Είμαι κι εγώ

μια πέτρα μοναχή,

μικρή στο σώμα σου

παρανυχίδα,

ένα φεγγάρι αφορισμένο,

ένα σύννεφο

που ψάχνει τη βροχή του,

Τα αισθήματά σου

αδέσποτα σκυλιά,

δαγκώνουν τη σάρκα

της αγάπης μου,

μονάχη μου,

μια ρόγα μασημένη,

σκέτη θλίψη,

σκέτο κλάμα,

στις ράγες

ενός απόμερου

σταθμού,

ενός τραίνου

που δεν λέει

να φύγει

Είναι εποχή πολέμου,

οι αιώνες κι οι άνθρωποι

συγκρούονται

κι εγώ αιχμάλωτη

φυλακισμένη,

στο στρατόπεδο ενός πόθου

προδομένου

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2020/12/17/λαϊκό-ηλίας-κουρκούτας/

Ο Ήφαιστος γέλασε που του ζήτησα

καινούργια πανοπλία

και επανείλθα στην κληρονομιά μου

        μιας άλλης εποχής

        υποκείμενος απόηχος

εγώ ο αναμφισβήτητος κάτοχος

του Αιγαίου Πελάγους

αλήθεια τίποτα δεν ήταν

                          πιο αφηρημένο

                          παρά τα χείλη της παρθένας

       που φίλησα με του ήλιου μου τις οδηγίες

       όταν και χωρίς προειδοποίηση

       ήρθε η άνοιξη όσο αγνή

όσο κι η αδιάκριτη ανακοίνωση

για κατορθώματα που

                           μου μέλλονταν να κάνω

                           σταυρός που μου μέλλονταν

                           να κρεμάσω στο λαιμό

μοναχική ανεμώνη έγυρε

στο πλάι σαν να `θελε να νιώσει

την έννοια του καθήκοντος

        που έπρεπε άξιος ν’ αποδειχτώ

        αχινιοί

        μ’ αγκάθια

        τριανταφυλλιές

στην είσοδο του σπιτιού μου

αγαπημένες λέξεις που ειπώθηκαν

από χείλη ξερά και γηρασμένα

                          λεμονιά που ποτέ δεν πότισα

                          δάκρυα στο μαξιλάρι μου

                          που αγκάλιασα σφιχτά

κι ήλπισα να ξυπνήσω

σαν ξεμέθυστο λιακάδας νάζι

βουτηγμένο στην ποτίστρα των βοδιών                    

HEPHESTOS

Hephestos laughed at my request

for a new armour and

I reverted into my inheritance

          subject of a former sound

          another era’s reward

I the indisputable heir

of the Aegean Sea

truly nothing else

                              was as abstract

                              as the lips of the virgin

          I kissed under the guidance of my sun

          when without warning

          spring arrived as pure as

the indiscreet announcement

of deeds I was destined

                               to accomplish

                               a cross I was to hang

                               on my neck

the lone sea anemone leaned on

the side as if catching

the meaning of duty

         of which I had to be worthy

         sea urchins

         with spikes

         rose bushes

by the main entrance of my dwelling

beloved words spoken

by lips cracked and aged like

                                 the lemon tree I never watered

                                 tears on the pillow

                                 I held tightly

in my arms hoping

to wake up like a laughter of sunshine

in the cows’ watering trough

*Από τη συλλογή “Second Advent of Zeus”, Ekstasis Editions, 2016.

**Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://authormanolis.wordpress.com/2020/12/19/second-advent-of-zeus-poetry-by-manolis-aligizakis-2/

Από τη Γέννηση

την οποία ήδη έχω γιορτάσει

το Μωρό στα χέρια της Μητέρας του

Οι Σοφοί στην κλεμμένη τους 

δόξα

και ο Ιωσήφ και οι στρατιώτες 

παραστάτες

Με τα ανυπόμονα πρόσωπά τους 

κάνουμε μια αντιγραφή σκηνής λέγοντας

από τους Ιταλούς πλοιάρχους 

αλλά με μια διαφορά 

την κυριότητα

της ζωγραφικής

και το μυαλό το επινοητικό μυαλό 

που κυβερνούσε τό σύνολο

το μυαλό συναγερμού με δυσαρεστημένους

τί του ζητείται

και δεν μπορεί να κάνει

δέχτηκε την ιστορία και την ζωγράφισε

τόσο λαμπρά 

Χρώματα του χρονικού

τα κατεστραμμένα μάτια της Παναγίας 

ως έργο τέχνης 

για βαθιά λατρεία

*Απόδοση: Μαρίκα Συμεωνίδου.

**Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Όροπέδιο”, τεύχος 19, Χειμώνας 2017.

Σ’ έχω κρυμμένο

στο όνειρο

που βλέπω κάθε βράδυ

ότι είμαι 

μια Ελάιζα Ντούλιτλ του λιμανιού

κι αδύναμη στις ρίμες

μια πεπρωμένη υπομονή

που στα χέρια σου απάνω 

μαθαίνω τι είναι

τα φεγγάρια για τον Κρόνο

τι η απειρότητα 

στου ανθρώπου τη θάλασσα

τι είναι τα ποιήματα

που σου βαραίνουν τον θώρακα

όταν τα λες 

απ’ έξω φωναχτά

και με πεθαίνεις 

από ανάπαιστο έρωτα

κι έτερο χρόνο

Το στήθος σου

το σχεδόν αγορίστικο στήθος σου

το λευκό σαν τοπίο χιονισμένο στήθος σου

έτσι προβάλλει καθώς ξεκουμπώνεσαι

σα δρόμος της Μόσχας

που 

κουρελής

και στρεκλώντας

μεθυσμένος παλιάτσος

ο Καραντάς

στο ΄να χέρι το στραπατσαρισμένο καπέλο του

στ’ άλλο ένα τριαντάφυλλο

κόκκινο

τριαντάφυλλο της φωτιάς

τριαντάφυλλο του αίματος

τριαντάφυλλο του έρωτα

τριαντάφυλλο της επανάστασης

το

εναποθέτει στο ντεκολτέ σου.

*Από τη συλλογή “Μαύρα μάτια”, Πλανόδιον 2006.

Narcissus 1934

Now when hope is directed towards the past

when the hour of decisions no longer shall return

the sea-ways the timbered roadways are setting on other horizons

it is to his own body that he returns

on the expanse of stagnant waters he keeps watch for

the image of a wrinkled shrivelled up and repulsive narcissus

the image that narcissus did not wish to give him

*Notebooks (1933-1936)

***

The Ruins of a City

Let us make down the subject of a crime

At noon let us invent stars on the horizon of a journey

Stars and a new ornament for hours with no tomorrow

Disembowelled ships raise anchor

Their blood is heavy with rust

Everything swims in vermin

A cat that can no longer cry eats them

From the top of the Tower of the Winds flames rise up

And down the light

The tower is tall ablaze and has broken loose from Earth

The Earth!

Who condemned it to live like a peeled orange

Or a blue grain of sand

Subject to the perpetual yoke of two equinoxes?

The insistent rhythm

The hideous expectation of eclipses is there

Wherever we go

Athens 1937-Marrakesh 1939.

*The French Poems (1937-1940)

**From the book “Oedipus is Innocent” – Selected poems by Nicolas Calas. Edited and translated by Lena Hoff. Smokestack Books, 2020.

Καρυάτιδες (1)

Τι στήριζαν αυτές οι Καρυάτιδες;

Ήταν το πρώτο σου ποίημα που είχα δει.

 Ήταν το μοναδικό ποίημα που έγραψες ποτέ 

και το αποδοκίμασα μέσ’ απ’ το βλέμμα ενός ξένου.

Αδύναμο έμοιαζε και ασταθές, στίχοι αδιάφοροι.

Σαν το θεώρημα μιας παγίδας, ενός σκεπασμένου λάκκου.

Το διέκρινα αυτό. Κι η παγίδα άθικτη, άδεια.

Κανένα ενδιαφέρον για μένα. Κανένα προμήνυμα 

έμπνευσης. Εκείνες τις μέρες εξεβίαζα 

μια επιβεβαίωση υπέρ εμού 

από κάθε οιωνό.

