Artwork: Γεωργία Τρούλη

Παρά την σύντομη ζωή τους
μερικά φτερωτά έντομα αυτοκτονούν ακαριαία
Κυρίως απογευματινές ώρες καλοκαιριού
καθώς πέφτουν με δύναμη πάνω στο μέτωπο, στο κράνος ή στα γυαλιά ηλίου
ανθρώπων που- χαλαροί, αλατισμένοι, αμέριμνοι -γυρνούν με μοτοσικλέτα από παραλία

Το κάνουν ίσως για να μιμηθούν πέτρες που κάποιοι θα ‘θελαν να ρίξουν.
Μάλλον για να τους ξαφνιάσουν. Να νιώσουν οι αναβάτες -έστω στιγμιαία-
κάτι απ’ τη μοναξιά της έντομης ζωής, την γρηγοράδα και τη ματαιότητά της
-γιατί λίγα από αυτά κατάλαβαν πως βοηθούν άνθη, αράχνες, βατράχια..

Ίσως πάλι θέλουν να κάνουν ανθρώπους ν’ αλλάξουν πορεία
Να μειώσουν ή ν’ αυξήσουν ταχύτητα
‘Η ν’ αλλάξουν την προσδοκία να ξεπλύνουν αλάτι και να φάνε έπειτα παγωτό
στη χώρα κάποιου νησιού

Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει

Όλα ένα σκουπιδάκι στο μάτι
ή μια ενόχληση άνευ σημασίας

Παρ’ όλ’ αυτά ένας θάνατος
έχει λάβει χώρα
στο μέτωπο
στο μάτι
ακόμη ακόμη
στο πιο ανοιχτό σημείου του στέρνου

Roland Oudot, Les jetées de port en bessin

I. ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ
Μέσα από νύξεις
Ξεπρόβαλλες
Εισροή σε τόπο αναμνήσεων
Σαν αποτροπή πηγαίων λαθών
Ξεπρόβαλλα
Ποτάμι μεγάλο με πλούσια χλωρίδα στις ακτές
Σε συνεπήρα
Ακόμα κυλάς
Στον προορισμό μου.

II. ΠΕΖΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑΚΗ
Ονειροπόλησης εφεδρεία
Ποδηλατώ στην παραλιακή
Παρατηρώτη θάλασσα
Αφήνω τα χέρια ελεύθερα
Ψηλό στον αέρα
Πίσω από την πλάτη μου
Σε συναντώ να περιπλανιέσαι
Πεζή, αμίλητη
Κατεβαίνω να σου κάνω παρέα
Ξέρω εσύ
Δε θα ανέβαινες στο ποδήλατο.
Ομως κι εγώ
Δεν ποδηλατώ πια.

ΙΙΙ. ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ
Πληρότητα και έλλειψη
Παροδική αυταπάρνηση
Ανταποδώσαμε το χρέος μας
Τώρα συλλέγουμε τον οίκτο τους
Αξιοποιούμε τον ιδρώτα τους
Κι εκείνοι μας συμπαραστέκονται
Νομίζουνε ότι είναι εμείς
Κι εμείς το ίδιο νομίζουμε
Όμως όπως διαπιστώσανε
Είμαστε εκείνοι.

IV. ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΛΟΓΙΑ
Είδωλο που εξασθενεί
Νερό που πόλλεται
Μια μορφή εμφανίζεται
Υπαγορεύει μια ομιλία
Κάποιος κρυφακούει
Την ομιλία εξιστορεί
Μα δεν είναι η ομιλία που υπαγορεύτηκε
Έτσι καταδικάζεται
Γιατί μόνο ένας άκουσε την ομιλία
Κι αυτός ορκίστηκε σε σιωπή
Κι η ομιλία που ακούστηκε
Δεν επρόκειτο να ομολογηθεί ποτέ
Γιατί όποιος μιλούσε θα καταδικαζόταν
Κι ο σιωπηλός γνώστης
Είχε πεθάνει ήδη
Μην αντέχοντας αυτά που άκουσε.

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό ‘Ένεκεν”, τεύχος 45, Ιούλιος- Αύγουστος – Σεπτέμβριος 2017.

