Λοχαγέ!
οι βολίδες, οι ανοιχτές δυνάμεις του καταρράκτη μας απειλούν,
η θηλειά των φειδιών,

οι αλυσίδες των μαστιγίων,

προχωρούν θριαμβικά μέσα στις χώρες πού μόλυνε η συνεχής φρενίτις,


Λοχαγέ!

Όλες οι κατηγορίες τών βασανισμένων ζώων,

υπό μορφήν δαγκωμάτων πόνου απ’ το κρεββάτι,

χάσκουν σαν αιμάτινοι κύκλοι,

μια βροχή πέτρινων δοντιών και τα ίχνη των ακαθαρσιών

μέσα στις κλούβες μας σκεπάζουν

μέσα σε παλτά ατέλειωτα σαν το χιόνι.


Λογαγέ!

Οι λάμψεις απ’ τα κάρβουνα έγιναν φώκια,

αστροπελέκι, έντομο κάτω απ’ τα μάτια σου,

οι έφιππες ομάδες των οραματιζομένων,

τα τροχοφόρα τέρατα,

οι φωνές των αυτομάτων υπνοβατών,

τα ρευστά στομάχια πάνω στις ασημένειες πλάκες

οι ωμότητες των σαρκοβόρων λουλουδιών

θα κυριέψουν την απλή κι’ υπαίθρια ζωή

και τον κινηματογράφο τού ύπνου σου.


Λοχαγέ!

φυλάξου απ’ τα γαλανά μάτια.

Bacon, Study for a nude

……..
είναι στο χέρι σου
να μην τους αφήσεις να σε νικήσουν
γιατί
χωρίς ήττες καιηττημενους
δεν υπάρχουν ούτε νίκες ούτε νικητές. …..

……………………………………
λέγεται πως
όλα είναι θέμα ορισμών
και οι κάθε φορά ορισμοί τους
που φτιάχνουν για εμάς
με εμάς
ή χωρίς εμάς
είναι ζήτημα του ρεύματος
-αποφεύγουν να πουν των αναγκών-
των καιρών
γι’ αυτό επιβάλλεται στους υπηκόους
η καθημερινή άσκηση
στα πισωπατήματα της ευκαμψίας
και η ειδίκευση
στις απρουπόθετες παραχωρήσεις της ευελιξίας
με τα δύο αυτά προσόντα
σου εγγυώνται πως εκταμιεύεις
ως υπάκουος παρακεντές
μία ευκαιρία για επιβίωση στα μπρούμυτα
σε συμβουλεύουν έξαλλοι
να παραμείνεις
κοινωνικά και πολιτισμικά ορθός
μαλάκας
κι αν ακράτητος τολμήσεις την υπέρβαση να τους παραδοθείς
αποκτώντας φωνή βέλασμα
σε ονοματίζουν
κοινωνικά και πολιτισμικά ορθό
λεβεντομαλάκα
γι’ αυτό επιμένουν
νά αποφεύγεις τις δυσκαμψίες
τις αμφισβητήσεις στους κάθε φορά ορισμούς τους
γιατί τέτοιες συμπεριφορές διασύρονται δημόσια ως πάθηση
“παράλογη απιστία προς τους ορισμούς των καιρών
εξαιτίας ανεπιτυχούς κοινωνικοποίησης”…………………

……………………………………………………………..
Τον φώναξε με φωνή δυνατή,
λίγο πριν χαθεί στη στροφή των αναζητήσεων.
Ακούς; εκεί στις περπατησιές σου,
κοίταξε να ερωτευτείς με τρόπο έρωτα κι όχι αλλοιώς, γιατί……..
όταν ερωτεύονται
οι ανολοκλήρωτες προθέσεις μας
τα σημάδια της αλήθειας μας καλά κρυμμένα
οι φωνές μας που μιμούνται άλλες φωνές
το κλάμα μας που από ανάγκη βγαίνει γέλιο
οι υποδόρροιες απελπισίες καιί ανασφάλειές μας
οι εμμονές και οι ανάγκες μας
τότε ο έρωτας
όσο μεγάλος κι αν φαίνεται
όσο και να ταιριάζουμε σωματοαισθητικά
είναι ένα εκκωφαντικό σπεκουλαδόρικο τίποτα……………

………..
ζήλεψα ακούγοντας τις αλλότροπες ενατενισεις της νόησης του
να λένε
πως σε αυτούς τους μεταβιομηχανικους καιρούς
ο νέος άνθρωπος
από Homo oeconomicus
οπαδός της φαλλικής αντίληψης που έχει η δύναμη της εξουσίας
να γίνει παθιασμένος Ηδονιστής
της ελευθερίας,
της ανεκτικότητας του διαφορετικού,
τής πολυχρωμίας,
να γίνει με μεγάλη επιθυμία δημιουργικός
ακάθεκτα και υπερβατικα περίεργος για τη δημιουργία,
να υπάρξει δηλαδή
σαν Homo artisticus e poeticus της ζωής
σαάν ποιητής της δικής του ζωής,
όχι, δεν είναι αλαζονεία μυαλού να ονειρευόμαστε
να αλλάξει επιτέλους η ονοματολογία των πραγμάτων της ιστορίας
ο Προλετάριος να γίνει Ποιητάριος
και το Προλεταριάτο Ποιηταριάτο. …….

