Pet Cemetery
Είχες φυτέψει τριανταφυλλιές
στην αυλή μου, μάνα
τις πότιζες, τις κλάδευες
τις καμάρωνες
μαζί σου κι εγώ
μύριζαν τόσο ωραία
τα τριαντάφυλλά τους
κανένα σαν κι εσένα
έφυγες εσύ νωρίς
έμειναν οι τριανταφυλλιές
πίσω
να μου θυμίζουν το χθες
σταμάτησα κι εγώ
να τις κλαδεύω, να τις ποτίζω
ερήμωσε η αυλή
ερήμωσε η ψυχή
απ΄ το γλυκό το λόγο
απ΄ τη ζωή και την αγάπη.
Έπειτα είναι κι οι στιγμές
που αναρωτιέσαι αν θα αρθεί ποτέ,
το σεντόνι με τις πέτρες
όπου γυαλίζει
μαύρο κι αχνιστό
το αρθρόποδο της μελαγχολίας,
ή αν θα πάψει ο υπερκείμενος σίφουνας
να μακελεύει ό,τι βρει,
τις παλιές φωτογραφίες των συλλόγων που σε περιέχουν
-και πλέον οι ραδιουργίες τους
εξυφαίνονται σε ένα ονειρικό κενό-
τη μακρά λίστα
των λησμονημένων φίλων
που κατέληξαν
προσδοκώντας ανάσταση
και ζωή του μέλλοντος αιώνος,
και μια ασπρόμαυρη εικόνα σου
με χοντροπάπουτσα,
όπου ένας έκθαμβος πιτσιρικάς
ακολουθεί τις πεταλούδες
που είναι πιο βαριές κι από τους ελέφαντες,
ανηφορίζοντας προς την Πορτ ντε Κλινιακούρ
μα βγαίνει
ξανά και ξανά στην Ελευσίνα,
με νυχιές στα φρύδια
και στο στόμα μια σχισιά
σα λαγόχειλο.
– Πρώτα να μάθουμε να κλίνουμε
τα ρήματα avoir και être, Constantin…
(που έλεγε κι ο μεσιέ Μερτζάνης._)
ΚΛ – 21/05/2018
Ο χρόνος είναι ο πόλεμος, λέει ο σοφός.
Ο χρόνος είναι η ευλογία, λέει ο πιστός.
Ο χρόνος είναι η προσευχή, λέει ένας άλλος πιστός.
Ο χρόνος είναι το φως, λέει μια όμορφη νεαρή κοπέλα.
Ο χρόνος είναι ο επόμενος στίχος, λέει ο ποιητής.
Ο χρόνος είναι ένας ξένος, λέει ο άντρας πριν γίνει παιδί.
Ο χρόνος είναι η χρήση του, λέει ένα ζώο πριν αποκοιμηθεί.
Ο χρόνος είναι το οξυγόνο, λέει ο φυλακισμένος.
Ο χρόνος είναι η σιωπή, λέει ο ερωτευμένος.
Ο χρόνος είναι μια ευχή, λέει ο πεθαμένος.
Ο χρόνος είναι ο Θεός, λέει ο διάολος.
Ο χρόνος είναι μια βλακεία, λέει ο χώρος.
Ο χρόνος είμαι γω, λέω εγώ.
Ο χρόνος είσαι εσύ, λες εσύ όταν είσαι εγώ.
Ο χρόνος, ο χρόνος, ο χρόνος, επαναλαμβάνει ολοένα ο χρόνος.
στη Μ.
Α’
Άκου τα λόγια μου
Μέλισσα που φέρνεις γλυκά το νέκταρ
Μέσα στα όνειρα
Στα παραμύθια
Πάνω στο ασήμι τού νερού
Ενώ σουρουπώνει
Ίδια νεράιδα στο χείλος τού ύπνου
Κοντά στις όχθες
Όπου αράζουν οι φελούκες
Με χαμόγελα
Φορτωμένες το μόχθο μιας μέρας
Γάργαρη σαν τη σκέψη στη ρεματιά
Όπου σ’ αντίκρυσα ένα μεσημέρι *
Πάνε χρόνια πολλά που με ονείρεψαν
Πως είναι κοντά και τάχα πλησιάζει το τέλος μου
Γιατί μόνο η καρδιά δε γερνά,να το ξέρεις
Μέσα στους κάλυκες τού ανθισμένου λιβαδιού
Μόνο η καρδιά,καλό μου
Που δεν τη θανατώνουν οι πέτρες
Στα χέρια των εχθρών και των φίλων.