Εκεί όπου ο βασιλεμός του ήλιου με το πορτοκαλί χρώμα
Διαγράφει τη μαύρη σιλουέτα της ομορφιάς
Υπερούσια ακατάλυπτη προέχει της ουσίας
Μαζί κάναμε το ανύπαρκτο υπαρκτό
Τ’ όνειρο χορεύει στροβιλιζόμενο στον αέρα μιας ορχιδέας
Η σύγκρουση της αυγής με το πηγάδι του σπιτιού σου
Δονίζει στον πυθμένα του τ’ άστρα της γαίας
Εθελούσιος ικέτης μιας απροκάλυπτης μεταμέλειας
Σκοπού ατέρμονου παράκληση τεθλασμένη

Η μορφή σου χρυσανθέμου μορφή
Τα λόγια σου στίχοι που θέλουν να ζήσουν για παντοτινά
Στα μάτια των κυττάρων
Στις σκέψεις των πλατάνων
Στις καρδιές των τοίχων κάποιων μεγάρων που χορεύουν
Στου χρώματός σου τις μουσικές
Στο πέταγμα που το χνούδι των ματιών σου ξεκινάει
Παίρνει μαζί του τη διόγκωση του κάβουρα με τα χίλια πόδια
Οι ζωντανοί μιμητές του νεκρού μίμου
Τρέχουν γυμνοί στον ζωολογικό κήπο
Πάνω σε γραμμές του τραμ
Στέκουν τρία πόδια ενός αγάλματος κουτσού
Αναπαράσταση σχεδιασμένη σε γραφεία αρχιτεκτόνων τυφλών
Πάντα θα λατρεύω τη μορφή της
Θα την κλέψω μέσα στον ύπνο της
Καθώς η ανάσα της θα βαραίνει
Εγώ θα ’λαφρύνω το βάρος ενός φτερού
Και θα το αφήσω να πέσει με δύναμη από την ταράτσα της Μνήμης
Οι λύκοι από αύριο θα τραγουδάνε τ’ όνομά της
Η ερυθρά ασθένεια μεταβάλλεται σε θρησκεία
Οι προμηθευτές προμηθεύουν δυόσμου οδοντοστοιχίες
Ενώ τα κίβδηλα πρόσωπα του παρελθόντος που θα ’ρθει
Σκοντάφτουν πάνω σε φωτογραφίες που δεν έχουν γεννηθεί

*Από τη συλλογή “Τα θολωμένα μάτια της στίλβης”, Εκδόσεις Φαρφουλάς 2016.

ΠΟΓΚΡΟM

σε αυστηρή παράταξη
με πνεύμα αδάμαστο, σε πειθαρχία
τον εχθρό θα αντιμετωπίσουμε
υψώστε τις σημαίες
τα λάβαρα σηκώστε της πατρίδας
εμπρός, της Ελλάδος παιδιά, επίθεση
σε πρόσφυγες και μετανάστες
σε άρρωστα παιδιά
στις μητέρες τους που σταυρώνονται
για την ανάπτυξη του πολέμου
για την υπεράσπιση των τραπεζών
σε κάθε γωνιά της Μεσογείου, στο Αιγαίο
πνίξτε τη φωνή, τα όνειρα τους
τσακίστε τη ζωή τους
κι ύστερα, σαν έτοιμοι από καιρό
τα όπλα στρέψτε
στους συμπατριώτες σας
η δουλειά δεν τέλειωσε ακόμα

ξημερώματα Δευτέρας 23/4/2018 στο πλοίο για τα Χανιά

***

ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΛΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

έρχονται μέρες
που δεν γνωρίζουμε
τι ή ποιός
θα μας πνίξει πρώτος
η αφρικάνικη σκόνη
η ανοιξιάτικη υγρασία
τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
ο πόλεμος στη Συρία
η φτώχεια μας,
έρχονται μέρες
που μέσα απ’ το σκοτάδι
πάλι το φως θα
γεννηθεί

15/4/2018

Όπως πάντα

Είχαμε μαζευτεί πάλι, όπως κάθε μέρα
όμοιοι δίχως αλλαγή,
με τα ίδια πρόσωπα και πουκάμισα
τις ίδιες τυπικές λέξεις κι ιδέες.
Καθόμασταν στο σκουριασμένο κήπο
με τα κίτρινα δέντρα και χόρτα του
χαμένα στη σκιά της μάντρας.
Άξαφνα η σιωπή σκίστηκε στα δυό:
Ο Άρης πέθανε…
και πώς και τί, πάει κι αυτός, κρίμα.

