Artwork: zewarfadhil

Γαμήλιο γλέντι

-“Δεν θ’ αλλάξει τίποτα”

-Όχι, βέβαια.
Ποιος να δει
που τροχίζουν τα μαχαίρια
και ανάβουν οι αιχμηροί χοροί
στα σκοτεινά.
Ψάλλει ο παπάς το αίμα μην ακουστεί
που θα χυθεί
το ευλογημένο.
Ο δήμιος ανεβαίνει στην εξέδρα
και μαζεύει τα κεφάλια.
τα άπεπλα, τα ασκέπαστα, τα ανώφελα
τα άνυδρα, τα βουβά, τα χτυπημένα
τα ανέρωτα, τα άσωστα, τα αυτόχειρα
τα ασύμφορα, τα υβρίδια, τα καμένα…
πέφτουν τα αζήτητα κεφάλια.

(Πάνω οι μαϊμούδες μασούν τα ροδοπέταλα
λαμέ εσάρπες χορεύουνε τανγκό
ψαλμοί σκεπάζουν την απάτη)

***

Mirror tales

Από μικρή μαζεύω τους καθρέφτες
του σπιτιού μου.
Κρύβω βαθιά στην κρύπτη μου
τα γενέθλια πτώματα.
“Οι νεκροί δεν ξανασυναντούν τον θάνατο”
λέει ο μπάτλερ της ιστορίας
σέρνει αργα τα πόδια του στους διαδρόμους
και ξεσηκώνει τα σεντόνια
απ’ το γυαλί-φαρμάκι.

-Θάνατε, λυπήσου μας τους ασεβείς,
συγχώρεσε την ύβρη.
Είναι πιο ελαφρύς ο σταυρός
χωρίς καρφιά στο τέλος.

Πέταξαν λόγια
σαν τα πουλιά του Βαν Γκογκ.

***

Μαρία Αιγυπτία

“Σαν να χω ξανάρθει στον τόπο αυτό.
Θυμάμαι το κόκκινο χρώμα
Στα σώματα των ανθρώπων.
Το πάθος στο δέρμα τους
Το άρωμά του μου έδενε τα χέρια.
Η κόλαση του κορμιού
στα βλέμματα των άλλων.
Για μια στιγμή φωτός έζησα στο σκοτάδι.

Παρακαλώ, αφήστε με στα βάθη της μνήμης.
Με αρρωσταίνουν οι δρόμοι αυτής της πόλης.
Η ζωή μου όλη
Σπάζει χίλια κομμάτια.
Μόνο για κείνη τη χρυσή στιγμή
Το δάκρυ στα μάτια μου
Διαμάντι
Για λίγο
Μια στιγμή φευγαλέα

Η κατάνυξη
Μετά την παρακμή”.

Μην κλαις Αγία μου, μη λυπάσαι.
Μη γδέρνεις τη σάρκα που εξέπεσε.
Μίλα τους για τις ώρες εκείνες
Που θυμόσουν στην έρημο.

*”Τα καρφιά από μέσα”, Εκδόσεις Ένεκεν, Ιούνιος 2015, ένθετο στο τεύχος 36 του ομώνυμου περιοδικού από τη Θεσσαλονίκη.