ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ

Οι γείτονές μου, αχ
οι γείτονές μου
τις Κυριακές τρώνε κεράσια
οι γείτονες τρώνε
τις Κυριακές τρώνε και
πηγαίνουν στην εκκλησία
πηγαίνουν και τρώνε
και κρατούν πέτρες
τρώνε και κρατούν
και τι ωραία τρώνε
τις πέτρες
κρατούν
κεράσια τρώνε
αχ, οι γείτονές μου
με ις πέτρες τις Κυριακές
μοιάζουν Κυριακές μοιάζουν
Άνθρωπποι
τις Κυριακές
κρατούν πέτρες
Αλήθεια, γιατί δεν τις ρίχνετε;
Φοβάστε μήπως με πετύχουν
στο σαπισμένο δόντι
και βγουν από κει μέσα
άνθρωποι;
Άνθρωποι δικοί σας;

***

Ο ΣΚΥΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΒΛΟΦ

κύριε Παβλόφ σήμερα
σκότωσα τον σκύλο σας
γιατί δεν έκανε αυτά
που είπατε ότι θα κάνει
κάνατε λάθος κύριε Παβλόφ
να βάλετε σκύλους στο πείραμά σας
ανθρώπους έπρεπε να βάλετε
τα καταφέρνουν καλύτερα στην ταπείνωση

*Από τη συλλογή “το δόντι που δακρύζει”, εκδόσεις Ενύπνιο, 2019.

ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ

Νωρίς δύει η σελήνη
και μέσα στη γαλήνη
γαυγίζουν τα σκυλιά.

Αυτή η νέα σελήνη
τίποτε δεν αφήνει
μονάχα τα φιλιά.

Κάτω απ’ το γαλαξία
δεν έχει πια αξία
ό,τι είχε παλιά.

Το μόνο που έχει μείνει
από κάθε νέα σελήνη
είναι εκείνα τα φιλιά.

Κι εκείνα όλα τα λόγια
όταν χωρίς ρολόγια
ξυπνούσαμε αγκαλιά.

***

ΜΥΘΟΣ

Σαν τον αμφίχειρα που έχασε τα δυό του χέρια,
Σα βασιλόπουλο που πέθανε σ’ ένα κελλί,
σαν τον τραγουδιστή που έχασε τη φωνή του,
σαν το στρατιώτη που το φίλο του εκτελεί,
φτωχό τον άφησαν τα καλοκαίρια
Που με γιαλί, μαλλί και γκόμενα τρελλή
έφερνε εμπόρευμα απ’ την ανατολή.
Σαν καταφύγιο που έπεσε η σκεπή του,
Σαν το ποτάμι που του στέρεψε η πηγή,
Σα στρατηγός που έγινε προδότης,
Σα ναυτικός που σε πισίνα έχει πνιγεί,
μόνος του τώρα για εχθρούς ψάχνει στους δρόμους
ποτέ δε δίνει τόπο στην οργή
κι άλογο σιδερένιο δίχως κράνος οδηγεί,
Τα βράδια που γυρνάει στα μπαρ μιλούν οι πότες
γι’ αυτόν, όπως παιδιά έφτιαχναν παραμύθια με ιππότες.
Και τα όνειρα που έγιναν η καταστροφή του
γίνονται οι άναμνήσεις που είναι τώρα μύθος και τροφή του.

*Από τη συλλογή “Η ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΛΗΝΩΣ”, Kastellakia Records, Μύκονος.

ΔΙΔΥΜΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Γεννήθηκα χωρὶς ἥλιο
Μὲ δέρμα ἀπὸ ὀνείρων ἐξοχὴ
Ἦταν νὰ διαμελιστῶ μέσα σὲ ἐξόριστες λέξεις
Μιὰ νύχτα μὲ δίδυμο φεγγάρι
Σὲ ἕνα δωμάτιο πληγωμένο ἀπὸ ἕνα εἴδωλο
καθρέπτη
Νὰ περάσω σὲ φόβους χρωμάτων
Δίχως τὸ οὐδέτερο ἴχνος τῆς ἀκρογιαλιᾶς
Ἀπ’ τὴν κοιλιά μου τὸ ἔμβρυο
Νὰ διαλέξει μόνο του τὸν πόνο τοῦ σχήματος
Μὲ ἀπούσα τὴ φωνὴ τοῦ χώματος
Στὴ φωνή μου ἡ ὑπομονὴ τῆς πέτρας
Νὰ μὴ χρειάζεται τὸ παζάρι τῶν αἰσθημάτων
Μόνο ὁ ἐραστής μου νὰ διακρίνει
τὴν αὐταπάτη τῆς φωτογραφίας
Γιὰ νὰ μπορέσει μεθυσμένος νὰ νηστέψει
τὸν ἔρωτα ὄχι τὴν ἀγάπη

