Η ΣΤΙΓΜΗ

Οι μάσκες άρχισαν να υποχωρούν
τώρα τα πρόσωπα φωτίζονται από ρυτίδες
κι η αντοχή εγκλωβίστηκε σε δωμάτια μπαρόκ.
Στο μεταξύ το βιβλίο της ζωής
γεμίζει από παρενθέσεις
(όλη η ζωή μια παρένθεση χωρίς υπόθεση)
κι οι πρώτες πασχαλιές μια περιφρόνηση
από τα πολλά σκουπίδια
τα στοιβαγμένα μπροστά στις πόρτες μας
κι οι μαργαρίτες μια διαμαρτυρία.

Αυτά τα βλέπεις κάθε πρωί
που λογαριάζεις τη μέρα αλλιώς
ενώ εκείνη έχει τις δικές της αρχές
κι εσένα σ’ αφήνει να μετράς τις ώρες της
μήπως κι απομονώσεις μια Στιγμή
που χρόνια παζαρεύεις στα βιβλία,
ακόμη και σε γιορτές και σ’ επετείους
σ’ όλες τις αργίες που μυρίζουν ξεκούραση
εσύ κυνηγάς δύσκολους ουρανούς:
η κρυφή γοητεία της αλήθειας.

***

0Ι ΔΡΟΜΟΙ

Μαζέψαμε τα πανιά απ’ τον ορίζοντα
αφήσαμε ανοιχτή πληγή τις οπτασίες να μοχθούν για μας
και μαζευτήκαμε στις γωνιές της άνοιξης
διπλώνοντας καλά τα λίγα ακρογιάλια που απόμειναν·
γύρω μας η φωνή η πληρωμένη
να καλεί εθελοντές κι άλλους
που θα λατρέψουν τους ψεύτικους αρχηγούς –
μια στάχτη ιδανικών και δίπλα η φωτιά
μασάει τα ξύλα που εμείς κόψαμε.

Χωρίς πολλά λόγια κοιμηθήκαμε·
λίγα όσα είδαμε αυτή τη μέρα
τα όνειρα δείχνουν περισσότερα
αλλά κι αυτά μια εξαρτημένη παρουσία
στις ανάγκες μιας ζωής
παραγεμισμένης από φτηνά πούπουλα,
όγκοι οι πέτρες σχημάτισαν οροσειρές
και πάνω τους απολιθώματα ναυαγών·
αυξήθηκαν οι εξερευνητές χαμένων ψυχών
οι σκαπάνες χτυπούν ανελέητα τους βράχους
και καμιά φορά την εξώπορτά σου.

Οι δρόμοι τυλίχτηκαν καλά στο χώμα τους
και περιμένουν να τους πατήσεις.

*Από τη συλλογή “Ανάπηροι δρομείς”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2012.

Αναζήτηση

ΒΑΦΤΙΖΩ το βλέμμα μου στο γαλάζιο της θάλασσας,
η ψυχή υψώνεται στο ουρανό.
Ένα φιλί για σένα,
στολίζεσαι με αστέρια και φεγγαρόσταλες.
Σε προσμένω.

***

Προσμονή

ΣΕ ΦΙΛΗΣΑ με τη ματιά μου,
παράξενη τριανταφυλλένια γυναίκα,
Αιθέριο το λίκνισμά σου.
Γυναίκα, τι προσμένεις εκεί πάνω
με το βυσσινί φουστάνι να ανεμοδέρνεται;
Περιμένω το άγγιγμά σου
Να προλάβουμε την αγάπη.

***

Άλλος Χρόνος

ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑΜΕ στη βροχή
αστραπές και βροντές
γίναμε μούσκεμα.
Αναριγούν τα σώματα
και σκιρτά η καρδιά.
Τούτη τη νύχτα λες και έχουμε μείνει σε άλλο χρόνο.
Πίνουμε κονιάκ να ξεσταθούμε
και μεθάμε το νου μας στο παρόν.

