Σκίρτησε η πείνα
στα στενά δρομάκια

τόσο την περίμενα!

Βρεγμένοι λύκοι ονειρεύονται
το παλιό μου κουφάρι
να πέφτει
σαν ώριμο φρούτο
από της ζωής το δέντρο

Δεν προλαβαίνω να πεθάνω!

Παραδίδοντας το κορμί
στον αναίσχυντο ήλιο
ερωτεύτηκα
νηπενθείς παρθένες
με πηχτό αίμα στις φλέβες.

Ίσως ταΐσω αυτόν τον τοίχο
με το ίδιο μου το κεφάλι.
Η έμπνευση έρχεται σαν ημικρανία
και η πραγματικότητα
μετουσιώνεται
σε εξωπυραμιδικό εφιάλτη

Αποκοιμήθηκα μεθυσμένος!

Η αλήθεια είναι ένα στρεβλό ψέμα,
ή μήπως το αντίθετο;
[Νά πως χάνει κανείς το μυαλό του.]
Η κρεβατοκάμαρά μου
μια πορσελάνινη τρύπα
όπου ξοδεύω την αιωνιότητα

Δε θα μείνει τίποτα αγάριαστο
από τη φθίση του κορμιού μου!

Τηρώ όρκους δοσμένους σε νεκρούς
μαθαίνοντας πως γητευονται τα πλήθη
από τον μαγικό αυλό της κόλασης

To spleen του νότου θα πνίξει
κάθε έκπαγλη ωραιότητα!

Σήμερα ξέρω
πώς να δοξάσω
το επονείδιστο

Ω σκοτάδι, Ω αμαρτία
επιστρέφω σ’ εσάς στεφανωμένος
μαύρα τριαντάφυλλα

*Από τη συλλογή ‘Εγχειρίδιο μικρών θανάτων”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Δεκέμβριος 2017.

Φωτογραφία: Σταύρος Μεσσήνης

είναι λίγοι
λίγοι άνθρωποι
που δεν έμαθαν ακόμα
να σηκώνουν τα βάρη που απόκτησαν μέσα στο χρόνο

οι πύργοι κρεμασμένοι ανάποδα
δείχνουν την ώρα τικ τακ τικ τακ
αριστερά δεξιά αριστερά: Αριστερά τραβάτε Αριστερά
ύστερα στριμώχνονταν ένας ένας στο αμπάρι να πάρουν τη θεία χάρη του
να σημειώσω εδώ πως ο μύστης δεν ήταν παρά ένα κουνέλι
τους ακουμπούσε μ’ ένα τεράστιο πιρούνι ανάμεσα στα μάτια
κι εκείνα αναβόσβηναν
τα κορίτσια έχωναν το άρτυμα κάτω από το φουστάνι
στο ακριβές σημείο της προσευχής
για τ’ αγόρια δεν ξέρω – τα απαγόρευαν
σφύριζα σφύριζαν – σφύριζε ο αέρας
έπαιρνε τα κλάματά μας
και τα σκορπούσε στις γειτονιές
να δούνε πίκρα αληθινή και να στεγνώσουν

ο καθένας που λες είχε δικό του κάθισμα
προσευχόμασταν να τελειώσει ανώδυνα
να μας βρει
να παλιώσει
και τίποτ’ άλλο

κάπως έτσι άλλαξε η χρονιά
το ογδόντα τέσσερα στο Βαλπαράισο
μέσα στον πάλαι ποτέ Μεγάλο Ανατολικό
που τώρα πια ονομαζόταν Αγία Νάπα
και είχε απαγορεύσει
τους μολοσσούς
το παραλήρημα
τις ζιπ-κιλότ τα κλαρίνα

μη ζήσουμε έτσι ρε φίλε

*Από τη συλλογή “μισέρημος”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, Οκτώβριος 2018.

Οι άυλες μορφές εκείνων, υφαίνουν
το δικό μου δίχτυ αιχμαλωσίας.
Πενθώ
την έκπτωση της ύλης.
Την απουσία της αφής.
Λες και αποχωρίστηκα από τη σκιά μου.
Και πλέον ζω
στη σκιά μιάς άφατης λύπης.

Μέσα στο καφενείο η νύχτα.
Έξω
ένας πλανόδιος μουσικός
συνθέτει φούγκες για νεκρούς.

