ή ένα νεο-ακονισμένο δρεπάνι βουτηγμένο στο σανό.

Περπατάς όπως οι υπεροπτικοι Ινδιάνοι
και μιλάς σαν άρπες. Σκέπτεσαι κατά μήκος μιας γραμμής-βέλους
ή κάτω σε άφωνα πηγάδια.
Είσαι βαθύς με απτή τρυφερότητα,
αλλά σκληρός σαν μαλαχίτης.
Τα λόγια σου και οισκέψεις σου
λάμπουν σαν γυαλισμένες ασπίδες.

Είσαι η συντροφιά μου.

***

Η Κυνηγημένη Σκιά

Μια ψιθυριστή αντανάκλαση ενός ψιθύρου,
και πέρα από αυτή την απειλούμενη βροχή
η λυγισμένη πίσω πλευρά ενός θυμωμένου στρογγυλεμένου φεγγαριού.
Τρέχω στη γη κατά μήκος των περιθωρίων της νύχτας,
επιδιώκοντας να σώσω τη σκιά μου
από τις ωμές, βροντερές άκρες του ανέμου.

Οι γλώσσες των λαμπτήρων κλαίνε αχνά στο πεζοδρόμιο,
οι κουνουπένιες φωνές τους πηδούν από φωτεινό σε φωτεινό φωτοστέφανο,
πάνω από το πνιγηρό σκοτάδι,
πάνω από τη νερένια σιωπή του μουσκεμένου σκοταδιού
που βουβαίνει τον ήχο τους με δάκρυα.
Νιώθω τις φωνές τους σαν λυγμούς στο λαιμό μου,
λικνίζοντας το χαζοβιόλικο άγχος μου.

Τα μουρμουρητά των ακρών των ανέμων και των λαμπτήρων
και τα δάχτυλά της βροχής ροκανίζουν τη σκιά μου,
ενώ το σκοτάδι το κλέβει από το προκλητική βελούδο
και με σκοτεινιάζει με απογοήτευση.
Η ωμή ουσία της νύχτας έρχεται με δάκρυα που κυλούν
από το χείλος της ημέρας,
φθίνω σαν ένα φάντασμα που έχει αποσυρθεί
ψάχνοντας για την εκτόξευσή μου σε καμπύλες και βάραθρα.

Μια ακόμα φεγγαρόλουστη σήραγγα, το βάθος ενός κυπέλλου ακόμη
και θα λάμψω με ασφάλεια μέχρι το ξημέρωμα.
Αλλά τι ήταν αυτό;
Ωχ – τα σύννεφα! Οι τελευταίες λόγχες της βροχής που μαχαιρώνουν
με χτυπούν μεταξύ της σκιά μου και του εαυτού μου,
βάζοντας ένα διάλειμμα διαφυγής σε όλα.

*Από τη συλλογή “A Voice in Three Mirrors”, Black Swan Press, Chicago, 1984 (σελ. 11 και 27).

**Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Lucifugo, a diavolo in corpo, Ποίηση του Δρόμου (ένα ποίημα για την ουτοπία της πραγματικότητας)

11088345_10204029748967019_222189235720992617_n

1
Η ποίηση του δρόμου δεν διεκδικεί
κανένα αλλόκοτο “πνευματικό δικαίωμα”
για τον εαυτό της

στρέφεται εναντίον
του άθλιου κόσμου που τη γέννησε
με τα βέλη των λέξεων να τρυπάνε πρώτα πρώτα
το σώμα το δικό της

έτσι μονάχα τα νοήματα πλέκονται σφιχτά
με τις ανοιχτές πληγές των ανθρώπων

μ’ αυτό το νήμα δεμένες
οι ζωντανές πληγές δεν αιχμαλωτίζονται
μόνες και ξεχασμένες
μέσα στην τυραννική οχλοβοή
του καθημερινού βίου

ξανοίγονται από κοινού σ’ εκατοντάδες δρόμους
και βαθύτερα ματώνουν
χωρίς να σκορπίζουν
σκαλίζοντας με το καλέμι των στίχων
το πένθιμο πρόσωπο της πόλης

μια τέχνη της υπενθύμισης
είναι η ποίηση του δρόμου

βρίσκεται εκεί για να υπονομεύει
τον τετελεσμένο μέλλοντα
που βίαια και σιωπηλά
εδώ και τώρα
μάς αποσπά
από την παρατήρηση αυτού που υπάρχει
Continue reading

Mario Benedetti, Desaparecidos

images

Están en algún sitio / concertados

desconcertados / sordos,

buscándose / buscándonos

bloqueados por los signos y las dudas

contemplando las verjas de las plazas

los timbres de las puertas / las viejas azoteas

ordenando sus sueños, sus olvidos

quizá convalecientes de su muerte privada

nadie les ha explicado con certeza

si ya se fueron o si no

si son pancartas o temblores

sobrevivientes o responsos

ven pasar árboles y pájaros

e ignoran a qué sombra pertenecen

cuando empezaron a desaparecer

hace tres cinco, siete ceremonias

a desaparecer como sin sangre

como sin rostro, y sin motivo

vieron por la ventana de su ausencia

lo que quedaba atrás / ese andamiaje

de abrazos cielo y humo

cuando empezaron a desaparecer

como el oasis en los espejismos

a desaparecer sin últimas palabras

tenían en sus manos los trocitos

de cosas que querían

están en algún sitio / nube o tumba

están en algún sitio / estoy seguro

allá en el sur del alma

es posible que hayan extraviado la brújula

y hoy, vaguen preguntando preguntando

dónde carajo queda el buen amor

porque vienen del odio.