Β’
Για σένα λοιπόν κι αυτό το τραγούδι
Στόμα που μέλι έσταξες πάνω στην πίκρα
Μέχρι να ξεχαστούμε για πάντα
Και να μας ξεχάσουν κι εμάς
Τα μέρη όπου στάθηκαν τα βήματά μας
Οι φυλλωσιές που θρόιζαν
Για να τρυπώσουν στη μνήμη
Στην άκρη τής όχθης τού ύπνου
Όπου σ’ αγκάλιασα λίγες στιγμές τού γαλαξία
Όπως η μέλισσα
Την καρδιά τού ανθισμένου λιβαδιού
Όπως το γέλιο σου που αγάπησα
Στα χείλη των φιλιών σου *
Όλα θα ξεχαστούν
Ακόμη κι εκείνη η λαλιά σου η παράδοξη
Ζεστή φωλιά από τζιτζίκια στις αισθήσεις
Μέχρι να με χωνέψει αργά
Η ερημιά τού δάσους μου
Και το θάνατο ν’ ανταμώσω σα γαλήνη.
27/5/2018
Αντανακλάται κι η μνήμη. Μετριέται
το ταξίδι μου στη Σύρο απ’ το Μανχάτταν
η νέα Ερμούπολη
Μ’ αντάμωσε το ταχύπλοο μ’ επαναλήψεις.
Γιομάτο το κατάστρωμα από σάρκες μ’ επαλήψεις.
Κάποιος αφοντούριστος Ερμής σαγήνεψε τις προάλλες
φορτίο υπερβορείων: «Οκταήμερη διαμονή
από Τετάρτη σε Τετάρτη σε αφροδυσία μυκονιάτικη».
Πασίδηλα χωρίς Απόλλωνα ακτινοβολάει
ο ήλιος τα κορμιά ειδωλολατρών.
Ο κύριος Προϊστάμενος της Πρώτης πάει για την Τήνο
τό ‘ταξε τάμα. Ωχρός νέος μια και θεραπεύτηκε
απ’ τα αφροδισιακά, οικογενειακό την Παναγία
θα προσκυνήσει: «Αυτήνε λατρεύω – παπάδες να μη δω».
Η έγκυος σύζυγός του κι άλλες κυρίες
περιφρονούνε τα γυμνά μα όχι και τους λουκουμάδες.
Δεν είναι για μένα η μετάληψη, πρόληψή μου
κύπελλο κυκλαδικού πολιτισμού: το ερμηνεύω
Διπρόσωπος ο Ερμής: «Δεύτερος λογαριασμός»
Χρημάτων και λόγου. «Commerce des idees»
όπως λένε οι Φράγκοι. Η συναλλαγή ιδεών με θέλγει.
Επέστρεψα απ’ τήν Έρμούπολη αυθημερόν
Ο κύριος Προϊστάμενος δεν ανταπέδωσε τον χαιρετισμό μου.
Στον πηγαιμό του είχα πει πώς ήμουν άθεος.
Με μαντολίνα καλοπλόκαμος τροβαδούρος
απόγονος Σαξόνων μας συναρπάζει
με το βαρύ παράπονο άνεργων κι αλητών.
Είναι με άδεια Τμηματάρχης στην ΕΞΟΝ
στη Σαουδική Αραβία. Πέντε ώρες πτήσης
από τη Μύκονο. Τον περιμένει στο Φρίσκο
Βιετναμέζα σύζυγος.
Συνταξιδεύει ο άδελφός του, λιγότερο ωραίος
Ταγματάρχης αμερικανικής μονάδας στο Έσσεν
Αφήκε τη γυναίκα του στο Κάσσελ. Τρεις ώρες απ’ τη Γλυφάδα.
Εξόν από κοινό επίθετο και σειρηνικών διαθέσεων
δέν μοιάζανε καθόλου στην όψη και στο φέρσιμο.
Άμα προ του τέλους του έτους επιστρέφουν
μου υποσχεθήκανε να επισκεφθούνε την Ερμούπολη.
