Wislawa Szymborska, Όνειρα

Posted by Το κόσκινο on

Screen Shot 2016-02-01 at 11.45.13 PM

Σε πείσμα της γνώσης και της τέχνης 
των γεωλόγων,
τους παραπλανητικούς μαγνήτες, τα γραφήματα και τους χάρτες ―
σε κλάσμα δευτερολέπτου το όνειρο
στοιβάζει μπρος μας πετρώδη βουνά,
όπως στην πραγματική ζωή.

Και μετά τα βουνά, κοιλάδες και πεδιάδες
με τέλεια υποδομή.
Χωρίς μηχανικούς, εργολάβους ή εργάτες,
εκσκαφείς, σκαπανείς ή εφόδια ―
βρυχώμενους αυτοκινητόδρομους, στημένες
αυτομάτως γέφυρες,
πυκνοκατοικημένες σφύζουσες πολιτείες.

Χωρίς σκηνοθέτες, μεγάφωνα, εικονολήπτες ―
στίφη ανθρώπων που ξέρουν πότε να μας
τρομάξουν
και πότε να εξαφανιστούν.

Χωρίς επιδέξιους αρχιτέκτονες,
χωρίς ξυλουργούς, πλινθοκτίστες, μπετατζήδες ―
ένα σπίτι προβάλλει απροσδόκητα στο
μονοπάτι, όμοιο ακριβώς με παιχνίδι,
με απέραντες αίθουσες που αντηχούν απ’ τα
βήματά μας
και τοίχους καμωμένους από συμπαγή αέρα.

Όχι μόνο η κλίμακα, αλλ’ επίσης και η ευκρίνεια ―
ένα ιδιαίτερου τύπου ρολόι, μια ατόφια μύγα, 
ένα σκέπασμα στο τραπέζι με λουλούδια από
σταυροβελονιές,
ένα δαγκωμένο μήλο με σημάδια από δόντια.
Κι εμείς ―σε αντίθεση προς τους ακροβάτες 
του τσίρκου,
τους ταχυδακτυλουργούς, τους μάγους και
τους υπνωτιστές―
μπορούμε να πετάμε χωρίς φτερά τώρα
να φωταγωγούμε υπόγειες στοές με τα
μάτια μας,
να μιλάμε με ευφράδεια σε άγνωστες
γλώσσες,
να συζητάμε, όχι μόνο με τον καθένα,
αλλ’ ακόμα και με αυτούς τους νεκρούς.

Και σαν πρόσθετη αμοιβή, παρά την ελευθερία μας,
τις επιλογές της καρδιάς μας, τις προτιμήσεις μας,
φλεγόμαστε 
από λαχτάρες ερωτικές ―
και το ξυπνητήρι χτυπάει.

Τι μπορούν να μας πουν, λοιπόν, οι διάφοροι 
         ονειροκρίτες
οι μελετητές των ονειρικών ενδείξεων και
των οιωνών,
οι γιατροί με τα ντιβάνια της ψυχανάλυσης ―
Εάν κάτι βγαίνει αληθινό
είναι συμπτωματικό,
για έναν και μόνο λόγο :
ότι μέσα από αυτά τα όνειρα,
τις φωτοσκιάσεις και τις αναλαμπές τους,
τις αναπαραγωγές και τις ασυναρτησίες τους,
τις τυχαιότητες και το σκόρπισμά τους,
είναι δυνατόν, παρά ταύτα,
ένα ολοκάθαρο νόημα, κάπου κάπου,
να ξεγλιστρήσει.

*Απόδοση: Βασίλης Καραβίτης.

