Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Έξοδος

Ερχόμαστε
απ’ τις θηλές τ’ ουρανού
κι απ’ της τελείας την πιο απόμακρη άκρη

με τη μορφή που κανείς δε φαντάζεται
άοπλοι
δίχως σημαίες και τύμπανα

θαμπά φεγγάρια
και σκοτάδια βαθιά μας ενώνουν
και παρελθόντες στίχοι και ψαλμοί
κι ενθύμια οραμάτων και θαυμάτων
που γλίτωσαν απ’ την κατάρα.

Μαζί μεγαλώνουμε
περπατάμε μαζί

ακούραστα μάτια ξοπίσω μας
και λόγια που δε λέγονται
που μένουν κι επιμένουν
χτυπιούνται και λαβώνονται
πεθαίνουν και γεννιούνται.

Ερχόμαστε
σηκώνοντας ψηλά τους μάρτυρες
και τους εκτελεσμένους

όταν ξύπνιοι όλοι κοιμούνται κι ονειρεύονται
και παραμιλούν στο ψεύτικο φως.

Ερχόμαστε
μας περιμένουν νεύματα
πουλιά τρελά για να μας πάρουν στο κοπάδι τους

ερχόμαστε και γυρισμό δεν έχουμε

ξανά να ποντάρουμε
ξανά και ξανά
στο παιχνίδι
που δεν παίχτηκε ακόμα.

Νάνος Βαλαωρίτης, Ω! άνδρες Αθηναίοι

Πως τα κάνατε όλα θάλασσα – αυτό είναι γνωστό
Όμως τί φταίμε εμείς οι ασυνήθιστοι
Από τέτοια – εμείς απ’ τα ορεινά τα μέρη
Που ήρθαμε να κατοικήσουμε κοντά σας
Να δούμε τώρα πώς θα ξαναπατήσουμε
Στεριά, χωρίς να θαλασσοπνιγούμε,
Χωρίς να βουλιάξουμε στα έλη
Και τα τέλματα που αφήσατε
Όλο κουνούπια, βούρλα, φίδια, βδέλλες
Ελονοσία, με παράλυση και απραξία
Χωρίς να μας εξαφανίσει μια ρουφήχτρα
Χωρίς να μας εκσφενδονίσει ένας στρόβιλος
Ψηλά στα ουράνια
Κι από θαλασσοκράτορες
Να καταντήσουμε όλοι πράκτορες
Εισαγωγών σε μια νεφελοκοκκυγία
Νεοτερικών επιχειρήσεων και μαγαζιών
Με μπαρ γυαλιστερά από χρώμιο
Με ηλεκτρικές ρεκλάμες και καρέκλες
Με μεταμοντέρνες καλλονές
Ωραίες γυμνές γυναίκες σερβιτόρες
Που σερβίρουν και εκθέτουνε
Τ’ αγορασμένα κάλλη τους
Σε μια βαριεστημένη πελατεία;
Το μέλλον ωστόσο άδηλον
– το κοντινό όσο και το απόμακρο –
Το παρελθόν κατακερματισμένο
Και πασίγνωστο – συνάμα
Και πάντοτε ο κίνδυνος που εγκυμονεί
Να ξαναγίνουν όλα θάλασσα
Ω άνδρες Αθηναίοι
Της σήμερον και της αύριο
Σοβαρευθείτε,
Γρηγορείτε,
Πριν σας εγκαταλείψουν
Οι θεοί σας – εντελώς

*Από τη συλλογή “Η κάθοδος των Μ”, Εκδόσεις ύψιλον/βιβλία. Ανάσυρση Κώστας Ρεούσης (στη σελίδα του στο facebook).