Πλούσιο νησί η Σύρος, με ναυπηγεία
και παγκοσμίους συνδιαλέξεις.
Των παππούδων τα στάρια της Ρουμανίας
και τα μπαμπάκια της Αλεξάντρειας
αντικατασταθήκανε απ’ τα πετρέλαια.
Στά δεύτερα βιβλία προστεθήκανε
σημαίες ευκαιρίας.
Επί Τουρκοκρατίας η Καθολική Εκκλησία
δεν ήταν κι αυτή σημαία ευκαιρίας;
Των χιωτοσυριανών καλαμαράδων το μελάνι μου
δεν στέγνωσε. Οστρακίζομαι. Συντάσσω
συμβόλαια με δαίμονες.
Στων Ηνωμένων Εθνών την ολυγυάλινη πλάτη
αντανακλάται Ερμούπολη μοναδική
πανιά, φορτηγά, τουριστικά κυλάνε
στην αντίπερα όχθη σχέδια και πράματα.
Στο Αιγαίο αυτή την ώρα απλώνεται σκοτάδι.
Εδώ τις προάλλες ηλεκτροπληξία ξέσπασε.
Έγινε η νύχτα νύχτα. Νύχτα αμηχανίας
άλογος. Αποκαλυπτική.
Ιούνιος – Ιούλιος 1977
σαν βγαίνουμε έξω μας σκοτώνουν.
δεν το βλέπεις;
εχθές προχθές με πήρανε τα σκάγια
του αγανακτισμένου ημεδαπού
κι ήμουν μόνο δεκατριών ετών
και με έλεγαν γιαννούλα
καταλαβαίνεις;
πέθανα έτσι
χωρίς κανένα λόγο
δεκατριών χρονών κορίτσι
από αδέσποτη
καταλαβαίνεις μικρή μου
είμαι τσιγγάνα και
δεν έχω έλεος για την πραγματικότητα, σου λέω.
μη μυρικάζεις τον θυμό σου.
ψάξε καλά, βρές τους στόχους
και χτύπα χτύπα δυνατά
πριν μας σκοτώσουν
δίχως να προλάβουμε να μεγαλώσουμε, μικρή μου
χτύπα με ό,τι μπορείς
με σφεντόνες με λέξεις με βέλη με πέτρες
σπάσε τους το κεφάλι
χτύπα τον φασισμό όπου τον βρίσκεις
είτε να φωλιάζει ύπουλα και πονηρά
κάτω απο λευκά σεντόνια
ή να επιτίθεται θρασύδειλα σε ποδηλάτες την αυγή
που πάνε στη δουλειά τους.
όχι! μη μυρικάζεις το θυμό σου
Σχέδιο: Θάνος Ανεστόπουλος (περιλαμβάνεται στην έκδοση)
εξόριστες μέλισσες
Εξόριστες μέλισσες
τα λόγια μου.
Τα ’διώξε κάποτε η κερήθρα
γιατί δεν είχανε
κεντρί.
Τώρα εδώ,
δεν φτιάχνουν μέλι
δεν κάνουν θόρυβο
δε ζευγαρώνουν.
Ψάχνουν μονάχα
αυτή τη λόγχη
που παίζοντας κάποτε κρυφτό
χάθηκε
μες στα ποιήματα.
***
γυναίκα μονόκλινη
Γυναίκα μονόκλινη
δεν έχει χώρο
για έμβρυα.
Εδρεύει εντός της,
η πράσινη λύπη.
Κάποιον σεπτέμβρη
θα φέρει στον κόσμο
μιαν ύστερη φράση.
Το ξέρει ήδη
και εκπαιδεύεται
κλειδούχος του στόματος.
*Από τη συλλογή “το λάθος ποίημα”, δεύτερη έκδοση, Εκδόσεις Μελάνι, 2012.
