Τζένη Μαστοράκη, Τα παραμύθια της Χαλιμάς

Βίκυ Παπαπροδρόμου's avatarΒίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Τα παραμύθια της Χαλιμάς

Δε μου είναι πια εύκολο
μήτε θελητό
να γράφω στιχάκια.
Γύρω παραμονεύουνε οι σκοτωμένοι
με γάντζους και στριφτά μαχαίρια
κι ο τόπος αφρίζει ποτάσα.
Μου το ’λεγαν ότι στο τέλος
η Χαλιμά τα ξέρασε πετρέλαιο
τα παραμύθια.
Έτσι στους δύσκολους καιρούς
παίρνω ένα καλάθι μανιτάρια
και παρασταίνω
την πεντάμορφη του δάσους.
Στην αρχή μοιάζει λίγο
σα να βουτάς με το κεφάλι
απ’ τον τοίχο.
Πιο έπειτα το συνηθίζεις και σ’ αρέσει.

Από τη συλλογή Το σόι (1978) της Τζένης Μαστοράκη

View original post

Νο 117 (ερημωμένη γη)

alexandrosmilioridis's avataralexandros milioridis

(Και από το
βύσμα της κυριαρχίας,
χωμένο με λαπαροσκόπηση στον προστάτη
της ανάγκης,
ακούστηκαν γέλια,
κυρίως από σιτιζόμενες ΜΚΟ
και σταγόνες σπέρματος πετάχτηκαν στα μάτια των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών
κι εν το μεταξύ,
η κυριαρχία ως πολυλογία,
ως φωτογραφία,
οι χρήστες ως επιτηρούμενοι
να σκέπτονται μόνο που να κρυφτούν στη φυλακή)
~
και πόνεσε όπως με βλέπεις,
όπως σε
βλέπω όμως;
το αριστερό σου μάτι τρεμόπαιξε με βλέφαρο συνδικαλιστικό,
αποδέσμευσε  τη δόση μου:
να σερφάρω
και να μην σε γαμώ
και τώρα που σου μιλώ,
ψηλά κέρδη σημειώνει
το χρηματιστήριο πασών
των επίγειων θεών
κι εγώ πεινώ.
~
αλλά είμαι
ρομαντικός στη πιο σκοτεινή στιγμή
της νύκτας,
όταν ερωτευμένος,
πετώ μολότοφ στο ξημέρωμα για να μην εμφανιστεί,
γιαυτό καύλα με σοφία,
και κληματαριά
αρχαίας Ελλάδος για το καλοκαίρι,
για να ξεσπά η εσωστρέφεια με κατούρημα στη θάλασσα.

~
(alexmil)

View original post

Σπύρος Κάλμπαρης, Οι Ευυπόληπτες πόλεις

Σιάχνω τον κόσμο μέσα μου
κανείς δεν με στηρίξει
ανοίγω τα σπίτια μας
ανοίγω τους ναούς μας
στον ήλιο ανοίγω τα όνειρά μου
με τύμπανα και μουσικές.

Ό,τι δίνεται με αίμα
παίρνεται πίσω με αίμα.

Στον άνεμο χτίζονται οι ευυπόληπτες πολιτείες
ρίζες απλώνονται παντού
κορίτσια δυναμώνουν
οργή γεμάτοι οργή οι δρόμοι
σημαίες παντού ολόγυρα
σημαίες κατακλύζουν τους δρόμους
όμως οι υπόνομοι διακλαδίζονται
κάτω από τα πόδια τους
αναπνέουν-αναπνέουν βαθιά μέσα τους
χιλιάδες νέοι
η Ευρώπη στους δρόμους.

Ανοίγει η Ερυθρά θάλασσα εμπρός μου
ανοίγει κι ο Ωκεανός πίσω μου.

Οι εργάτες αναπνέουν
περιμένουν κάτω στους υπονόμους
θα ανατινάξουν τις πόλεις
τους ουρανοξύστες
τα γυάλινα κτήρια
τον Babis Vouvos που σιωπά.

Θα ανατινάξουν τις οχυρώσεις
Αύριο θαξεχυθούνε
αύριο περισσότεροι
ατέρμονοι ασύνταχτοι
βουίζει ο άνεμος
θερίζει τα στάχια
κορμιά θερίζει.

Αυτός που κουράστηκε να μείνει
να μείνει μόνος
να δώσει το βήμα του στους νέους καιρούς.

