Curvature of the mind
Ornate beyond straight thought
Rallies over a Dutch mass like
Noctiluca  effervescing over an
Evening beverage that would spoil
Latte specialists or transient
Inertia plagued by
Solar encroachment

Verily the candescence
Leans like an oblique sheen
Emerging at pace without
Effort or so it
Seems as you take another
Keen lope into the marbled
Entropic margin
New each moment
Sails brightly aloft

Salmon Wind

monosyllabic
                     celibacy!
sounds Cyrillic!
            even at this hour!
                                      but!
your overspeak
is a plague!
yet nature is my period!
HAH!
as if the 80’s
was like making
a herbal tea
among the plankton
and the RUSH!
or were we both
RUSHing somewhere else!
an else like pursed lips!
can you excuse me
if i throw a forest
a kiss!    even
from the distance
you proffer
given now
it is further
than it now
might be!

[from an issue of  Mighty Thin Books]

*Taken from Collcted Works (Kris Hemensley) http://collectedworks-poetryideas.blogspot.com.au/2013/03/i-m-cornelis-vleeskens.html

Αυτός που έριξε το θάνατο στη Χιροσίμα,

Έσυρε να κλειστεί σε μοναστήρι – χτυπά τα σήμαντρα.

Αυτός που έριξε το θάνατο στη Χιροσίμα,

Περνώντας στο κεφάλι του θηλιά πήδηξε απ΄την καρέκλα.
Κρεμάστηκε.

Αυτός που έριξε το θάνατο στη Χιροσίμα,

Κυλίστηκε στην τρέλα, τις νύχτες

Κάνει πέρα τα στοιχειά που αμέτρητα,

Αναστημένα από τον κουρνιαχτό τον κυνηγούν.
Τίποτα απ΄όλα αυτά δεν είναι αλήθεια.
Μόλις πριν λίγο τον είδα
Στον κήπο του σπιτιού του στα προάστια.
Οι φυτεμένοι φράχτες ήταν ακόμα χαμηλοί κι οι τριανταφυλλιές μια σταλιά –
Δεν μεγαλώνουν τόσο γρήγορα για να μπορέσει κάποιος να κρυφτεί
Στο δάσος της λήθης. Ξεχώριζε
Το γυμνό σπίτι καθαρά,
Η νέα γυναίκα δίπλα του
Με ρούχο λουλουδάτο,
Το μικρό κορίτσι που κρατούσε το χέρι της,
Το αγόρι καθισμένο στην πλάτη του
Πάνω από το κεφάλι του ένα μαστίγιο στριφογυρνώντας.
Κι ο ίδιος φαινόταν καθαρά
Στα τέσσερα πεσμένος στο γρασίδι
Με πρόσωπο από τα γέλια παραμορφωμένο,
Γιατί περίμενε πίσω απ΄ το φράχτη ο φωτογράφος: το μάτι του κόσμου.

*Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης. Περισσότερα στη διεύθυνση http://www.poiein.gr/index.php?s=luise+kaschnitz&submit=%CF%CA

Τα λιμασμένα δόντια του ματιού
γιομάτα μεταξένια καπνιά
ανοιχτά στη βροχή
ολοχρονίς το γδυτό νερό
μαυρίζει τον ίδρωτα του μετώπου της νύχτας
το μάτι κλείνεται σ΄ ένα τρίγωνο
αυτό το τρίγωνο βαστά έν΄ άλλο τρίγωνο
το μάτι αργά
ροκανίζει μες στο στόμα του κομμάτια ύπνου
τρώει δόντια του ήλιου δόντια βαριά απ΄ τον ύπνο
ο θόρυβος κανονισμένος στην περιφέρεια της λάμψης
είν΄ ένας άγγελος
που χρησιμεύει για κλειδαρότρυπα στην ασφάλεια του τραγουδιού
ένα τσιμπούκι που καπνίζουν στο όχημα των καπνιστών
πάνου στη σάρκα του οι φωνές διυλίζονται μεσ΄ απ΄ τα σώματα
που οδηγούν τη βροχή και τα σχέδιά της
οι γυναίκες το βάζουν στο λαιμό σαν περιδέραιο
είν΄ η χαρά των αστρονόμων
όλος ο κόσμος το παίρνει για ένα παιχνίδι θαλασσίων πτυχών
χνουδωτό απ΄ τη ζέστη και την αυπνία που το χρωματίζει
το μάτι του δεν ανοίγει παρά μόνο στο δικό μου
μόνον εγώ φοβούμαι όταν κοιτάζωμε ρίχνει σε μια κατάσταση σεβάσμιου πόνου
εκεί όπου οι μυς της κοιλιάς του και οι αλύγιστες κνήμες του
συναντώνται σ΄ ένα κτηνώδες φύσημα αλμυρής πνοής
απομακρύνω σεμνά τους νεφελώδεις σχηματισμούς και το στόχο τους
ανεξερεύνητη σάρκα στιλπνή και λεία πια απ΄ τα πολύ λεπτά νερά.

*Μετάφραση: Νίκος Εγγονόπουλος.

