Έρμα Βασιλείου, Τρία ποιήματα

39089

Le dé de déconstruire

Ένα ζάρι είναι το από
της αποσύνθεσης
είναι όλα παίγνια νου στο νου
μακάρι να κρατηθώ
να μην αποσυνθέσω τα υπόλοιπα
όταν οι φίλες μου χάσουν το κάλλος της τύχης
θα φτιάχνω ακόμα χιαστά μηνύματα με λέξεις κυβικές
πίσω από τα αινίγματα η κάθε ψυχή που δεν γνώρισες
ω πόση τρέλα ευφυίας πάντα η άμορφη
μου κάνει παρέα
πόσα γνωρίζω που θα δεις
αν με γνωρίσεις και σε δω

***

Refusant le dogmatisme

Τον αρνούμαστε χρόνια
σκοτώνει με πάθος
ό,τι κρατούσε κυρίως με θέση
τη θέση
με σιδερένια πυγμή την πυγμή
εμείς;
του περιποιούμαστε τα χέρια
με χέρια
πομάδες αντιρυτιδικές
και τα διάφορα αρνούμαι συσκευασίας
σε σκορπισμένες ομάδες πολεμάμε
κι είναι δύσκολο να νικήσουμε τον ενικό

***

Volubilis

Όσα είναι πάνω από τη γη μου
είναι περαστικά μιας εκστρατείας
άδικης
καταστρέφονται εύκολα αν και μοιάσαν με τον καιρό
με το πρόσωπό μου, όχι με μένα αλλά

*Από τη συλλογή “Νομάς μιας νύχτας – Το μανιφέστο μου”, Ποιητική επιστολογραφία- Poésie épistolaire, Aphrodite Editions.

Γεωργία Τρούλη, Πεδία μέτρησης

a7807-nikola-tesla-1856-1943-created-a-double-everett-564x423

Άρχισαν ξαφνικά να συναρμολογούνται
Από τους ώμους οι άνθρωποι

Και όταν κάποιοι ανακοίνωσαν πως
Δεν υπάρχουν άλλα μετρήσιμα πεδία
Και στατιστικές ζωής
Κάποιοι άλλοι αποφάσισαν
Πως
Με κάποιο τρόπο
Θα ήταν όλα εύκολα
Από την αρχή
Σαν ανάσα
Θα αφήναν να κουρνιάσουν στον αυχένα
Τα συναισθήματα
Και να φωλιάσουν στα μαλλιά
Τεράστιες αποφάσεις
Με απολήξεις νευρώνα
Καμιά κλίση της κεφαλής
Κανένα τρεμούλιασμα
Κανείς πόνος
Γιατί μια απόφαση θα ευθυγραμμίζει την πλάτη τους
Θα μένουν σταθερά τα οπίσθια
Και ένα ύφασμα
Θα νομίζει πως δένει την τρέλα
Πισθάγκωνα
Σε αυτή την αγέρωχη όψη
Θα κοιτούσαν ευθεία μπροστά
Πυκνωμένη ιστορία που ξεχειλίζει επεισόδια
Και άρρωστη θάλασσα
Αλλά τόσο θα είχαν ξεχωρίσει
Την ύπαρξη από την ύλη
Που το είναι θα είχε μετατοπιστεί
Ένα βήμα μπροστά
Θα χαμογελούσαν
Ένας διαχωρισμός θα είχε προκύψει
Και μια αίσθηση εκτός ορίων
Η αναπνοή θα γινόταν από όλα τα κύτταρα
Όπως πάντα άλλωστε

Μόνο που τώρα θα την ένιωθαν όλοι
Απροετοίμαστοι και
Μέχρι το κόκκαλο.

