Γράψε
για τον Έρωτα
μου λες.
Όχι, όχι τα συνηθισμένα
τ’ άλλα.
Κάτι παιχνιδιάρικο
κι αθώο.
Γελάω
Μου άρεσε
η παραγγελιά
αλλά έλα που
η τσιγκολελέτα
είναι βαρύ ζεϊμπέκικο
για μένα.
View original post 67 more words
Χοακίν Χιανούτσι, Δύο ποιήματα
ΡΟΔΙΝΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ
Τούτο το ρόδινο
τσαμπί από σταφύλια
ανήκει σε άλλο βασίλειο.
Κείτεται, πάνω στο τραπέζι μου,
στην ψυχρή ακεραιότητα του στέρνου του
ενώ εγώ παραμένω σιωπηρός
ανίκανος
να αντιτάξω τη ζωή μου στην σαρκική του υπεροχή
Σχεδόν με τρόμο θαυμάζω εκείνη τη στιγμή
την δριμύτητα του νερού
πάνω στις φθαρτές του φλούδες.
Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει ένα όριο
μα ο συσχετισμός του με το χρόνο
με δυσχεραίνει.
Πιο μακριά, υπάρχει η ίδια γη
στην οποία επιστρέφουμε σαν ξένοι.
***
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΗ
Όταν ο μικρός μας αδερφός έκλεισε
τα πενήντα
η μητέρα είδε ένα τρομακτικό όραμα για το μέλλον·
έτσι κι είπε – κι είδα πώς τραντάζονταν
οι ώμοι της –
«γερνάμε όλοι μαζί». Και όταν
πρόσθεσε
«πάντοτε κρυώνω», κατέβηκε
στο υπόγειο, αγκάλιασε το κορμί της
και σε κάποιο μέρος του σκελετού της
ψηλάφισε ανέλπιδα ένα κόκκαλο.
Τα αδέρφια ενώσαμε τα κεφάλια, περιμένοντας
κάποιο είδος αποκάλυψης. Υπάρχει κάτι;
Τι νόημα έχει αυτή η ακατάπαυστη συσσώρευση
ζωής; Εν τέλει. Πότε παύουμε
να συσχετιζόμαστε μαζί της; Τότε ψιθύρισα·
έχει ζήσει τόσο
που κατέληξε να λησμονήσει
τους δυο ή τρεις λόγους που είχε να πεθάνει.
*Από το βιβλίο “Χοακίν Χιανούτσι, Ποιήματα”, σε μετάφραση Σταθη Ιντζέ. Εκδόσεις Θράκα, 2014.
Azuria #6 is coming out
Dear Friends,
Azuria#6 is now with the printers, and will be quietly launched next week. It will be posted to past contributors & supporters.
This edition contains an essays on Poland by Sue Littleton & one on St. Paul by Michael Victory, extracts from novels-in-progress by Catherine Hoffmann (Hungary) & Jura Reilly, and a short story by associate editor Justine Stella. The Poetry section includes a group of three poems by the noted Georgian poet Tamaz Chkhenkeli, and by others, as well as several reviews.
Extra copies will be available @ $20. I also have some spares of Azuria#5 available also @$20 each.
As every penny is precious, please indicate by return e-mail if you would like to receive 1 complimentary copy, providing your best postal address for the next few weeks.
I have also attached a copy of the call for submissions to Azuria#7, due out in early 2018, and whose theme will be Madonna. Circulate this notice widely & encourage your friends and colleagues to support this little literary journal.
Yours sincerely,
Ted
—
Dr. E. Reilly
PO Box 6415
Highton
Victoria 3216
Australia
***
Call for Submissions: Azuria #7: Madonna
Over the period June – November 2017, the editorial group will be collecting material for publication in Azuria#7 for publication in early 2018. The projected editorial theme is Madonna, which can be interpreted in any manner, & this issue will feature essays, short stories, photographs & poetry (English & LOTEs) by members of Geelong Writers inc. & other local, Australian & overseas writers & artists.
Submissions should be sent by e-mail at tedreilly100@hotmail.com with the annotation “Submission_Surname_Azuria#7” in the subject line. Please attach work as an MSWORD *.doc or *.docx file: any images should be set in JPG format.
Address the e-mail to: The Editorial Group / Azuria / Geelong Writers inc., including a concise 50 – 70 word literary biography, along with contact and postal information in the body of the e-mail.
As GW is a voluntary organization, our funds are very limited & so payment will be in the form of 1 copy per contributor. Donations from our supporters are welcome & should be in the form of a personal or bank cheque made out to “Geelong Writers inc.” & posted to PO Box 1306 Geelong 3220 Victoria Australia: all donations will be acknowledged.