***

Πάλη

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ κυλάνε κατω από τα πόδια μου.
Το αερικό συναντά τη σκιά του στο λυκόφως.
Και αναρωτιέμαι τι φταίει για την περσινή λειψή σοδειά.
Τούτος ο αγρότης μόχθησε
Για να καρπίσει το δέντρο τη νιότης.
Ατέρμονη πάλη με τα στοιχεία της φύσης και του εαυτού.

***

Όνειρα

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ έγχρωμα εναλλάσσονται εντός μου,
αλλόκοτες μορφές εποσκέπτες στον ύμνο μου,
συνταξιδιώτες στο είναι και στο γίγνεσθαι,
μάρτυρες κατολισθήσεων και ανεγέρσεων.
Κι όμως συμβιώνουμε.

*Από τη συλλογή “Φεγγάρι Ολόγιομο”, εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 2010.

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΕ ΔΡΑΣΗ

Στην αυθεντία
των γκρεμών
πιάνομαι
από τις άκρες

***

ΔΙΑΛΥΘΕΙΤΕ ΗΣΥΧΩΣ

Θεέ μου
σώσε μας
απ’ τους κινδύνοτς
που έχουνε σωπάσει

***

ΑΙΦΝΙΔΙΑ ΕΥΦΟΡΙΑ

Σε κάθε σκέψη μου
Ο φόβος της ερήμου
γεμίζει το μυαλό μου αγροφύλακες

***

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ
Ή
ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΩ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΩ

Πόσα τίποτα
μου λείπουν ακόμα
να αγοράσω το θάνατό μου.
Ένα βλέμμα
ένα φιλί
ένα κορμί
ένας ακόμα ίσκιος
ληστής των φόβων μου
ξεφεύγει πάλι.

****

ΕΝΑΣ ΕΝΑΣ ΧΩΡΙΣΤΑ

Κι αν κάποτε
σταλαγματιά σταλαγματιά
τους έρωτές μας
σύραμε στη θάλασσα
μάτια μου
μαζί
ποτέ δεν ταξιδέψαμε
ματαίως.

*Από τη συλλογή “Αφήλιον ήμαρ”, εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2017.

Εικόνες απ’ το μέλλον
με χέρια σταυρωμένα
σε τοίχο το βλέμμα
εκείνοι και εμείς

Εικόνες απ’ το μέλλον
σαράβαλης κατεύθυνσης
δημοκρατία εν ώρα εξέγερσης
κατάσταση εξαίρεσης

Εικόνες απ’ το μέλλον
κελιά ψυχιατρείων και φυλακών
σπασμένες αλυσίδες
καμμένα έγγραφα δεσμών
με φρένα σπασμένα
σε ένα άγριο αύριο
δεκάδων ετών

Εικόνες απ’ το μέλλον
σφαίρες σε κεφάλια παιδιών
φωτιά στην καρδιά των μηχανών
κατάληψη πίσω απ’ τις γραμμές των ελεγκτών

Εικόνες απ’ το μέλλον
κραυγές απ’ τις ταράτσες πολυκατοικιών
σμπαράλια τα τσιμέντα
λιωμένα σίδερα
η βάση των επόμενων δασών

Εικόνες απ’ το μέλλον
εκδικείται η φύση
με έναν ήλιο ανελέητο
να καίει σχέδια προβλέψεις και στατιστικές
κι εμεις ωσάν ημιθανείς
εκτελώντας απ’ το πρωί ως το βράδυ εντολές

Εικόνες απ’ το μέλλον
καιόμενοι χιλιάδες
σε πλατείες, δρόμους
διαδρόμους και αίθουσες συνδιαλλαγής
καιόμενο το δέντρο της ζωής
κι εσύ ακόμα δίνεις διαταγές
νομίζεις κάπως έτσι θα σωθείς

Ήρθε χειμώνας.
Παγωμένα σπίτια
παγωμένα χείλη
οι άνθρωποι δεν γελούν
χαίρεται η κάθε εξουσία
να βλέπει
το ηθικό μας πεσμένο
γιατί ξέρει
ότι έτσι δεν κινδυνεύει.
Ήρθε χειμώνας,
στις καρδιές μας
έχουμε λύπη
το χιόνι μας σκέπασε
τουρτουρίζουμε
κι ο νους μας
δεν πάει στην εξέγερση
χαίρεται η εξουσία
όλοι μας πρέπει ν΄ανάψουμε
στις καρδιές μας ένα κερί
να γίνει η μαγιά, το προζύμι
της μεγάλης φλόγας
που θα γεννήσει το καινούργιο.

