Θάνατος μέσα στους θανάτους σημαίνει ζωή
————-
Πριν από αυτό ήταν νύχτα
και πριν από την νύχτα ήταν πάλι νύχτα
εμείς όμως στήναμε από πάντα το χορό του ήλιου
μέχρι που φτάσαμε να λάμπουμε τόσο
ώστε να μη μας βλέπετε πια.
————
Ο ήλιος μας θεράπευσε
μα νιώθουμε οικεία μόνο στο σκοτάδι.
———
Νομίζετε πως είμαστε αφημένοι στο τίποτα
μα σας φωνάζουμε πως η ασκήμια είναι η νέα ομορφιά.
————–
Κι όταν η ζωή θυμίζει θάνατο
να θυμάστε πως
θάνατος μέσα στους θανάτους σημαίνει ζωή.
————-
Ακούω
————–
Ακούω το γρύλισμα του γέρου σοφού
που μόλις έκοψε τη γλώσσα του
ακούω το κλάμα του μικρού παιδιού
σε κοφτερή γωνία τιμωρίας
ακούω το τρίξιμο δοντιών
νέου προς μεγάλο
ακούω το αίμα στις καρδιές
εραστών που χωρίζουν
ακούω τον ιδρώτα να ρίχνει
σταγόνες στο φόβο
ακούω το δάκρυ να ντρέπεται
να κυλήσει
ακούω το στομάχι να ξερνάει
τον κόσμο πονώντας
ακούω την αρρώστια που από
μέσα μας καίει
————-
ακούω τη σιωπή όλων μας
κι αυτό με καταβροχθίζει.
———-

Πριν μας αλλάξουν
———
Δυο τρία λόγια
ακόμα
μερικές κραυγές ακόμα
ας κάψουμε ό,τι βρούμε
είμαστε στη γραμμή
και μας λείπουν δυο στίχοι
ακόμα
για να πετάξουμε
όπου πάει από δω.
Σημασία έχει
να αλλάξουμε
πριν μας αλλάξουν.
————–
Γι’ αυτούς που τολμούν να συνεχίζουν να πονούν
—————-
Άσε με να σου πω
για τον πόνο στο κεφάλι
όταν στενεύεται το μυαλό στο κρανίο
και για τους ήχους του στομαχιού
στη σιωπή.
—————-
Αν σου θυμίσω κάτι
δεν θα κοιμηθείς
αν πάλι όχι, όνειρα γλυκά
αν και δε θα σου βγουν.
————-
Η αλήθεια, όπως και τα όνειρα,
ανήκουν εξ ολοκλήρου σ’ αυτούς
που τολμούν να συνεχίζουν να πονούν.

*”Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου” (2009).

Artwork: zewarfadhil

Γαμήλιο γλέντι

-“Δεν θ’ αλλάξει τίποτα”

-Όχι, βέβαια.
Ποιος να δει
που τροχίζουν τα μαχαίρια
και ανάβουν οι αιχμηροί χοροί
στα σκοτεινά.
Ψάλλει ο παπάς το αίμα μην ακουστεί
που θα χυθεί
το ευλογημένο.
Ο δήμιος ανεβαίνει στην εξέδρα
και μαζεύει τα κεφάλια.
τα άπεπλα, τα ασκέπαστα, τα ανώφελα
τα άνυδρα, τα βουβά, τα χτυπημένα
τα ανέρωτα, τα άσωστα, τα αυτόχειρα
τα ασύμφορα, τα υβρίδια, τα καμένα…
πέφτουν τα αζήτητα κεφάλια.

(Πάνω οι μαϊμούδες μασούν τα ροδοπέταλα
λαμέ εσάρπες χορεύουνε τανγκό
ψαλμοί σκεπάζουν την απάτη)

***

Mirror tales

Από μικρή μαζεύω τους καθρέφτες
του σπιτιού μου.
Κρύβω βαθιά στην κρύπτη μου
τα γενέθλια πτώματα.
“Οι νεκροί δεν ξανασυναντούν τον θάνατο”
λέει ο μπάτλερ της ιστορίας
σέρνει αργα τα πόδια του στους διαδρόμους
και ξεσηκώνει τα σεντόνια
απ’ το γυαλί-φαρμάκι.