Ανθρώπινο έλεος (Човешка милост), Aksinia Mihaylova | μτφρ. Μαρία Δούμπα
Τώρα, που όλοι οι φράχτες
εντός μας
γκρεμίστηκαν καταγής
και με μερικούς τοίχους λιγότερο
στις ψυχές
είδαμε πώς πλησιάζει
ο ουρανός,
τώρα, που καρφώσαμε
και την τελευταία σπασμένη σανίδα
πάνω στη σκάλα,
που από μιαν άλλη ζωή
μεταφέραμε,
και τίποτε πια δεν μας χωρίζει
από τους κήπους του Θεού,
View original post 55 more words
Μια τόσο δα κάφτρα
Σε φωνάζω με το μικρό σου όνομα.
Νιώθω ένα μικρό κάψιμο στην άκρη της γλώσσας.
Κάθε φορά.
Να ράψω τη φωνή μου
με τα όσα σε αποτελούν,
μια συνήθεια που ακόμη δεν κατέκτησα.
Γιάννης Χαιρέτης, Δύο ποιήματα
Καιροφύλλα
[1]
Κήρυκας ελεφθερωτής
αντιπαλέβει τα σκοτάδια.
Ο ήλιος
διασκορπά
το πρωινό αγιάζι-
ήρεμη ώρα
και τα δέντρα
χαμηλώνουν τις κορφές τους.
[2]
Αρχαίοι ποταμοί
ποτίζουν τους αιώνες.
Ο φρύνος κρύβεται
στις σκόρπιες καλαμιές-
όμορφος τόπος
κι ο βαρκάρης
λάμνει
στ’ όνειρό του.
[3]
Αμείλικτες ιδέες
γονιμοποιούν το μέλλον.
Ο σπόρος έπεσε
σε μήτρα καρπερή-
εικόνα αγάπης
και το άβριο
στολίζει τα μαλλιά του.
[4]
Ανεξιχνίαστος καιρός
γεννά τα πάθη.
Ο νέος
χάνεται
σε δρόμους ηδονής-
ώριμα λόγια
και ο γέρος
ταξιδέβει
σ’ άλλα μέρη.
69
[5]
Άγριος άνεμος
θερίζει τα σπαρμένα.
Ο αετός
αναζητά
τις άκριες τ’ ουρανού·
παιδιών οράματα
και ο σοφός
σκαλίζει
το μικρό του κήπο.
[6]
Υπόγειες χαρές
διακλαδίζουνται στη μνήμη.
Ο ερημίτης
ξαγρυπνά
στην ιερή σπηλιά’
άγγελοι φύλακες
και ο έρωντας
ανοίγει
τις βαριές αμπάρες.
***
Σκέψεις
Όπως η νύχτα
τ’ ανθισμένα ρόδα
κρύβει
απ’ τα μάθια·
έτσι κι εγώ,
τις πιο καλές,
τις πιο ακριβές μου
πεθυμιές,
κρύβω
στου λογισμού
τα δύσβατα κι ανεξερέβνητα
σκοτάδια.
*Από τη συλλογή “Ο Κήπος των απολάψεων”, Εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, 1992.
Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, Ο κύριος Παπαδημητρίου και η άβολη αναγκαιότητα της αλήθειας
Για όλα έφταιγε η 7χρονη Νεφέλη, η οποία εκείνο το πρωί είχε βάλει τον πατέρα της, κύριο Παπαδημητρίου, να ορκιστεί πως δεν θα γίνει ποτέ του ψεύτης. “Μπαμπά, για να μη γίνεις ψεύτης, δεν πρέπει να πεις ψέματα ποτέ” ήταν η αυστηρή υποσημείωση που είχε προσθέσει η Νεφέλη. ‘Ηταν τούτη η υποσημείωση ο λόγος που, όταν μετά από δύο ώρες, μια κοπέλα 15 χρόνια νεότερη του κύριου Παπαδημητρίου τού έκλεισε τον δρόμο (ενώ εκείνη είχε STOP κι εκείνος σαφέστατη προτεραιότητα), τα πράγματα εξελίχτηκαν κάπως απρόοπτα για τους ανυποψίαστους θεατές: Ο κύριος Παπαδημητρίου, αντί να παροτρύνει -ως συνήθως- την κοπέλα να κατευθυνθεί στην κουζίνα, αντί να κάνει μη ρεαλιστικές σεξουαλικές δηλώσεις για διάφορες θρησκευτικές προσωπικότητες, την κοίταξε στα μάτια (όπως κάνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις), την κοίταξε ενώ μπορούσες να δεις τον θυμό να στάζει από τα μάτια του (όπως μπορείς πάντα να δεις σε τέτοιες περιπτώσεις), και της ούρλιαξε κάτι διαφορετικό:
“Σιχαίνομαι αυτό που έχω γίνει! Τρέμω για εκείνο που μπορεί να καταντήσω!”