***

Στρέφω το βλέμμα στο επιτοίχιο ρολόι.
Κι αίφνης διαπιστώνω
να έχει αφαιρεθεί ο λεπτοδείχτης,
να μην ηχούν τα δευτερόλεπτα…
Είμαι λοιπόν στον χώρο
ενός καθηλωμένου χρόνου;

Δεν επέστρεψα ποτέ ξανά.
Αιτία,
αυτή η λεπτομέρεια:
του λεπτοδείχτη η αφαίρεση.
Φαντάζομαι τώρα τα λεπιδόπτερα
να πάλλονται
στου έαρος τη συχνότητα.
Ελεύθερα,
υποταγμένα
στου χρόνου τη ροή.

*Από τη συλλογή “Ο τελετάρχης του εφήμερου”, Εκδόσεις Στοχαστής, Άνοιξη 2016.

Artwork: Denise Lash

Λέξεις
Λέξεις τρυπάνια στο μυαλό
Λέξεις ξυράφια στις φλέβες
Λέξεις χαλίκια στα δόντια
Λέξεις δόντια στο σβέρκο
Λέξεις βελόνες στα νύχια
Λέξεις αβγά βραστά στις μασχάλες
Λέξεις κάρβουν’ αναμμένα στις πατούσες
Λέξεις καρφιά στις παλάμες
Λέξεις αγκάθια στο μέτωπο
Λέξεις
Λέξεις έλκη στο στομάχι
Λέξεις θρόμβοι στις αρτηρίες
Λέξεις βηματοδότες στην καρδιά
Λέξεις πίσσα στα πλεμόνια
Λέξεις μικρόβια στο σάλιο
Λέξεις πέτρα στη χολή
Λέξεις αίμα στα ούρα
Λέξεις
Λέξεις ευχές
Λέξεις κατάρες
Λέξεις ξόρκια
Λέξεις
Λέξεις αλεξίλυπα
Λέξεις αλεξίπονα
Λέξεις αλεξίμορα
Λέξεις αλεξίλεξα
Λέξεις
Λέξεις έρρινες του θανάτου
Λέξεις συριστές του Σατανά
Λέξεις υγρές του έρωτα
Λέξεις
Λέξεις έγχορδες
Λέξεις κρουστές
Λέξεις πνευστές
Λέξεις χάλκινες
Λέξεις άηχες των αγγέλων
Λέξεις ανύπαρχτες του Θεού
Λέξεις
Λέξεις της αφής του φίλου
Λέξεις της αιχμής του εχθρού
Λέξεις αγκαλιά
Λέξεις αγχόνη
Λέξεις
Λέξεις μονοσύλλαβες
Λέξεις δισύλλαβες
Λέξεις τρισύλλαβες
Λέξεις πολυσύλλαβες των ανθρώπων
Λέξεις ασσύλαβες του ποιητή

*Από τη συλλογή “Λεκτικά τοπία” (1983). Περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Η φωνή της σιωπής – Ποιήματα 1966-2000”, Εκδόσεις Νεφέλη 2006.

Εύθραυστον / Fragile

Χαρτί ιλουστρασιόν
εικονογράφηση ευφάνταστη.
Πόλεις πολυθόρυβες
γλυπτά ελλείψει ψέγους.

Τις καρτ ποστάλ
απ΄ τα ταξίδια που έκανες
τις έχω κρατήσει.
Σου άρεσε να μου στέλνεις τακτικά.
Εντούτοις
δε μου πες ποτέ να ταξιδέψουμε μαζί.

***

Ψυχοπαθολογία Ι

Οι νευρώσεις που με διέπουν
μαξιλάρια πουπουλένια από σίδερο
σαμποτάρουν την προσαρμογή του αυχένα.
Οι καθηλώσεις μου κομοδίνα
με τα βαριά τους πόδια
κολλημένα στο ντεμοντέ μωσαϊκό.
Οι ψυχώσεις που με ορίζουν
στρώματα πεταμένα στο ταβάνι
καθιστούν αδύνατη
την ανάπαυση του κουρασμένου σώματός μου
είτε το υποχρεώνουν σε συντριβή.

*Από τη συλλογή “Έβδομη μεγάλη”, 2018.

ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ

να λέμε ψέματα.

Ας πούμε,
όταν είπα στον πατέρα
πως το μικρόβιο στην καρδούλα του
έφυγε, στη θέση του λουλούδι φύτρωσε,
και ρίζωσε, βαθιά στην αορτική βαλβίδα.
Το δείχνει καθαρά η τελευταία ακτίνα:
ανθός λεμονιάς.
Μοσχοβολάει ολόκληρος,
και δε χρειάζεται άφτερ σέιβ
να του βάζω, μα διασκεδάζω
με τους γιατρούς που γύρω του μαζεύονται,
τους φοιτητές που ακολουθούν
και μπερδεύονται (στα κλωνάρια των μαλλιών του).