Είχαμε μαζευτεί πάλι — φθινόπωρο άρχιζε —
όπως κάθε μέρα
όμοιοι δίχως αλλαγή,
μόνοι εμείς οι πέντε «εκλεχτοί»
μακριά απ’ τους θόρυβους της πόλης.

Αθήνα, 10 Αύγουστου ’66

***

Πέτρινο καλοκαίρι

Αίσθηση δεν υπάρχει
αυτές τις πύρινες στιγμές, αυτές τις λαθεμένες νύχτες.
Η εκνευριστική ησυχία
των φαινομενικών αντικατοπτρισμών
τη ραχοκοκαλιά σου ερεθίζει.
Άραγε η εξάτμιση των υδάτων
κι η αφαλάτωσή μας
στην άναρχη οδό που περπατάμε
οριστική θε νάναι;
Το στόμα σου ξεραίνεται, ενώ
ποτάμια, χείμαρροι ο ιδρώτας,
πελώριος υδάτινος λαός, ξεχύνεται απειλητικά
στο βάθος
ποτίζοντας τη χλόη σου
τρυπώντας σου τα μέλη.

Καλοκαίρι 1967, ασφυχτικά
ξερή εικόνα
δάσους τροπικού (πυρακτωμένου κάκτου)
σε Μεσογειακό μοτίβο.

Αθήνα, 10 Ιούνη 67

***

Χαραγμένα στην πέτρα

Στο Μάνο

Πέτρα αμίλητη
και πόρτα σφαλιστή.
Χαθήκαμε μες τα σχίνα
να διαβάζουμε χαραγμένα στην πέτρα
Γιάννης Βρεττός 1948,
Νίκος Σούκας 1936…

Πώς πέρασε αυτή η ζωή
και σκάλωσε στο πλακόστρωτο…

Ανάλαφρα πατάει στο πεζούλι.
Όμως δεν κοιτά το ίδιο.
Το βλέμμα άγριο κάτω απ’ το δάσος του φρυδιού
τρυπάει το σώμα των φυλάκων
και πηδώντας τα βράχια
χάνεται στα φουσκωμένα κύματα.

Κάστρο της Πύλου, 28 Αυγούστου ’73

*Από τη συλλογή “Περιπέτεια ή Επιστροφή αρ. 2”, Εκδόσεις Στοχαστής, Γενάρης 1981.

Peter Steinhauer, Taikoo Windows (Hong Kong, 2008)

ΚΑΛΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Αυτός ο ήλιος
δεν φωτίζει
ούτε ένα πρόσωπο
ούτε μια σκιά
δεν προφητεύει.
Συνεχώς εξημερώνει.

***

ΟΤΑΝ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ

Αυτός ο ήλιος
είναι ακαταβύθιστος.
Διαπλέει τις ανταρκτικές των ψυχών
χωρίς να κλαίει
ούτε ένα σώμα.

***

ΑΝΕΞΟΔΟΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Μεσημεριάζω.
Μέχρι ο ήλιος
να δακρύσει
το μυστικό μου απόσταγμα
σφιχτά κρατώ
μεσοσπονδύλιο δίσκο
των ονείρων.

***

ΞΥΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ

Χρόνια πολλά
του γύρισαν τις πλάτες
να μάθει επιτέλους
να βλέπει με τα νύχια.

***

ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ
ΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΟΥ

Από τα μάτια μου
στα μάτια σου
την πτώση μου
από τον ουρανό στη γη
ραφή ραφή ξηλώνω.

***

ΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΙ ΑΠΟ
ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΗ ΑΠΟ

Από τη νοσταλγία ξεκινώ
απόμερα σε συναντώ
και απόμακρα σε ψάχνω

*

Απόνερα κατακλυσμών
ανάβουνε τους ήλιους μας.
Απόσταγμα της σκέψης μας
τα αποκαΐδια της οργής μας.

