Δομηνίκη Σωτηριάδη, Φύλλο πορείας

Η κόρη ισιώνει το πόδι στου χορού τα βήματα
κι ο θεός των πραγμάτων ανοίγει τα έκπληκτα μάτια
ορθώνει την παλάμη στην πλάτη της κόρης
της σφαλεί τα τσίνορα με το δέρμα του ύπνου
με τα χέρια φτερά
να σκάφτουν ανάποδα
στην αλυκή του παράλληλου κόσμου.
Η κόρη μιλά.
Στάθηκα στην ακμή του κύματος
που αργοσαλεύει στους κροτάφους.
Το δέρμα γίνηκε ατσάλι πηχτό
κολλημένο στα κόκαλα.
Δεν έχει σάρκα πια.
Μονάχα αλάτι.
Μονάχα το αίμα που σφυροκοπά μέσα απ’ το σάρκινο δέρμα.
Θεέ των πραγμάτων
εσύ που τον πόνο τους τον δώρισες στο αλάτι του ορθωμένου κύματος
κι ύστερα
απόκαμες και ξάπλωσες στην άμμο
κι άφησες την πνοή σου να σαρώσει τα σκουριασμένα σύννεφα
τη μπίλια της θλίψης
που έγειρε μετέωρη στο εκκρεμές της πέτρας
εσύ που με γύψινα χέρια αγγίζεις τη σάρκα
αυτήν τη μπίλια
που στέκει πάγος στο κύμα
πώς να τη σπάσεις;
Δε σου’ δωσε ο Θάνατος να νιώσεις
το μαύρο βουητό της σμέρνας στα χέρια σου
Σε κοιτώ
με τρεμάμενο το μάτι του ύπνου
κι ας το νιώθω
πόσο μικρός σαλεύεις
μέσα στην μπίλια του φλογάτου καρπού.

Θέλω να πω για τα δεσμά
Της ανοίξεως
Το χείμαρρο των αναιρέσεων
Τα φαντάσματα στο στόμιο του ύπνου
Εμάς στο στόμα του λύκου
Τον ποταμό των γυναικών
Τον ποταμό των γενναίων.

Τσακίζει κόκαλα η άνοιξις ετούτη
Τσακίζει
Και οδηγεί στα πρόθυρα της τρέλας
Αυτούς που αποβλέπουν
Στη θάλασσα
Σαν έννοια, σα νερό
Σα φαντασίωση και δόξα.

Θέλω να πω για τα δεσμά
Θα γίνουν πιο αισθητά
Δυσβάσταχτα θα γίνουν
Με τον ερχομό της αττικής ανοίξεως.

22 Νοεμβρίου 1971

*Από το βιβλίο «Μιλάει ο αγριόχοιρος. Ποιήματα 1952-2018».

ΦΑΓΙΟΥΜ

Κι εγώ που κουβαλώ
Αιώνες ανήμπορους
Σε κάθε πόρο ανέγγιχτο
Από τον καύσο της ανάσας σου

Που κουβαλώ τόσα ερέβη
και στάχτες άλλες τόσες
από τη λάβα σου
που Πομπηία με βάφτισε

Πώς θέλεις να ξεχάσω;
Η μνήμη σου
Το τώρα
Το ύστρερα
Το πάντα
Αναίσχυντα
Με έχει διαπομπεύσει…

Μα εγώ εκεί
Φαγιούμ σιωπηλό
Στον τοίχο της ζωής σου
Να μαρτυρώ ανελέητα
Ένα πυρίμαχο έρωτα

***

ΤΑ ΓΑΝΤΙΑ

Φώτα στους δρόμους
Οι σκιές φωνάζουν μέσα μου
Τα γάντια μου
αφημένα στην πολυθρόνα

Η αγωνία της απουσίας σου
στο δίσκο του δείπνου
άθικτη

Ο χειμώνας ζητά επιείκεια
Εγώ βολεύομαι δίπλα
στο αναμμένο τίποτα

Τι κρίμα δεν χιονίζει απόψε!