Vale Dimitris Tsaloumas

Posted by Το κόσκινο on

Admin's avatarRochford Street Review

Dimitris Tsaloumas | Image by Helen Nickas,. From Nickas' Cordite article - A Diasporic Journey: Greek-Australian Poetry in Bilingual and English Publications Dimitris Tsaloumas | Image by Helen Nickas,. From Nickas’ Cordite article – A Diasporic Journey: Greek-Australian Poetry in Bilingual and English Publications

SBS is reporting that Greek-Australian poet Dimitris Tsaloumas has died, aged 94, in Greece where he spent most of his time in recent years  http://www.sbs.com.au/yourlanguage/ greek/en/content/rip-dimitris-tsaloumas-poet

The following biographical detail comes from the Auslit Database and the Australian Poetry Library:

Dimitris Tsaloumas was born in Greece, he was educated in the Italian language, as the Dodecanese islands belonged to Italy between 1912 and 1947. Later, he attended a school on Rhodes, where he also studied violin. By the time he left Greece in 1951, he had published two collections of poetry. One of these collections was printed with the help of English writer Lawrence Durrell who met Tsaloumas on Rhodes and, impressed with the manuscript, arranged the printing at the expense of the British Information Office where Durrell…

View original post 264 more words

Peter Lyssiotis, The Bird in the Belltower / Το πουλί στο καμπαναριό

Posted by Το κόσκινο on

p_lyssiotis_03_348x522

On the belltower
the wind breaks

like glass.

At the edge of the bellower
there is a bird

Wet with light.

It has black wings
as in miracles

The sound of the bell
holds the bird to the belltower

Everything is held
the way it was agreed upon
years ago.

Το πουλί στο καμπαναριό

Στο καμπαναριό
ο αέρας σπάει

σαν γυαλί.

Στο χείλος του καμπαναριού
ένα πουλί.

μούσκεμα απ’ το φως.

Με μαύρες φτερούγες
όπως στα θαύματα

Ο ήχος της καμπάνας
κρατά το πουλί στο καμπαναριό

Τα πάντα κρατούνται
κατά τη συμφωνία
την προαιώνια.

*Μετάφραση: Δημήτρης Βαρδουλάκης. Από την ποιητική συλλογή “The Bird, Τhe Belltower”, Owl Publishing 2005. Ο Peter Lyssiotis (Παναγιώτης Λυσσιώτης) είναι Αυστραλός, ελληνοκυπριακής καταγωγής, καλλιτεχνικός και πειραματικός φωτογράφος, ποιητής και συγγραφέας. Ζει στη Μελβούρνη. Η καλλιτεχνική σύνθεση της ανάρτησης είναι δική του.

peter_wideweb__470x453,0

100 χρόνια Dada – Tristan Tzara, Ο Κύριος ΑΑ, Αντι-φιλόσοφος

Posted by Το κόσκινο on

361px-robert_delaunay_-_tzara

Λοχαγέ!
οι βολίδες, οι ανοιχτές δυνάμεις του καταρράκτη μάς απειλούν, η θηλιά των φιδιών, οι αλυσίδες των μαστιγίων, προχωρούν θριαμβικά μέσα στις χώρες που μόλυνε η συνεχής φρενίτις. Λοχαγέ!

όλες οι κατηγορίες των βασανισμένων ζώων, υπό μορφήν δαγκωμάτων πάνου απ’ το κρεβάτι, χάσκουν σαν αιμάτινοι κύκλοι, μια βροχή πέτρινων δοντιών και τα ίχνη των ακαθαρσιών μέσα στις κλούβες μάς σκεπάζουν μέσα σε παλτά ατέλειωτα σαν το χιόνι.

Λοχαγέ!
οι λάμψεις απ’ τα κάρβουνα έγιναν φώκια, αστροπελέκι, έντομο κάτω απ’ τα μάτια σου, οι έφιππες ομάδες των οραματιζομένων, τα τροχοφόρα τέρατα, οι φωνές των αυτομάτων υπνοβατών, τα ρευστά στομάχια πάνω στις ασημένιες πλάκες, οι ωμότητες των σαρκοβόρων λουλουδιών θα κυριέψουν την απλή κι υπαίθρια ζωή και τον κινηματογράφο του ύπνου σου

Λοχαγέ!
φυλάξου απ’ τα γαλανά μάτια.

*Απόδοση: Νίκος Εγγονόπουλος (1910-1985) (Από το περιοδικό “Υπερρεαλισμος” του 1937). Περιλαμβάνεται στο βιβλίο Τριστάν Τζαρά, Ο υπερρεαλισμός και ο μεταπόλεμος, σε μετάφραση Στ. Ν. Κουμανούδη, εκδόσεις ύψιλον/βιβλία, Μάης 1979 (σελ. 86).