Έτσι παρέβλεψα τα πάντα

στα λευκά, καλυμμένα, αυστηρά πρόσωπα

αυτών των γυναικών. Ένιωσα την αδυναμία τους, ναι;

Εύθρυπτο, αλουμίνιο καμένο.

Εύθραυστο, σαν το γυαλί μιας λάμπας πετρελαίου.

Αλλά τίποτα δεν κατάλαβα

απ αυτόν το συμπαγή, άναστρο, μεσοφθινοπωρινό, κατακρημνισμένο 

γρανιτένιο παράδεισο

τον παγωμένο, σαν φωτογραφικό στιγμιότυπο στα μαλλιά τους.

***

Η μηχανή

Το μαύρο σκοτάδι σ’ έτρωγε. Κι ο φόβος

ότι θα συνθλίβεις. «Μια θεόρατη σκοτεινή μηχανή»,

«η αδιάφορη αλεστική 

μυλόπετρα των περιστάσεων». Αφού

παρακολούθησες το πορτοκαλί ηλιοβασίλεμα, αυτές ήταν οι λέξεις

που απόθεσες σε μια σελίδα. Σου είχαν έρθει

όταν απούσιαζα. Όταν προσπάθησες

να με κάνεις ν’ ανέβω τις σκάλες, αυτός ο τρόμος

ανέβηκε αντί για μένα. Ενώ

πιθανότατα απλώς καθόμουν,

ίσως με τον Λούκας, δίχως να ’χω περισσότερους στόχους 

απ’ ό,τι ο σκύλος

που δεν είχα. ‘Ενας αληθινός σκύλος 

ίσως να κοίταζε το κενό 

με τις τρίχες ανασηκωμένες

ενώ το αλλόκοτο προσωπείο της Μούμιας-Πατερούλη σου

μισοξεθαμμένο, μισοάρρωστο, καθ’ ολοκληρίαν

κατεστραμμένο, παραγεμισμένο με τ’ άγραφα ποιήματά σου,

έσκαψε αόρατα προς το μέρος μου μέσα από τις ασάλευτες ιτιές,

μέσα από τον τοίχο του Άνκορ,

στράγγιζε τη μαύρη μου μπίρα με μια γουλιά,

σκοτεινιασμένο με κατάπιε

στην ενδοχώρα του άλλου κόσμου του

όπου θα έβρισκα το σπίτι μου. Τα παιδιά μου. Και τη ζωή μου

πάντα να προσπαθεί να ανέβει τα σκαλιά, τώρα πέτρινα,

προς την πόρτα, τώρα κόκκινη,

που εσύ, διατηρώντας τη δική σου όψη, θα άνοιγες,

έχοντας ακόμα χρόνο για να μιλήσεις.

*Από τη συλλογή “Γράμματα γενεθλίων”. Εκδόσεις Μελάνι, 2005. Μετάφραση: Γιάννης Αντιόχου.

Το επόμενο βήμα

Το επόμενο βήμα,

μετέωρο ή όχι, φυλακίζεται πρώιμα

Δεν ξέρω αν υπάρχει ζωή εδώ

ή αν πρόκειται για ξύπνημα εκτός εποχής

μα τα τραγούδια σκορπάνε φορμόλη

και μυρουδιά από κάρβουνο

Νοιώθω τον χειμώνα στα χείλη μου

και στα κατεβασμένα στόρια

Στο ντιμάρισμα της λάμπας

και στην ανάσα, μπουχτισμένη από νωρίς

με αλκοόλ

Η πραμάτεια του περίπτερά απλωμένη 

πλασάρει θάνατο με κέρδος θάνατο 

Επιστρέφω στον άνεμο και ορκίζομαι στα φύλλα · 

πριν πέσουν

να αποστάξω τις πίκρες μου, 

να θυμάμαι να ζω

***

Συνήθεια

Συνήθεια

τα μάτια που βούλιαξαν σε πύρινη άσφαλτο. 

Κι ο υπέροχος κόσμος του Armstrong 

μια ειρωνεία.

Μορφές στη στιγμή 

μπαινοβγαίνουν αδέξια.

Λυγίζουν τα όρια.

Πληρωμές εφάπαξ, 

προκαταβολές, 

δυο τεκίλες κίτρινες, 

τα όχι σου

και το κοίλο τ’ ουρανού 

(να μας κρατά ζωντανούς).

