Αλληλεγγύη – Η εκδίκηση του καλού
Μάριος Χάκκας, Ποιήματα
IV
Μυρτώ των φθινοπωρινών ξενοδοχείων
Οι κάμαρες δε βλέπουν τη βροχή.
Μόνο κοιτάζουν σ’ άδειες ντουλάπες
σ’ ένα λαβομάνο χωρίς σεμνοτυφία
σ’ έναν καθρέφτη που μετράει ρυτίδες
χωρίς πρόσωπο ένα πόδι γυμνό
σκοπεύει τα κλειστά παράθυρα
κι είναι βγαλμένα πάνω στο σεντόνι
ζαρτιέρες μάτια και στηθόδεσμος
VII
Γεννηθήκαμε ένα μεσημέρι του φθινοπώρου
για να γνωρίσουμε το σώμα μας
το πρόσωπο τα χέρια και το αίμα.
Όμως και πεθάναμε μια νύχτα
Γιατί ήταν φριχτό φριχτό φριχτό
Να δεις την όψη του θανάτου.
Αυτά όλα ήταν ανώφελα πια
δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν
δεν άγγιζαν και δε μιλούσαν.
*Από την ενότητα «Μυρτώ στη φθινοπωρινή λιακάδα»).
***
ΙΙ
Όπου και να ‘ναι το τηλέφωνο θα μας συνδέσει με τη
Φωνή των θαλασσών και τον αντίλαλο των σπηλαίων. Όπου
να ‘ναι θα γευθούμε την αρμύρα του πόντου, την ορμή των
κυμάτων, θα νιώσουμε το σύγκρυο των υπογείων ρευμάτων.
Περιμένω επαφή με το κέντρο των βυθών. Περιμένω να
κοινωνήσω το σώμα της θάλασσας. Περιμένω να μεταλάβω
το γαλάζιο αίμα του πελάγου. Ζητά την κυρά των θαλασ-σών,
την κυρά της αιωνιότητας να με σαβανώσει στον αφρό
των κυμάτων της, να με σύρει γλυκά στον ίσκιο των βυθών
της και δένοντας με εκεί με μαγικά φύκια να με νανουρίσει
τον ύπνο του δικαίου.
*Από την ενότητα «Θαλασσινά ιντερμέτζα» – μαύρο μπικ σε χαρτί, 2016
**Από τη σελίδα του Στρατή Φάβρου στο facebook.
Antonio Ferrada Alarcon, Δύο ποιήματα
ΟΙ ΗΛΙΚΙΕΣ TOT ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Ξημερώνει η μέρα,
σαν ένα όνειρο που μας επιστρέφει στην παιδική ηλικία, όταν η γη και το νερό
ήταν ένα παιχνίδι συναρμογής και αποσυναρμογής ανθρώπων.
Όρθιος, χωρίς να έχω να μετρήσω σκιές
ψάχνω χρόνια τώρα
το μεσογειακό χρώμα
στα σκοτεινά μάτια σου,
ενώ τα πόδια βαδίζουν αργά,
παγωμένα,
όταν η φωνή της σφίγγας μού βεβαιώνει:
ως εδώ φτάνει τ’ όνομά σου.
***
ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ
Η καρδιά είναι ένας θεός: το πάθος η περιπέτεια
η δύναμη των σκοτεινών ματιών, του αίματος
που καγχάζει το θάνατο.
Η καρδιά είναι ο Μινώταυρος
Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος.
για να σωθεί το καλοκαίρι
ο έρωτας είναι ένα ταξίδι αδιάλειπτο/
σιωπές και άρνηση
στον φαιό διάλογο με τα φίδια
απόρριψη ή θέωση/
και ουρανός που αντέχεται μόνο
με υφή και χρώμα/
όμως μηδενική εγγύτητα/
στο δέρμα εκτός/
εκεί όπου ανάγεται το σύνορο της αφής του/
μια αντιστροφή της συναίσθησης
με ιδεολογικό φορτίο/
για τούτο/
σε όσα αστρικά πυροφάνια
κι αν προσκλήθηκα εφέτος/
όφειλα να αρνηθώ ευγενικά/
ειδάλλως ήταν για να χάνεται/
ακόμη και αυτό το ίδιο το καλοκαίρι/
να γιατί προκύπτει μάταιο το πρόταγμα της ποίησης/
δίχως μάτια να αλητεύουν στον ήλιο οι κηφήνες/
τι μέλι να πήξει σε δανεική κυψέλη;
photo:
Félix Gonzalez Torres – Untitled – 1991
Αναρτήθηκε από το WordPress για το Android
Στρατής Παρέλης, Λάσπη…
Το αληθινό σύνορο είναι η λάσπη
Το κατεστραμμένο όνειρο είναι η λάσπη
Ο εφιάλτης που παραμονεύει είναι η λάσπη
Η αλήθεια που αλώθηκε από το οικουμενικό ψέμα, είναι η λάσπη
Ένα παιδί κλαίει πίσω απ’ τα καμένα ξερόκλαδα
Ένα ρήγμα αφήνει αγεφύρωτο τον ύπνο
Ο χρόνος είναι λάσπη, η στιγμή είναι λάσπη
Οι λέξεις μας είναι επικοινωνία κωφών που δεν μπόρεσαν τίποτα
Οι λέξεις μας είναι αξόδευτη λάσπη
Η φτιαξιά μας είναι λάσπη, ο πηλός που μας ανήκει είναι λάσπη
Είμαστε η όψη της λάσπης που βοά στις σελίδες του μέλλοντος
Κυριακή, 27 Μάρτη – Ένα ποίημα για τους πρόσφυγες
Με τους Ζήση Αϊναλή και Χρήστο Αγγελάκο (από τις αντίστοιχες σελίδες τους στο facebook)
Όταν ο Manos Karatzogiannis μου έκανε την πρόταση, μου πήρε κάτι κλάσματα του δευτερολέπτου να του πω “ναι”. Μαζέψαμε μέσα σε δυο μέρες 14 ποιητές και 24 ηθοποιούς που ενώνουν τη φωνή τους σ’ αυτή την εκδήλωση που την ονομάσαμε ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ.