Μέσα μου κρύβομαι κλειστός,
γύρω μου πλέκομαι κισσός,
τον εαυτό μου ανυψώνω.

Εμένα θέλω και πετώ
στον ίδιο μου τον εαυτό
και τις φτερούγες μου απλώνω.

Αητός, επάνω απ’ τα νερά
βλέπω συντρίμμια τη φωλιά
μέσα στην άβυσσο χαμένη.

Και λούζομαι τον κεραυνό
την αστραπή παρακαλώ
το σύννεφο με περιμένει.

(1911)

***

Πού να κρυφτώ ετούτο το Γενάρη
Η πόλη παραλόγιασε, γαντζώνει, στο κορμί.
Απ’ τις κλειστές τις πόρτες μέθυσα θαρρείς
κι ανάμεσα απ’ τις κλειδωνίες μού ‘ρχεται να ουρλιάξω.

Οι κρεμασμένες κάλτσες στ’ αδιέξοδα γαυγίζουν
και σκεβρώσαν τα μαγαζιά στους δρόμους
και στη γωνιά οι ζήτουλες κρυμμένοι
να μην τους δεις ξεφεύγουν βιαστικά.

Σε παγωμένο λάκκο με νερά
το σπυριασμένο χώνω το κεφάλι,
νεκρόν εισπνέω αγέρα, πνίγομαι,
μαύρα πουλιά πετούν στον πυρετό μου,

κι εγώ τα κυνηγώ και χάνομαι
σα μέσα από βαρέλι να φωνάζω:
“Τον αναγνώστη! Το φίλο! Το γιατρό”
Στη σκάλα την αγκαθερή να κουβεντιάσω.
Γενάρης – Φλεβάρης 1937.

*Από το http://sinneforain.blogspot.com/

ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ

Μία εφημερίδα
Απεργούν οι δημοσιογράφοι
Ένα περιοδικό
Απεργούν οι αναγνώστες
Τσιγάρα έχετε;
Μετά τη νέα φορολογία
Δώστε μου μιά σοκολάτα
Η Αφρική δεν εξάγει κακάο
Μιά κουβαρίστρα
Δεν υπάρχουν
Όλη η γειτονιά κεντάει
Ένα στυλό διαρκείας
Μου τα στείλανε χωρίς μελάνι
Χαρτοφάκελα έχετε;
Δεν υπάρχουν γραμματόσημα
Μπορώ να κάνω ένα τηλέφωνο;
Βεβαίως
Μιά στιγμή όμως 
Να κόψω το σύρμα.

***

ΠΟΣΟΣΤΑ

Τα ποσοστά μου 
Φώναζε
Ο κύριος
Με την καρφίτσα
Στη γραβάτα
Πήρες Τα νόμιμα
Απαντούσε
Ο άλλος
Το περιπολικό
Κυνηγούσε κάοιον
Που είχε πατήσει
Τη διπλή
Γραμμή.

***

ΕΙΣ ΕΝΔΕΙΞΙΝ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ

Τα μετάλλια

Λένε
Τα προφέρουνε
Στους ήρωες
Μα
Τα χρυσά νομίσματα
Στους άλλους
Με προσφορά
Υπηρεσίας
Ιδιαίτερης.

***

ΞΥΛΟΥΡΓΕΙΟΝ

Θα το ήθελα μακρύ
Ευρύχωρο
Να μπαίνει πολύ φως
Νά ‘ναι
Όμορφα βαμμένο
Από ξύλο αντοχής
Να κλείσει καλά
Να εφαρμόζει
Θέλω καλή δουλειά
Μείνετε ήσυχος
Αυτοί που μου δώσαν
Την παραγγελία
Τα ίδια μου είπαν
Πότε να έρθω
Να πάρω το παράθυρό,
Λυπάμαι κύριε
Η ειδικότητα μου είναι
Φερετροποιός.

***

ΥΠΟΔΗΜΑΤΟΠΟΙΕΙΟΝ

Όχι πως δεν είναι ωραίο
Μα κάτι κάνει
Αυτό το παπούτσι
Να είναι 
Ανιαρό
Ο παπουτσής σήκωσε τους ώμους
Με κοίταξε παράξενα
Μ’ ένα ψίθυρο στο στόμα
Πρώτη φορά την ακούω αυτή τη λέξη.
Καιρό για χάσιμο
Δεν είχα
Άρπαξα ένα σφυρί
Κι ένα…  καρφί
Και το κάρφωσα βαθιά
Μέσα στο παπούτσι
Το φόρεσα
Και στάθηκα όρθιος
Έτσι τα θέλω εγώ τα παπούτσια

Να μ’ ενοχλούν
Να με πληγώνουν.

*Από την ενότητα “Τώρα τελείωσε ο πόλεμος μας είπαν…”, που δημοσιεύτηκε στο http://www.poiein.gr

ΕΠΙΠΛΑ

Μαζεύουν θάνατο τα πράγματα
όπως τα έπιπλα τη σκόνη.

Είμαι ο θάνατος δηλώνουν τα πλάσματα
κάτω από ένα φως λευκό που τυφλώνει.