Την άνοιξη ξυπνάει ο πόθος που σκίζει το νερό
τον ίσκιο
την πέτρα
ακούστε τους νέους ήχους
κοιτάξτε μακριά, πιο μακριά
έξω βρέχει
ξεπλένει τα πεζοδρόμια
τα δέντρα
τα σπίτια
αστραπές κεραυνοί ακούστε
αύριο θα βγούμε καθαροί
θα δούμε λάβαρα
σημαίες σχισμένες
ρήγματα στους δρόμους
πέτρες και ρόπαλα.

Λιμοκτονούν οι προύχοντες.

Γύρω μου φως γύρω μου λάβα γύρω φωτιά.
Ζώα στους δρόμους ανήμερα κοιτάζουν.
Γυναίκες τρομαγμένα μωρά.Τα
Φροντίστε τους φτωχούς.
Τους κατατρεγμένους φροντίστε.

Ερχόμαστε
να καταργήσουμε τα εκτελεστικά αποσπάσματα
τις μεγάλες καμπάνες να κρατήσουμε
τραγούδια να πούμε
με τις μεγάλες φυσαρμόνικες
τις φυσούνες και τα τύμπανα.
Με μουσική από φλάουτα
θα γκρεμίσουμε τα τείχη.

Στους λόφους
στα εργοστάσια
στα πεζοδρόμια
κάτω από άστρα λαμπρά
οι κεραυνοί ανοίγουν νέους δρόμους.

Οι Ταρταρούχοι
οι Ναβουχοδονόσορες και οι Προεστοί να φύγουν
να φύγουν μακριά οι Δραγόνοι
τη ζωή πάρτε στα χέρια σας
και το Μέγα Τροχό
η καλόγρια μοναχή να μείνει.

Τρέχουν οι γυναίκες
να βρούνε τη Νεφερτίτη
τέτοια ομορφιά απαράμιλλη πού να τη βρούνε;
Ένα κορίτσι φώναξε
Βλασταίνω επειδή είναι Άνοιξη
βλασταίνω επειδή γεννώ.

Οι δρόμοι της Ευρώπης θα ερημώσουν
μέχρι να βγουν τα πορτοκάλια στα πεζοδρόμια
κι οι μίσχοι στους ώμους.
Τα φώτα της μεταμόρφωσης
θα αφοπλίσουν τους ίσκιους.

Ξυπνήστε
λειτούργησε η μηχανή των Κυθήρων
και παιάνισαν οι καινούργιοι αυλοί.

Πιάστε τα υψώματα
τις καλαμιές
μιλήστε
μιλήστε στον κόσμο
μείνετε ζωντανοί.

Τα άλογα χλιμιντρίζουν.

Κι ο Γρέγος
ο Γρέγος ας έρθει
με το μικρό του εφόλκιον
και τους φτερωτούς του κάλανδρους.

*Από τη συλλογή “Απόσπασμα”, Εκδόσεις Ώση, 2013.

ΤΕΦΛόΝ – Τεύχος 17 – Καλοκαίρι–Φθινόπωρο 2017

ΤΕΦΛόΝ
Ποιητικό σκεύος και όχι μόνο

Τεύχος 17
Καλοκαίρι–Φθινόπωρο 2017

Γίνε συνδρομητής/τρια στο Τεφλόν και απόκτησε αντικολλητική προστασία! Διάβασε εδώ

ΘέΜΑΤΑ

Τσιμάκο Τάντα: Πλάσματα ενός κόσμου ρευστού, θεές από σεληνόλιθο και κεχριμπάρι
Στα ποιήματα της Τσιμάκο Τάντα παρελαύνουν τζιτζίκια και πεταλούδες, αρχαία ψάρια και ερπετά, μεσοποτάμιες θεότητες και τέρατα της γιαπωνέζικης μυθολογίας, αγόρια με πεταλουδένια φτερά και γυναίκες που βουτάνε για μαργαριτάρια. Η Γιαπωνέζα ποιήτρια αφηγείται ιστορίες για έναν κόσμο ρευστό, που συνεχώς κινείται και αλλάζει, για το «παρόν που σβήνεται απ’ το κύμα στην άκρη του νερού», για όνειρα μέσα σε άλλα όνειρα˙ αφουγκράζεται δε έντονα και μιλάει για τη γυναικεία εμπειρία τόσο στον μύθο όσο και στην εποχή της. Κείμενο: Kyoko Kishida, Μετάφραση: Kyoko Kishida, Alice Bardos (με την πολύτιμη βοήθεια της Tamaki Asada)