William Butler Yeats, Ο λαός

«Και τι κέρδισα απ’ όλο αυτό το έργο;» αναλογίστηκα
τι κέρδισα απ’ όσα θυσίασα με πλήρη επίγνωση κι απόλυτα
δική μου ευθύνη;
Την καθημερινή εμπάθεια και το μίσος μιας πόλης βάρβαρης,
Όπου κατασυκοφαντείται, αυτός που πρόσφερε
τα περισσότερα
Και χάνει κάθε ίχνος της υπόληψής του
Μέσα σε μία νύχτα. Ίσως έπρεπε να ζήσω
-Κι εσύ ξέρεις καλά πόσο πολύ το θέλησα αυτό-
Εκεί που θα ‘φερνα το βήμα μου καθημερινά,
Στην πράσινη σκιά του τείχους στη Φεράρα
Ή εκεί που θ’ ανηφόριζα μες στις παλιές εικόνες
Μες στις γαλήνιες κι ευγενικές εικόνες-
Βράδυ-πρωί σε μιαν απότομη οδό στο Ουρμπίνο,
Κατ’ όπου η Δούκισσα κουβέντιαζε με τους ανθρώπους της
Τα κραταιά μεσάνυχτα – ώσπου και όλοι
Στέκονταν μπρος στο μεγάλο παράθυρο κι έβλεπαν
Κι ίσως να είχα φίλους που θα μπορούσαν να φέρουν μαζί
Ευγένεια και πάθος και να τα κάνουν ένα, όπως εκείνοι
Που είδαν να κιτρινίζουν τα φυτίλια μες στο χάραμα
Κι ίσως ν’ ασκούσα το μόνο ουσιαστικό δικαίωμα
Που επιτρέπει η επαγγελματική μου ιδιότητα:
να επιλέξω συντροφιά
Και το τοπίο της αρεσκείας μου».
Κι ο φοίνικάς μου απάντησε αυστηρά:
«Οι μέθυσοι κι οι άρπαγες του δημοσίου χρήματος
-Κείνο τ’ αχρείο, ποταπό πλήθος που είχα απομακρύνει-
Δοκίμασαν, μόλις η τύχη μου άλλαξε, να με κοιτάξουν
καταπρόσωπο·
Και τότε εκείνοι που υπηρέτησα και κάποιοι που τους έθρεψα
Σύρθηκαν μέσα απ’ το σκοτάδι και μου επιτέθηκαν.
Ωστόσο, δεν παραπονέθηκα -κι ούτε θα παραπονεθώ-
ποτέ για το λαό».

Τότε, μόνο το εξής
Μπόρεσα να της γυρίσω: «Εσύ που δεν πήρες τη ζωή
στο στοχασμό
αλλά στην πράξη,
Κράτα την καθαρότητα μίας φυσικής δύναμης
όμως εγώ, που οι αρετές μου συνιστούν κατεξοχήν
Τον ορισμό της αναλυτικής σκέψης, δεν μπορώ
Τον οφθαλμό του πνεύματος να κλείσω ούτε να σύρω
γλώσσα στη σιωπή».
Κι όμως, τα λόγια της τάραξαν την καρδιά μου,
Ντράπηκα, και τώρα που ανακαλώ στη μνήμη τα ίδια λόγια
-Μετά εννέα χρόνια- σκύβω το κεφάλι από ντροπή.

*Από τη συλλογή “Οι αγριόκυκνοι στο Κουλ”, 1919) Μετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Ποιήματα του William Butler Yeats”, Εκδόσεις Εκάτη 2011.

Νίκος Σφαμένος, Καθώς παίζει η μουσική

αργά τη νύχτα
καθαρός ουρανός
και
πολύχρωμα
αστέρια
τα παιδιά
γυρίζουν
στα σπίτια τους
ενώ ονειρεύονται
λιβάδια
εκείνη
τον περιμένει
στη πόρτα
με το
νυχτικό της
ανεβαίνει τις
σκάλες
της δίνει
ένα φιλί και
την αγκαλιάζει
σφιχτά
καθώς ένας
άνδρας
γέρνει στους
τοίχους

Δανάη Σιώζιου, Το εργόχειρο

Χρόνια όσα και τα δικά μου
κεντούσε η γιαγιά μου
δαντέλα ολόλευκη
στο γάμο μου να τη φορέσω
και τώρα που στο τέλος πλησιάζει
παίρνει σιγά σιγά
κι αθόρυβα να τη χαλά
θα φτιάξει, μου λέει, άλλα μοτίβα
πιο όμορφα και τυχερά
κι όλο ξηλώνει και ξαναράβει
το φυλαχτό της ενάντια στο χρόνο.