ΔΩΡΟ ΣΠΕΡΜΑΤΙΚΟ

Υπέρτατο δώρο
εναρκτήριο και σπερματικό
αγγελιοφόρος μιας νέας γης
ενός νέου ναού
αντικαθιστά τα φωνήεντα
την αναπνοή
εγκαθιδρύει τη σιωπή.

Το άστρο μου το καλό είναι ιδιότροπο στη σήμερον ημέρα
ανταποκρίνεται σε μια βαθειά εσχατολογική προσμονή.

Ο μύθος της ατομικής αντίστασης
μοναχική και παλλόμενη λεπίδα
προσδίδει στο λυκόφως
ανθρώπινη μεγαλειότητα.
Τότε που γεννήθηκε η επαναστατική μου προσδοκία
η ρύπανση της πολιτικής μού μαύρισε το μάτι.
Με κατέστησε ανίκανη
να κοιτώ κατάματα.
Μαύρος ήλιος
της διαύγειας.

Όμως δολοφόνησα τη σκέψη
ενώ έψαχνα τις λέξεις.
Με πιάνουν ρίγη νοσταλγίας
στη φυλακή του σαλονιού μου
όταν ξάφνου τα χελιδόνια
ταράζουν το σούρουπο.

***

ΦΩΝΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ

Γέμισαν τ’ αυτιά φωνές.
Φωνές χωρίς πρόσωπα.
Ασώματες.
Στερεότυπα απαράλλακτα
χωρίς απροσδόκητα
χωρίς ενδεχόμενα
η φωνή του ανθρώπου
παραμορφώνεται
νοθεύεται
και τέλος τέλος ακυρώνεται.

Μια εφιαλτική εντύπωση σφηνώθηκε στον λογισμό μου.
Πως ο άνθρωπος θα εκλείψει.
θα απομείνει μόνο η μιλιά
μηχανική
ηχογραφημένη
υπαγορευμένη
ξεκρέμαστη στον αέρα
δίχως στόμα, γλώσσα ή λαλιά
δίχως νόημα.
Κενή.

*Από τη συλλογή “Αποκαΐδια ηθικής”, Εκδόσεις Βακχικόν, 2017.

1.Ο ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
Φοβάμαι να αφήσω τον εαυτό μου μόνο του
μην πέσει πάνω του κάποια τρομερή λέξη
και τον συνθλίψει.
Από μένα σε σένα
ένας πολύ μικρός δρόμος σιωπής
τον περπατάς κι αναρωτιέσαι
τι ώρα πήγε και που πήγαν τα λόγια.
Θα σε πετρώσουν οι αγωνίες που καταπίνεις,πρόσεξε είναι πολλές,
ήδη κάτι άρχισε να διαφαίνεται στο κάτω χείλος
αλλαγή υλικού,
κάτι σαν ρυτίδες αρχαίων ναών
σε κάθε χαμόγελο τής πόλης.
Ωστόσο τέτοια ώρα αφήνοντας τα νυχτοπερπατήματα,
αφήνοντας τα δέντρα στους ξυλοκόπους,
και τους ανθρώπους στους ανθρώπους
θα έπρεπε να επιστρέφεις από εκεί
να μπείς σε ένα ζεστό δωμάτιο,
άλλοι θα στο πούν θάλαμο,
αλλά έτσι δεν είναι,
δεν είναι κι έτσι,
να αποδυθείς τα όνειρα, τους εφιαλτεσ
με το ύφος κουρασμένου αντάρτη
ανυπόδητου
/
ω ναι επιμένω στην ξυπολησιά
με το ύφος αυτού που πετάει το όπλο του
μακριά γιατι βαρέθηκε να σκοτώνει
και βαρέθηκε και να αυτοπροστατεύεται
και θέλει μόνο να χαρεί ενα πιάτο σούπα
και ένα χέρι να διαβαίνει φιλήδονα τα μαλλιά του.