είναι ο νους που
αριθμεί τη σιωπή
των νεκρών, και το μέτρημα
είναι ένας πόνος που ζει και
διακλαδώνεται σε κηλίδες
σύννεφων πάνω στο δέρμα,
μερικές φορές
είναι άμμος,
ένα ηλιοβασίλεμα
ένα λουλούδι του χιονιού
ν’ απλώνεται μέχρι
τις ίριδες, να
γεμίζει το στόμα
με τη γλώσσα του ξέχειλη
από θύμησες,
με τα περιφερόμενα
αποκαΐδια μιας
πυρκαγιάς, με το
περίβλημά του από ίχνη, φωνές
μαλλιά, με τη
σβολιασμένη, ακάθαρτη
αλήθεια του πάγου

*Από τη συλλογή “Αποτυπώματα στο νερό”. Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου.

Άτιτλο

Είμαι στεγνός, καθαρός.
Έχω διαύγεια.

Θα βγω στο ντάλα ήλιο.
Η βρώμα από τα σκουπίδια άμεση, επιτακτική.
Μικρά τοσοδούλικα αυτοκινητάκια
έρχονται καταπάνω μου.
Είμαι τεράστιος ρε!
Χοντρός και λιγωμένος.
Θα βήξω και θα σας φτύσω.

Ζεστή σκόνη και γλιτσερά ρούχα
με τσιμεντώνουνε.
Και να φυσάει ο ερμαφρόδιτος αέρας
σαν πιστόλι για τα μαλλιά και για τα μυαλά.

***

Αυπνίες

Από το γραφείο χρόνια έχω να βγω
και δε με θυμάται το καλό μου το αφεντικό.
Έτσι, γλιτώνω από ενοχλήσεις
και άλλες παρεξηγήσεις.
Συνδικαλιστής ή μη,
κανένας δε γνωρίζει τη δική μου τη μορφή.

Όταν πάω να ψωνίσω,
τα βερεσέδια φροντίζω να μην αργήσω.
Μόνο μια τσάντα για το σπίτι κουβαλάω,
μα όλες τις τιμές κοιτάω.

Στο γιατρούλη μου πηγαίνω
και γράμματα πολλά του στέλνω,
να του πω ευχαριστώ
που με κρατάει τόσο γερό.

Το απόγευμα, την Κυριακή,
παρέα μου κρατάει η τιβί.
Σ’ άλλους κόσμους τότε ζω
και με ανθρώπους ειδικούς σαν να μιλώ.

Κι ενώ, όλα πάνε, κατ’ ευχή
στον ύπνο, πάντα, με ξυπνάει, μια απόκοσμη φωνή.

*Από το ιστολόγιο Άνω Θρώσκω στο http://anwthrwskw.espivblogs.net/2016/06/05/δυο-ποιηματα/

………………………….
Dans les clapotements furieux des marées,
Moi, l’autre hiver, plus sourd que les cerveaux d’enfants,
Je courus ! Et les Péninsules démarrées
N’ont pas subi tohu-bohus plus triomphants.

Μέσα στους φοβερούς παφλασμούς των πλημμυρίδων,

Τον άλλο χειμώνα, Εγώ, πιο κουφός κι από μυαλό παιδιού,

Έτρεξα! Κι οι λυμένες Χερσόνησοι

Ποτέ τους δεν έσυραν Χάος πιο θριαμβικό.
………………………………………………………….
J’aurais voulu montrer aux enfants ces dorades
Du flot bleu, ces poissons d’or, ces poissons chantants.
– Des écumes de fleurs ont bercé mes dérades
Et d’ineffables vents m’ont ailé par instants.

Πόσο θα ‘θέλα να δείξω στα παιδιά τα λυθρίνια

Του γαλάζιου κύματος, τα χρυσά ψάρια, τα ψάρια που τραγουδούν

Αφροί λουλουδιών νανούρισαν τα φευγιά μου

Κι άνεμοι ανείπωτοι, στιγμές, με φτέρωσαν.
…………………………………………………………………
Je sais les cieux crevant en éclairs, et les trombes

Et les ressacs et les courants : je sais le soir,

L’Aube exaltée ainsi qu’un peuple de colombes,
Et j’ai vu quelquefois ce que l’homme a cru voir!

Ξέρω ουρανούς που σκάζουν σ ‘αστροπελέκια, και σίφουνες,

Και τ ‘αντιμάμαλα, τα ρεύματα: Ξέρω το βράδυ,

Την εξαρσιωμένη Αυγή, ίδια λαός περιστεριών

Κι είδα αυτό που ο άνθρωπος κάποτε πίστεψε ότι είδε!