«Το Κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου

Για τρίτη χρονιά στο Studio Μαυρομιχάλη, το εμβληματικό μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου, σε μορφή Θεατρικού μονολόγου.

Το «Κιβώτιο», το εμβληματικό έργο του Άρη Αλεξάνδρου, παρουσιάζεται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο Studio Μαυρομιχάλη, σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή και Κλεοπάτρας Τολόγκου, με τον Φώτη Μακρή στον κεντρικό ρόλο. Η παράσταση παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία για δύο  θεατρικές  σαιζόν 2015-16 και 2016-17 και επαναλαμβάνεται για τρίτη σαιζόν, κάθε Παρασκευή, στις 21:00.

Στα τέλη του Ελληνικού εμφυλίου πολέμου, μια ομάδα ανταρτών αναλαμβάνει μετά από σχετική εντολή του Γενικού Αρχηγείου να μεταφέρει, περνώντας μέσα από εχθρικό έδαφος, ένα κιβώτιο αγνώστου περιεχομένου, με παραλήπτες τη διοίκηση μιας ανταρτοκρατούμενης πόλης. Στη διάρκεια της αποστολής η ομάδα αρχίζει να χάνει τα μέλη της σταδιακά μέχρι που τελικά σώζεται ένας μόνο αντάρτης, ο οποίος τελικά κατορθώνει να παραδώσει το κιβώτιο. Όταν όμως φτάνει στον προορισμό του, διαπιστώνεται πως είναι άδειο και ο αντάρτης φυλακίζεται από τους άλλους συντρόφους του ως δολιοφθορέας. Σε μια συγκλονιστική προσπάθεια να αποδείξει την αθωότητά του, ο ήρωας αρχίζει να συντάσσει αναφορές στον ανακριτή, όπου δεν διστάζει να εξηγεί και να ερμηνεύει, το νόημα της παράδοξης αποστολής τους. Ο συντάκτης των αναφορών δεν γνωρίζει τίποτα για την ταυτότητα του ανακριτή ούτε για τους δεσμώτες του, ούτε αν ο ανακριτής διαβάζει τα όσα του γράφει.

Ο Φώτης Μακρής ερμηνεύει, σε έναν συγκλονιστικό μονόλογο, τον ταραγμένο αυτόν ήρωα που σταδιακά αμφισβητεί κάθε είδους πεποίθηση. Το Κιβώτιο, είναι το μοναδικό μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου και έχει χαρακτηριστεί ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Το έργο ερμηνεύθηκε από αλληγορία για τον εμφύλιο και ως καταγγελία ενάντια σε κάθε είδους εξουσία, αλλά και ως ένα σχόλιο στον δυτικό πολιτισμό.

Σειρά συζητήσεων:
Από την περσινή χρονιά, το «Κιβώτιο» πλαισιώθηκε από μία σειρά συζητήσεων με το κοινό, μετά το τέλος της κάθε παράστασης. Στις συζητήσεις αυτές αυτές προσκληθηκαν σημαντικά πρόσωπα της από διαφορετικούς χώρους της δημόσιας ζωής, που προσέγγισαν με τον δικό τους τρόπο το έργο του Αλεξάνδρου και τα ζητήματα που προκύπτουν από αυτό, αναδεικνύοντας τις προεκτάσεις του μέχρι σήμερα. Το κοινό αγκάλιασε με πρωτοφανές ενδιαφέρον τόσο την παράσταση όσο και τις συζητήσεις και είχε την ευκαιρία να ανταλλάξει απόψεις, να εκφράσει απορίες, να συμμετέχει σε γόνιμο διάλογο.