***

ΤΕΛΕΙΑ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ
ΟΠΩΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Όταν όλα τα χρώματα
με αναζητούν
εγώ
δεν έχω πρόσωπο
να κρύψω.

***

ΛΑΘΡΑ

Μια φορά κι έναν καιρό
θα ζήσουμε για πάντα

***

ΠΕΡΑΤΙΚΗ ΟΛΙΓΩΡΙΑ

Όπου με στέλνεις
φεύγω.
Όπου κοιτάζεις
ταξιδεύω.
Όπου να ‘ναι
θα συναντηθούμε.

***

ΕΝ ΡΙΠΗ ΟΦΘΑΛΜΟΥ

Η νύχτα
η λύσσα
εμείς
φωτιά στα επιτελεία
πασών των αιτιών.

*Από τη συλλογή “Αφήλιον ήμαρ”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2017.

Τότε και Τώρα

Ο αέρας φυσάει και το μακάριο
Πάλλευκο φως του φανερώνει
Ολάκερη την παιδική μου ηλικία.
Ο Ουρανός είναι διάφανος.

Μοιάζει σαν το μάτι να αποτυπώνει
Από την αρχή σκηνές του Πύργου,
Κοντά στα πλατάνια,
Αυτή τη φορά όμως ανάμεσα σε
Κεραίες τηλεόρασης
Που δεν προσέχω καθόλου.

Ένα λησμονημένο σπιτάκι
Στο κέντρο της πόλης.

Οι ράχες των πολυκατοικιών
Της Αθήνας κάτασπρες
Στο φως του ήλιου.

Οι φαλακροί λόφοι
Του λεκανοπεδίου, γεμάτοι σπίτια.

Ελάχιστα σύννεφα γιατί φυσάει βοριάς.
Μπαλκόνια ανθισμένα στο νου.

***

Η Γειτονιά μου

Νύχτα στη γειτονιά μου.
Επιστρέφω στους υγρούς, λερούς δρόμους.
Προσπαθώ να διακρίνω τα σημεία
Στο άγνωστο ετούτο τοπίο.
Να συνδεθώ μαζί τους
Μέσα από μυστικά, υπόγεια ρεύματα.

Μέρα ή νύχτα ψάχνω κάποιο σημάδι.
Από το χάος που διακρίνω,
Επιστρέφω στο κρεβάτι μου.
Γυρίζω σπίτι
Μέσα από τους δρόμους.
Την πορεία τη δική μου
Χαράζω.
Μισο-αναμνήσεις, μισο-αισθήσεις,
Μισο-οράματα.
Σας το λέω όμως!
Όλο και πιο ξένη γίνεται
Η ατμόσφαιρα.

***

Τοπίο

Θα φέρω από μακριά
Όλες εκείνες τις σκηνές και τα χρώματα
-όσο μακρύτερα τόσο καλύτερα-
Κι ύστερα από πιο κοντά, τα φυτά, τις οσμές
Τις θέες, τις αισθήσεις, τους ήχους
Αχ! τους ήχους τους δαιμονικούς,
Τα ωραία και λαμπερά “άψυχα” αντικείμενα.

Ζούμε στη μεγάλη πολύχρωμη πολιτεία,
Του θορύβου και του ιδρώτα, έχουμε όμως
Ευτυχώς από πάνω μας άφθονο ουρανό,
Άλλοτε γκρίζο κι άλλοτε γαλανό,
Για να βυθίζουμε μέσα του
Το πνεύμα μας και να χανόμαστε στα χάη.

Πουλιά που πετούν και οδηγούν
Τη σκέψη μας απροσπέλαστα.
Σύννεφα-πατριάρχες που στέκονται
Μεγαλόπρεπα εκεί.
Κεραίες τηλεόρασης όμοιες σιδερένια,
Ακατανόητα τοτέμ.
Βρώμικα πεζοδρόμια της καθημερινής μας
Εκπαίδευσης μαζί με συνηθισμένα,
Βαρετά αυτοκίνητα.

