Artwork: Magnus Zeller
……………………….
νομίζω πώς γιά νά ζήσεις τή ζωή
δέν τά «βγάζεις πέρα», ἄν δέν κατρακυλᾶς στήν πράξη πού γεννιέται
ἀπό τό ὄνειρο…
πόσο εὐτυχισμένη καί ἀληθινή νιώθω
τίς λίγες στιγμές πού καταϕέρνω νά μήν εἶμαι πραγματική…»
Τόν κοίταξε διαλυμένη·
«τό μυαλό μας εἶναι ὁ ἕνας καί μοναδικός νταβατζής τοῦ σώματός μας»
γιά λίγα λεπτά σιωπή
ἀκούγονταν μόνο οἱ νότες τοῦ μελαγχολικοῦ ρόκ τῆς Verity Sasman
«ποῦ ἤσουν;
ἐσύ
ἡ πρώτη μας ματιά
αὐτή ἡ ματιά πού συμβαίνει στή ζωή μας μία ϕορά,
καί σέ κάνει αὐθόρμητα νά ὁμολογήσεις μέσα σου στά κρυϕά,
«γεννήθηκα γιά σένα»,
«μεγάλωσα μέ τή λαχτάρα νά σέ βρῶ»
«αὐτό εἶσαι ἐσύ γιά μένα
ἡ ἀνυπεράσπιστη ὁμολογία τῆς πρώτης ματιᾶς»
ποῦ ἤσουν τότε πού εἶχα γίνει ἐργαστήριο συναισθημάτων καί αἰσθήσεων;
γιατί ἄϕησες τήν ἀθωότητά μου μόνη καί προσβάσιμη,
πνιγμένη στή γκροτέσκα ὡριμότητα πού γρυλλίζει δυσοίωνα,
νά χαράζει διαδρομές γεμᾶτες συνέπειες πιστεύοντας πώς εἶμαι ἄτρωτη
ἀπό τή βιωματική καί τή συναισθηματική συναλλαγή;
γιατί ἄϕησες αὐτές τίς καθοριστικές στιγμές νά μέ κατακρεουργήσουν
κάνοντάς με αὐθεντία στήν ἄκαμπτη Ὑπολογιστική τῶν σχέσεων;
ποῦ ἤσουν νά μέ μάθεις νά καταλαβαίνω τά ἄλλα σινιάλα τῆς ζωῆς
αὐτά πού ὑπονομεύουν τήν πραγματικότητα πού ἔζησα;
Αὐτές τίς τελετουργικές αἰσθησιακές καί συναισθηματικές συναρπαγές,
στολισμένες μέ love faux bizzou ἐκκρίσεις ὁρμονῶν καί βλεννογόνων
μέ ἐξουθένωσαν.
Πόσες ϕορές δέν ἔπιασα στά πράσα τόν ἑαυτό μου
νά χαϊδεύω τό πρόσωπό σου πού δέν ἤξερα,
νά ϕιλῶ τά μάτια σου πού δέν εἶχα δεῖ,
νά σέ πιάνω ἀπό τό μπράτσο σου καί νά σέ παρακινῶ παρακαλῶντας
νά μέ βοηθήσεις νά γεμίσω τό μυαλό μου μέ ἀνωριμότητα,
ἀντίθετη στήν ὡριμότητά τους,
γιά νά γίνει ἡ ματιά πιό ξεκάθαρη…
Δές τό σῶμα μου
εἶναι γεμᾶτο χαρακιές
ἀπό γκουρμέ σεξιστική ϕαντασίωση ἐγγραϕές.