Το καλύτερο, όμως, (ψέμα)
το κράτησα για ’μενα ‒διόλου μικρό πταίσμα:
είπα πως με πίστεψε.

*Από τη συλλογή “2017”, εκδόσεις Κύφαντα. Εμείς το πήραμε από εδώ: http://frear.gr/?p=17885&fbclid=IwAR1CBHCtJRuwhrL5HL4yMvkuAu51KpoEZOpDcxy11of8sW9BwPbeyDVhAos

Γενάρης. Οι Κυριακές θυμίζουν περιγραφές από τη Ναυτία του Σαρτρ. Τα κείμενά μου ημιτελή, σα να χρειάζονται περισσότερο θάνατο για να υπάρξουν. Όσο πονάει η ομορφιά, πονάει κι η ασχήμια. Μόνο στη φθορά υπάρχω.

Φλεβάρης. Κρατώ σημειώσεις να θυμάμαι τη γεύση ενός πρόχειρου γεύματος, την πίκρα ζεστού καφέ σε χάρτινο ποτήρι. Δεν είναι θνητότητα∙ πληρότητα θανάτου είναι. Κάποιες ηλιόλουστες ημέρες τις αισθάνομαι άδειες, καθόλου φιλόξενες.

Μάρτης. Παρομοιάζω τις μέρες με αδέσποτους σκύλους ή με άστατα καιρικά φαινόμενα. Υποφέρω κάποτε ανάμεσα σε ανθρώπους. Σῶσόν με ἐκ στόματος λέοντος καὶ ἀπὸ κεράτων μονοκερώτων τὴν ταπείνωσίν μου. Ξημέρωμα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Το πιο συχνά, λησμονούμε. Έπειτα, χανόμαστε.

Απρίλης. Μεγαλοβδόμαδα στην πατρίδα. Μία κίνηση ν’ ακινητήσω κάπως τον χρόνο. Είναι μέρες που δεν υπάρχω διόλου. Όλα συμβαίνουν εν αγνοία μας. Υποδυόμαστε μέχρις εσχάτων. Φταίει που ζήσαμε και ζούμε και αύριο πεθαίνουμε.

Μάης. Να σώσουμε τον μόνο τρόπο που μπορεί κανείς να βλέπει. Να μείνει βλέμμα χωρίς άνθρωπο. Τα μπουρδέλα της οδού Βύρωνος κλειστά. Σε κάθε πόρτα ένα ενοικιάζεται. Η παρακμή μιας χώρας φαίνεται πρωτίστως απ’ τα κλειστά της μπουρδέλα.

Ιούνης. Ολόκληρη η ύπαρξη, μια επιβεβαίωση. Οι θεωρίες δεν επαρκούν για να εξηγήσουν τη σφαγή του καιρού. Υπάρχει μια συνθήκη όπου όταν βιώνεις την ύπαρξη είσαι περισσότερο υδρόβιο φυτό παρά άνθρωπος.

Ιούλης. Δεν μιλώ γι’ ανθρώπους. Μιλώ για όραση, γεύση, ακοή. Στο βάθος τ’ Άγραφα και αδιάφορα νέφη. Τα καλοκαίρια καθορίζουν το τέλος μας. Η ποίηση του σήμερα συντηρεί μονάχα πτώματα.

Αύγουστος. Παραμονή Μεταμορφώσεως. Συνοδεύω τις λέξεις στην ύπαιθρο. Η γεωγραφία των οσμών. Ο τρόπος που κοιτώ είναι ο τρόπος να υπάρχω. Έρχεται μια στιγμή τόσο δεδομένη και ακέραιη που οι άνθρωποι τρομάζουν.

Σεπτέμβρης. Η πόλη από ψηλά, ένα τίποτα που απλώνει. Ο μέσα μου ανυπότακτος βγάζει δόντια, κλωτσά. Ο ύπνος έρχεται για να μας βασανίσει. Πώς χώρεσαν κάποτε μέσα μας τόσοι άνθρωποι;

Οκτώβρης. Όλα έχουν διαπραχθεί. Περισσότερο προσπαθώ να περιγράψω, παρά να ερμηνεύσω τον κόσμο. Καταγγέλλω το ανηδονικό του βίου. Ο θεός να μας φυλάει απ’ την ανοησία της ύπαρξης. Ποίηση θα πει να πεθαίνεις και να πεθαίνουν όλοι.

Νοέμβρης. Ο Βαρδάρης δεν είναι άνεμος. Είναι απάντηση. Ο τόπος υποβάλλει τρόπο. Από μια ανοιχτή στο στήθος πληγή μπαινοβγαίνει το μέλλον μου. Όσο αδιαφορείς για τη ζωή, τόσο εκείνη χαρίζεται απλόχερα.

