Στούς δρόμους, όπου τα πρόσωπα σαν βάρος περιττό ΄ναι, τα πρόσωπα λές κι είναι ίδια μοιάζουν, κι ο γέρο -χρόνος μόλις γέννησε, ένα λαγό μεγάλο σα σκαντζόχοιρο: Ανυπόταχτο!
Για γέλια είναι! Μπρός στο πρόσωπο των χρόνων
πού βγήκανε με χέρια και με πόδια,
ο κάθε κάτοικος της γής βουβάθηκε
και η εκδίκηση εφούσκωνε τίς φλέβες,
στα πρόσωπα τών πόλεων,
ποταμια πού ξεχείλιζαν στούς λόφους.
Κι αργά του λεπτοδείχτη
με φρίκη σηκωνότανε η τρίχα
στο φαλακρό τών εποχών κρανίο
και ξαφνικά αρχίσαν μανιασμένα,
ουρλιάζοντας ,πνιγμένα από το βήχα
όλα τα πράματα:να γδύνονται
και να πετάνε τα κουρέλια
τών ονομάτων πού πολύ φορέσαν.
Οι βιτρίνες μιάς ταβέρνας ,
σα νά΄βαλαν το χέρι τους διαβόλοι,
χτυπήσανε στούς πάτους τα μπουκάλια.
Ενός ράφτη πεθαμένου:τα παντελόνια
κίνησαν κι αρχίσανε να περπατούν-
μοναχά τους στούς δρόμους,
χωρίς ποδάρια ανθρώπινα!
Μεθυσμένο,
με στόμα μαύρο ανοιχτό,
τρεκλίζοντας πετάχτηκε
το κομοδίνο έξω.
Ενας κορσές σαν διάβολος
κατέβαινε προσεχτικά μήν πέσει
απ΄την επιγραφή”Robes et modes”.
Οι μπότες αυστηρές καμαρωτές ,
κοκέτες κάλτsες κάνουν νάζια
κλείνοντας το μάτι.
Εγώ πετούσα σαν βρισιά,
με το΄να πόδι στο σοκάκι
να τρέχει πίσω μου για να με φτάσει.
Γιατί με μένανε γελάτε,
γιατί φωνάζετε
σακάτη λεγοντάς με?!-
Εχθροί μου είσαστε,
εσείς οι αποβλακωμένοι,
πού στάζει η φαλάκρα σας
ξύγκι και λίπος!
Σήμερα
σ΄ολόκληρο τόν κόσμο δέν θα βρείτε
κανένα άνθρωπο
με δυό ίδια
κάτω άκρα!

I
Κάνω διάγνωση καθαρή και απροσδόκητη,
ακουμπώ τη ράχη στο τυφλό σύμπαν,
στο μεγάλο φινάλε
τραβώ μαύρη γραμμή αίματος
και ξαναρχίζω να χαιρετώ
το απόλυτο τίποτα.

II
Εφαρμόζω χωρίς επιείκεια
το μέτρο της κριτικής
και θυσιάζω τη ζωή
στο φως και την αλήθεια.

III
Καθορίζω εγώ τον εαυτό μου,
θετικιστής-πεσσιμιστής,
στον ύποπτο ιδεαλισμό στοχεύω,
δραπετεύω απ’ τη ζωη,
εξαπατώ τους φανατικούς
και οπαδούς μου έχω το ευγλωτο τίποτα
και την ερημιά του αγώνα.

*Από τη συλλογή “Αλτρουίτα”, Εκδόσεις Γκοβόστη, 1991.

Μέρες της φωτιάς
είναι οι μέρες μας
όποιος αδρανεί καίγεται
έρχονται νύχτες εξέγερσης
όποιος δεν το βλέπει
είναι τυφλός
ή έχει συμφέρον
από την ακινησία
ο Χρόνος θα συμπυκνωθεί
μέρες θα μοιάζουν με αιώνες
και το καινούργιο
θα σπάσει το τσόφλι του
θα πεταχτεί σαν βέλος
χωρίς πόνους γέννας
δίχως μεταβατικές περιόδους
που γεννάνε τέρατα
οι άνθρωποι
θα ωριμάσουν με μιας
νέοι θα προπορεύονται
οι προνομιούχοι θα λουφάξουν
στα σπίτια τους
ευχόμενοι την αποτυχία
μα θα ΄ναι αργά γι΄αυτούς
και την κοσμοθεωρία τους.

Ούτε από γάμους ξεκίνησαν
ούτε για περισσότερο κρασί ξεκίνησαν.
​
Από οργή ξεκίνησαν.
Από τι άλλο να είχαν ξεκινήσει;
Από τους λυγμούς ενός που δεν φοβόταν
να σταθεί οργισμένος μπροστά σ’ έναν θεό.

Και ανάμεσα στα ίδια του τα δάκρυα
έντεκα λέξεις χώρεσε ο λεπρός:

Όχι να μην μπορούν να με αγγίξουν.
Μόνο εκεί Σε βρίσκω.

