Να πηγαίνεις τειχάκι- τειχάκι την διαδρομή
Από πλανήτη σε κενό αέρος
Να μην
Ψάχνεις μικρό πριγκηπόνησο
Να ματώνουν τα αυτιά από την πίεση
Να μην
Μουσική
Να !Τριαντάφυλλο
Σε γυάλα οι ατμόσφαιρες
Να προκαλείς την ανακύρτωση και τα αγκάθια
Ενός κόκκινου- κλώνος που δεν υπήρξε
Από το χάος να δημιουργεί τάξη κοσμογονική

Κάποιοι ήθελαν ακρόαση καρδιάς και μετά
Θάνατον
Αλλά μόνον βόμβος από εγώ
Έλξη σε γύρω από γη
Σε άσπρο και μαύρο
Και έτσι να μπαίνεις στις μαύρες σήραγγες
Και να μην θέλεις την αντίστοιχη λευκή
Η σκουληκότρυπα διανύεται από απόσταση
Στο συναίσθημα και στον χρόνο
Μετράς και ξαναμετράς στίγματα
Σε πένθιμο ρούχο.
Ίσως να ‘ναι φιαλίδια σκόνης που άφησε
Εκεί σε είχα καρφιτσώσει απαράλλαχτα-
Εδώ

Λούστηκα τη διάμετρο του σύμπαντος
Σε ένα κλείσιμο του δείχτη και του αντίχειρα
Το ξέρεις
Όταν έκανα φυσικό κυάλι να σε δω να
Απομακρύνεις την όψη απ’ τη στιγμή
Που διαθλά το πρίσμα σε όνειρο
Και τούμπαλιν
Στο κέντρο της γης μου
Όταν γεύτηκες την υγρασία μιας σταγόνας
Έιδες τι κάνει η βαρύτητα στις φούστες
Στα παιδικά βλέφαρα
Στην κόγχη του ματιού
Και στο μπράτσο μιας αγωνίας
Που προκαλεί νεφάλωμα;

Resist
the one who builds a small home
and says I’m happy here.
Resist the one who returns home again
and says Glory be to God.
Resist
the Persian carpets in apartments
the little man in the office
the ‘imports-exports’ business
government education
taxation
myself even, the one telling you this.

Resist
the one who salutes the processions
for countless hours from the podium
the barren woman who gives away
prints of saints, incense and myrrh
myself even, the one telling you this.

Resist also all those who are called great
the president of the Court of Appeal resist
the bands, the drums and the parades
all the high conventions where they babble
and delegates and advisers drink coffee
all those who write speeches about the present age
in front of the heater in winter
flatteries, blessings and so many bows
from pen-pushers and cowards for their wise leader.

Resist the immigration and passport bureaus
the frightful flags of states and diplomacy
war weapons factories
those who regard nice words as lyricism
battle songs
soppy songs with their laments
the wind
all those who are indifferent or wise
those who pretend to be our friends
and even me, the one telling you this, resist me also.
Then we can confidently approach Freedom.

Postscript

Before my testament was read
– as it was read –
it was a lively upright horse.
Before it was read
it was not the heirs in waiting
but the usurpers who trespassed upon the land.

This testament I have written for you
was buried deep for years
by crafty clerks and notaries.

They altered important phrases
bent over it for hours with fright
wiping out parts with rivers
the new clamour in the woods
the wind they killed –
now I finally understand what I lost
who it is that silences.

And what about you
standing there mute, having abdicated
your voice
your food
your horse
your house
standing there hideously mute like a dead man:

Freedom mutilated again they promise you.

*Translated by N.N. Trakakis, and published in “Antipodes” 2015, annual literary journal of Greek-Australian Cultural League of Melbourne.
Mihalis Katsaros (1921 -1998): postwar poet and painter, born in Kyparissia, Peloponnesus. The above poem is included in Katsaros collection, Against the Sadducees, published in 1953. The poem first appeared in the newspaper, Dimokratikos Typos (Democratic Press), on 8 October 1950 – however, it was published there in censored form. In protest against this censorship, Katsaros added the ‘Postscript’ to the poem. N.N. Trakakis gratefully acknowledges the permission of S.I. Zacharopoulos Publishing to publish this translation.