Μετά τόσα χρόνια ξεστρατίσματα καί στροϕές
νιώθω κάθε ϕορά ἄβγαλτη,
οἱ παλάμες μου ἱδρώνουν·
ἐλπίζω ἀπέναντί μου νά κάθεται ὁ ἀνεπιτήδευτος ἐραστής,
τό ἀρσενικό πού σάν στιγμή τῆς ἀπόλυτης δύναμής του
δέν θεωρεῖ τή νίκη του ἀλλά τήν ἀποδοχή τῆς ἀδυναμίας του
ἤ
τό θηλυκό ὁμόϕυλο ἤ ἀμϕιϕυλόϕιλο πού ἐπιλέγοντας νά ἐρωτευτεῖ καί νά ἀγαπήσει διαϕορετικά,
ἀρνεῖται νά στεγνώσει τή ζωή του,
ἀντιστέκεται στα πανικόβλητα ὀπισθοδρομικά στερεότυπα τῶν καθαρῶν
παραδοσιακῶν σχέσεων μέ ἑτερόϕυλο πρόσημο,
πού στό ὄνομα τοῦ μάρκετινγκ τῆς τιμωρίας ἐξορίζουν τή διαϕορετικότητά του
στά λαγούμια τῆς ἀπαγορευμένης ἐπιθυμίας,
μία ἀντίσταση ἀξιοπρέπειας πού δέν κάνει βῆμα πίσω,
καταργῶντας τίς ἐπιθετικότητες καί τά ξεσαλώματα τοῦ συμπλεγματικοῦ gay pride
τό ἴδιο γραϕικό μέ τούς ἐπικίνδυνους ὁμοϕοβικούς ἀρσενικούς καί θηλυκούς θεματοϕύλακες τῆς ϕανατικῆς ἑτεροϕυλίας πού στάζει τεστοστερόνη.
Καί τί δέν θά ἔδινα νά ζήσω τήν ἐϕηβεία πού ξέμαθα,
νά ξαναζήσω γιά μία ϕορά μέ ὁρμή βιολογική τόν ἔρωτα τόν ἀνυποψίαστο!
καί κάθε ϕορά…
ἄλλος ἕνας ρεαλισμός …
πυροδοτεῖται ἕνα παθιασμένο ἤ ζοχαδιασμένο ἄτσαλο γαμήσι,
καλά κρυμμένες ὑπεροψίες πού συναλλάσσονται σκληρά μέ κοσμημένους λυρισμούς
καί διαλόγους ροδαλούς,
πολυπροσωπίες στό παιχνίδι μέ τά ὀλιγόλεπτα τρέμουλα
πλασάρονται αὐτοπροσωπογραϕίες σέ ἐϕίδρωση
κανένα χάος μαγευτικό
κάθε ϕορά …
ὁ ἐραστής εἶναι πάνοπλος
μέ λέξεις πολλές, μέ συνωστισμένες ψευδαισθήσεις
καλομπασμένος στά κόλπα τῆς στρατηγικῆς καί τῆς λογικῆς τοῦ ἔρωτα
ἐμϕανίσιμος, γραμμωμένο μυϊκό σύστημα,
ὁ ποῦτσος σέ ἑτοιμότητα,
ἀρχετυπικός κυνηγός,
ἄλλοτε μιᾶς χρήσης μπαταρισμένος στήν ἀντρίλα γαμιάς κομπρεσέρ
κι ἄλλοτε μιά ϕανατική τῆς διαϕορετικότητας καυλωμένη κλειτορίδα
μέ βυζί μεγέθους χούϕτας, κωλαράκι σϕιχτό, ρώγα σέ στύση …»
Γέλασε δυνατά
«αὐτά εἶναι τά λεγόμενα ἐρεθίσματα ἀπό τό περιβάλλον…
τά κατάλληλα γιά νά δουλέψει ἡ ὠμή ϕυσιολογία τοῦ νευροσυστήματος
καί μόνο αὐτή,
γιά νά συμβεῖ ἕνας μικρῆς διάρκειας ὄλεθρος αἰσθήσεων,
πού ἐξυπηρετεῖ ἔστω καί γιά λίγο τίς ἀνάγκες τῆς πληκτικῆς πραγματικότητας τῆς βιολογίας σου,
κακά τά ψέματα ὅμως
τά λίγα λεπτά τῆς καύλας μας
τῆς ἁγιασμένης καί ἀρχέγονης γενετήσιας ὁρμῆς
ϕτάνουν γιά νά σπρώξουμε καί ν’ ἀπολαύσουμε τή ζωή μας…»
ἀνάβει τσιγάρο,
καί ἀρχίζει νά μιλάει γρήγορα,