“Tι λες βρε μαλάκα;!” απάντησε ρωτώντας η νεαρή κοπέλα, η οποία βιαζόταν να προλάβει τη συνέλευση της κομματικής της παράταξης στο πανεπιστήμιο· η δική της παράταξη είχε τις αφίσες με την καλύτερη αισθητική, και δεν ήθελε με τίποτα ν’ αργήσει.
“Σιχαίνομαι αυτό που έχω γίνει!” ούρλιαξε ο κύριος Παπαδημητρίου, με ακόμα μεγαλύτερη οργή. “Σιχαίνομαι αυτό που έχω γίνει! Σιχαίνομαι αυτό που έχω γίνει! Και μακάρι τουλάχιστον να με έβρισκες όμορφο!”
Tούτη η παύση στο πρόγραμμα του κύριου Παπαδημητρίου είχε διαρκέσει αρκετά. Έστριψε με μένος το τιμόνι για να φύγει – κι ενώ το έστριβε, μουρμούρισε στον εαυτό του πως και το Rogue One: A Star Wars Story μια υπερεκτιμημένη μαλακία και μισή ήταν, και ότι έπρεπε να το είχε παραδεχτεί από την πρώτη φορά που το είδε.
*Για περισσότερα κείμενα του Αλέξη Αντωνόπουλου: http://www.alexantonopoulos.com
Τζένη Μαστοράκη, Τα παραμύθια της Χαλιμάς
Τα παραμύθια της Χαλιμάς
Δε μου είναι πια εύκολο
μήτε θελητό
να γράφω στιχάκια.
Γύρω παραμονεύουνε οι σκοτωμένοι
με γάντζους και στριφτά μαχαίρια
κι ο τόπος αφρίζει ποτάσα.
Μου το ’λεγαν ότι στο τέλος
η Χαλιμά τα ξέρασε πετρέλαιο
τα παραμύθια.
Έτσι στους δύσκολους καιρούς
παίρνω ένα καλάθι μανιτάρια
και παρασταίνω
την πεντάμορφη του δάσους.
Στην αρχή μοιάζει λίγο
σα να βουτάς με το κεφάλι
απ’ τον τοίχο.
Πιο έπειτα το συνηθίζεις και σ’ αρέσει.
Από τη συλλογή Το σόι (1978) της Τζένης Μαστοράκη
Νο 117 (ερημωμένη γη)
(Και από το
βύσμα της κυριαρχίας,
χωμένο με λαπαροσκόπηση στον προστάτη
της ανάγκης,
ακούστηκαν γέλια,
κυρίως από σιτιζόμενες ΜΚΟ
και σταγόνες σπέρματος πετάχτηκαν στα μάτια των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών
κι εν το μεταξύ,
η κυριαρχία ως πολυλογία,
ως φωτογραφία,
οι χρήστες ως επιτηρούμενοι
να σκέπτονται μόνο που να κρυφτούν στη φυλακή)
~
και πόνεσε όπως με βλέπεις,
όπως σε
βλέπω όμως;
το αριστερό σου μάτι τρεμόπαιξε με βλέφαρο συνδικαλιστικό,
αποδέσμευσε τη δόση μου:
να σερφάρω
και να μην σε γαμώ
και τώρα που σου μιλώ,
ψηλά κέρδη σημειώνει το χρηματιστήριο πασών
των επίγειων θεών
κι εγώ πεινώ.
~
αλλά είμαι
ρομαντικός στη πιο σκοτεινή στιγμή
της νύκτας,
όταν ερωτευμένος,
πετώ μολότοφ στο ξημέρωμα για να μην εμφανιστεί,
γιαυτό καύλα με σοφία,
και κληματαριά
αρχαίας Ελλάδος για το καλοκαίρι,
για να ξεσπά η εσωστρέφεια με κατούρημα στη θάλασσα.