Bejan Matur: Η αρχέγονη ομορφιά της απλότητας
Η ποίηση της Μπεζάν Ματούρ είναι η ποίηση των στεπών, η ποίηση εκείνων που βρίσκονται μέσα «στης τίγρης τη ματιά», η ποίηση του αίματος που «ξέρει να γίνεται πέτρα». Τα ποιήματα της τουρκόφωνης Κούρδισσας Αλεβίτισσας ποιήτριας είναι στιβαρά σαν τα κουρδικά βουνά και καθαρά σαν κρυστάλλινο νερό, χορεύουν γυμνά στον αρχαίο ρυθμό των παραμυθάδων, πραγματεύονται τα μεγάλα πανανθρώπινα ζητήματα: την ύπαρξη, τον χρόνο, τον θεό, την απώλεια. Κείμενο-Μετάφραση: Βασιλική Αντωνάκη

Σύγχρονη αραβόφωνη ποίηση: Ο δικτάτορας δεν ακούει τζαζ
Τέσσερις ποιητές και μία ποιήτρια από την ανατολική Μεσόγειο, που έχουν γεννηθεί τη δεκαετία του ’80, μας στέλνουν ποιήματα από τα «σύνορα του σφαγείου», γράφουν για τον θάνατο που πέρασε τυχαία από τον δρόμο, για την «ξεδιάντροπη στύση» των τανκς. Άλλοτε με γλώσσα λυρική, γεμάτη συμβολισμούς, άλλοτε με μαύρο χιούμορ και γλώσσα απλή, εξεγείρονται μέσω της γραφής ενάντια στον πόλεμο, τη φτώχεια, την αδικία και τον θρησκευτικό φανατισμό. Κείμενο: Jazra Khaleed, Μετάφραση: Jazra Khaleed, Αγγελίνα Ρήγα

Claudia Rankine: Ιστορίες καθημερινού ρατσισμού
Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα βιβλία τα τελευταία χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Πολίτης: Ένα αμερικανικό ποίημα της Κλόντιας Ράνκιν είναι ένα αμάλγαμα ποίησης, πρόζας, δοκιμίου και ημερολογίου, στο οποίο η συγγραφέας περιγράφει, με λόγο σύντομο και ελλειπτικό, ρατσιστικά περιστατικά που έχει βιώσει κυρίως η ίδια, μιλά για τον –συχνά ανέκφραστο– θυμό των μαύρων γυναικών που νιώθουν καθημερινά αόρατες και υποτιμημένες. Κείμενα: Λαμπριάνα Οικονόμου, Jazra Khaleed, Μετάφραση: Λαμπριάνα Οικονόμου

Sam Riviere: Και γαμώ τα νταβατζιλίκια
«Δεν υπάρχει πιο καθαρή μορφή διαφήμισης απ’ το να γράφεις ένα ποίημα», ισχυρίζεται ο Σαμ Ριβιέρ, ο οποίος ανήκει σε μια νέα γενιά ποιητών που θεωρούν το ίντερνετ και τα κοινωνικά δίκτυα κομμάτι της ποιητικής δημιουργίας. Με χιούμορ, σαρκασμό και συχνά κυνισμό, από τη μια σατιρίζει τα στερεότυπα γύρω από την ποιητική δημιουργία και από την άλλη καυτηριάζει τον καταναλωτισμό, τον ναρκισσισμό και τον φετιχισμό που κυριαρχούν στις δυτικές κοινωνίες. Κείμενο: Γιάννης Σαρηγιαννίδης, Μετάφραση: Γιάννης Σαρηγιαννίδης, Jazra Khaleed

David Caplan: Η τέχνη της ομοιοκατάληκτης προσβολής
Γιατί οι ποιητές δεν γράφουν πια σκαμπρόζικους, κακεντρεχείς στίχους;, αναρωτιέται στο κείμενό του ο Ντέιβιντ Κάπλαν, αναπολώντας τις παλιές καλές εποχές που η προσβλητική ποίηση θεωρούνταν μείζον λογοτεχνικό είδος. Ευτυχώς που υπάρχουν οι ράπερς για να διασώσουν την τέχνη της ομοιοκατάληκτης προσβολής, μιας και οι ομότεχνοί τους προτιμούν τη «στοχαστική ευαισθησία» της έντυπης ποίησης από τις υβριστικές ρίμες και κατάρες. Μετάφραση: Jazra Khaleed

Ποιήματα: Χαρά Αηδόνη, Βικτώρια Άλεξ, Bloom, Ειρήνη Γιαννάκη, Δημήτρης Γκιούλος, Γιώργος Δομιανός, Κατερίνα Ζησάκη, Jazra Khaleed, Κουρτ, Πάνος Κουτούλιας, Αγγελίνα Ρήγα, Ιόλη Σαγριάν, Γιάννης Σαρηγιαννίδης, Γεωργία Τρούλη, Σιλουανός Χριστοφορίδης.

Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: Ελένη Φρουδαράκη

Κοπιάστε στα:
Αρχείο 71, Καλλιδρομίου & Ζωσιμαδών [με κουτί ενίσχυσης]
Bibliotheque, πλατεία Εξαρχείων [με κουτί ενίσχυσης]
Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18 [με κουτί ενίσχυσης]
Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28 [με κουτί ενίσχυσης]
Κατάληψη κτήματος Πραπόπουλου, Προφήτη Ηλία 49 [με κουτί ενίσχυσης]
Κ*ΒΟΞ, Αραχώβης & Θεμιστοκλέους [με κουτί ενίσχυσης]
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Καλλιδρομίου 30 [με κουτί ενίσχυσης]
Αλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22 [με κουτί ενίσχυσης]
Μικρό Καφέ, Αραχώβης 38 [με κουτί ενίσχυσης]
Λοκομοτίβα Βιβλιοκαφέ, Μπόταση 7 [με κουτί ενίσχυσης]
Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37
Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας
Βιβλιοπωλείο Λεμόνι, Ηρακλειδών 22
Βιβλιοπωλείο Πλειάδες, Σπύρου Μερκούρη 62
Βιβλιοπωλείο Μωβ Σκίουρος, Πλατεία Καρύτση 3
Βιβλιοπωλείο Σπόρος, Δροσίνη 7

Διανέμεται δωρεάν
Τα σημεία διανομής εκτός Αθηνών θα ανακοινωθούν σύντομα στο http://teflon.wordpress.com

Πρωινά συμπεράσματα | Βαλάντης Βορδός

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

saratsis2

Πρωινά συμπεράσματα

ο κόσμος είναι μυστήριος
σαν το στομάχι της γάτας
ο καπιταλισμός δεν είναι
οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι

***

Λογικά

Απ’ την σκέψη στην πράξη
μπορεί να μεσολαβήσουν και χρόνια
Πολλές φορές μια σκέψη
δεν γίνεται ποτέ πράξη
Ο x μετεωρίζεται αενάως με τη φράση
έχει και η σκέψη την γραφειοκρατία της

View original post 19 more words

Μίλτος Σαχτούρης, Ο βοριάς

Βίκυ Παπαπροδρόμου's avatarΒίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ο βοριάς

Τα νύχια αυτού του πιανιστή
φτάνουν έως το πάτωμα
μόνο ο βοριάς γνωρίζει τ’ όνομά του
αυτός δεν παίζει πιάνο πια
δεν τρώει
δεν αγαπάει
δεν κοιμάται

Είναι βασιλιάς

Κάτω καρφώνει ξύλα ο μαραγκός
και να που πάλι ακούγεται το πιάνο
κόρη του μαραγκού είναι η πεντάμορφη
στη σκιά ενός μεγάλου παγωμένου ήλιου
πλένει τις πλάκες του βοριά
που αυτός μονάχα ξέρει
αυτός μονάχα ξέρει ν’ αγαπάει
τους ποιητές τους
αληθινούς

Από τη συλλογή Παραλογαίς (1948) του Μίλτου Σαχτούρη

View original post

Ειρήνη Γαβριλάκη, από τις “Νύχτες πριν”

16

Η θάλασσα πάλι, των χημικών ενώσεων και
των κυματισμών,
σε παρατάει, επιτέλους, στην ακτή,
βράδυ,
παιδί-με-κουβαδάκι που σκάβει προς τα μέσα
και γύρω,
εκτός χρόνου, αμήχανο.

Η θάλασσα μετά. Αφού το παιδί φύγει
και αφού η παλίρροια σβήσει το ίχνος
της προσπάθειάς του να σκάψει.
Μετά που το ίχνος του παιδιού θα έχει γίνει
ανάμνηση
και αβαθής φωλιά μικροοργανισμών.

Η θάλασσα πριν. Πριν έρθει το παιδί,
ίδια με τη θάλασσα που έγινε όταν το παιδί
έφυγε,
γεμάτη θαύματα
και μελλοντικές προσπάθειες παιδιών.
Και προσπάθειες παιδιών
που βρέθηκαν αμήχανα και εκτός χρόνου στην
ακτή,
άλλοτε.