Από τον ώμο έλεγαν θα γίνει η συναρμολόγηση
Έκοψαν όλοι το ένα τους χέρι-Δεν συμμορφώθηκαν
Μείναν ολόκληροι

Πελαγία Φυτοπούλου, Κούκος

12993380_1002874496464412_6824466570901041197_n

ΠΟΙΗΣΗ
ISBN 978-618-5155-14-8
σελίδες 48
διαστάσεις 21 Χ 14 εκ.
τιμή 9 ευρώ

Το εξώφυλλο φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Χρήστος Μαρκίδης

Το «κοινωνικό πρόβλημα», αποτελεί τη λύδια λίθο στα ποιήματα που συνθέτουν τον «Κούκο». Με αξιόπιστο στίχο, η ποιήτρια, επιχειρεί τη μνημόνευση και καταγραφή των ασθενειών μιας ένοχης εποχής χωρίς να μπορεί να αδιαφορήσει για την ελαττωματική πραγματικότητα της κοινωνίας. Η συνήθης λυρική φύση της ποίησης, εδώ μετακινείται προς τη δραματική έκφραση, μια κατάσταση την οποία η Πελαγία Φυτοπούλου δείχνει να χειρίζεται με άνεση λόγω της αντίληψης περί δραματουργίας με την οποία την έχει διαποτίσει η ιδιότητα της ηθοποιού και θεατρικού συγγραφέα. Με αφετηρία πάντοτε την κοινωνική εμπειρία και την αισθητική της ελευθεριότητας αξιοποιεί την υπερρεαλιστική γλώσσα και της προσδίδει την οικεία μορφή μιας ποιητικής διαλέκτου, με θαυμαστή ωριμότητα –καρπός, αναμφίβολα, επίμοχθης και μακρόχρονης αφανούς προεργασίας.


ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ


Εδώ στον ουρανό έχουμε απ’ όλα

Κανένα παράπονο

Οι καλόγριες πετάνε

Κανείς δεν κλειδώνει την ομορφιά
Ζούμε χωρίς κεφάλι

Οι αυτοκτονίες λιγόστεψαν

Πεθαίνουμε κανονικά

Με υποχρέωσαν να κάνω διαθήκη

Σου άφησα μια κλωστή απ’ το γέλιο μου

Με απέσυραν βιαστικά
 
Βιογραφικό:
Η Πελαγία Φυτοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κατερίνη (1972). Ξεκίνησε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (παιδαγωγικό), ενώ παράλληλα φοίτησε σε σχολή δημοσιογραφίας. Πολύ σύντομα πέρασε την πόρτα του θεάτρου και αποφοίτησε από την Ανωτέρα Δραματική Σχολή «ΙΑΣΜΟΣ», Βασίλης Διαμαντόπουλος. Στη συνέχεια παρακολούθησε σεμινάρια αφηγηματικής υποκριτικής, σκηνοθεσίας, καθώς και το Suzuki Actor Method based upon of Tadashi Suzuki. Έπαιξε στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Ίδρυσε τη θεατρική ομάδα «ΣΕΙΡΙΟΣ» και ανέβασε θεατρικά έργα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη βία στην εκπαίδευση, ποιήματα και παραμύθια.Το 2012 εκδόθηκε το πολιτικό παραμύθι «Το ραβδί των καλικαντζάρων» (εκδ. ΙΑΜΒΟΣ). Το 2015 παρουσίασε ΙΟΝΕΣΚΟ και ΑΤΑΪΝΤΕ σε θέατρο της Γερμανίας. Ζει στα Εξάρχεια. Θεατρικά της ιδίας «Σείριος», Πώς ένα παιδί ανακαλύπτει τα δικαιώματά του «Κακτολούλουδο», Το νεκροταφείο των λουλουδιών «Θα το ονομάσουμε πρόγραμμα», Ένα αντιφασιστικό στιγμιότυπο γι’ αυτούς που θα γεννηθούν μετά.

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Πρόσφυγες στην άμμο

cf80cf81cebfcf83cf86cf85ceb3ceb5cf83-4

Νύχτωσε στην Ελ Μίνα και πυκνή
σιωπή ανέβαινε απ’ τη μεριά της θάλασσας
κι αντάμωνε το κάστρο∙ ολημερίς
ξαπλώνονταν αμίλητο και σκυθρωπό
σα μουδιασμένο ζώο

Τότε ξεχώρισα ήχο πνιχτό καθώς το φύλλο
που τσαλακώνεται μέσα σε χέρια ανάρμοστα
γρατσούνισμα σε σώμα ακάθαρτο, αρρωστημένο