-Θάνατε, λυπήσου μας τους ασεβείς,
συγχώρεσε την ύβρη.
Είναι πιο ελαφρύς ο σταυρός
χωρίς καρφιά στο τέλος.

Πέταξαν λόγια
σαν τα πουλιά του Βαν Γκογκ.

***

Μαρία Αιγυπτία

“Σαν να χω ξανάρθει στον τόπο αυτό.
Θυμάμαι το κόκκινο χρώμα
Στα σώματα των ανθρώπων.
Το πάθος στο δέρμα τους
Το άρωμά του μου έδενε τα χέρια.
Η κόλαση του κορμιού
στα βλέμματα των άλλων.
Για μια στιγμή φωτός έζησα στο σκοτάδι.

Παρακαλώ, αφήστε με στα βάθη της μνήμης.
Με αρρωσταίνουν οι δρόμοι αυτής της πόλης.
Η ζωή μου όλη
Σπάζει χίλια κομμάτια.
Μόνο για κείνη τη χρυσή στιγμή
Το δάκρυ στα μάτια μου
Διαμάντι
Για λίγο
Μια στιγμή φευγαλέα

Η κατάνυξη
Μετά την παρακμή”.

Μην κλαις Αγία μου, μη λυπάσαι.
Μη γδέρνεις τη σάρκα που εξέπεσε.
Μίλα τους για τις ώρες εκείνες
Που θυμόσουν στην έρημο.

*”Τα καρφιά από μέσα”, Εκδόσεις Ένεκεν, Ιούνιος 2015, ένθετο στο τεύχος 36 του ομώνυμου περιοδικού από τη Θεσσαλονίκη.

Μια φορά που άρχισε το κακό μου

Το σώμα αν πονέσει κρατά μυστικά
το σώμα αν πονέσει σκληρό παραπέτασμα
πάνω στα ίχνη του ο μόχθος
σκάβει τη γη
σκάβει ανθρώπους σκάβει το φως και διυλίζεται
γεμάτη ουλές πατημασιά ταξίδι δίχως.

όρυγμα είναι;
του τριγμού το στερέωμα;
άμμος που στάζει σαν το κλάμα
πάνω σε μάγουλα καυτά;

Σε πλεύση άπνοια 
κρατιέμαι
απ’ της λαμπάδας
το σπιθίρισμα
και κάνω βόλτες
που κυκλώνουν
όπως οι μύγες
το κενό.

***

Τραγούδι του ασήμαντου παιδιού

Κρυφές μιλιές
λέξεις δαγκώματα
των όπλων κρότος
με πληγές τώρα ο δρόμος
μού λέει έλα!
θα ξαγρυπνώ μαζί σου
στις μέρες που θα φεύγουνε
ποιήματα κρίνων απειλές
κι όταν γυρνούν ξανά σε σένα
χάδια από μέταλλο
αγρίμια
τεμάχια τρόμου που πεινούν.

Φέξε μου δρόμε να πατώ
να λάμπουν πρόσωπα
φεγγάρια
σχοινιά να δένουν κόμπο κόμπο
πλεγμένα μάτια
στη θηλιά.

***

Στον καθρέφτη

Βαθιά κοιτάζω
το σημείο μου
μια τρύπα άδεια
πέφτω μέσα

χαράζω λίγο
τα τοιχώματα
βρίσκω τη λάσπη
τη μαζεύω

ένας σωρός
μπροστά μου πάντα
πατώ
βουλιάζω

ο όγκος δε μετρά
τι έντομο
τι βούβαλος
στο βούρκο.