Η θάλασσα μόνο.
Περιέχοντας προσπάθειες και ίχνη,
μηνύματα σε μπουκάλια και ιστιοφόρα
και γυναίκες στην όχθη και ωδίνες και
βλέμματα
και κοχύλια
και προθέσεις ταξιδιών που αναβλήθηκαν
ή άλλων που ήταν σαν να μην έγιναν.

Η θάλασσα πάντα.
Να καθαίρει την αυταρέσκεια όσων
σχεδιάζουν ταξίδια.
Να μετριάζει την ύβρι όσων τα πραγματοποιούν.
Να γελά με αυτούς που σκαλίζουν πλεούμενα ή
υφαίνουν ιστία.

Θάλασσα, ήχος Σειρήνων και ήχος φτερών
που τσακίζονται στον αφρό.
Θάλασσα τριγμός στα σκαριά και γαλάζιο
ηδύποτο
στο ποτηράκι του θεού.

Βάζω στο στόμα μου μια χούφτα βότσαλα,
για να μάθω να προφέρω όλες τις λέξεις
και να σε επικαλούμαι,
όταν το μπλε του ουρανού σε κάνει ανοιχτή
και όταν το μπλε της λύπης σε κάνει μητέρα.

*Από τη συλλογή “Οι Νύχτες Πριν”, εκδόσεις Ναυτίλος, 2015.

Σπύρος Μαρούλης, μου χρωστάς ένα ποίημα

Πάντα αισθάνομαι ότι μου χρωστάς
Ένα ποίημα
Εξασθενημένο, όπως το σημερινό

Να με απομακρύνει από την κατοχή
Των ζωντανών

Το ήρεμο χαμόγελο
Δεν είναι πια αρκετό
Γιατί

Πάντα αισθάνομαι ότι μου χρωστάς
Ένα ποίημα

Και έχω ξεχάσει το χαμόγελό μου

Και δεν έχω κανέναν
Να ανησυχεί γι αυτό.

η ποίηση τονίζεται στο γιώτα

ένα έτσι's avatarένα έτσι


Εδώ υπάρχω ως ποιητής, σ’ έναν χώρο που δεν μου ανήκει
και που αν πράγματι είναι χώρος δεν το γνωρίζω.
Ακριβώς έτσι συμβαίνει η γραφή
με πληρωμένο ρεύμα, με σπασμένο πρόγραμμα και με παροχή δικτύου
και δίχως την παραμικρή επίγνωση όλων αυτών.
Ακριβώς έτσι συμβαίνει κι η ανάγνωση
κι ως τώρα δεν θα μπορούσε να ‘χει γίνει αλλιώς.
Μα κυρίως έτσι καταφέρνω να υπάρχω ως ποιητής (γουάου)
αγνοώντας, στον κατάλληλο βαθμό, τι είναι αυτό που κάνω
και γιατί το κάνω, αφού μπορεί και γίνεται
δίχως κάποιον ιδιαίτερο σκοπό
δίχως απαραίτητο νόημα
δίχως να χρειαστεί να εξηγήσω οτιδήποτε
δίχως να χρειαστεί να αποδείξω οτιδήποτε
δίχως να χρειαστεί να αγοράσω και να αγοραστώ
δίχως το όνομα μου και τη διεύθυνση μου
δίχως γνωστούς κι άγνωστους
δίχως κολλητιλίκια
δίχως να σε χρειάζομαι άμεσα
δίχως να με χρειάζεσαι και συ
δίχως όλες αυτές οι λέξεις να αποτελούν ένα γαμημένο ποίημα.
Αν βέβαια βρεις κάτι…

View original post 15 more words

Γιώργος Σαραντάρης, Περίπατος στο παρόν

Βίκυ Παπαπροδρόμου's avatarΒίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Περίπατος στο παρόν

Ερωτιάρικα παιχνίδια
φιλιά και φιλιά
στήθια κοριτσιών γυναικών
κρίνα και ρόδα

Η μνήμη μου νιώθει ένα χάδι
λούζω τα μάτια
αφήνω τα χέρια
στο πιο καθαρό νερό

ανεβαίνω σ’ ένα γαλάζιο βουνό
(μια θάλασσα κοιτάζω
που με προσέχει)
φτάνω στην κορυφή
ανέλπιστον ουρανό
και αντικρίζω τα σύννεφα

κι ανάμεσα στα σύννεφα τα χρόνια μου
ακέραια

(Ιούνης 1934)

Από τη συλλογή Ουράνια (1934) του Γιώργου Σαραντάρη

View original post