Κι είδα έναν Άραβα μικρό, σημαδεμένο
έφεγγαν χέρια, πρόσωπο, μάτια κι ήταν όλος
χιλιάδες που άφηναν τη γη τους κι επιστρέφανε
μέσα στην άμμο, σε σκηνές, στο άσπρο φως.
Κι όταν μιλούσε δάκρυζε η φωνή και όλο ικέτευε
για κάποια θέση στη ζωή ή έστω αντίσταση
στο θάνατο που ερχότανε αργά και τον ρουφούσε

Μα εγώ έπλενα τα χέρια μου. Άγρια μοναξιά
τα χρόνια που έφυγαν με είχανε ποτίσει

*Από τη συλλογή “Ο θάνατος του Μύρωνα” (1960). Το ποίημα αναδημοσιεύεται από την ενότητα “Ποιήματα για πρόσφυγες και μετανάστες” στο ιστολόγιο http://journeyinpoetry.blogspot.com του ποιητή Ανδρέα Καρακόκκινου.

Στρατής Φάβρος, Στοχασμοί σκόρπιοι

13051508_10154032258197348_8606288773430215526_n

Είσαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος
άλλο ένα δίπολο της κοινής λογικής
που μπορούμε να διερευνήσουμε
Είμαι απαισιόδοξος ολοένα
η καθολική αδυναμία επικοινωνίας
με πείθει
κοιτούσα εχθές τις φυλλωσιές των δέντρων
στον κοντινό μου ορίζοντα όπως
έσειαν τα σε όλες τις αποχρώσεις
του πράσινου φύλλα τους
(θέλω μια επιστήμη για να τα πω)
και τον γαλάζιο ορίζοντα
και πως να το πω όλο αυτό
και πως να πω τη συγκίνηση
που με κατείχε κοιτώντας τα
(στη βύθια εγκατακρήμνιση )
και στον ίσκιο της πεθυμιάς
η γλώσσα για άλλη μια φορά
είναι ένα μέσο απόκρυψης αυτού
που είναι
ότι επιτρέπει το μέσο και
η ικανότητα του χρήστη

Αλέξης Αντωνόπουλος, Οδηγίες για Κτήνη

8719003_orig

Μέθυσε, κλάψε στο τρένο,
ρίξε τα κόκκαλα σου σε τοίχους.
Μόνο μην πεθάνεις με τεντωμένα δάχτυλα.

Ούρλιαξε, χτύπα τα μαξιλάρια,
αγκάλιασε τα μαξιλάρια για να σε βρει ο ύπνος.
Μόνο μην πεθάνεις με τεντωμένα δάχτυλα.

Μίσησε τον Θεό, προστάτευσε τον Θεό·
και τα δύο ταυτόχρονα αν θες.
Μόνο μην πεθάνεις με τεντωμένα δάχτυλα.

Μην πεθάνεις με τεντωμένα δάχτυλα.
Μην πεθάνεις προσπαθώντας να φτάσεις ένα χέρι
που κάποτε ήταν εκεί.

*Η εικόνα της ανάρτησης είναι από το https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/0f/4d/d3/0f4dd355488cae0994ce5ac6efec9b44.jpg
**Το ποίημα και η εικόνα αναδημοσιεύονται από την ιστοσελίδα του ποιητή στο http://www.alexantonopoulos.com/omicrondeltaetagammaiotaepsilonsigma-gammaiotaalpha-kappatauetanueta.html

PiO’s portrait of Fitzroy and its people in poetry

Greek-Australian poet PiO has written a 700-page poetic biography of Fitzroy and himself. Photo: Meredith O'Shea

Greek-Australian poet PiO has written a 700-page poetic biography of Fitzroy and himself. Photo: Meredith O’Shea

REVIEW BY GIG RYAN
February 19, 2016

Fitzroy: The Biography by PiO.
COLLECTED EFFORT PRESS, $55

PiO’s epic-sized Fitzroy, his 11th book of poetry, yields a history of the suburb through portraits, dramatic monologues and pithy tales. 

