Βασίλης Βασιλειάδης, ανύποπτος

Posted by Το κόσκινο on

ekrhksh-pagideumenou-autokinhtou-eksw-apo-thn-trapeza-ths-ellados

ανύποπτος
άφησε τήν πολιτική νά αρχηγέψει επάνω του,
αυτή τήν άγλωσση καί υπάκουη πουτάνα τής βιομηχανικής κερδοφορίας
καί τόν στρατολόγησε στήν “Διεθνή τής Κατανάλωσης”,
μέ τόν κυνικό οπορτουνισμό τού μυαλού του νά έχει υποτροπιάσει
είναι ταγμένος σέ μιά ζωή
πού ξεκινάει μέ τίς αισιόδοξες φαντασιώσεις καί τήν αφέλεια τού Τίποτα
καί τελειώνει μέ τήν απογοήτευσή τού Τίποτα,
τόν συνάντησα ανατριχιασμένο
νά αναρωτιέται δυνατά,
πώς φαντάστηκα ότι μπορώ νά ζήσω χωρίς τήν αλήθεια τού όνειρου
τού ανυπάκοου στά “αποφασίζουμε καί διατάζουμε ” τής πραγματικότητας;

Ανεμολόγιο – Ένα νέο λογοτεχνικό project

Posted by Το κόσκινο on

unnamed

http://www.anemologio.tumblr.com

Κάθε τόπος, μια ιστορία…
 
Γράψε μια ιστορία με αφορμή έναν τόπο…
Γράψε μια ιστορία για ένα νησί, για ένα χωριό, για μία χώρα, ή ακόμα και για μία γειτονιά. 
Γράψε για το μέρος που δεν έχεις πάει ποτέ, αλλά έχεις ταξιδέψει με το μυαλό σου.
Εκεί όπου έβλεπες τη θάλασσα, εκεί όπου φύσαγε το αεράκι.
Αυτό είναι και το ανεμολόγιο, μια πυξίδα που κατευθύνει το σώμα και τη ψυχή σου.

Διάρκεια: 1/1/2017 – 30/6/2017 (περιορισμένος αριθμός συμμετοχών)
Έκταση: από 50 – 1500 λέξεις
Θεματική – είδος: κανένας περιορισμός
Συμμετοχή: Μία για κάθε άτομο (ίσως αλλάξει αυτό μελλοντικά)
Επικοινωνία: giorgos.iatridis@gmail.com
 
Πιο αναλυτικά, 
το κάθε κείμενο θα πρέπει να έχει:
1. τίτλο (μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει και το ίδιο το μέρος για τίτλο) 
2. φωτογραφία (που να ταιριάζει με τον τόπο – ιστορία)
3. βιογραφικό (ένα μικρό βιογραφικό του συγγραφέα, κι αν θέλει κάποιο link για επικοινωνία)
Για καλύτερη ομοιομορφία στις συμμετοχές, ένα παράδειγμα καλής εμφάνισης μπορείς να βρεις από εδώ.
 
Ακόμα, 
όλες οι συμμετοχές θα κοινοποιούνται στο facebook και στο twitter. 
Τα δικαιώματα των ιστοριών παραμένουν στους συγγραφείς.
Όλοι οι συμμετέχοντες θα ειδοποιούνται με email όταν ανεβαίνει το κείμενό τους. 
 
Σκοπός του εγχειρήματος είναι μέσα από τις λέξεις, να φτιάξουμε γέφυρες και να ενώσουμε τόπους. 
Φυσικά η διάδοση της ανοιχτής λογοτεχνίας, αλλά και να δώσει βήμα για να ακουστούν νέες φωνές

Γιώργος Ιατρίδης

Γρηγόρης Σακαλής, “Γιατί γράφετε;”

Posted by Το κόσκινο on

ksipnisteautous-70izy1z7l8g0ks44kosgcg408-6ylu316ao144c8c4woosog48w-th

Δεν γράφω για να χαϊδέψω αυτιά
ούτε τα δικά μου
γράφω για τους φίλους μου
τ’ αδέσποτα σκυλιά
γράφω για τους φίλους μου
τ’ ατίθασα παιδιά
γι’ αυτούς που λένε όχι
ξέρω είναι λίγοι
μα τι να τους κάνεις τους πολλούς
αυτοί είναι μαντρωμένοι
σε στρατόπεδα ενταγμένοι
γράφω γι’ αυτούς
που ονειρεύονται ακόμη
κάτι καλύτερο
κάτι πιο όμορφο
από την κόλαση
που ζούμε σήμερα όλοι.