*Για περισσότερα ποιήματα του Αλέξη Αντωνόπουλου: http://www.alexantonopoulos.com

Κιγκλιδωτό εσωτερικό μπαλκόνι
Με ζωγραφιές στους ασβεστωμένους τοίχους
Μέσα από το κρυσταλλένιο τζάμι
Βλέπει τη θάλασσα με καρχαρίες γαρύφαλλο στο στόμα
Τον ουρανό ν’ ανεβαίνει από το πάτωμα
Τα σύννεφα να ξεπετιούνται απ’ τις ρωγμές των ξύλων
Μπαλκόνι που η χειρονομία το γεμισε χιλιάδες αποτσίγαρα

Χτίσμα που μετακινείται σε ρόδες απο αρχαία βοϊδάμαξα
Να βρει οικόπεδο κενό και να σταθεί στη θέα
Να δει παιδί κουτσό που παίζει μπίλιες η κουτσό
Νa δει τη μπάλα μόνη της να μπαινοβγαίνει στα δίκτυα
Στημένα πάνω σε κοράλλια που τα βόσκουν ερίφια
Και μύγες να γεμίζουν τα σωθικά του
Σέρνοντας καρφιτσωμένο χαρτί στα φτερά τους

Πεπτικό σύστημα γεμάτο εμετούς απ’ αστέρια
Μέσα τους πλοία φορτηγά
Που τους φουσκώνει τα πανιά
Ηλεκτρικός ανεμιστήρας στημένος στο βυθό
Παλμικά κορίτσια γύρω απο μια κεντρική φιγούρα
Ιμπρεσσιονιστική μανα με μάτια στα μάγουλα
Κόγχες απ’ όπου αναβλύζει αίμα γεμάτο χαρά

Δόντια που πετιούνται εξω από τα κάγκελα
Και τα ταξιδεύουν τα σύννεφα τα σπέρνει η βροχή
Ήλιος στρογγυλό κεφαλοτύρι κολλημένο στο τζάμι
Που σιγά σιγά ανεβαίνει κολλημένος στην εκλειπτική
Περιδιαβαίνοντας όλα τα μπαλκόνια μέχρι την ταράτσα
Όπου λευκές μπλούζες έχουν δέσει πισθάγκωνα
Την ακτινογραφία

Ούρα που τα καταπίνει η σελήνη
Κίτρινος σκορπιός στη χαραμάδα
Περιδιαβαίνοντας όλες τις χαραμάδες
Μέχρι να γίνει ολοστρόγγυλο δηλητήριο
Λεκές πάνω στο άσπρο
Να συρθεί πάνω στην ακτινογραφία
Στημένη σαν πίνακας δίπλα στον υπαίθριο ανελκυστήρα

Κρανίο όπου έχει φωλιάσει
Το μυστηριώδες αιλουροειδές
Πάνω στο πράσινο τέλμα
Και γύρα-γύρα γλάστρες με φυτεμένες γαρίδες
Απέραντες εκτάσεις από σχισμένα φύλλα
Περγαμηνών και δέντρων
Φωσφορίζοντα οστά που αναβοσβήνουν
Τελείες και παύλες

Αλάθητη δημιουργία
Χώμα που κράτησε ο θεός σφιχτά μέσα στη φούχτα του
Αιώνες τώρα από το τέλος
Αιώνες τώρα το κορίτσι στα κάγκελα
Πηγαινοφέρνει έγχρωμα όνειρα με τον υπόγειο σιδηρόδρομο
Και γρατζουνά τα τζάμια
Να αρπάξει το γαρύφαλλο του καρχαρία.

*Από τη συλλογή ‘Ωδές” που περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Στον ύπνο του Ποιητή”, Εκδόσεις Ηριδανός 2008.

Έργο Αλέξανδρου Ίσαρη

[Ενότητα Ο Ισορροπιστής]

Ένδεκα αποφθέγματα και σημειώσεις για τη συμπεριφορά και το θάνατο του ισορροπιστή

1

Ο ισορροπιστής μισεί το σχοινί που τον πληγώνει.

2

Οι άνθρωποι που παρακολουθούν τους πειραματισμούς και την αντοχή του, παραμένουν αμέτοχοι. Ο ισορροπιστής, καθώς τους βλέπει από ύψος πάνω απ’ το κανονικό, δεν ξεχωρίζει το επάγγελμα και την ταξική τους προέλευση, τον ενδιαφέρει κυρίως η ματαίωση της πτώσης του και ο πιθανός ακρωτηριασμός∙ οι πιο πολλοί δεν σηκώνουν καν το κεφάλι για να παρακολουθήσουν τις πορείες του ισορροπιστή.

3

Το σχοινί ανέχεται
το βάρος του ισορροπιστή
και μόνον αυτό.
το σχοινί επηρεάζεται
από τον ήλιο και τις
κατά συρροήν χιονοπτώσεις∙

το σχοινί είναι αμφιβόλου
κατασκευής και προελεύσεως.
παρ’ όλ’ αυτά καθορίζει
το ογδόντα τοις εκατό
των κινήσεων του
ισορροπιστή.

*Από τη συλλογή “Όμιλος Φίλων Θαλάσσης – Ο Ισορροπιστής” (1976).

**Από εδώ: https://thepoetsiloved.wordpress.com/2017/10/18/alexandros-isaris-endeka-apofthegmata-kai-simeiwseis-gia-ti-symperifora-kai-to-thanato-tou-isorropisti-%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%AF%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B7%CF%82/