Ο ΣΤΕΡΓΙΟΣ

Το βουνό γονάτιζε νύχτα με το τσεκούρι και χαραυγές
τα ξύλα στην πόλη κατέβαζε με τα μουλάρια.

Στέργιο τον έλεγαν κι είχε πέντε παιδιά –όλα κορίτσια.
Παράλυτος πήγε από κακή ασθένεια και γυναίκες.

Καί τη γυναίκα είχε του σπιτιού
αυτός φωνές και χωρατά καθώς ξεφόρτωνε τα ζώα στην αυλή
κι εκείνη σιωπηλά επιτιμώντας τον
γιατί πουλάει το βουνό τόσο φθηνά
καί χαραμίζει τη ζωή του.

*Από τη συλλογή “Άλογα στον Ιππόδρομο”, 1973.

***

ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑ

Από τη στέγη περνούσαν πράγματα πολλά
καπνός πνοές ανέμου φύλλα φθινοπωρινά
ο ίσκιος του ήλιου στο γύρισμα
του χελιδονιού η γλώσσα στο ζενίθ
τα ξιπόλητα πόδια των πουλιών δειλινές ώρες
κόκκινη κλώσα ή στέγη

μα εκείνο απομένει: η μαύρη κάργα στην καταχνιά
με το φοβερό ράμφος τοκ τοκ, τοκ τοκ
έμβολο θανάτου στο κρανίο.
Και η σιωπή του κρεμασμένου μέσα.

*Από τη συλλογή “Άλογα στον Ιππόδρομο”, 1973.

***

XVI

Πέλμα της χήνας φύλλο συκιάς είναι άνοιξη

στο περιγιάλι χάνεις τον λογαριασμό πόσα κύματα φτάνουν

πόσα καράβια αναχωρούν ή γράμματα ή φιλιά

μέρα και φως και μια βαρκούλα δεμένη με το ψάρι στην κοιλιά—
ψέμα τα χρήματα και ψέμα η ομορφιά δούλη του ανθρώπου προτού μαζί του πεθάνει.

Το Μεσολόγγι πιο κάτω ψηλά το φεγγάρι σημαία

το αίμα του πια δεν βροντάει και δεν κοκκινίζει τα όνειρα
κουρέλια της πόρτας δεν εμποδίζουν το κρύο της καρδιάς (άδειο καλάμι,
είπες, φυσώ ήχος θλιβερός)

κύματα κύματα κύμα και λευκός γιαλός — δεν φταίμε

τα πράγματα παίρνουν μακρινές διαστάσεις και

το δέντρο μελαγχολείο βουβά τα πουλιά.

*Από τη συλλογή “Τα ισόβια ποιήματα”. 1977.

Χρόνια τώρα βαδίζουμε στην ίδια διαδρομή,
επαιτεία, ληστεία, ψεύτικοι πολιτικοί.
Οι πολίτες κοιμούνται δίχως κάτι να συμβεί,
κι όλοι απλά αναμένουν μία κάποια αλλαγή.
Όμως τα ψέματα τελειώνουν κάποια μέρα,
κι αν δεν πάρεις μέτρα θα φωνάξουν ιερέα.
Τους βολεύει να αδρανείς, να νομίζεις πως ψεκάζουν,
τα «μεσάνυχτα» να μπαίνουν και το σπίτι σου ν’ αδειάζουν.

Φίλε ξύπνα ήρθε η ώρα, τη φωνή σου να υψώσεις,
και τη μάχη που οφείλεις στα παιδιά σου να δώσεις.
Φίλε ξύπνα ήρθε η ώρα η φωτιά σου να μπει,
αυτομάτως, χαλαρά, η αλλαγή δε θα ‘ρθει.

Οδοφράγματα, κουκούλες, η ιστορία γνωστή.
Ξύλο, κλούβες, συλλήψεις, δικογραφία φτιαχτή.
Διαδηλώσεις κι αντιδράσεις, έπειτα καταστολή.
Ασφαλίτες τριγυρνάνε με αμφίεση φτιαχτή.
Μα η φωτιά όλα μαζί της θα τα πάρει,
και το κράτος τους στα τάρταρα θα πάει.
Μόν’ μη φοβάσαι τίποτα και κοίτα πάλι ψηλά,
με το μυαλό στην Άνοιξη τίποτα δεν μας νικά.

Φίλε ξύπνα ήρθε η ώρα, τη φωνή σου να υψώσεις,
και τη μάχη που οφείλεις στα παιδιά σου να δώσεις.
Φίλε ξύπνα ήρθε η ώρα, βήμα πίσω ουδείς,
όπλο πάρε στο χέρι και τον κρότο του να δεις.

Μ’ ανοχή και αποχή όλα μας πήγαν στραβά.
Με τα χέρια στις τσέπες ο τροχός δεν γυρνά.
Έτσι πάρε την τύχη στα χέρια σου ξανά.

Κάνε ομάδες στους δρόμους, σε κάθε γειτονιά,
σε κάθε εργοστάσιο, σε κάθε βιοτεχνία,
σε ό,τι απλά θυμίζει μια μικρή κοινωνία.
Ενωμένους στους δρόμος θα μας δούμε μπροστά,
γιατί ό,τι ατονεί στην αλλαγή τραβά ξανά.