ΤΕΦΛόΝ – Ποιητικό σκεύος και όχι μόνο – Τεύχος 16

Posted by Το κόσκινο on

unnamed

Τεύχος 16
Χειμώνας–Άνοιξη 2017

Γίνε συνδρομητής/τρια στο Τεφλόν και απόκτησε αντικολλητική προστασία! Διάβασε εδώ

ΘέΜΑΤΑ

Etel Adnan: Η εξορία ως πατρίδα
Τη δεκαετία του ’70,  η Ετέλ Αντνάν υψώνοντας τη φωνή της ενάντια στα τύμπανα του πολέμου, την πατριαρχία και τον σοβινισμό, υπήρξε μια από τις πρώτες συγγραφείς που αμφισβήτησαν το στερεότυπο της άβουλης, υποτακτικής Αραβίδας. Εδώ και έξι δεκαετίες επιχειρεί μέσα από την ποίησή της να αγκαλιάσει την εξορία ως κομμάτι της εαυτής της, ταξιδεύει από χώρα σε χώρα και κάθε φορά η γη κάτω απ’ τα πόδια της γίνεται ωκεανός. Κείμενο: Jazra Khaleed, Μετάφραση: Ράνια Καραχάλιου, Jazra Khaleed

Ari Banias: Αναπάντεχη λυρική τρανσμαγεία
Τα ποιήματα του Άρι Μπάνιας έχουν θάρρος, ένταση και θυμό, μας καλούν να φανταστούμε την τρανς μαγεία μας, να κατοικήσουμε στο περιθώριο, να αναδιατάξουμε την τρέλα. Ο Αμερικανός ποιητής αναρωτιέται τι σημαίνει να ζεις, να αγαπάς, να κάνεις τέχνη, ή απλά να φουσκώνεις ένα μπαλόνι σε καιρούς που είναι απεχθείς αλλά και αποκαλυπτικοί, και αν στις ζωές μας μπορεί να υπάρξει ακόμα –αμαυρωμένο, προβληματικό, και σίγουρα άνισο– ένα εμείς. Επιμέλεια-Μετάφραση: Kyoko Kishida, Κείμενο: Kerry Carnahan

Clemens Schittko: Γερμανία, είσαι υπόνομος
Με χιούμορ και (αυτο)σαρκασμό ο Κλέμενς Σίτκο περιγράφει τα αδιέξοδα και τα ζόρια όσων βρίσκονται στον πάτο της γερμανικής κοινωνίας. Διατείνεται ότι το σεξ των Γερμανών διαρκεί κατά μέσο όρο περίπου τρία λεπτά, απαριθμεί 99 λόγους που η επανάσταση δεν θα συμβεί στην εύκρατη ζώνη και καλεί τη Γερμανία να ξεγυμνωθεί και να συνειδητοποιήσει ότι είναι θνητή. Κείμενο: Jazra Khaleed, Μετάφραση: Jazra Khaleed, Entehrendame

Tomas Sidoli: Ένας οποιοσδήποτε
Στο έργο του Βέλγου ποιητή κάποιοι ανακαλούν, ανιστορούν και αναλογίζονται, αναπαριστούν αυτό που δεν είναι, αυτό που δεν υπάρχει ή που δεν υπάρχει πια, εκείνο που δεν ήταν ή δεν υπήρξε, που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Η ποίησή του έχει καταβολές στα χιμαιρικά τοπία όπου η παρουσία νοσταλγεί την απουσία, στους μη τόπους όπου η απουσία συμπληρώνει και νοηματοδοτεί την ύπαρξη, σε μια ζώνη σκιάς. Κείμενο-Μετάφραση: Abat-jour

Ποιήματα: Αντώνης Αντωνάκος, Νίκος Βιολάρης, Δήμητρα Κατιώνη, Αντωνία Κοσένα, Άγγελος Κυρίου, Λεύκιος, κ. λλάμα, Παυλίνα Μάρβιν, Τάσος Στεργίου, Κυριάκος Συφιλτζόγλου, Γιώργος Τσιόγγας, Πύρρων ο Ύστερος, Νάντη Χατζηγεωργίου, Ωμέγα.

Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: Άννα Γιαρμενίτη
 
Κοπιάστε στα:
Αρχείο 71, Καλλιδρομίου & Ζωσιμαδών [με κουτί ενίσχυσης]
Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18 [με κουτί ενίσχυσης]
Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28 [με κουτί ενίσχυσης]
Κατάληψη κτήματος Πραπόπουλου, Προφήτη Ηλία 49 [με κουτί ενίσχυσης]
Κ*ΒΟΞ, Αραχώβης & Θεμιστοκλέους [με κουτί ενίσχυσης]
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Καλλιδρομίου 30 [με κουτί ενίσχυσης]
Αλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22 [με κουτί ενίσχυσης]
Μικρό Καφέ, Αραχώβης 38 [με κουτί ενίσχυσης]
Λοκομοτίβα Βιβλιοκαφέ, Μπόταση 7 [με κουτί ενίσχυσης]
Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37
Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας
Βιβλιοπωλείο Λεμόνι, Ηρακλειδών 22
Βιβλιοπωλείο Πλειάδες, Σπύρου Μερκούρη 62
Βιβλιοπωλείο Μωβ Σκίουρος, Πλατεία Καρύτση 3
Βιβλιοπωλείο Σπόρος, Δροσίνη 7

Διανέμεται δωρεάν
Τα σημεία διανομής εκτός Αθηνών θα ανακοινωθούν σύντομα στο http://teflon.wordpress.com

Max Ritvo, Αιώνες (Aeons)

Posted by Το κόσκινο on

aeons_cover

Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν η βραβευμένη από την Poetry Society of America ποιητική συλλογή Αιώνες (Aeons) του Max Ritvo, σε μετάφραση και επιμέλεια της συντακτικής ομάδας του Τεφλόν.

Ο Μαξ Ρίτβο, τον οποίον παρουσιάσαμε στο τχ. 12 του περιοδικού, γεννήθηκε το 1990 στο Λος Άντζελες. Από μικρή ηλικία έπασχε από το σάρκωμα του Ewing, μια σπάνια μορφή καρκίνου των οστών. Ποιήματα, συνεντεύξεις και δοκίμιά του έχουν δημοσιευτεί σε διακεκριμένα περιοδικά όπως τα The Los Angeles Review of Books, New Yorker, Poetry, Boston Review και Yale Literary Magazine. Σπούδασε ποίηση στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Έφυγε από τη ζωή στις 23 Αυγούστου 2016.

[ Λίγα λόγια για το βιβλίο ]

Στους Αιώνες ο Ρίτβο περιστοιχίζεται από πρόσωπα σε ένα σύμπαν μέδουσα. Το όνομά του βρίσκεται στο στομάχι μιας χήνας. Η γλώσσα είναι ένα φύλλο που σκίζεται, ένα βουλωμένο υδραγωγείο. Οι επιθυμίες δεν φωτίζουν στιγμιαία την οθόνη του μυαλού αλλά χρωματίζονται αργά καθώς περνούν μέσα από το σώμα. Το σώμα που είναι άλλοτε ουρανός, άλλοτε καβούκι, άλλοτε ύφασμα. Η βελόνα του πικάπ εισχωρεί στο κεφάλι. Στην καρδιά φυτρώνουν νύχια. Το δέρμα βρίσκεται σε ανοιχτό διάλογο με τον φλοιό και τον οπό των δέντρων. Το μυαλό είναι ένα μαύρο γάντι. Ο βολβός της τρίχας κάτι που μασιέται μέχρι να βγάλει χυμό. Το αίμα χαρούμενο κι εξουθενωμένο. Ο θάνατος καρδιοκατακτητής.

Η ποίηση του Ρίτβο αποτελεί θαυμαστό μείγμα αμεσότητας, εμβρίθειας, γρίφων, επινοήσεων, ενσαρκώσεων και εκλάμψεων. Πότε φασκιωμένη με τη ζεστασιά των θηλαστικών και πότε «δέσμη καθάριο νερό που εκρήγνυται» κρύβει μέσα της «μια ελπίδα σε σχήμα πουλιού». Στους διαδρόμους των νοσοκομείων ο ποιητής παρατηρεί ψύχραιμα και διερευνητικά το μαβί διάχυτο φως ενός επικείμενου θανάτου˙ ξαπλωμένος ανάσκελα στον τομογράφο τού στέλνει φιλιά.