Οι ποιητές που θα διαβάσουν είναι: Γιάννης Στίγκας, Θωμάς Τσαλαπάτης, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Ευτυχία Παναγιώτου, Γιάννης Αντιόχου, Γιώργος Ψάλτης, Ζήσης Αϊναλής, Δημήτρης Πέτρου, Κυριάκος Συλφιτζόγλου, Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Μαρία Κουλούρη, Αργύρης Παλούκας, Αντώνης Τσόκος, Ιβάν Αθανασόπουλος, Θωμάς Ιωάννου.
Οι ηθοποιοί: Αλεξάνδρα Αηδίνη, Δανάη Επιθυμιάδη, Μαρία Ζορμπά, Γιάννης Καρούλης, Μάνος Καρατζογιάννης, Χρύσα Καψούλη, Μαρία Κίτσου, Όλια Λαζαρίδου, Χριστίνα Μαξούρη, Κλεοπάτρα Μάρκου, Γιώργος Νανούρης, Λουκία Μιχαλοπούλου, Ιωάννα Παπά, Αγγελική Παπαθεμελή, Λένα Παπαληγούρα, Γιώργος Παπαπαύλου, Nίκος Πουρσανίδης, Γιώργος Σαββίδης, Σοφία Σεϊρλή, Μάνος Στεφανάκης, Τάκης Τζαμαργιάς, Τσιμάρας Τζανάτος, Ένκε Φεζολλάρι, Μιλτιάδης Φιορέτζης.
Ο μουσικός Απόστολος Καλτσάς θα συνοδεύει την ανάγνωση των ποιημάτων ή θα κάνει τις μουσικές γέφυρες με το μπάσο του.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 27 Μαρτίου (Παγκόσμια Ημέρα του Θεάτρου), από τις 5 το απόγευμα έως το 8 το βράδυ, στην κατάληψη του Green Park, Μαυροματαίων 22, στο Πεδίον Άρεως.
Θα θέλαμε να έρθετε.
Θα θέλαμε οι φίλοι μας να είναι στο πλευρό μας εκείνη τη μέρα, όχι φυσικά για μας, αλλά για τους πρόσφυγες.
Αντί εισιτηρίου κρατάμε όλοι μια σακούλα τρόφιμα στο χέρι.
Ό,τι μαζέψουμε από είδη πρώτης ανάγκης και χρήματα θα διατεθούν στην Παμπειραϊκή Ένωση για τους Πρόσφυγες.
Η αλληλεγγύη είναι η εκδίκηση του καλού.
Προς το παρόν μια απλή κοινοποίηση θα μας έδινε μεγάλη χαρά.
[αφίσα, atwork, Κωνσταντίνος Γεωργαντάς, Konstantinos Geo]
ΑΝΝΑ ΑΧΜΑΤΟΒΑ: Μισή Καλόγρια-Μισή Πόρνη
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: Ο Νόστος μιας ποιήτριας
Γεωργία Τρούλη, Τι συνέβη σήμερα ω θέλω;
Και τότε στη σοφίτα νόμιζε πως είναι
Το χερούλι της πόρτας
Μεγάλωσε επικίνδυνα και άλλαξε σχήμα
Χωρίς να πιει το κόνιο η Αλίκη.
Ο λαγός ήταν άγρυπνος
Και έπαιζε με τα μπαστούνια
Ταχυδακτυλουργικά
Στη Δίκη
———————————————————————
Ίσως αυτός ο εγκλωβισμός
Είχε στο μαξιλάρι του
Την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων
Και όλα τα χάρτινα
Σε έναν πελώριο Πύργο
Την διάβασε ξανά και ξανά
Ελευθέρωσε μια τόση δα
Ζωή εντόμου
Άρχισε τότε
Να μεταμορφώνει τον κόσμο της
*Από τη συλλογή “Ποίηση σε ένα οβάλ περιβάλλον”, εκδ. Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη 2015.
Έρμα Βασιλείου, Κανένα μαύρο σύγνεφο
Τρεις μολυβιές δυο χαρακιές και κύκλο
κλείσανε σήμερα
τα σύρματα του ηλεκτρισμού
πουλιά γινήκαν δάκτυλα
και στα μαλλιά οι τυφώνες σαν σκιάχτρο
αφορισμού
δεν είδαν τίποτε
σιμά δεν στάθηκε κανένας στα ρόδα
βρεθήκανε στη ζάλη
στο μεθύσι
θαμώνες βιαστικοί
και τρίκλιζαν στα πέταλα του φου*
η ανάσα της αυγής
τον άδειο τόπο γύριζε να δει
καν δεν ξεχώρισαν το αγιάζι
ούτε το φως που χάραζε
πρόφτασαν μόνο γκάζι
σ’ ένα βουνό σιδερικά
κι ήτανε ακόμα τόσο όμορφο
κι αυτό ακόμα της ζωής το νάζι
που δεν το πρόσεξαν ούτε αυτό
*του φωτός, Κυπρ.
**Από τη συλλογή “Ποιος θώωσε την αυγή;”.