μπορεί να ξεραθεί μα να σκληρύνει όχι

διότι είναι φτωχή για οτιδήποτε άλλο

εκτός απ’ το να συμβάλλει στον δημόσιο πλούτο

μπορεί νά ’ναι ο τρόπος της να διαμαρτύρεται να

μένει πετσί και κόκαλο αφού πια υπάρχει πείνα

κίτρινη από τη δίψα και οδυνηρή

από πόνο καθαρό που υπάρχει μπορεί και να είναι απλώς

μι’ αλλαγή κι ανοίγει τα δρομάκια του παραληρήματος και τα κτήνη

τραγουδούν ακαταλήπτως ζωντανά από

μανία ζήλου χωρίς στον ήλιο μοίρα μπορεί

να είναι επίσης ότι αρνείται τον εαυτό της σαν άλλος ένας

ακόμα τρόπος να νικάς τον θάνατο

έτσι όπως τη βλέπεις να θρηνεί στα ξαγρυπνίσματα

ποιητές του σήμερα

ποιητές των δικών μας καιρών

μάς χώρισαν από το ποίμνιο και δεν ξέρω τί θα γίνει μ’ εμάς

συντηρητικούς κομμουνιστές απολίτικους όταν

συμβεί αυτό που θα συμβεί μα

δεν υπάρχει ποίηση να μην εχθρεύεται τον καπιταλισμό

1964

*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

V

και μετά
δεν θα ξέρει κανείς

πως υπήρξαμε μέσα στα

δισεκατομμύρια

μόνο να κοιτάξεις

να κοιτάξεις αυτές

τις λέξεις που θα ξεχυθούν

σαν περιστέρια

και θα καταλάβεις

το τρόπο που προσπαθήσαμε να

νικήσουμε

όλους εκείνους τους

βασανιστικούς

τρομακτικούς

μικρούς θανάτους

λίγο πριν
το μεγάλο

τέλος

VI

το γράψιμο ερχόταν πάντα από

μόνο του

περπατώντας σ’ ένα βρώμικο στενό

κοιτώντας τ’ αστέρια μια βουβή νύχτα

στα κορίτσια που μας χαμογελούσαν

αυτό που έμενε ήταν να γεμίσει λέξεις ένα χαρτί

δεν είχαμε τίποτα κι αυτά που ζητούσαν οι άλλοι

μας φαινόταν περιττά

μόνο ένα ποίημα περίμενε

ένα άγιο ιερό ποίημα γραμμένο πάνω

στους λερούς τοίχους

γεννιόταν

η σύγχρονη ποίηση μας φαινόταν ανούσια, βαρετή

χωρίς σπίθα

κι εμείς περιμέναμε

περιμέναμε κάτι μαγικό

που θα ερχόταν ξαφνικά ένα κρύο βράδυ

το ποτό μας συνόδευε πάντα

είμασταν ευτυχισμένοι καθώς παραπατούσαμε

άλλο ένα ποίημα

άλλη μια υπέροχη νεκρή νύχτα:

τι υπέροχο να τραγουδάς μόνος

στους έρημους νυχτερινούς δρόμους

VII

κοίτα

η χοντρή άσχημη γριά

κρατάει από το χέρι το κοριτσάκι

στη μέση της αυλής

τούτη την αυγουστιάτικη νύχτα

και χορεύουν

γέλια χαράς

καθώς η ζέστη είναι ανυπόφορη

η μουσική παίζει
και τα αστέρια λάμπουν

*Αναδημοσίευση από την Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης Ποιείν στο http://www.poiein.gr/archives/2432/index.html#more-2432

Έκτακτη κλήση απ’ το νεκροταφείο.
Ένας νεκρός ζωντάνεψε.
Ψάχνει να βρει τους συγγενείς του.

Τον κερνάμε πικρό καφέ.
Τον ρωτάμε τι είδε και πώς έγινε
Έτσι, εν τω μέσω της νυκτός.

“Μη με ρωτάτε”, μας λέει.
“Προς Θεού! Θα καταλάβετε
Όταν έρθει κι η σειρά σας…”

Αν δεν με ξέρεις ως τώρα

Η γλώσσα της Νταϊάνας στριφογυρίζει
στο στόμα μου

σαν κάτι ξινόπικρο που λιώνει αργά
σαν μαχαίρια σε τροχό άμαξας απ’ το Μπεν Χουρ

στρίβοντας τα μαλλιά της με τα χέρια μου
τη φέρνω τόσο κοντά
που τα δόντια της τρίβονται στα δικά μου

από τόσο κοντά
είναι σκληρή όχι απαλή

από τόσο κοντά
είναι δόντια όχι γλώσσα

από τόσο κοντά
με πληγώνει.