*Companheira, professora e anarquista, ELENA QUINTEROS, PRESENTE! 
(Montevidéu – 9/9/45 – Sequestrada e desaparecida desde 1976 durante ditadura militar do Uruguai.

Michael Farrell reviews Hong Ying

lojAqUQbAeDgw9HW_okO6cLI8onam5i887Fk4sQ3WCp0q5ijMfSFgjhk5OTjbVIqiernwbOO9F99pQy7zl0u2AV__SJu1Qo95CjJnXU5eRXjHt0-=s0-d-e1-ft

I Too Am Salammbo
by Hong Ying
Translated by Mabel Lee

Vagabond Press, 2015 Hong Ying’s I Too Am Salammbo is a selection of poems from 1990-2012, based on a Chinese selection published in 2014. Though almost all the poems contain conceptual, or imagistic, interest (bar some of the ‘city’ poems: ‘Berlin’, ‘London’, etc.), the formal repetition gets a bit wearing. The collection’s translator, Mabel Lee, uses spacing as caesurae to evoke the possibility of Chinese characters for phrases like ‘moss attracts moss’ (‘Ascending the Mountain’) and ‘painting otters’ (‘Otters’). These are just one kind of moment that happens: many of the poems are far from being as sweetly picturesque, pointing instead to family and sexual trouble, and sometimes both together:

Our lungs
Always wrap around men’s lies and sex organs
Turning I
Confront Mother
And Mother walks away all alone
Before death we sisters will open our beautiful mouths
To spit out one man after another
(‘Dreaming of Beijing’)

The use of spacing is effective in aiding line readability. While sometimes it provides merely a slowing down of the line, at others, where the shift in sense between the two phrases is more disjunctive, the effect is one of montage, referring to text, feeling, memory, metaphor:

People walking on ancient land my home village
Other side of the ferry crossing
Stone houses
Furtive lust more than thirty years
Endless eulogies

To one name and torment
Summers of freedom
Illusions of the present
Writing about the black shadows of your wounds
Including the gold tiger in your arms then saying
Winter has ended
(‘Writing’)
Continue reading

Μιχαήλ Μήτρας, Προσδιορισμός

Αδελφή+ART

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

εκείνη η άγνωστη γυναίκα

— αυτή η γνωστή γυναίκα —

Massimiliano Damaggio, ένα ποίημα

Astegoi_Koumoundourou

5.
Πολύς είναι ο πόνος, κι εγώ λίγος

ανοίγω την πόρτα, πάω να δουλέψω

τον πόνο με τα χέρια

πολλών ανθρώπων
στην αλυσίδα της καρότσας

που αποκαρδιωμένοι αναδύονται

από τα συντρίμμια της κάθε μέρας

μασώντας αποδείξεις
και στη χαρτόκουτα

όπου κοιμούνται οι πρωτόγονοι

σ’ έναν κύβο χωρίς λεξικό

εξατμίζεται η ζέστη

το ένα δάχτυλο μετά τ’ άλλο

μέχρις ότου να πέσει ο καρπός

κι από την τρύπα της ασφάλτου

βλασταίνει, χλιαρά, το μίσος

Όπως το ενεργούμενο το χάδι

που τη δύναμή του να ελέγξει δε νογά

όπως ο σκύλος που απ’ την πολλή του αγάπη

κατέφαγε το πρόσωπο του παιδιού

*Μετάφραση από τα ιταλικά: Ευαγγελία Πολύμου.
**Από το Ποιείν στο http://www.poiein.gr

Κώστας Ρεούσης, [ένας μυστηριώδης υπερπραγματιστής ποιητής]

Artwork: Levalet

Artwork: Levalet

ρήξη τυμπάνου πτήση κατάδυση διάγνωση κοχλία έπαρση
λαβυρίνθου έλευση υποστολή αξονικών εντροπιών φραξιο-
νιστικών δυνάμεων ενόπλων έτσι καταλύεται η έλλειψη
ρήματος στων επιθέτων την επίθεση στων ουσιαστικών την
ουσία στην ασυνταξία της σύνταξης στην αγραμματοσύνη
της γραμματικής στην ασυμφωνία των χρόνων στην πλη-
θυντικότητα του ενικού στην αφθογγία των φθόγγων στην
αντιπαράθεση των παραθετικών εξερευνώντας ιχνηλατικά
διαβολικά ανιχνευτικά θεϊκά την κάλυψη απόκρυψη παραλ-
λαγή του αβυσσαλέου πυθμένα της θάλασσας της ηφαιστειο-
γενούς επιφάνειας της γης της πλανητικής απεραντότητας
τ’ ουρανού ανάμεσα στ’ ανθισμένα feuille volante της πέτρι-
νης μυστικής κερασιάς της δαγκωμένης μυγδαλιάς και της
ατομικής χρησμωδικής σαγκουινιάς

*Αναδημοσίευση από το http://www.bibliotheque.gr/