Fitzroy stretches from Robert Hoddle’s road-plan grid over the Wurundjeri people’s habitation to a boisterous crowded suburb of struggling labourers, shopkeepers, and dodgy characters such as Squizzy Taylor: “Squizzy’s first recorded conviction, was when he was 14/  – Back orf!, he said, and pulled out a gun / Stupid!/ The Boot Trade wasn’t going to be one of his options./ During an arrest, he fought so hard he had to be handcuffed./ From soup to nuts, he was the whole shooting-match. / He was King of the Push, all right … /People who come from nothing, are nothin’.” (Fitzroy Vendetta 1918)
Among this vast assembly, PiO mingles his own biography, and his parents’ lives as new migrants in the 1950s. Facts, wise proverbs, advice, chequer each page of this vivid chronicle: “A poor man’s capital, is his labour”, “A whistle, tears the air apart / with applause”, “Pride, is a mask, patched up by bandages”, “The place of slang, is in real life”. These bombarding statements juxtaposed through each narrative often provide humour as well as widening perspective. 

Characters are often defined by their deaths, such as the champion footballer lost to war: “he done what he was told./ There’s no record of a card game in Chaucer, or of/ a pool hall in Beowulf …/ only a whiff, he said (of the Kaiser’s/ gas) nothing to worry about. They fixed him up, and/ sent him back. He got killed, in Belgium. His remains have/ never been recovered; he done what he was told./ Fitzroy’s a working-class suburb, and/ a gum tree is, no shade; Lest We Forget on/ St George’s Rd, an exploding football/ in the clouds. (“Jack” Cooper 1889-1917)

Fitzroy: The Biography by PiO. Photo: Supplied

Fitzroy: The Biography by PiO. Photo: Supplied

An Ancient Greek view that the past is in front of us, because we see it, whereas the future is behind, recurs throughout, and thus many of the often violent deaths are emblematic of the life: “He said ‘I’ll shoot you’. She said ‘You couldn’t/ shoot a maggot’, and as she opened up her mouth (for him to  shoot ), said ‘Shoot –that!”… He told the Cops, he/ didn’t think, it was loaded.” 
PiO celebrates the suburb’s now extinguished areas such as “the Narrows” of his childhood: “Kids from the Narrows, know how to fight … Gratitude doesn’t always translate, into a jar of sweets.” By the time of the counter-cultural 1970s, the local poet is offended at not being invited to read at the T.F. Much Ballroom, once Cathedral Hall, that had previously hosted Italian films and dances. Fitzroy’s rapid gentrification soon prices him out of his territory.

“The solution to the Housing problem, came to Fitzroy, from/ 10,427 miles away; in the shape of an Architect and/ Town planner – Le Corbusier: ‘The site must be made to/ suit the plan’. Or there can be no ‘order’ (which Modern-life/ demands … i.e. throw out all that is outdated onto the scrapheap,/ and make way for Progress. A public nuisance is ‘an offense/ against the publick’. The past must tumble, into the rubble/ i.e. a Modernist tenet. Le Corbusier said, we are to be/ ‘pitied’ for our worthless houses …/ Modernism destroyed my whole life. (Le Corbusier 1887-1965)

Since his first book, Fitzroy Brothel: Poems (1974), PiO has been an experimental yet accessible poet, influenced by the clamorous optimism of the Russian Futurists Mayakovsky and Khlebnikov, and their inheritors, Turkish poet Nazim Hikmet and Greek poet Yiannis Ritsos, as well as the Beat generation poets and the “performance” poetry initiatives of the 1970s. 

His 24 Hours (1996) superbly captured the dialects and slang of migrants and other locals, showing that sound is of similar importance to meaning, indicated by unexpected commas that pause for emphasis; his work has ranged from visual “concrete” poems to poems written entirely in numbers, with which he feels an affinity, evinced by use of his poetic initials. 

Resistant to what he sees as academic or depoliticised schools of poetry, he instead insists on a transformative poetry “of the people”, apparent in the many magazines he has edited: Fitzrot in the 1970s, then later 925, which featured poems about paid work, and more recently Unusual Work. Though oddly perhaps, much of his sound and visual poetry remains obscure to many. 
Fitzroy ignites fact with fiction, hearsay with aphorism: “Some men, are/ so stupid, they’d shut the door on a sunset”, “The Law is far – the fist, is near”. This is a magnificent monument relentlessly stacked with idiosyncratic yet faithful incident, honouring the many brief flickering lives that have composed Fitzroy.