[ Δείγμα Γραφής ]

Σκέϕτηκα ότι θα κατανοούσα τον κίτρινο κεραυνό
σε μια ζωγραϕισμένη καταιγίδα –
τον αποϕασιστικό τρόπο με τον οποίο εξαϕανίζεται
καθώς ϕαντάζομαι τον εαυτό μου να εκσϕενδονίζεται
με το κεϕάλι στον πίνακα.

Αντ’ αυτού έχω αυτή την εικόνα δυσαρέσκειας,
σκέψη που δεν εγείρεται, αλλά χωρίζεται στα δύο
στην αναπάντητη ερώτηση του κεραυνού,

το μυαλό μου
ένα μαύρο γάντι
που το περνάς για άντρα
στη μέση μιας χιονοθύελλας

***

Έτσι τώρα εκείνος καταλαβαίνει λάθος, θυμάται
τα δάχτυλα, νιώθει έρημος.
Από κάτω του κολυμπούν κυανόπτεροι τόνοι με
πενήντα μίλια την ώρα,
γρήγοροι και αόρατοι σαν τα κατεργάρικα δάχτυλα.
Αυτές οι θαλάσσιες ραϕές, αυτοί οι μαυριδεροί
μανδύες εντέρων,
είναι τόσο γρήγοροι όσο και οι σκέψεις του ψαρά.
Καθώς η σκέψη προχωρά μπροστά,
ένα νέο ψάρι ανεβαίνει μέχρι την καρίνα της
αγκυροβολημένης βάρκας –
ποιητική συνενοχή μεταξύ πολλών,
ποιητική συνενοχή των σιωπηλών,
νανούρισμα μέσα σε άλλο νανούρισμα.

***

ΣΥΜΠΑΝ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΗΜΑΣΤΑΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

Μου δόθηκε ανταμοιβή:
Εσείς οι δύο θα επιλέξετε
πού θα αναπαυθώ.

Είμαστε τρεις γλυκύτατοι κυνηγοί με το βλέμμα καρφωμένο
στον ποτισμένο με λίπος βούρκο.

Στο βάθος κάθε τρύπας από σφαίρα
αναζητούμε τον φακό του γυαλιού

που θα ανατίναζε το είδωλο
της λείας μας.

Είναι ένα χαστούκι δυνατού αέρα.
Κοιτάμε ψηλά
το ιλαρό φεγγάρι.

Πέφτω κάτω στη λευκή λάσπη.

Όταν η αναπνοή παίρνει να γίνεται άρρυθμη,
γαργαλήστε με, πολυαγαπημένοι μου –
προκειμένου η αρρυθμία να μπερδευτεί.

***

ΟΠΩΣ Η ΕΥΑ

Κρατώ το σώμα απ’ το οποίο φύτρωσα˙
το πλευρό σου είναι ο λάκκος μου.

Είμαι ένα ημισέληνο στεφάνι από φύλλα˙
ο ομφαλός σου εκπνέει αυτές τις λέξεις.

Little birds playing with the fences:which side is the outside?

Posted by Το κόσκινο on

I Christina's avatarLetter Cravings

What would a poem be
if it was never, at least by someone,
read out loud?
What would be the love
that was only strictly contained
in its own boundaries?
What if the kid
that is crying and screaming
on the top of its voice
was actually at some point understood?
What if I was heard?
What if you were touched?
What if the universe works in two directions
and when things go wrong
it’s only its way of saying
that it cannot reach us,
not necessarily that we cannot reach it.
Maybe it’s its own way of complaining.
Maybe we need to let more things inside…
Maybe it’s our strength that frightens us.

(And in case you are still wondering.)
No side is the outside.
Once you are in, you are all in.

View original post

Νεκταρία Μαραγιάννη, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

793790_zoi

Επίκαιρο

Πανταχού, 2038, τίτλος ποιήματος: για όσες άοσμες ψυχές ανασυρόμενες πέραν του μολυβιού

αμέτρητες ώρες των υψηλών, εντός των τειχών
για άνοστα συσκευασμένες αποφάσεις

αμέτρητα ελλειπτικά δρομολόγια της οδού Συμπληγάδων
για προορισμούς εύηχα γνωστούς