Άρης Αλεξάνδρου, Ποιητική

Posted by Το κόσκινο on


1


Αξίζει δεν αξίζει

στέλνω τις εκθέσεις μου σε χώρες που δε γίνανε ακόμα

προδίνω τις κινήσεις ενός ήλιου

που πέφτει την αυγή δίπλα στις μάντρες

επικυρώνοντας με φως

τις εκτελέσεις.


2


Η κάθε μου λέξη

αν την αγγίξεις με τη γλώσσα

θυμίζει πικραμύγδαλο.

Απ’ την κάθε μου λέξη

λείπει ένα μεσημέρι με τα χέρια της μητέρας δίπλα στο ψωμί

και το φως που έσταζε απ’ το παιδικό κουτάλι στην πετσέτα.


3


Η μόνη ξιφολόγχη μου

είταν το κρυφοκοίταγμα του φεγγαριού απ’ τα σύννεφα.

Ίσως γι’ αυτό δεν έγραψα ποτέ

στίχους τελεσίδικους σαν άντερα χυμένα

ίσως γι’ αυτό εγκαταλείπουν ένας ένας τα χαρτιά μου

και τους ακούω στις κουβέντες όσων δε με έχουνε διαβάσει.


Άη-Στράτης 1951


*Από τη συλλογή «Άγονος γραμμή» (1952) που περιλαμβάνεται στη συγκεντρωτική έκδοση «Ποιήματα (1941-1974)», ύψιλον/βιβλία, 1991, 3η έκδοση

blue-moon-0000

Χρήστος Αβραμούδας, Εμείς

Posted by Το κόσκινο on

12650968_1681070925510715_6451374797142059597_n

Εμείς μιας άλλης εποχής
νομίζω είμαστε όλοι νεκροί
νεκροί, χωρίς επιστροφή
μιλάμε μι’ άλλη γλώσσα
εμείς οι κούφιοι θυρωροί
χωρίς ν’ακούμε λέξη
αφήσαμε τη γη
να μένει σταθερή
και φύγαμε για πάντα
εμείς γατούλες της στιγμής
χωράφι δίχως σπόρους
εμείς οι ένοικοι της άλλης μέρας
εμείς ταμπούρλο και βιολί
κι αστραφτερό δοξάρι
ποτέ δεν θα μας θυμηθείς
γιατί είμαστε όλοι ξένοι
εμείς τα μέλη της γιορτής
φορούμε άσπρα ρούχα
εμείς τσογλάνια περιοπής
και μετά φόβου Θεού αλήτες
εμείς κουρέλια της αυλής
της πόρτας οι μεσίτες
σάλια κι έντερα μαζί
της πόλης κατακάθια
φορείς της έντονης ζωής
εμείς φοράμε την στολή
του προαιώνιου ύπνου
εμείς δεν έχουμ’ ενοχές
γιατ’ είμαστε ξεφτέρια
εμείς του κάμπου οι ξεναγοί
και του βουνού οι λύκοι
εμείς που είμαστε τρελοί
κι ακόμα δυνατοί
χωρούμε σε μια κούπα
γιατί δεν είμαστε πολλοί
δεν κάνουμε για φίλοι
εμείς ξυπνάμε το πρωί
χωρίς να πούμε λέξη
κοιτάμε στον καθρέφτη
κι εμείς τα τσόφλια της ζωής
μιλούμε μες τον τοίχο.

*Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Αντίποδες, Νο 50, 2014, ετήσιο περιοδικό του Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης.

Δημήτρης Δημητριάδης, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

4AED7F79C0B9B2213FA6F85C588F99B9

Κάνε μου τη χάρη

Φοβάμαι τη μεγάλη νύχτα
τα μεγάλα μαύρα πουλιά.

Κάνε μου τη χάρη
άσε με να ταξιδεύω
κάτω απ’ τα άστρα των ματιών σου.