*From The Age at http://www.smh.com.au/entertainment/books/pios-portrait-of-fitzroy-and-its-people-in-poetry-20160216-gmud8w.html#ixzz45zi5kxjW

Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Δύο ποιήματα

feggari


ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ

Πάει
πέρασε πια η εποχή των ιδεών
κυλά πλέον η εποχή των εκκρίσεων
ο πόνος απορρίχνεται ως ανεπιθύμητο νεογνό
ξεβράζεται
τραγουδά στην αφωνία του μουγκρητού
καρπούται ενέργεια απ’ το ζόφο

τόσος
μα τόσος πόνος
κι ούτε μια κραυγή.

***

ΑΥΤΟΣ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ

Δεν είναι πια ο ουρανός
το χώμα
το νερό
μα το νεκρό χρυσάφι
δεν είναι το ψωμί
ο ιδρώτας
η φλόγα στα μάτια
μα ένας αριθμός
μια υπογραφή
ο κήρυκας που παρελαύνει αλλάζοντας δέρμα

φίλε τι να σου γράψω
πώς να ταρακουνήσω το τεράστιο μαύρο τίποτα
τι να σου πω για τα πισώπλατα χτυπήματα
τα ξεπουλήματα
γι’ αυτούς που δεν ακούνε
ούτε βλέπουν.

Αυτός ο πόλεμος δεν έχει τέλος.

***

*Από τη συλλογή “Απέναντι”, Εκδόσεις 24 Γράμματα, 2015.

Σπύρος Μαρούλης, Είμαι ο ήρωας αυτής της ιστορίας

Μετά την απομάκρυνση

Είμαι ο ήρωας αυτής της ιστορίας.

Δεν έχω ανάγκη να σωθώ
Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για αυτήν είναι γραμμένα εδώ,

στην πλάτη της, στις αρθρώσεις της, στην εμφάνισή της. 

τις παρενθέσεις της.

Μεταξύ των γραμμών.

Στα διάκενα.

Είναι όλα εδώ.

Είναι μια μικρή, πάρα πολύ ζωντανή και απείθαρχη,

που μετά το αποκορύφωμα πλένεται, χτενίζεται, 

αρωματίζεται με eau de Cologne, που είναι τοποθετημένη
στο ψηλότερο ράφι.

Έφηβη, που έπεσε, έσπασε

και δεν ήξερε

πώς να συγκεντρώσει εκ νέου τα κομμάτια της.

Κάποιοι άπλωσαν το χέρι τους πάνω της
Αυτή άνοιξε, 

αιμορράγησε με λέξεις πάνω στο χαρτί…

Τώρα ξανακλείνει.

Κοίταξε στον καθρέφτη και ήταν άλλη…

μιλούσε τη γλώσσα της, 

σκεφτόταν με το κεφάλι της, ζούσε τη ζωή της. 

Μόνο το δέρμα της την έχει προδώσει.

Βλέπεις;

Και κάθε γράμμα, κάθε λέξη κρύβει μια αιμορραγία.

Ένα φίδι που δεν μπορεί να αποβάλλει το κοστούμι του,

για να ολοκληρωθεί. 

Η μητέρα της λέει πως έχασε το Θεό, κι έχει το διάβολο
αντ’ Αυτού.

Αλλά δεν είναι ο διάβολος.

Είναι εγώ,

εγώ, 

Που δεν μπορώ να πάω έξω,

γιατί κανείς δεν με βλέπει.

Είμαι ένα τσούρμο συσσωρευμένες κακίες και αρετές,

ένα σύννεφο, ένα φεγγάρι που το καταπίνει ένα πηγάδι

προς τον γυαλιστερό μαύρο πάτο του,

ένας αιχμάλωτος πολέμου μεταξύ των γραμμών του δέρματος.

Είμαι εξόριστη μέσα μου.

Διαβάστε με, αν δεν με πιστεύετε.

Είναι όλα γραμμένα εδώ.

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για μένα είναι γραμμένα εδώ,

στην πλάτη μου.

Στους κόμπους μου.

Στις παρενθέσεις μου.

Ανάμεσα στις γραμμές μου.

Εδώ υπάρχουν τα πάντα.