*Από τη συλλογή “Πυρ εσώτερον”, εκδ. Κύμα, 2018.

Έκανε έναν απολογισμό της ζωής του.
Στον ένα δίσκο του ζυγού,
ακούμπησε του παρελθόντος τα απτά συμβάντα.
Στον άλλο,
αφηρημένα απογεύματα
ενός αφηρημένου βίου.
Και παραδόξως,
υπήρξε εμφανής η κλίση προς αυτόν.

***

Το παρελθόν μου,
αντικατοπτρισμός.
Ίσως και να το έζησα.
Ίσως μόνο να το φαντάστηκα.
Πιθανόν να το οικειοποιήθηκα,
παρασυρμένη από τη μαγεία
ενός δεινού αφηγητή.

***

Είχε συνδέσει την ισορροπία του
με τον ανεμοδείχτη του απέναντι σπιτιού.
Μια μέρα δεν τον είδε
και ταράχτηκε.
Πώς θα προσανατολιζόταν τώρα,
δίχως να βλέπει την κατεύθυνση των ανέμων;

*Από τη συλλογή “Στου παρελθόντος την αντήχηση”, εκδ. Στοχαστής, 2018.

ΟΠΤΑΣΙΕΣ

Συγκρατώντας τα δάκρυά του
γύρισε το βλέμμα
στις πεδιάδες των ταξιδιών
που τρέχουν
πάντα αντίθετα
και χάνονται.

***

ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

Επουλώνοντας τις κρυφές μου πληγές
ταξίδεψα με ποντοπόρα πλοία
στην ακατανίκητη γεωμετρία
οριζόντων και ωκεανών.

Διέσωσα όμως
το πρόσωπο της ψυχής μου!

***

ΚΥΜΑΤΑ ΟΡΓΗΣ

Κύματα οργής
χτυπούσαν το κορμί τους,
Και πάνω σε βραχίονες
υφάλων κρατήθηκαν.

Των άλλων οι φωνές,
-οι αδύναμες φωνές-
χάνονταν στην ομίχλη,
στέλνοντας απεγνωσμένα
το τελευταίο τους μήνυμα
σ’ αυτούς που άργησαν…

Και άδοξα επιστρέφουν
στου λιμανιού τα σκοτεινά
τ’ ακίνητα νερά!

*Από τη συλλογή “Ένα ποτάμι φως”, εκδ. Στοχαστής 2018.

YUE Minjun, Execution (1995)

καθώς
εκείνος βάδιζε
ήταν ακατανόητος ο ήχος
δεν θα τονε παρομοιάσω με το άκουσμα
που αφήνουνε δυο κεραμίδια όταν χτυπιούνται
λέγανε πάντως ότι πως τα πόδια του
δεν ήτανε σαν τα δικά μας πόδια
ήτανε πήλινα ξερά
ήτανε ξένα

ύστερα πια
δεν έχει σημασία
των άστατων ποδιών το υλικό
όταν κανείς τραβάει για το απόσπασμα
αλλάζει λένε φύση γίνεται ολόκληρος νεόπλασμα
οι αδένες αγριεύουν να προλάβουν
τις κάννες τις ψυχρές αντάμα
προτού πυρώσουνε
εν ριπή το σώμα

το ίδιο αλλιώς
οι νεοπλασματικοί αυτόχειρες
νικάνε τη θρασεία επιβουλή
πηδώντας λαχταρώντας
το κενό

σε κάθε περίπτωση
η έλξη ανοίγεται γυμνή στη θέλξη
δεν λέει άλλο μονάχα τέλος ασταμάτητα
όταν σηκώνονται οι κάννες όταν ογκώνει το κενό
καίγεται το κεφάλι καίγεται το μυαλό πάει να βράσει
φέρνουνε τα φτερόλεπτα καρσί την παγωνιά
χαϊδεύουνε τα κύματα του τέλους
τον τελευτή τον κατοικούν
τον τρώνε

*Το ποίημα και η ζωγραφά της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: http://mhnymal.blogspot.com
**Πηγή της ζωγραφιάς: https://en.wikipedia.org/wiki/Execution_(painting)