Οι καλεσμένοι στον Κύκλο Συζητήσεων για τη θεατρική σαιζόν 2015-16 ήταν: ο συγγραφέας, κριτικός θεάτρου, πρόεδρος της Επιτροπής Θεάτρου και Χορού Λέανδρος Πολενάκης, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Περικλής Κοροβέσης, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Δημήτρης Φύσσας, ο Δήμαρχος Αγίας Παρασκευής Γιάννης Σταθόπουλος, ο εκδότης Γιάννης Μεϊμάρογλου, ο ποιητής και εκδότης του περιοδικού «Μανδραγόρας» Κώστας Κρεμμύδας, ο κριτικός θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλος, η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Χρυσούλα Σταύρου, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Ιστορικός και Πρόεδρος του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου Βασίλης Καρδάσης, ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος, οι δημοσιογράφοι του ραδιοσταθμού «105,5 Στο Κόκκινο» Γιάννης Ανδρουλιδάκης, Βαγγέλης Καραγιώργος και Βαγγέλης Χερουβείμ, ο Καθηγητής Ιστορίας και Θεωρίας της Λογοτεχνίας του Παντείου Πανεπιστημίου, Δημήτρης Δημηρούλης, ο Μανώλης Γλέζος, , ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Βασίλης Παπαβασιλείου, η θεατρική κριτικός στην εφημερίδα «ΕΠΟΧΗ» Μαρώ Τριανταφύλλου, ο δημοσιογράφος στην εφημερίδα «ΕΠΟΧΗ» Παύλος Κλαυδιανός, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Χριστόφορος Κάσδαγλης, η συντονίστρια του Γραφείου Αθήνας του Πανελληνίου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση Χαρά Τσουκαλά, η Δικηγόρος και πρώην πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο συγγραφέας Χρήστος Αγγελάκος και ο Θεατρολόγος και καθηγητής στα Πανεπιστήμια του Winchester, Kingston και Canterbury Christ Church, Φίλιππος Χάγιερ.

Στη θεατρική σαιζόν 2016-17, καλεσμένοι ήταν : η συγγραφέας Άλκη Ζέη, ο συγγραφέας και μεταφραστής Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης, ο συγγραφέας και Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών Θανάσης Βαλτινός , ο Υπεύθυνος Ελληνικής Λογοτεχνίας των εκδόσεων Κέδρος Θανάσης Μήνας, ο Ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ευτύχης Μπιτσάκης, οι ιστορικοί Βαγγέλης Καραμανωλάκης και Κωστής Καρπόζηλος από τα Α.Σ.Κ.Ι., ο Κριτικός λογοτεχνίας και ο σημαντικότερος μελετητής του Άρη Αλεξάνδρου, Δημήτρης Ραυτόπουλος, ο ποιητής και Δημοσιογράφος Κώστας Καναβούρης και η δημοσιογράφος Πόλυ Κρημνιώτη από την εφημερίδα ΑΥΓΗ, ο συγγραφέας, ραδιοφωνικός παραγωγός και παραγωγός ντοκιμαντέρ, Δημήτρης Παπαχρήστος, ο συγγραφέας Μάνος Ελευθερίου, οι ιστορικοί Αντώνης Λιάκος και Κωστής Κορνέτης, ο Νίκος Μπελογιάννης, γιος του αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, Νίκου Μπελογιάννη, ο Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Σεραφείμ Σεφεριάδης, ο Κοσμήτορας της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών Μιχάλης Σπουρδαλάκης, ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Νίκος Μαραντζίδης, ο Επιμελητής των εκδόσεων Αλεξάνδρεια Κώστας Λιβιεράτος, ο πρώην βουλευτής, πρώην ευρωβουλευτής και πρόεδρος του κόματος «Σχέδιο Β» Αλέκος Αλαβάνος, ο οικονομολόγος και δημοσιογράφος Λεωνίδας Βατικιώτης, οι ηθοποιές Εύα Κοταμανίδου, Μάνια Παπαδημητρίου και Κάτια Γέρου, ο συγγραφέας Νίκος Δαββέτας και η Καθηγήτρια Θεωρίας της Λογοτεχνίας και Συγκριτικής Γραμματολογίας στο Α.Π.Θ. Λίζυ Τσιριμώκου, ο δημοσιογράφος και ευρωβουλευτής Στέλιος Κούλογλου, ο κριτικός Λογοτεχνίας και Γραμματολόγος Αλέξης Ζήρας, ο ψυχίατρος Δημήτρης Πλουμπίδης, γιος του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ Νίκου Πλουμπίδη και ο καθηγητής φιλοσοφίας και πρώην Πρύτανης Θεοδόσης Πελεγρίνης.