***

Κούνια που σε κούναγε

Κι αν νομίζεις βεβαίως
πως κατήγαγες μια νίκη
μια σίγουρη νίκη
κούνια που σε κούναγε.
Το καθεστώς σκύβει
έρπει
κουλουριάζεται
ταπεινώνεται
μα ποτέ δεν ξεχνά
την κατάλληλη στιγμή
να χύνει δηλητήριο
με τέχνη.

Δημήτρης Τσαλουμάς 1921-2016

Posted by Το κόσκινο on

Πληροφορήθηκα μερικές ώρες πριν, σήμερα, τον θάνατο στο νησί του, στη Λέρο, ενός από τους μεγαλύτερους -κατά τη γνώμη μου- ποιητές που ανέδειξε η ελληνο-αυστραλιανή παροικία της Μελβούρνης, της Αυστραλίας, αλλά και, γενικότερα, της Ελληνικής Διασποράς, του Δημήτρη Τσαλουμά.

Αν και θα επανέλθω, κυρίως με ποιήματα του Δημήτρη Τσαλουμά, στο άμεσο μέλλον, εν είδει ελάχιστου φόρου τιμής και μικρού αφιερώματος, παραθέτω λίγα πράγματα: ένα βίντεο από εκδήλωση προς τιμήν του στη Λέρο, μια φωτογραφία, ένα εξώφυλλο ποιητικής του συλλογής καθώς και συνδέσμους δημοσιευμάτων που έχω κάνει μέσα από το ιστολόγιο αυτό.

Αν και αναγνωρισμένος ποιητής στην Αυστραλία, μιας και δίγλωσσος και μεταφρασμένος, στην Ελλάδα δεν είναι τόσο γνωστός, ίσως και παντελώς άγνωστος από αρκετούς ποιητικούς κύκλους. Εμείς εδώ στο Κόσκινο επιφυλασσόμαστε να καλύψουμε αυτό το κενό, όπως μπορούμε.

Δημήτρης Τσαλουμάς – Το ψυγείο

Στις στοές των ψυγείων κρέμονται αναιμικά
τα σφαχτά. Ξαφνικός και επιδέξιος
με ριγωτή ποδιά στο σκίρτημα του φωτός
εμφανίζεται μες στα τσιγκέλια αυτός ,
κι επιλέγοντας γυμνότατον αμνόν απέρχεται
σφραγίζοντας ξανά το σκοτάδι .

aiol8

HN05(1)

**Ο Δημήτρης Τσαλουμάς γεννήθηκε στη Λέρο το 1921. Τελείωσε το ελληνικό ημιγυμνάσιο και το ιταλικό γυμνάσιο στο νησί του και λίγο αργότερα, τα πρώτα χρόνια του πολέμου, το ιταλικό Κλασσικό Λύκειο της Ρόδου. Ζει από το 1952 στην Αυστραλία, όπου σπούδασε Αγγλική και Γαλλική Φιλολογία και δίδαξε ώς το 1982 στα κρατικά σχολεία μέσης εκπαίδευσης στη Μελβούρνη. Δίδαξε, επίσης, σε διάφορα πανεπιστήμια ως επισκέπτης συγγραφέας. Τιμήθηκε με έξι από τις σημαντικότερες διακρίσεις της Αυστραλίας τόσο για τα αγγλόγλωσσα βιβλία του, όσο και για έναν τόμο που μεταφράστηκε από τις ελληνικές του συλλογές από τον Philip Grundy με τον τίτλο The Observatory (Το παρατηρητήριο). Τα τελευταία χρόνια μοιράζει το χρόνο του μεταξύ Λέρου και Μελβούρνης. Δύο νέες συλλογές ποιημάτων του (γραμμένες στα Ελληνικά), δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στην Ελλάδα.