Δεκέμβρης. Βρέχει σαν να μην υπάρχει αύριο. Κάποτε ο πρωτογονισμός θα ταυτιστεί με την καλλιέργεια. Όσα συμβαίνουν αποσκοπούν στη βύθιση. Ποτέ δεν αστόχησα τόσο όσο ένα πρωινό του Δεκέμβρη με υγρασία και ήλιο λιποβαρή.

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://apotypoma.blogspot.com/2019/12/blog-post_29.html

Όταν η άφιξη μιας εποχής αναγγέλλεται
με κρίνων σάλπισμα
το γνωρίζεις πρώτα απ΄τα πουλιά
το αλάθητο της φύσης φτερούγισμα
της αλλαγής

κι όταν οι ρόζοι στο τρυφερό το δάκτυλο
αντέχουν το γκριζωπό μολύβι
το ξέρεις πως γίνεσαι μηχανότρατα
στη θάλασσα των λέξεων…
…ύπτια να κοιμηθείς νωρίς
με τα πουλιά
που λαχταρούνε μέρες τώρα
άνοιξη να γυρίσεις

…με τα όργανα που παίζουνε τα έντομα
η μυρωδιά της χρυσοφόρου γύρης
σε μεταφέρει κείθε, πιο πέρα
απ’ τη φωνή…
στη δροσερή φωτιά της γέννησης της φύσης
είσαι κι εσύ φωνή που θε ν’ ακούσεις…
και σαν η άνοιξη σε κάνει εργόχειρο
του αγέρα, σε πλημμυρίζει μυστικά της γης,
πιστή μαθήτρια του κύκλου της σελήνης

κι η απόσταση των εποχών,
όσο στο καλεντάρι σου κι αν φαίνεται ίδια
καμία δεν είναι απόιδια με την άλλη

Εδώ στους αντίποδες έμεινες να μετράς αντίθετα τους μήνες
μα να το ξέρεις πως πάντα η χελιδόνα
θα πετά με στόμα ολόγιομο
στα μικρά της…
κι όταν τα στήθη σου γεμίσουν μύρα του αιθέρα
ανακαλείς το ψέμα πως όλα επαναλαμβάνονται
κι η φαντασία γι’ αυτό ζει, η ανεμοδούρα,
σαν άνοιξη
που της προσπέφτουν όλα,
σαν βασίλισσα,

…κι αν τύχει και να δεις τη θάλασσα να βγαίνει στο περπάτημα
και φόρεσε νωρίς
τους γιορτινούς ιμάντες
χωρίς πολλά καμώματα,
είναι σοφό να το θωρείς με μάτια αλκυόνας
το αγνάντι σου!
Κι αν τύχει κι έγινες εγκουσάτος
με ελληνικά προνόμια, όνομα, επώνυμο, ιστορία,
-κι έχεις φωνή να πεις και λόγια ποίησης να γεννήσεις
καμώματα που φέρνεις από πέρα
όπου των πελαργών φωνές σ’ αγέρα τις σκορπίσαν
και φέραν τη Μεσόγειο στο διάβα σου-
πες πως σε μάγεψαν οι εποχές και σου έδωσαν
μιαν εποχή που αγγέλλεται
από σένα
σ’ όποια μέρα του χρόνου
κι αν γυρίσεις…

31/12/2019

Ας φτιάξουμε γέφυρες, είπε εκείνος,
με σίδερο και πέτρα
άφθαρτες κι αιώνιες
μες στην αρματωσιά τους και στο βάρος τους
που θα μας σώσει.

Ας πλέξουμε ευλύγιστα πράγματα,
είπε εκείνη,
από κισσό και πράσινα κλαδάκια
μονοπάτια σταθερά από ακτή σ’ ακτή
για τα γρήγορα βήματα αυτών
που τρέχουν να ξεφύγουν
απ’ την αρματωσιά

Φτιάχνω με υλικά που έχω
κι αντέχει στο πέρασμα του χρόνου.

***

Bridges

Let us build bridges,
he says,
of stone and steel
indestructible by the weight
of the armored that will save us.

Let’s braid flexible things,
she says,
lianas and green twigs
solid footbridges from shore-to-shore
for the hasty steps
of those who flee from the armored.

I build with what I have,
but it holds.

*Αγγλική μετάφραση: Germain Droogenbroodt – Stanley Barkan. Ελληνική μετάφραση: Μανώλης Αλυγιζάκης.

**Αναδημοσίευση από εδώ: https://authormanolis.wordpress.com/2019/12/30/poem-of-the-week/