***

Καθρέφτης

Κοιτάζω τους ανθρώπους 

Στο βλέμμα 

Στα δάχτυλα 

Στα νύχια 

Στα μαλλιά

Στα δόντια κάποτε τους κοιτούσα 

Κοιτάζω καμιά φορά από μακριά, 

αυτούς που επιστρέφουν 

με το υπόλοιπο της μέρας τους πακέτο 

Και ποια ζωή να ζηλέψεις τελικά;

Κι αυτό που λιγάκι φοβάμαι,

πως θα μου μείνει να κοιτάζω ο δρόμος ·

που τόσο με λάτρεψε

*Από τη συλλογή “Αφανίζοντας ύπουλα τη νύχτα”, Εκδόσεις “Αγαύη”, Αγρίνιο 2020.

ΘΕΜΑΤΑ

Miyó Vestrini: Χειροβομβίδα στο στόμα

Σε έναν κόσμο γεμάτο «εφιαλτικές καταιγίδες και σκοτεινές πεδιάδες», η ποιήτρια από τη Βενεζουέλα μιλά –με κυνικότητα, σκωπτικότητα και αυτοσαρκασμό– για τη γυναικεία εμπειρία και τη μνήμη, για την πολιτική ήττα της γενιάς της και τον θάνατο που μπορεί να είναι απλός «σαν κούπα ζεστό γλυκάνισο» ή να «απαιτεί χρόνο κι υπομονή», για το «μυστήριο των ακαθόριστων ωρών» και τον «εξολοθρευτή άγγελο που χορεύει στο ταβάνι». 

Κείμενo: Kyoko Kishida, Μετάφραση: Kyoko Kishida, Πούθλε

*

Ριγιάντ Αλ Σαλέχ Αλ Χουσεΐν: Σαν κόκαλο ανάμεσα στα δόντια σκύλου

Ένας από τους πιο καινοτόμους ποιητές της γενιάς του, ο Αλ Χουσεΐν επηρέασε όσο λίγοι τη σύγχρονη συριακή ποίηση, παρά τον σύντομο βίο του. Τα ποιήματά του είναι βαθιά υπαρξιακά και συμβολικά, «απλά σαν νερό, καθάρια σαν σφαίρα», χαρακτηρίζονται από ιμπρεσιονιστικές εικόνες, σπαράγματα ενός παράλογου και βίαιου κόσμου στην «εποχή του νετρονίου/ την εποχή των βιαστικών φιλιών στη μέση του δρόμου/ την εποχή που περπατάμε στους δρόμους ισοπεδωμένοι». 

Κείμενο-Μετάφραση: Jazra Khaleed

*

Zaina Alsous: Η άνοιξη δεν λησμονιέται

Ορμώμενη από μια υλιστική αντίληψη της ιστορίας και με ελλειπτική γραφή που αντλεί στοιχεία από τον δοκιμιακό λόγο και την πολιτική οικονομία, η Αμερικανο-παλαιστίνια ποιήτρια μάς καλεί να θυμηθούμε, και να ονοματίσουμε, όσα χάθηκαν στις στάχτες που άφησε πίσω της η αποικιοκρατία, να μην αφήσουμε τη μνήμη «υπό κρατική επιτήρηση». Μας παροτρύνει να αφουγκραστούμε τη γλώσσα των δέντρων και των πουλιών, να επινοήσουμε «μια θεωρία αέναων ξεκινημάτων», μη λησμονώντας ότι η άνοιξη πάντα «έρχεται διασχίζοντας τη χώρα». 

Κείμενο-Μετάφραση: Jazra Khaleed

*

Maud Vanhauwaert: Μια πόλη, πολλές γλώσσες 

«Κατοικούμε σε μια πόλη αλλά ακόμα πιο πολύ/ κατοικούμε σε πολλές γλώσσες που μεταξύ τους/ μπλέκονται συγκρούονται και συνομιλούν/ με παράξενες διαλέκτους», γράφει η Μοντ Φανχάουαρτ. Η Βελγίδα ποιήτρια συνδιαλέγεται με τις πολλαπλές ταυτότητες των ανθρώπων της πόλης αλλά και με τις ρευστές έμφυλες ταυτότητες που την κατοικούν, εστιάζει στο πώς οι ανθρώπινες σχέσεις ανατρέπουν τα στερεότυπα της αστικής αποξένωσης, σε μια πόλη όπου «κάτι ήσυχο κι απροσδιόριστο κρατά κοντά μας την απόσταση». 