Ο κύκλος συζητήσεων θα συνεχιστεί και τη φετινή θεατρική σαιζόν.

Το blog της παράστασης: http://kivotio.tumblr.com/

Προπώληση VIVA.GR :https://www.viva.gr/tickets/theater/studio-mavromixali/to-kivotio/

http://studiomavromihali.gr/2016/09/to-kivwtio-tou-ari-aleksandrou/

Μαρία Ξενουδάκη, Δύο ποιήματα

Artwork: William Blake

Όταν βρίσκομαι με συντροφιά
νιώθω συντριμμένος
μόνος νιώθω συγκινημένος
κι η μάνα πέθανε,
πριν ακόμα γεννηθεί
τα κουρασμένα μάτια της
τεράστιο μότο
στην τσακισμένη μου καρδιά

***

Τα σκιάχτρα αναστημένα βαμπίρ
από ξεκοιλιασμένες φωλιές
τρυφερών πουλιών
βοηθούν την αναπαραγωγή των χτηνανθρώπων.
Τα πολικά βουνά
χάσανε το λαμπερό τους σχήμα,
γίνανε μια σκοτεινή τσιμεντένια μάζα.
Τις πλαστικές σάρκες τους,
τις πλαδαρές τους σκέψεις
εσύ τις προσπερνάς,
το βουητό της δυσοσμίας τους σε ακινητοποιεί,
σου αφαιρεί τους όγκους της χαράς.
Και κει στο επίκεντρο του γαληνεμένου λουλουδιού
που σε κοιτάζει μ’ απορία
χαράζεις έναν κατάμαυρο σταυρό.

*Από τη συλλογή “Αλτρουίτα”, Εκδόσεις Γκοβόστη, 1991.

Γιώργος Θέμελης, Θάλασσα και ψυχή

Βίκυ Παπαπροδρόμου's avatarΒίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Frederico de Brito & Ferrer Trindade, Canção do Mar (με την Dulce Pontes)

[Ενότητα Έρωτος εγκώμια]

Θάλασσα και ψυχή

Θάλασσα με τα μοναχικά και λυπημένα
Πλοία, ψυχές νεκρών που ταξιδεύουν.
Θάλασσα και ψυχή και ταραγμένη αγάπη,
Νερά μας παίρνουν, άνεμοι μας παν.
Άπληστη, ακατάτμητη και μοιρασμένη,
Σ’ ωκεανό, σε πέλαο, σε κοχύλι.
Άπειρη και κατάστενη σε μια σκαμμένη πέτρα.
Και ουρανέ, σαν άλλη θάλασσα πάνω στη θάλασσα,
Γαλάζιο αίμα και φτερό, γαλάζιο ψάρι.
Ερωτική βροχή, ουράνια δίψα,
Έρωτα, πιο έρωτα, που τίποτα δε σε χορταίνει.