Κι αν στο δρόμο φίλοι πέσουν, αν χαθείς κι εσύ μαζί,
το κατόρθωμα στο χρόνο, επιτύμβια τιμή.
Μία μάχη για το τώρα και το μέλλον στη ζωή,
δεν χαρίζουμε στο κράτος ούτε μια δικιά μας στιγμή.
8/11/2014

*Από τη συλλογή “Δεν ήσουν εσύ για επανάσταση”, εκδόσεις Εντύποις. Για περισσότερα για τον Γιώργο Καββαδία επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του στο http://www.georgekavvadias.gr

Τα βυθισμένα καράβια

Είν’ όνειρα που ανασταίνονται
λαμπτήρες που δεν έσβησαν
Είναι περασμένες αγάπες που μπορούν να ξεδιψάσουν
Από την αλμύρα του πατημένου από το βάρος χώματος
Όλα βυθίζονται ανασταίνονται καμιά φορά από την ίδια τη θάλασσα
Μέσα από ένα χάος βγαίνουν όλα ζωντανά
Και είναι το παιχνίδι αυτό το τυχερότερο
Γιατί όταν ανακαλύπτεις πως χάθηκες
Βρίσκεσαι
Όταν ανακαλύπτεις πως έφυγες έχεις ήδη έρθει
Και μέσα από ένα παραμύθι
Σ’ ένα βιβλίο με κόκκινο κάλυμμα που δεν έχει
Ημερομηνία έκδοσης
Και όπου γράφει απλά τη λέξη Παραμύθια μιας ξεχασμένης γενιάς
Βρίσκεις πως η γενιά αυτή
Είναι η δική σου
Που έσωσες και σ’ έσωσε
Που έγραψε κάτι για το σύνολο των λησμονημένων
Για να γράψεις
Και να ξυπνήσει η σάλπιγγα και να ντυθεί με φωνές που διώχνουν τα ξόρκια
κι αφήνουν τη ζωή να συνεχιστεί
Μέσα από ένα πλήθος πεταλούδων που δεν καψαλίστηκαν
Στο πούσι της κόλασης

***

Ώρες μηδέν…

Και πανδοχεία άδεια από ψυχές…
Η κουφή η θάλασσα
Απέκτησε κι αυτή βάδισμα εδώ και χρόνια
Για όσους την ακολουθούν
Ο Ειρηνικός
Με τα μεγάλα ατέλειωτα αμπάρια
Έχει να σε πάρει στο διάστημα των λέξεων
Οι λέξεις, ξέρεις, έχουν ένα κύμα η κάθε μια
Οι λέξεις, ξέρεις, έχουν ένα κομμάτι ξύλο
Που τις σώζει
Από τον πνιγμό του πλήθους
Όταν αυτό μασάει
Ό,τι του δώσουν
Η κουφή θάλασσα ακούει περισσότερα
Σαν ξεκουράζεται στην άμμο
Γιατί αν ξυπνήσει θα είναι όλα λόγια ναυαγίων
Ο Ειρηνικός έχει σταθμούς που πρέπει να διαλέξεις
Έχει τον αριθμό του μεγέθους του καθενός
Ακόμα και των άστρων που ονειρεύονται
Να γίνουν μια μέρα άνθρωποι
Σαν εσένα και μένα

*Από τη Συλλογή “Το Αρχιπέλαγος”, 2016.
 

Artwork: Juan Miro

E na noite mais negra,
o brilho do meu fogo ilumina-me,
todas as manhãs.
Amo-te. Amo-me.
E venceremos!

On the darkest night,
it is the glow of my fire
what illuminates me,
every morning.
I love you. I love myself.
Venceremos!

Σ’ αυτή την πιο σκοτεινή νύχτα,
είναι η λάμψη της φωτιάς μου
αυτό που με φωτίζει,
κάθε πρωί.
Σ’ αγαπώ.
Αγαπώ τον εαυτό μου.
Θα νικήσουμε!

*Οι τρεις φωνές αντιστοιχούν στις τρεις γλώσσες: πορτογαλικά, αγγλικά και ελληνικά.

Τυφλωμένος την υδρωπικία του πάθους

που ο χρόνος ανατινάσσοντας

την υστερόβουλη αναμονή

μέχρι ξανά

που μέρες ξοδεύοντας

τις νύχτες αναπολώντας

που μόνος μακριά

η μέσα μου ματιά σκίζει τα στήθια σου σ’ άλλα χείλη

το φύλλο σου

άπληστα χιλιάδες δάχτυλα διατρέχουνε τον ιδρώτα σου

άλλα

κορμιά

του κορμιού σου φωτιά

αίμα ποτάμι με πονάς

***

Τα μαλλιά σου τώρα βουλώνουν τις τρύπες μου

μέσα στο σίδερο που κατατρώει τη σκέψη μου

το μίσος αρωγός της αγάπης μου

η φωτιά που τα χείλη στεγνώνοντας

με τα δόντια να σκίσω τη σάρκα σου

να βαφτίσω τα χέρια μου μέσα της

το κορμί μου ανάπηρο

ανασυγκροτώντας και καταστρέφοντας

ένα βήμα αβέβαιο

οι βολβοί των ματιών μου

κατάσκοποι

μέσα μου τέρατα κατοικούνε

οι εικόνες σου άγριες

οργασμός

που ο πόνος ευχόμενος

ράπισμα στη σιγή

***

Η ανάσα σου υδρατμοί στο λαιμό μου

που υγραίνοντας

στο δέρμα τα δάκρυα

που το βλέμμα μου κρύβοντας στη μασχάλη σου

μια στιγμή συμφιλίωση

που εμπερικλείοντας το ένα στο άλλο

μόνο κορμί

γυμνό στο γυμνό που εφαπτομένη

η διέγερση νύχτα

να κρέμεται ασύστολη πόλεις δωμάτια

αλγεινή η σελήνη διασχίζοντας

λευκό του κόκαλου φως που ασπρίζοντας

το σπέρμα στα χείλια σου που αχνίζοντας

που το ξημέρωμα εξαγνίζοντας

ψυχρό και σφυρήλατο

δικό σου το αίμα μου

που θάνατο προμηνύοντας

ο ρόγχος το τέλος