***

Βρώμικα παιχνίδια

Έκρυβα τις κούκλες μου
σε όλες τις σχισμές του σπιτιού
τις άφηνα να χαϊδεύονται
με τους αρουραίους
και να γεννούν τα παιδιά τους
ύστερα από μέρες τις έβρισκα
με φαγωμένα πόδια
με τρύπια στήθη
με μαλλιά που κρύβονταν
μέσα σε σβώλους περιττώματα
τις καθάριζα προσεχτικά
τους κάρφωνα πόδια από μπαμπάκι
στήθη από λάσπη
μαλλιά από τα νήματα
που ξήλωνα τις νύχτες
από τα ρούχα μου

δεν είχαν μάτια
πιο μεγάλα από τα μάτια μου
και όμως ήξεραν όλα τα μυστικά μου
δε χόρταιναν να με κοιτούν
να με προστάζουν
να με απελπίζουν με τη σιωπή τους

ύστερα γνώρισα τους αρουραίους
γίναμε φίλοι
κακοποιούσαμε μαζί τις κούκλες
μου δίνανε ιδέες
για την πιο ανέμελη καταστροφή
και ρυθμό για να χτυπώ τα δόντια μου
με κάνανε τετράποδο
αναγνώριζα από μακριά
τις πιο ανούσιες μυρωδιές
σερνόμουν ανάμεσα στους σωλήνες
και στις τρύπες των τοίχων
σχεδόν μπορούσα να εφάπτομαι
με όλη τη μεγαλοπρεπή βρωμιά μου
πάνω στους ανθρώπους

έτρωγα πια και χώνευα
τις κούκλες
των άλλων κοριτσιών

***

Σκέψεις του εμβρύου
                                          
Σπίθα
διαλέγω
στης λίμνης
το λαρύγγι

βάθος τέρας
ανήμερο
με φλέγει
με κατάπιε.

Επινοώ την αρχή μου
το νερό που με τύλιξε
τους θορύβους
που δεν είχαν αυτιά
να ακούσουν πως ήδη
νοσταλγούσα
αυτό που θα χανόταν μετά

επινοώ και φυλακίζομαι
στην αρχή μου
στο τέλος μου
σε αυτά που με κόπο
θυμάμαι
όπως το δέντρο
που βλαστάνει
τους σπόρους του
σε μιαν άλλη ζωή.

***

Μνήμη των σαρκοφάγων

Μου γνέφει
απλώνεται

ρευστό πάντα
στο ύψος μας

ανοίγει της μέρας
το περίγραμμα

χάσκει μια θέρμη
στα σκαλιά

ο λύκος λιάζεται
στα ξάγναντα

κάθε πληγή μου
τον χορταίνει.

*Από τη συλλογή “Οι μέρες που ήμασταν άγριοι”.

Ben Heine, Wheel ruts

λέγεται πώς
όλα είναι θέμα ορισμών
καί οί κάθε φορά ορισμοί τους
πού φτιάχνουν γιά εμάς
μέ εμάς
ή χωρίς εμάς
είναι ζήτημα τού ρεύματος
-αποφεύγουν νά πούν τών αναγκών-
τών καιρών
γι αυτό επιβάλλεται στούς υπηκόους
ή καθημερινή άσκηση
στά πισωπατήματα τής ευκαμψίας
καί ή ειδίκευση
στίς απρουπόθετες παραχωρήσεις τής ευελιξίας
μέ τά δύο αυτά προσόντα
σού εγγυώνται πώς εκταμιεύεις
ώς υπάκουος παρακεντές
μία ευκαιρία γιά επιβίωση στά μπρούμυτα
σέ συμβουλεύουν έξαλλοι
νά παραμείνεις
κοινωνικά καί πολιτισμικά ορθός
μαλάκας
κι άν ακράτητος τολμήσεις τήν υπέρβαση νά τούς παραδοθείς
αποκτώντας φωνή βέλασμα
σέ ονοματίζουν
κοινωνικά καί πολιτισμικά ορθό
λεβεντομαλάκα
γι αυτό επιμένουν
νά αποφεύγεις τίς δυσκαμψίες
τίς αμφισβητήσεις στούς κάθε φορά ορισμούς τους
γιατί τέτοιες συμπεριφορές διασύρονται δημόσια ώς πάθηση
“παράλογη απίστία πρός τούς ορισμούς τών καιρών
εξ αιτίας ανεπιτυχούς κοινωνικοποίησης”…..

*Απόσπασμα από τό FUCK OFF long poem.