Από τη συλλογή Φωτοσκιάσεις (1961) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

View original post

Πελαγία Φυτοπούλου, Δύο ποιήματα



ΝΥΦΗ

«όταν θα γίνω νύφη θα ξέρω να καμαρώνω», είπε η γερόντισσα
μάγισσα και ολοι την κοιτάξαμε με το στόμα ανοιχτό
ορισμένοι δε από μας φέραμε το χέρι στο ύψος του αυτιού
και το κουνήσαμε μία δεξιά, μία αριστερά
σαν να στύβαμε στον αέρα πορτοκάλι

—ω, τι μοντέρνο πρώτος ο άνθρωπος
να καταγγέλλει τον αυτόχειρα της συνείδησης—

«τι εννοείς γιαγιάκα λέγοντας θα γίνεις νύφη;
θέλεις να παντρευτείς;»

«όχι ανόητη, στη χαρά πονάς και στον πόνο ζεις»
χρόνια αργότερα τα λόγια της ζωντάνεψαν στον αποχυμωτή,
έκοψα το χέρι μου «βρε ζώον», φώναξε ο πατέρας
«εντελώς άχρηστη είσαι; Πώς θ’ ανοίξεις σπιτικό;»

από τότε του στύβω
κάθε μέρα
δυο πορτοκάλια
δεν παντρεύτηκα
μου αρέσει τόσο
να βλέπω στο ποτήρι του
να κολυμπά μια κηλίδα
απ’ το αίμα μου

—ω, τι μοντέρνο πρώτος ο άνθρωπος
να πίνει το αίμα του παιδιού του—

***

ΗΤΑΝ ΝΤΡΟΠΑΛΟΣ

μέναμε απέναντι
δε μιλήσαμε ποτέ
σας είπα, ήταν ντροπαλός
είναι και το άλλο
όταν ήμασταν παιδιά
—εγώ τότε θα τρυπούσα τ’ αυτιά μου
ανέβηκε στην κερασιά μας
έπεσε, έσπασε το χέρι του
ο πατέρας του
του έσπασε και το άλλο
να μάθει να μην
ταπεινώνεται μπροστά σε γυναίκα
δε με συγχώρεσε ποτέ

σας είπα, ήταν ντροπαλός

χθες, κι όμως χθες, ήρθε σπίτι μας
κρατούσε μια χούφτα κεράσια
τα κρέμασε στα μαλλιά μου
χθες ήρθε
χθες παντρευόμουν
χθες με σκότωσε

σας είπα, ήταν ντροπαλός
μέναμε απέναντι
δε μιλήσαμε ποτέ
ούτε όταν η ανάσα μου
κατέρρευσε στη δική του

σας είπα,
χθες πήρε τα χέρια του πίσω.

*Από τη συλλογή “Κούκος”, Εκδόσεις Θράκα, 2016.

Νάσος Δετζώρτζης (1911-2003), Ιώ της απουσίας (απόσπασμα)

Μου λείπεις, το ξέρεις;
Μου λείπουνε τα μάτια σου.
Μου λείπει η γραμμή των χειλιών σου,
η πολυφράδειά τους,
ο σηρικός τους ο πολφός,
το λαίμαργο φιλί τους.
Μου λείπει το μέτωπό σου μ’ εκείνα τα άταχτα μαλλιά,
η γλυκύτατη, αυστηρή και παιδιάτικη μαζί,
σφιχτοπερίπλοκη απόληξή τους,
ο λαιμός σου, να παραμερίζω τους πλοκαμούς σου,
να προσμένει τα χείλη μου, και να τον περπατούν,
ο διακαμός σου που στοιχειώνει το σπίτι μου,
το πώς το κατοικείς,
το φέγγος σου που το ιλαρώνει. […]
Μου λείπει το ιλαρόν φως να μας φωτίζει και τους δυο,
το αιδήμον σκότος ως εχεμυθεύει
το ξεκλείδωμά σου, την αυτάφεση,
το grand écart σου.
Κι ως χάνομαι μες στην επίκλησή σου “Μίλα μου!”
στο θρο των ονομάτων μας χείλη με χείλη,
μου λείπει
ο τιναγμός σου αψιά ως αψιδώνεσαι,
το βογκητό σου όταν,
η κραυγή σου όταν.

*Από το stigmalogou.blogspot.com