https://tokoskino.wordpress.com/2013/01/13/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AC%CF%82-%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B1/

https://tokoskino.wordpress.com/2012/12/01/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AC%CF%82-%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CF%83-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%AC%CF%81%CF%81%CF%89%CF%83/

https://tokoskino.wordpress.com/2011/09/08/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AC%CF%82-%CE%AC%CF%83%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CF%83%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%82-2/

https://tokoskino.wordpress.com/2012/05/24/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AC%CF%82-%CE%BD%CF%85%CF%87%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%8C/

https://tokoskino.wordpress.com/2014/05/14/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AC%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AE%CF%82-%CE%AE%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5/

https://tokoskino.wordpress.com/2015/02/08/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AC%CF%82-vigil-%CE%B1%CE%B3%CF%81%CF%85%CF%80%CE%BD%CE%AF%CE%B1/

https://tokoskino.wordpress.com/2011/04/02/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%B3%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7-%CF%84%CF%83/

https://tokoskino.wordpress.com/2015/02/14/dimitris-tsaloumas-a-winter-journey-%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%8C-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B4%CE%B9-owl-publishing-2014/

https://tokoskino.wordpress.com/2016/01/22/the-leap-over-the-bounds-of-self-a-tribute-to-the-poetry-of-dimitris-tsaloumas-in-celebration-of-two-recent-bilingual-poetry-publications-honouring-the-poet-and-his-art/

https://tokoskino.wordpress.com/2011/03/07/dimitris-tsaloumas-a-voluntary-exile-%E2%80%93-selected-writings-on-his-life-and-work-owl-publishing-%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BD%CE%B7-1999/

https://tokoskino.wordpress.com/2014/05/18/dimitris-tsaloumas-un-chant-du-soir-orphee-la-difference-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82-2014/

https://tokoskino.wordpress.com/2015/02/14/dimitris-tsaloumas-a-winter-journey-%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%8C-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B4%CE%B9-owl-publishing-2014/

Τρία ποιήματα του Γιώργου Καρτάκη

Posted by Το κόσκινο on

kartakis-2901

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Πιο πολύ μισώ τη Χιονάτη,
γιατί ’ναι ολόλευκη –
τη μοίρα της.
Στα μαύρα δάση να ’μενε η τρελή,
στο διάφανο κουτί της·
εκεί που πρίγκιπες αβροί
ψάχνουν την ποίηση
κατάκοποι απ’ τα βαριά καθήκοντα της εξουσίας.
Δεν έχει λαούτα στον πύργο απόψε,
ψητά αχνιστά, ασημένια κροντήρια, κρασί.
Δεν πέφτουν πάνω σου γυναίκες μεθυσμένες, γυμνόστηθες,
να σου πιούνε το σπέρμα
μ’ ένα σάπιο φιλί.
Να τώρα, στον δαντελένιο της γιακά
πνίγεται η άσπιλη Ελισάβετ,
ρήγισσα. Οι νάνοι κλαίνε. Στα άπλυτα μαντίλια τους
με το οικόσημο της μοναρχίας
φυσούν τις μύτες τους.
Μουγκρίζει ένας αέρας δυνατός,
τα ξύλα καίνε,
στο σκοτεινό διάδρομο ο πάπας τρέχει με το δισκοπότηρο.
Φοράει κόκκινο ταφτά, βαρύτιμο,
τα μάτια του είναι γερασμένα από τις προσευχές.
Όταν φέρει το ποτήρι στα χείλη,
είναι ήδη αργά –
ο κεραυνός έχει πέσει,
η ποίηση έχει ελευθερωθεί
και η Ευρώπη ταξιδεύει αμέριμνη πάνω από τη Μεσόγειο.
– Πάτερ, λέει το ξυπόλυτο παιδί, πατέρα,
ποιος σου ’μαθε
να περπατάς στ’ αστέρια;