«Ἐνεργοποιεῖται τό στεϕανιαῖο σύστημα στόν ἐγκέϕαλο
προγραμματίζεται ὁ ὑποθάλαμος
ξυπνάει στιγμιαῖα ἡ καύλα
τρελαίνονται τά ἔνστικτα
οἱ ἀνάσες εἶναι γρήγορες
ἀρχίζει καί δουλεύει τό παρασυμπαθητικό κομμάτι τοῦ αὐτόνομου νευρικοῦ συστήματος,
σουτάρει τό αἷμα στόν ποῦτσο καί στήν κλειτορίδα,
καί σέ συνεργασία μέ τό σωματικό νευρικό σύστημα
ἔρχεται ἡ στύση,
ὁ πρόσθιος λοβός τῆς ὑπόϕυσης ἐκκρίνει ὁρμόνες,
ἡ ὠχρινοτρόπος σέ κούρσα ξέϕρενη ἀπελευθερώνει τή βαρβάτη τεστοστερόνη
ἀπό τά διάμεσα κύτταρα τῶν ἀρχιδιῶν,
ἡ θυλακιοτρόπος βάζει σέ δουλειά τά κύτταρα Sertoli στά ἀρχίδια νά τά γεμίσουν σπέρμα,
ἡ κατάσταση εἶναι πλέον ἀνεξέλεγκτη
ὁ ποῦτσος ἐποικιστής ἀδίστακτος θέλει νά κατακτήσει μέ κάθε τρόπο
τό μουνί μου, τό στόμα μου, τόν κῶλο μου
τήν ἴδια στιγμή πού γίνονται ὅλα αὐτά
οἱ μυρωδιές τοῦ σώματος τρελαίνουν τό ὀσϕρητικό ἐπιθήλιο,
καί παράγονται δυναμικά
αὐτά μεταϕέρονται μέ τόν κεντρομόλο νευροάξονα τοῦ αἰσθητικοῦ κυττάρου στόν ὀσϕρητικό βολβό,
στά γρήγορα ἀπελευθερώνεται ὁ νευροδιαβιβαστής, τό διπεπτίδιο καρνοσίνη,
μετά ἀπό δύο συνάψεις,
οἱ νευρικές δεσμίδες ὁδεύουν πρός τόν ἐγκεϕαλικό ϕλοιό,
ξυπνάει ὁ ὑποθάλαμος
καί ἀναλαμβάνει δράση ὁ δικτυωτός σχηματισμός,
το μεταιχμιακό σύστημα γεννάει τή συγκινησιακή κατάσταση τῆς μυρωδιᾶς,
ἀναϕλέγεται ἡ καύλα καί γίνεται πάθος καί ἡδονή
μᾶς τρέχουν τά σάλια,
γλείϕουμε παθιασμένα τά σώματά μας,
παράλληλα
μᾶς ἐρεθίζουν οἱ γεύσεις τοῦ σώματος καί τῶν ὑγρῶν του,
οἱ ὑποδοχεῖς γεύσης στή γλώσσα καί στήν ὑπερώα ἐρεθίζονται
τό τσιμπούκι καί τό γλειϕομούνι ἐκλύουν ἰσχυρά δυναμικά γεύσης,
αὐτά διαβιβάζονται ἀπό νευρικές ἀπολήξεις τῶν αἰσθητικῶν κυττάρων
μέ τά ἐγκεϕαλικά νεῦρα,
τό προσωπικό νεῦρο ἀριθμός VII
κι ἄν τό τσιμπούκι πιάσει βάθος
τό γλωσσοϕαρυγγικό νεῦρο ἀριθμός IX
καί ἄλλα
καί συγχρόνως μέ ὅλα αὐτά
τό ἐρέθισμα ἐνεργοποιεῖ τή μνήμη
τό ἄγγιγμα τοῦ στήθους, τό ϕιλί μέ γλώσσα, τό ρούϕηγμα τῆς ρώγας
τό ἄγγιγμα τῆς κλειτορίδας καί τοῦ πούτσου,
θυμᾶσαι πώς ὅλα αὐτά λέγονται γαμήσι,
καί γίνεσαι εὑρηματικός στά κόλπα
δίνονται τά σήματα στά δεξιό ἡμισϕαίριο τοῦ ἐγκεϕάλου
πού σέ συνεργία μέ τό ἀριστερό
ἐνεργοποιεῖ γιά λιγότερο ἀπό ἕνα δευτερόλεπτο τήν αἰσθητική μνήμη,
συγκρατεῖς στό χρόνο αὐτό τά αἰσθητικά σήματα τῶν κορμιῶν μας
καί προχωρᾶς.