Κι είναι ελαφρύς χωρίς όνειρα
έχει πάθει κάποια φθορά συνειδήσεως
μονολογεί κοιτάζοντας τον εαυτό του
στον καθρέφτη
φοβάται να αφήσει τον εαυτό του
μόνο με τούς ανθρώπους
γυρίζει πάντα σαν άγριο ζώο στη φωλιά του
με την μυρωδιά των άλλων πάνω του,
όσων πάσχισαν να τον εξημερώσουν,
με τις σκέψεις των άλλων να αχνίζουν
στα ήδη θαμπωμένα τζάμια του
από κάθε μικρή χαραματιά του
να μπαίνουν οι ξένες λέξεις
να τού θυμίσουν
πως είναι ήδη αργά..
Μια Καληνύχτα λένε
και με ένα νεύμα τους καταργούν την αγάπη.

Η πράξη του θανάτου μοναδική
μονόπρακτη, προσωπική
αλάνθαστη
σχισμή στο βράχο
του καιρού σημάδι αμετάκλητο
ένδειξη γεναιότητας
καθώς αφήνεις το κουφάρι
κι εισέρχεσαι σ’ ολόλευκο διάδρομο
προς τα Ηλύσια Πεδία
πράξη περήφανη
ανδροπρεπής
που προκαλεί και προσκαλεί
σε συνεστίαση το Χάρο
η πιο γενναία της ζωής απόκριση
εν απουσία άλλων, μοναχική
εκδήλωση συγκίνησης
όταν κραυγάζει η ψυχή
άρατε πύλας
μ’ άκρατο ενθουσιασμό τρέχοντας
στ’ άγνωστο γνώριμο δρομάκι
που μόνο οι γενναίοι ενεργούν
κάτω απ’ τη σκέπη της αυτογνωσίας
εκεί που να γνωρίσεις μέλλεται
τον μέλλοντα συνοδοιπόρο σου
τα βήματα του ήλιου να ωροσκοπίσεις
μοναδική η πράξη του θανάτου
που μαρτυρά το θάρρος του μονογενή
η πράξη του θανάτου, αλάνθαστη
μονόπρακτη, προσωπική
μοναδική, ιδιόρρυθμη
δήλωση τελική το κέλυφος
που αφήνεις του κορμιού
και εισχωρείς στο διάφανο εαυτό σου

THE ACT OF DEATH

The act of death unique
singular
errorless, personal
schism in the rock
irreversible incision in time
underscoring valiantness
when you leave the dead flesh
and you enter the whitewashed hallway
on your way to the Elysium
proud, manly act
of courage
that dares Hades and
invites Him to dinner
valiant answer of life
when you walk away from all others
emotional apex
when the soul cries out
open the gates
and as if in delirium it runs
to the unknown yet familiar path
only the courageous follow
where it’ll meet
its constant companion
the steps of the sun to rediscover
errorless act of death
witness to the courage of the few-begotten
the act of death, unique
single-handed, errorless
idiomorphic, individual
when you leave the husk of flesh
to enter your diaphanous self

*Από τη νέα δίγλωσση συλλογή “ΚΟΚΚΙΝΟ και ΜΑΥΡΟ” που θα εκδοθεί στη Β. Αμερική την άνοιξη του 2019/ From my latest poetry book RED and BLACK that will be released spring of 2019.

(τον εφιάλτη προσγειώνοντας

χάος

να τιτιβίζει 
στ’ όνειρο 

μίας καρδιάς απούσας 

αλκοολικά 

σεντόνια καπνισμένα
πίκρα στεγνώνουνε

και ρίγος 

δύσκολο των υδάτων

στο μονοθέσιο μπαλκόνι

κατάρα επανδρώνουνε

και μαστίγωμα 
συρματοπλεγματικό

των συνόρων)

*Από τη συλλογή «Σμπαράλια – Ένα ποίημα σε 12 Ώρες & 3 Φωνές», Ευνομία, Πέμπτη Ώρα, εκδόσεις Αιγαίον / Κουκκίδα, Λευκωσία / Αθήνα, 2018, σ. 21.