ΤΕΦΛόΝ
Ποιητικό σκεύος και όχι μόνο
Τεύχος 19 – Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2018
Γίνε συνδρομητής/τρια στο Τεφλόν και απόκτησε αντικολλητική προστασία! Διάβασε εδώ
ΘΕΜΑΤΑ
Πορνοδιδακτική ποίηση από τη Βραζιλία: Αυτό το φιστ φάκινγκ που λέγεται ζωή
Σε συνεργασία με το βραζιλιάνικο φεμινιστικό φανζίν Περισσότερο πορνό, παρακαλώ! παρουσιάζουμε είκοσι πορνογραφικά ποιήματα γεμάτα υγρά που παλιρροούν και όξινους χυμούς, κατακόκκινες φράουλες και πιατέλες γεμάτες οστρακοειδή. Είκοσι ποιήματα τα οποία μπορούν να διαβαστούν υπό ένα πολιτικό πρίσμα, μιας κι έχουν γραφτεί από μη λευκά, μη ετεροκανονικά άτομα που ζουν εν μέσω λευκών κυρίαρχων αρσενικών. Ανθολόγηση-Κείμενο: Adelaide Ivánova, Μετάφραση: Σπύρος Πρατίλας
Solmaz Sharif: Φωταγώγηση πεδίου ποίησης
«Μέχρι τα πέντε μου, γνώριζα πως ήμουν υγειονομική απειλή», γράφει η Ιρανοαμερικανή ποιήτρια, κόρη μεταναστών. Στα ποιήματά της μιλάει για τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και τον ρατσισμό που βιώνουν οι μουσουλμάνες και οι μουσουλμάνοι, για το πανταχού παρόν αντρικό βλέμμα και τη γυναίκα ως αντικείμενο θέασης. Σε έναν κόσμο όπου οι νιόπαντρες ασφαλίζουν τους κότσους τους με περόνες χειροβομβίδας, η Σολμάζ Σαρίφ μάς δείχνει ότι η στρατιωτικοποίηση της γλώσσας προηγείται της στρατιωτικοποίησης της ζωής. Κείμενα: Δημήτρης Γκιούλος, Jazra Khaleed, Μετάφραση: Δημήτρης Γκιούλος
Fiston Mwanza Mujila: Η Μηχανή
Στο νέο του αυτό κείμενο ο Κονγκολέζος συγγραφέας οραματίζεται μια Μηχανή που θα απαλλάξει τον άνθρωπο από όλα τα δεινά, ένα «καταπληκτικό πράγμα που θα μας γλιτώσει από την κατάρρευση του σύμπαντος». Όμως αυτή η ουτοπία συνοδεύεται από «τον τρομερό νόμο της Μηχανής», από την απανθρωποποίηση και τον θάνατο όσων δουλεύουν για την κατασκευή της. Μετάφραση: Μανώλης, Κείμενο: Παναγιώτης Μποτίκης
Anna Mendelssohn: Λόγος που δεν συμμορφώνεται
«Τα όνειρά μου εξαπλώνονται με την καταπίεση», ομολογεί η Άννα Μέντελσον, μια ποιήτρια που κυνηγήθηκε από το αγγλικό κράτος λόγω της πολιτικής της δράσης. Η ποίησή της είναι φτιαγμένη από αρνήσεις, τα ποιήματά της δεν αντίκεινται απλώς στον κυρίαρχο λόγο αλλά συμμετέχουν ενεργά στη μάχη εναντίον του επιχειρώντας να τον εκθέσουν, να τον εξουδετερώσουν. Η Μέντελσον δεν αρέσκεται στον τρόπο που την επινοούν συγγραφείς και εραστές, επιθυμεί να δημιουργήσει μια γλώσσα πιστή στη«μαγεία και το μυστήριο της μήτρας». Κείμενο: Helen Dimos, William Rowe, Μετάφραση: Kyoko Kishida, Αλκιβιάδης Ζαλαβράς
Σύγχρονη αυστριακή ποίηση: Εδώ δεν έχει βαπόρια
Από τον καυστικό σουρεαλισμό του Stefan Schmitzer και την εσωστρεφή, ερμητική ποίηση της Sophie Reyer μέχρι τις ανάλαφρες, γλυκόπικρες αφηγήσεις της Daniela Chana και τα μεταμοντέρνα λυρικά σφηνάκια της Judith Nika Pfeifer, οι έντεκα γερμανόφωνες ποιήτριες και ποιητές που ανθολογούνται προκρίνουν την πολιτισμική και γλωσσική ετερότητα, αγκαλιάζουν την εθνοτική και έμφυλη διαφορετικότητα και καυτηριάζουν τον συντηρητισμό μιας κοινωνίας όπου ο ρατσισμός και η ξενοφοβία κερδίζουν συνεχώς έδαφος. Κείμενο-Μετάφραση: Jazra Khaleed
Ποιήματα: Χαρά Αηδόνη, Κωστής Αλεξανδρόπουλος, Δημήτρης Γκιούλος, Jazra Khaleed, Κουρτ, Veronica Lacuna, Σωτήρης Λυκουργιώτης, ΟΟ, Πρόκνη, Sudden Darling, Γεωργία Τρούλη, Τσορέλα, Σιλουανός Χριστοφορίδης.
Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: Άννυ Χατζηκόμνου
Κοπιάστε στα:
Αρχείο 71, Καλλιδρομίου & Ζωσιμαδών [με κουτί ενίσχυσης]
Bibliotheque, πλατεία Εξαρχείων [με κουτί ενίσχυσης]
Αλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22 [με κουτί ενίσχυσης]
Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18 [με κουτί ενίσχυσης]
Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28 [με κουτί ενίσχυσης]
Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37 [με κουτί ενίσχυσης]
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Καλλιδρομίου 30 [με κουτί ενίσχυσης]
Κατάληψη κτήματος Πραπόπουλου, Προφήτη Ηλία 49 [με κουτί ενίσχυσης]
Κ*ΒΟΞ, Αραχώβης & Θεμιστοκλέους [με κουτί ενίσχυσης]
Beaver Cooperativa, Βασιλείου του Μεγάλου 46A [με κουτί ενίσχυσης]
Μικρό Καφέ, Αραχώβης 38 [με κουτί ενίσχυσης]
Λοκομοτίβα Βιβλιοκαφέ, Μπόταση 7 [με κουτί ενίσχυσης]
Βιβλιοκαφέ Vertigo, Σολωμού 23 και Μπόταση 8 [με κουτί ενίσχυσης]
Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, Ζωοδόχου Πηγής 95 [με κουτί ενίσχυσης]
Άστορ, Σταδίου 28
Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας
Βιβλιοπωλείο Λεμόνι, Ηρακλειδών 22
Βιβλιοπωλείο Πλειάδες, Σπύρου Μερκούρη 62
Βιβλιοπωλείο Μωβ Σκίουρος, Πλατεία Καρύτση 3
Διανέμεται δωρεάν
Τα σημεία διανομής εκτός Αθηνών θα ανακοινωθούν σύντομα στο http://teflon.wordpress.com
Ήταν ρομά
στα δεκατρία της.
Σκοτώθηκε κατά λάθος.
Μα ποιος νοιάζεται;
Ήταν ρομά
κι άρα δεν έχει σημασία.
Αν ζούσε, θα μεγάλωνε
και θα γινότανε
ζητιάνα, κλέφτρα ή πόρνη.
Μόνο που κάθε νύχτα
τα όνειρά σου θα στοιχειώνει
ένα κορίτσι δεκατριών χρονών.
είναι στα όνειρά μου ένα κορίτσι
φτιάχνει χαρταετούς από σελίδες τετραδίων
γίνονται θεόρατοι
ταξιδεύουν στον ουρανό
έχει μαζί της ένα σκύλο
— άλλοτε ματώνει εκείνη και κάποτε αυτός—
βαδίζει στην άσφαλτο
τα πόδια της είναι ρίζες
ο ουρανός είναι κόκκινος και πέφτει
χαμηλά
όλο ξυπνάω ιδρωμένη και το κορίτσι
βαθαίνει χάνεται
κι απ’ όλες τις κόχες
στάζουν οι αγάπες μου
στο πάτωμα
παρατηρώντας μικρές λεπτομέρειες
της νύχτας
εύχομαι καμιά φορά να είχα παρέα
να πω: κοίτα τις παλλόμενες
κρεμασμένες λάμπεε στον ουρανό
τον γκρίζο γάτο που περνά
τα φωτισμένα παράθυρα
και τα σπίτια σαν καράβια
κοίτα με περπατώ στην άσφαλτο
υπακούω στη βαρύτητα
έχω μέσα μου το χάος
και τότε να πει σε βλέπω
*Από τη συλλογή “μπορεί να υπάρχει και χωρίς όνομα”, Εκδόσεις Θράκα, Ιούνιος 2016.
To Koskino 