***

ΘΕΡΜΑΪΚΟΣ 23ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2005
(ή χειμωνιάτικη φουσκοθαλασσιά)

Τα καράβια μου δροσίζονται απόψε
και αν συνεχίσει έτσι ο καιρός
θα ανέβουν στο σαλόνι μου
πλάι στο νεροχύτη

θα ταξιδέψουν σε νέο προορισμό.

*Από τη συλλογή «Η μνήμη του χαρτιού», εκδ. Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη 2009. (Τα ποιήματα είναι επιλογή του Παύλου Παρασκευαΐδη και δημοσιεύτηκαν στον Ποιητικό Πυρήνα στο http://ppirinas.blogspot.gr/2013/09/blog-post_8.html)

Αν είναι θλίψη ένας πίθηκος που κλαίει, τι είναι ένα παιδί
χαμένο μεσ’ στη θύελλα.
􏰵
***

Ξεπάγιασαν φθινόπωρο στα χείλια μου οι λέξεις.

***

􏰵Φεύγω κι αφήνω πίσω μου δυο φθινόπωρα αγάπη.

􏰵***

Τι πάει να πει ήρθε ο καιρός του θερισμού; Το καπέλο μου
μόλις που χορτάριασε.
􏰵
***

Μεσάνυχτα: η δροσιά δανείζεται ύπνο από το σκιάχτρο.

􏰵***

Το απόγευμα τραβάει ολομόναχο το δρόμο.

***
􏰵
Το φθινόπωρο βαθαίνει. Επιπλέει ακόμη
ο διπλανός μου;

􏰵***

Πες «μ’ έχουν κουράσει τα παιδιά» κι αν ξαναδείς
λουλούδια…
􏰵
***

∆εν πέθανα. Πάντα είναι απόγευμα, όταν τελειώνουν
τα ταξίδια.

*Από το βιβλίο “Μόνο τα όνειρά μου συνεχίζουν”, σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα.

ΜΙΚΡΟ ΑΝΘΟΣ ΑΣΤΕΡΑΣ

Ο πνιγμένος οδηγός του φορτηγού της μπύρας
κουβαλήθηκε πάνω στο τραπέζι.

Κάποιος του είχε βάλει ανάμεσα στα δόντια
ένα λιλά φωτοσκιασμένο άνθος αστέρα.
Όταν του τράβηξα τον ουρανίσκο και τη γλώσσα
από το στήθος με μακρύ νυστέρι

κάτω απ’ το δέρμα θα πρέπει να το σκούντησα
γιατί το άνθος γλίστρησε στο διπλανό εγκέφαλο.
Το φύλαξα στο θώρακα
μέσα στα πριονίδια όταν το έραβαν.
Πιές να χορτάσεις στο ανθοδοχείο σου!
Αναπαύσου εν ειρήνη

Μικρέ Αστέρα!

***

ΟΜΟΡΦΗ ΝΕΟΤΗΣ

Το στόμα ενός κοριτσιού που για πολύ καιρό
βρισκότανε ανάμεσα στα βούρλα

έμοιαζε τόσο ροκανισμένο.

Όταν της έσπασαν το στήθος
ο οισοφάγος ήταν κατατρυπημένος.

Στο τέλος σε μια πέργκολα κάτω από το διάφραγμα
βρέθηκε μια φωλιά νεαρών αρουραίων.

Ένα αδελφάκι κείτονταν νεκρό.

Τα άλλα τρέφονταν από τα νεφρά και το συκώτι,
πίναν το παγωμένο αίμα και είχαν περάσει εδώ
μιαν όμορφη νεότητα.
Όμορφος και γοργός ήρθε κι ο θάνατος:

τα ρίξαν στο νερό.

Α!, πως τσιρίζαν τα μικρά μουσούδια!

*Από το βιβλίο “Morgue και άλλα ποιήματα”, διαδικτυακή έκδοση “Ενδυμίων”, Δεκέμβρης 2014, σε μετάφραση Βασίλη Λαλιώτη.

“…πως να διευκρίνησω μια ζωη;…”

έτσι που τραύλισα,….

(II)

Τώρα που δεν μπορώ παρά να με θυμάμαι μόνο

ξέρω, δεν ήταν έτσι, τίποτε δεν ήταν

αλλιώς έγιναν όλα

Η μαρτυρία μου ασαφής. Τι υπεκφυγές, τι συγκαλύψεις

σε λόγια, σε γραφτά και σε φερσίματα…

Αλλά πώς να τα πω και φαντασίας καμώματα όλα αυτά

Και τα σημάδια; και τα ερείπια; της φαντασίας κι αυτά;

Δε γίνεται.

Πώς να αναιρέσω μια κατάθεση

πώς να διευκρινίσω μια ζωή;

Το ειπωμένο με εκδικείται

κι ανεξιχνίαστο μένει πάντα το υπαρκτό

Σίγουρα κάτι μου διαφεύγει

κάτι που λάθος το έζησα και λάθος με έζησε

κι όλο και σκοτεινιάζει γύρω μου

κι όλο και σκοτεινιάζει

Πού βρίσκομαι

Τι ώρα να ’ναι.

*Εν γή αλμυρά, 
εκδ. Έρασμος, 1996.