~
(alexmil)
Σπύρος Κάλμπαρης, Οι Ευυπόληπτες πόλεις
Σιάχνω τον κόσμο μέσα μου
κανείς δεν με στηρίξει
ανοίγω τα σπίτια μας
ανοίγω τους ναούς μας
στον ήλιο ανοίγω τα όνειρά μου
με τύμπανα και μουσικές.
Ό,τι δίνεται με αίμα
παίρνεται πίσω με αίμα.
Στον άνεμο χτίζονται οι ευυπόληπτες πολιτείες
ρίζες απλώνονται παντού
κορίτσια δυναμώνουν
οργή γεμάτοι οργή οι δρόμοι
σημαίες παντού ολόγυρα
σημαίες κατακλύζουν τους δρόμους
όμως οι υπόνομοι διακλαδίζονται
κάτω από τα πόδια τους
αναπνέουν-αναπνέουν βαθιά μέσα τους
χιλιάδες νέοι
η Ευρώπη στους δρόμους.
Ανοίγει η Ερυθρά θάλασσα εμπρός μου
ανοίγει κι ο Ωκεανός πίσω μου.
Οι εργάτες αναπνέουν
περιμένουν κάτω στους υπονόμους
θα ανατινάξουν τις πόλεις
τους ουρανοξύστες
τα γυάλινα κτήρια
τον Babis Vouvos που σιωπά.
Θα ανατινάξουν τις οχυρώσεις
Αύριο θαξεχυθούνε
αύριο περισσότεροι
ατέρμονοι ασύνταχτοι
βουίζει ο άνεμος
θερίζει τα στάχια
κορμιά θερίζει.
Αυτός που κουράστηκε να μείνει
να μείνει μόνος
να δώσει το βήμα του στους νέους καιρούς.
Την άνοιξη ξυπνάει ο πόθος που σκίζει το νερό
τον ίσκιο
την πέτρα
ακούστε τους νέους ήχους
κοιτάξτε μακριά, πιο μακριά
έξω βρέχει
ξεπλένει τα πεζοδρόμια
τα δέντρα
τα σπίτια
αστραπές κεραυνοί ακούστε
αύριο θα βγούμε καθαροί
θα δούμε λάβαρα
σημαίες σχισμένες
ρήγματα στους δρόμους
πέτρες και ρόπαλα.
Λιμοκτονούν οι προύχοντες.
Γύρω μου φως γύρω μου λάβα γύρω φωτιά.
Ζώα στους δρόμους ανήμερα κοιτάζουν.
Γυναίκες τρομαγμένα μωρά.Τα
Φροντίστε τους φτωχούς.
Τους κατατρεγμένους φροντίστε.
Ερχόμαστε
να καταργήσουμε τα εκτελεστικά αποσπάσματα
τις μεγάλες καμπάνες να κρατήσουμε
τραγούδια να πούμε
με τις μεγάλες φυσαρμόνικες
τις φυσούνες και τα τύμπανα.
Με μουσική από φλάουτα
θα γκρεμίσουμε τα τείχη.
Στους λόφους
στα εργοστάσια
στα πεζοδρόμια
κάτω από άστρα λαμπρά
οι κεραυνοί ανοίγουν νέους δρόμους.
Οι Ταρταρούχοι
οι Ναβουχοδονόσορες και οι Προεστοί να φύγουν
να φύγουν μακριά οι Δραγόνοι
τη ζωή πάρτε στα χέρια σας
και το Μέγα Τροχό
η καλόγρια μοναχή να μείνει.
Τρέχουν οι γυναίκες
να βρούνε τη Νεφερτίτη
τέτοια ομορφιά απαράμιλλη πού να τη βρούνε;
Ένα κορίτσι φώναξε
Βλασταίνω επειδή είναι Άνοιξη
βλασταίνω επειδή γεννώ.
Οι δρόμοι της Ευρώπης θα ερημώσουν
μέχρι να βγουν τα πορτοκάλια στα πεζοδρόμια
κι οι μίσχοι στους ώμους.
Τα φώτα της μεταμόρφωσης
θα αφοπλίσουν τους ίσκιους.
Ξυπνήστε
λειτούργησε η μηχανή των Κυθήρων
και παιάνισαν οι καινούργιοι αυλοί.
Πιάστε τα υψώματα
τις καλαμιές
μιλήστε
μιλήστε στον κόσμο
μείνετε ζωντανοί.
Τα άλογα χλιμιντρίζουν.
Κι ο Γρέγος
ο Γρέγος ας έρθει
με το μικρό του εφόλκιον
και τους φτερωτούς του κάλανδρους.
*Από τη συλλογή “Απόσπασμα”, Εκδόσεις Ώση, 2013.