Πιο πίσω υψώνεται κάτασπρη Μέκκα,
Η πόλη που μας σκιάζει και μας σκεπάζει.
Το σούρουπο φαντάζει ολόκληρη Φωτισμένη κίτρινα φώτα.
Με ρούχα φορτωμένες οι βρώμικες ταράτσες της.

*Από το βιβλίο “Δηλώσεις της σιγαλιάς 1997-2009”, Εκδόσεις Πολιτιστική Δράση – ΕΜΣΕ, Αθήνα 2011.

I did touch
Your skin
Smooth as a flat screen
My fingers pretending
They were your lips
Sweating stars
I rode all night
Insane, hopeless

Restless imagination
Restless fiery tongue
Restless majestic perversion

Such has been the allure of your song
And so miserly your efficacy
Bringing out into the open
The sham of your sexual games
Oblivious to the courses
You paid no mind to the collateral damage

Who pays for the yet unbroken dishes?
Who carries the corpse before it dies?
Who gulps the bubbling broth
To announce that it’s over boiled?

Lest you confuse my waxing desire
With the feelings that your infinite ego hankers for
The root of all this;
This unstoppable verbiage of yours
That just inflates my insatiable fire.

The skeletons I see are green
And pure is how I want you, or do I?
Truth be told, I want to end of this paperwork of tongues
That has dried up my mouth
Wet knickers
And a birdcage between my navel and my back
A collection of unheard moans
A beast chain to nothingness

Savage heart
Don’t let yourself die in reason.
You have the titillating key
It’s time, it’s time
To fly high, you dreamer
Pleasure can always be found
Here and now.

*From the book “La Gracia de law Nieves”, A Voz Limpia, Melbourne 2017.

*

Σεξουαλική φλυαρία

Άγγιξα
Το δέρμα σου
Ομαλό σαν επίπεδη οθόνη
Τα δάχτυλά μου προσποιούνται
Ότι ήταν τα χείλη σου
Ιδρωμένα αστέρια
Ταξίδευα όλη τη νύχτα
Τρελή, απελπισμένη

Ανήσυχη φαντασία
Ανήσυχη φλογερή γλώσσα
Ανήσυχη μεγαλοπρεπής διαστροφή

Αυτή ήταν η γοητεία του τραγουδιού σου
Και τόσο ασήμαντη η αποτελεσματικότητά σου
Βγάζοντας στη φόρα
Την ψευδαίσθηση των σεξουαλικών σου παιχνιδιών
Απορροφημένη στα μαθήματα
Δεν έδωσες προσοχή στις παράπλευρες απώλειες

Ποιος πληρώνει για τα ακόμα άσπαστα πιάτα;
Ποιος μεταφέρει το πτώμα πριν πεθάνει;
Ποιος καταπίνει τον αχνίζοντα ζωμό
Για ν’ ανακοινώσει ότι έχει παραβράσει;

Φοβάμαι μπερδεύεις την επιθυμία μου για αποτρίχωση
Με τα συναισθήματα που το άπειρο εγώ σου λαχταρά
Η ρίζα όλων αυτών.
Αυτή η ασταμάτητη φλυαρία σου
Αυτό απλώς φουντώνει την ακόρεστη φωτιά μου.

Οι σκελετοί που βλέπω είναι πράσινοι
Και είναι ξεκάθαρο ότι σε θέλω εσύ ή εγώ;
Η αλήθεια να λέγεται, θέλω να τελειώσω μ’ αυτή τη γραφειοκρατία των γλωσσών
Που έχει στερέψει το στόμα μου
Υγρές κυλότες
Και ένα κλουβί ανάμεσα στον ομφαλό και την πλάτη μου
Μια συλλογή από ανήκουστες γκρίνιες
Μια θηριώδης αλυσίδα στο τίποτα

Άγρια καρδιά
Μην αφήσεις τον εαυτό σου να πεθάνει από λογική.
Έχεις το κλειδί της διέγερσης
Ήρθε η ώρα, ήρθε η ώρα
Για να πετάξεις ψηλά, ονειρευτή
Η ευχαρίστηση μπορεί να βρεθεί πάντα
Εδώ και τώρα.

*Από το βιβλίο “La Gracia de las Nieves”, Εκδόσεις A Voz Limpia, Μελβούρνη 2017 (αγγλο-ισπανική έκδοση. Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.