Δευτερόλεπτο μέ δευτερόλεπτο
οἱ ἐντονότερες στιγμές τοῦ γαμησιοῦ πηγαίνουν στήν πρωτογενή μνήμη
καί κάθονται ἐκεῖ γιά μερικά δευτερόλεπτα,
ὅλες αὐτές οἱ πληροϕορίες τῆς αἰσθητικῆς καί πρωτογενοῦς μνήμης
πού βασίζονται σέ κυκλώματα νευρικῶν ὤσεων
γίνονται μία ἀνελέητη πάλη τῶν λέξεων, τῶν βογκητῶν, τῶν ἐπιϕωνημάτων,
τῶν ἀναστεναγμῶν
κι ἄν τό γαμήσι εἶναι τρελό στά κόλπα, ἀνεπανάληπτο στήν τεχνική,
ἀπό τύχη ἔχει καί πόνο,
οἱ βιοχημικοί μηχανισμοί τό ἀποθηκεύουν ἰσόβια στήν τριτογενῆ μνήμη,
τό θυμᾶσαι μιά ζωή,
κι ἄς λές ψέματα στόν ἐραστή πώς ἡ ζωή σου ξεκινάει καί τελειώνει μέ αὐτόν
ἄν εἶναι πολύ καλό πάει στή δευτερογενῆ μνήμη γιά μερικά χρόνια
καί ζωντανεύει κάθε ϕορά πού ξανασυμβαίνει,
το θυμᾶσαι»
Τό ἠχόχρωμα τῆς ϕωνῆς της ἔχει τή σκληράδα τῆς ψυχρότητας
«αὐτή εἶναι ἡ ϕυσιολογία τῶν στιγμῶν» μονολόγησε
«ὅσο παθιασμένες κι ἄν εἶναι οἱ στιγμές,
εἶναι μερικά λεπτά ἐργασίας ἠλεκτρικῶν διατάξεων, ἀλληλοεπιδράσεων
πρωτεϊνῶν, ἀνοίγματα ὑποδοχέων σημάτων, ἔκλυση χημικῶν οὐσιῶν
ἀγκαλιαζόμαστε, χαϊδευόμαστε, ϕιλιόμαστε, γαμιόμαστε, χύνουμε,
ἀλλά ἡ ἀλήθεια μας δέν εἶναι ἐκεῖ,
μόνο τά σώματά μας πού ἐξυπηρετοῦν, καί καλά κάνουν, μέ χίλιους
τρόπους τή βιολογία τῆς καύλας τους
τέλος… ϕαντάσου, ἄν ὁ μηχανισμός αὐτός εἶναι σϕραγισμένος
μέ τό βουλοκέρι τοῦ ἔρωτα,
δέν εἶναι ἁπλά ἕνα μέτριας ἤ καλῆς ἤ τρελῆς τεχνικῆς γαμήσι
εἶναι μαγεία ἀνθρώπινων ἀνθρώπων
ἐρωτευμένων…»
Μία γκριμάτσα χαμόγελου ϕάνηκε στό πρόσωπό της,
τόν κοίταξε
«καί μετά ἔρχεται ἡ ἀπόσταξη» ψιθύρισε,
«βρωμάω ὁλόκληρη τή μπόχα τῆς κανονικότητας
τρέχω γρήγορα στό μπάνιο
τό ϕινάλε πικρό καί συνηθισμένο
βαρέθηκα πάνοπλη νά γαμάω πάνοπλους ἐραστές
βαρέθηκα πάνοπλοι ἐραστές νά μέ γαμᾶνε πάνοπλη
σιχαίνομαι νά παραμένουμε γονατισμένοι sex workers,
στρατηγικοί ἐπενδυτές στή παραγωγή καί στή διαχείρηση σχέσεων μέ ἄθροισμα κερδοϕόρο
ἀπροσπέλαστοι καί ἀδιείσδυτοι»
Ὁ κόμπος τῆς συγκίνησης ἔπνιξε τή ϕωνή της,
«θά ἤθελα νά μήν ἔχω προϋπάρξει παρεκτός γιά σένα μόνο
ὀνειρευόμουν νά μέ μυήσεις ἐσύ στόν ἐρωτευμένο ὀργασμό,
μά μέ ἔχουν καταβροχθίσει ὅλα αὐτά»
ὁ σαρκασμός της χαμογελοῦσε…….
*Από τό ΣΗΜΕΙΟ ΜΗΔΕΝ long poem, εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ.
Μόλις διαλύθηκες μες στο λευκό της σώμα,
or 
, he is considered one of the greatest writers of the twentieth century. Initially a close friend of Jean-Paul Sartre, Camus’ rejection of the communist ideology made their friendship fall apart. In effect of this, Sartre was left with “grim dialectical realism (Communism as the only path to qualitative change, and the ugly face of such change) and… [Camus with his] principled leftist rejection of Communism (which left him unable to identify with any significant force struggling for change).” (Ronald Aronson,
). Camus expressed his stance against Communism in the 1951 book,
, where he…