κορμιά ξεβρασμένα στα βράχια
πλάι σε όσα απώθησε
η καταναλωτική καθημερινότητα

τιμητικές παρελάσεις των καθαρών σε συγκεντρώσεις ψυχών ∙
βλέμματα σε εκθέματα

μάτια που δεν κλάφτηκαν από βουρκωμένους καθρέπτες

ανείπωτα ποιήματα για βασανιστικά πλεούμενες ψυχές

προέλευση εγγραμμένη στο σώμα ως μαρτυρία και σύμπτωμα

εκούσια απαίτηση η κλίση των ρημάτων της ζωής με ένα «δεν» μπροστά

Δυο φορές Ξένος: εντός κι εκτός

Νέττα, 4/11/2015

***

Στάση Αναμονής

εγκλωβισμένη σ’ ένα βαγόνι στο κενό
ακροβατώντας στις λεκτικές ραφές

πλέκω τις φωτογραφίες του παρελθόντος
για να φωτίσω ένα άχρωμο παρόν
κλείνω τα ρήματα του μέλλοντος
με φοβισμένα «θα»
και δευτερεύουσες του χθες
απαλύνω τις πληγές του σώματος
με αθεράπευτα δάκρυα
κρατώ τα ακρωτηριασμένα κομμάτια
και τα ράβω ξανά στο σώμα μου
αναμειγνύοντάς τα με λέξεις
σκαλίζω στο μέλλον
να αποκόψω τα ασθενικά σημάδια της αδράνειας
αναμένοντας

Νέττα, 17/5/2016

Έρμα Βασιλείου, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

stein-catrin-boat

Του Νότου
 
Οι Δώδεκα Απόστολοι
είναι βράχοι
μοναχικοί στη θάλασσα
έτσι, παρότι ατίθασος είναι ο συμβολισμός
επικυρώνεται τουλάχιστον
στο ότι
η αγιότητα
είναι μια
δαρμένη, θαλασσοδαρμένη αλήθεια
μια σκανδαλοθηρία
του Νότου, όπως είναι οι τόσες άλλες,
οι υπόλοιπες
αλήθειες του
 
***

Υστερώ να πιστέψω
 
Σήμερα, όταν σε είδα
τα μάτια σου ήταν αλμυρά
όπως της διχασμένης μέρας
πάνω από τα μοναχικά φύκια…
σε μια έρημο μόνο τα μαλλιά σου μείναν,
το περασμένο καλοκαίρι
σ’ ένα στενό δρόμο
στην όαση
σε πρωτογνώρισα
να περιμένεις ένα ταχυδρόμο
να σου μιλήσει
με τα γράμματα τα κλειστά των άλλων…
ήταν όλα μηχανισμοί
και ειδωλολατρείες των πιστών της σταθμευμένης σιωπής
εγώ, σου το είχα υποσχεθεί
κι έπρεπε να με πιστέψεις
πως κάποια στιγμή θα φαινόταν
το πουκάμισό μου ανοικτό στο στήθος των αστεριών
που μαζεύτηκαν πάνω από τον ύπνο σου
και στριμώχνονταν ποιο από όλα ν’ αγαπήσεις
είμαστε πολύ προσωρινά ντυμένοι
με το γρήγορο
υστερώ να πιστέψω γιατί
γιατί δεν μ’ αναγνώρισες
από τα σημάδια των ήλων μου

*Από την υπό έκδοση συλλογή “Τα Σκέρτσα της Αλέγκρας”.

Γιάννης Αγγελάκας, Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς πού σκύβουν

Posted by Το κόσκινο on

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν
Πάνω από ένα καθαρό κομμάτι χαρτί
Μέσα σε βρόμικες διαλυμένες κάμαρες
Γεμάτοι οργή κι απόγνωση
Αποφασισμένοι ωστόσο
Να το λεκιάσουν με λέξεις
βρόμικες λέξεις
άγιες λέξεις
λέξεις κλειδιά
ιδέες φαντάσματα
λυτρωτικές φράσεις

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς τους μανιακούς του λόγου

Να γλείψω το μελάνι από τα δάχτυλά τους
Να φιλήσω τα παραμορφωμένα τους μέτωπα
Να συμμαζέψω τις τσαλακωμένες τους ονειρώξεις
Να διορθώσω τα ορθογραφικά λάθη του έρωτα τους
Να τους καθησυχάσω
Να τους πείσω πως δε χρειαζόμαστε άλλο αίμα γι’ απόψε
Πως χορτάσαμε
Κι ύστερα να τους βάλω στο κρεβάτι
Και να τους νανουρίσω

*Από το βιβλίο «Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε;», εκδ. Α.Α. Λιβάνη 1999.

13582774