**

Αυτό που είναι

Οδηγώντας για το σπίτι
την αυγή η πανσέληνος

με τραβά
προς τα Όρη

η καρδιά μου ξεχειλίζει
στο στήθος μου

το φεγγάρι χτυπά
πάνω στο παρμπρίζ

απλά αγάπα την
το φεγγάρι λέει

σταμάτα να μετράς τα ψιλά σου
κανείς δεν σε λήστεψε

απλά αγάπα την
αγάπα την

γι’ αυτό που είναι.

**

Πώς αρχίζουν τα ποιήματα

Έτσι αρχίζουν τα ποιήματα;

όταν κάθε φράση στο ραδιόφωνο
γαντζώνεται στον λαιμό σου

έτσι αρχίζουν τα ποιήματα;

όταν η φλέβα κάτω απ’ το δέρμα της
γαντζώνεται στον λαιμό σου

έτσι αρχίζουν τα ποιήματα;

όταν η αϋπνία κλωτσά
σαν τρομαγμένα μαύρα άλογα

όταν η μέρα χαράζει
σαν γυαλί μετά από αυτοκινητιστικό

πες μου, Μίκη,
ήξερες

πες μου

πως το ποίημα αρχίζει
με έναν γάντζο στον λαιμό;

*Η Dorothy Porter είναι μια από τις σημαντικότερες σύγχρονες ποιήτριες της Αυστραλίας. Γεννήθηκε στο Σίδνεϊ στις 26 Μαρτίου 1954 και μέχρι τον θάνατό της, στις 10 Δεκεμβρίου 2008, τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις. Έγραψε εννέα ποιητικές συλλογές (η μία δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό της), στίχους για τραγούδια, λιμπρέτα για όπερες και βιβλία για εφήβους. Έγραψε, επίσης, πέντε μυθιστορήματα σε στίχους. Ένα από αυτά είναι το The Monkey’s Mask (που έγινε και ταινία), από το οποίο προέρχονται τα παρακάτω ποιήματα.

**Μετάφραση: Χριστίνα Λιναρδάκη. Οι μεταφράσεις πρωτοδημοσιεύθηκαν στο τεύχος 32 του περιοδικού vakxikon.gr Εμείς τα πήραμε από το Στίγμα Λόγου http://stigmalogou.blogspot.com.au/2016/02/blog-post.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/JkQng+(%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CE%9B%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%85)

Οι εξεγέρσεις μας

ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ αλλοτινών χρόνων
χρωματίζουν τον πίνακα της ζωής.
Οι εξεγέρσεις μας οδοφράγματα
μετουσίωναν το είναι της κοινότητας,
το μαγικό παραμύθι για έναν άλλον κόσμο.

***

Διέξοδος

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ.
Τα φύλλα πέφτουν θροΐζοντας στο χώμα.
Γυμνά κλαριά ορθώνονται,
Ανάλογα την ηλικία τους αντιστέκονται στη μανία του αέρα.
Οι σκέψεις σκόρπιες,
σαν ακρίδες πετούν πότε εδώ και πότε εκεί.
Μελαγχολικές μέρες έρχονται.
Χρειάζεται αντίσταση στους θωρακισμένους χαρακτήρες
για λίγο αέρα αυτονομίας,
Ναι! Πρέπει να αναπνεύσουμε
τη ζωογόνο δύναμη της ελευθερίας.
Η καθημερινότητα αδιασάλευτη κοιτά να μας ισοπεδώσει.
Πληροφορίες άχρηστες εισβάλλουν με μανία στο μυαλό μας.
Το μόνο που μας μένει είναι η αντίσταση στην ομοιομορφία.

***

Βεβαιότητα

ΑΛΛΟΚΟΤΑ ΟΛΑ γύρω
ψάχνουν την αιτία της ύπαρξής τους.
Ίσως είναι σισύφεια η διαδρομή
καθώς νομίζεις ότι είναι μάταιη η πορεία της ζωής,
ότι βρίσκεσαι συνέχεια στο ίδιο σημείο.
Γιατί;
Και όμως, αξίζει το ταξίδι στο χρόνο
και σίγουρα κάτι μένει, στον καθένα διαφορετικό.

*Από τη συλλογή “Των ονείρων τα χρώματα”, εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 2004.