***

Η ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ

Μέχρι να γράψω ένα στίχο,
θα μείνω εδώ, είπα,
θα μείνω.
Μα τι κάνουμε εδώ;
Φέρε την εικόνα,
διψά ο άγγελος.
Λυγίζει το αρωματικό του κορμί
κι ολόλευκος
βόσκει τα προβατάκια του
δίπλα μου καθισμένος
στο ίδιο τραπέζι.
Φοράει άσπρα, ξανθής,
δεν είναι γυναίκα·
έχει γλυκιά φωνή,
δεν είναι άντρας –
είναι άγγελος·
έχει το χαρακτήρα του
όμως κι αυτός εκπίπτει.
Όταν κουραστεί κοιμάται ελαφρύς,
αναπνέει.
Ύστερα σηκώνεται,
προχωρά μουδιασμένος στη θάλασσα
κι ελέγχει τα βάθη.
Αστράφτει ολοκαίνουργιος,
είναι πρωταγωνιστής.
Ο άγγελος είναι ιθαγενής
και ξένος άγγελος.
Ήταν ανέκαθεν εδώ,
συμπεριφέρεται όμως όπως μουσαφίρης:
σηκώνεται και παίρνει τους δρόμους,
εξερευνά το τοπίο,
μαζεύει κλαδάκια,
το βράδυ αδειάζει πετραδάκια στο τραπέζι,
με ρωτά για τα μέρη του ύπνου μου
με μια δίψα να μάθει.
Ο άγγελος αρπιστής
αποσύρεται νωρίς στον κοιτώνα του,
δεν θέλει να γνωρίζει βραδινά προβλήματα
κι ούτε ρωτά πώς τον ταΐζω,
πού βρίσκω φαΐ, νερό.
Και τι να πεις για τον άγγελο;
Με κυνηγά με ένα σφυροδρέπανο αποκαθήλωσης,
Κοιμάται
και μυρίζει ο τόπος μυρτόκλαδα
που ποδοπάταγε όλη μέρα.
Καληνύχτα.

***

ΕΜΙΓΚΡΕΔΕΣ

Δεν είμαι Τούρκος,
όμως κι εγώ πατώ στη Μεσόγειο.
Οι Τούρκοι στα βιβλία είναι αιμοδιψείς,
όμως θαυμάζεις τι προσεκτικά
φέρνουν το ποτηράκι του τσαγιού και το ακουμπούν στα χείλη,
τραγουδούν αμανέδες.
Στη Γερμανία
είναι μειονότητα,
ζουν σε άλλο κόσμο, πολύχρωμο,
έχουν δικά τους παιδιά,
βλέμμα στραμμένο νοτιοανατολικά.
Υπάρχουν και αλκοολικοί αλλόπιστοι
που εξόκειλαν στην μπίρα:
λαθρεπιβάτες στις υπερταχείες κρατιούνται απ’ τις χειρολαβές
ισορροπούν ανάμεσα σε δυο πατρίδες, τρέχουν
τα μάτια το σάλιο τους
φτύνοντας μεθυσμένες συλλαβές.
Τα βράδια τραγουδούν αμανέδες,
με νανουρίζουν στον κάτω όροφο.
Υπάρχει μια μικρή Ιστανμπούλ εδώ πιο πέρα.
Όταν χιονίζει,
τσουγκρίζουν ο ραγιάς και ο αγαρηνός ρακή,
γυναίκες μπαινοβγαίνουν με δεμένο στόμα
και τους τρατάρουν ζαχαρωτά,
ενώ στην Άγκυρα και την Αθήνα πλήθη διαδηλώνουν
δημοκρατικά και οργισμένα.

*Από το Διάστιχο στο http://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh/4801-kartakis-2901

**Ο Γιώργος Καρτάκης γεννήθηκε το 1963 στα Χανιά. Σπούδασε και έζησε επί χρόνια στη Γερμανία. Υπήρξε συνεργάτης του Γερμανικού Ινστιτούτου Γκαίτε. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός στα Χανιά. Είναι τακτικός συνεργάτης των διαδικτυακών λογοτεχνικών περιοδικών http://www.poiein.gr και http://www.poetenladen.de, όπου ο ίδιος, αλλά και σε συνεργασία με τον Γερμανό λογοτέχνη Jan Kuhlbrodt, έχει παρουσιάσει μέχρι στιγμής αρκετούς Γερμανούς και Έλληνες ποιητές. Καρπός αυτής της συνεργασίας είναι και μια επιλογή ποιημάτων του Κ.Π. Καβάφη στα γερμανικά από τις Εκδόσεις J. Beck. Στα ελληνικά, κυκλοφορούν οι ποιητικές του συλλογές Διασπορά (Γαβριηλίδης 2015) και Τώρα που τα σύννεφα (Γαβριηλίδης 2013). Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά και στα ιταλικά.