Κείμενο-Μετάφραση: Νάντια Πούλου

*

Nathalie Quintane: Έξω απ’ τη φωλίτσα

Ένα προβοκατόρικο κείμενο για τον κοινωνικό ρόλο των ποιητών, μια κουβεντούλα περί τέχνης και κοινωνικής ευαισθητοποίησης, το πολιτικά προβληματικό άρθρο ενός αριστερού διανοούμενου που χρήζει απάντησης, ένα μέιλ με μια φαιδρή πρόταση παρασημοφόρησης: η ποιητική εργασία της Ναταλί Κιεντάν συνίσταται στην ανα-πλαισίωση, την καταγραφή και το κειμενικό μοντάζ εκείνου που έρχεται από Έξω, από τις ανυπολόγιστες εκτάσεις της ετερότητας. Η πολιτική στράτευσή της ξεκινά μέσα στην ίδια τη γλώσσα και τη δυναμιτίζει, θυμίζοντάς μας ότι «ποίηση σημαίνει εναντίωση». 

Κείμενo: Γιάννης Χονδρός, Μετάφραση: Ελένη Γιώτη, Γιάννης Χονδρός

*

Ποιήματα: Κατερίνα Αγυιώτη, Ελένη Αθανασίου, Αντώνης Αντωνάκος, Όλγα Βερελή, Helen Dimos, L’Étranger, Ράνια Καραχάλιου, Αφροδίτη Κατσαδούρη, Άγγελος κυρίου, Βίκυ Λιούκα, Λυδία Μηλίγκου, Λουκία Μπατσή, Λοΐζος Μπιτσικώκος, Βασιλική Παππά, Πούθλε, Πρόκνη, Τζένιφερ Ντέρλεθ, Τάσος [ΜήνυμαL] Σταυρουλάκης, Αντιγόνη Τσαγκαροπούλου, Τυφοειδής

Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: Saynt Molly

Σελιδοποίηση: Morgan S. Bailey

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ:

Bibliotheque, πλατεία Εξαρχείων 

Βιβλιοπωλείο Αλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22

Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28 

Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Καλλιδρομίου 30 

Βιβλιοπωλείο Μετεωρίτης, Φωκίωνος Νέγρη 68

Βιβλιοπωλείο Αμόνι, Πλατεία Μερκούρη

Βιβλιοκαφέ Red n’ Noir, Δροσοπούλου 52 

Futura, Χαριλάου Τρικούπη 72 

Σε όλα τα σημεία διανομής υπάρχουν κουτιά οικονομικής ενίσχυσης. 

*Περισσότερα σημεία διανομής θα ανακοινωθούν σύντομα.

Στον χρόνο των ασφοδέλων (που γνωρίζουν

Ότι σκοπός της ύπαρξης είναι το να μεγαλώνουμε)

Ξεχνώντας το γιατί, ενθυμούμενοι το πώς

Στον χρόνο των πασχαλιών που κηρύττουν

Ότι ο σκοπός του να ξυπνάς το πρωί είναι για να ονειρεύεσαι,

Ενθυμούμενες κι αυτές (κι ας μοιάζουν να ξεχνάνε)

Στον χρόνο των τριαντάφυλλων (που σαγηνεύουν

Το εδώ και τώρα με παράδεισο)

αν, η λήθη, ναι, η μνήμη

Στον χρόνο πέρα από όλα τα όμορφα πράγματα

Σε οτιδήποτε ο νους μπορεί να αντιληφθεί,

Θυμήσου ό,τι πρέπει να ψάχνεις (και ξέχασε ό,τι πρέπει να βρεις)

Και στο μυστήριο της ύπαρξης

(όταν ο χρόνος μας απελευθερώσει από τον χρόνο)

Ξεχνώντας με, θα με θυμηθεί

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://poiimata.com/2020/12/14/ston-chrono-ton-asfodelon-e-e-kamingks/