ΒΡΟΧΙΝΟ

βρόχινο νερὸ σὲ μεταλλικὸ κῆπο

σάρκες πουλιῶν δίχως φτερὰ

τρέχουν νὰ κρυφτοῦν οἱ ταξιδιῶτες

ποὺ δὲν πρόλαβαν τὸν καρδιογράφο τῆς ἄνοιξης
ἡ μνήμη ἡ ὄμβρια ἔπαψε νὰ γελᾶ
τὸ γαλάζιο σὲ ἀπομόνωση γίνεται μάρτυρας
κοινόχρηστοι οἱ πόθοι ψάχνουν γιὰ δελφίνια
ἡ ἁπλότητα χάρτινη μούσκεψε τὸ ποίημα

οἱ φλέβες της ἔδωσαν στὶς λέξεις ζωή

ΑΚΡΟΓΙΑΛΙ

σὲ παιδικὰ μάτια
χρωματισμοὶ ποὺ γελοῦν
στοῦ θέρους τὴ ρημαγμένη γῆ

τὰ πουλιὰ τοῦ πόνου
σὲ ὡραίους μαστοὺς τσιμπολογοῦν

τὸ ἀκρογιάλι τεράστιο

τῶν ἱερῶν ὁ βυθὸς τροπικὸς
παρηγορεῖ τοὺς ἐραστὲς
πρὶν χαθοῦν στοῦ ἔρωτα τὴ λήθη

οἱ ψίθυροι τῶν αἰώνων
σὲ ὧρες κρυφὲς ἐξομολογοῦνται

ἔτσι σιωπηλὰ ὅλα προσεύχονται

*Από τη συλλογή “έαρ ραμφίζει”, Εκδόσεις Κουκκίδα, 2020.

Φώτο: Gourgouris

(στον πιο αγαπημένο ποιητή)

έρχεται το τέλος
στο ανήσυχο πνεύμα μου
σαν κόκκινος ποταμός της Βίβλου
και κυλάει
ανάμεσα στα στήθη της άλλοτε αγλαόκαρπης Δήμητρας

κι όμως
απ’ όλους
ο πιο σπουδαίος ποιητής
ανοίγει το στόμα του
να πιει το γάλα των πτωματοφάγων

αιώνια καταραμένος
δε διαβάζει πια τίποτε
παρά γράφει διαρκώς
ένα προφητικό αλμανάκ ματαιότητας
που μόνο εγώ κρέμασα στον τοίχο μου
να θυμάμαι
πως έζησα κάποτε τις μέρες μου
στίχο στίχο
περιμένοντας το θάνατο

Σε χοντρά βιβλία
σε μυθιστορήματα
έψαξα να βρω
την αγάπη
μα βρήκα τα ομοιώματα της
ιδεατές κατασκευές
όσο ωραίες κι αν ήταν
φτιαγμένες
δεν με άγγιξαν
δεν με ζέσταναν
η αγάπη υπάρχει σήμερα
μέσα στις καρδιές
των ζωντανών ανθρώπων
όταν την αφήσουν
να εισέλθει μέσα τους
το χθες έπαψε
να υπάρχει
και το αύριο είναι άγνωστο
σήμερα μπορείς
ν΄αγαπήσεις
ν΄αγαπηθείς
να νιώσεις το μεγαλείο
της προσφοράς
που είναι η αγάπη.

Φώτο: Ben Goossens

Των ημερών μου

Το μεγάλο μανουάλι
σε μια αίθουσα ανοικτή στον καθένα
Μετρά τα μικρά κεριά των άστρων
Και τα σβήνει για να μην ξενυχτίσουν
Οι έμποροι άνοιξαν από το χάραμα τα μαγαζιά…
Στα πέτα των ανθρώπων έχεις περάσει σημειώσεις
Σε άγραφα χαρτιά
Από τα φύκια που συνωμοτούν να σ’ αποκτήσουν
Παντοτινά μια περιπέτεια σε κυνηγάει να σ’ εύρει
Στα έγκατα μιας ευτυχίας λησμονημένης
Ξεχνάς πως για να θυμηθείς
Θα πρέπει να βάλεις όλα τα μέλη σου και πάλι σ’ ένα
Όπως ήσουν πριν γεννηθείς
Κάθισε κτύπα δυο πετρίτσες στο γιαλό
Και φώναξε να εισακουστεί η χαρά σου
Και πες στο αλφάβητο να ησυχάσει μέσα σου
Δεν είσαι μόνο νους και γνώση
Στα πόδια ενός Χριστού πελώρια η λιτανεία της ζωής
Και δες πόσο οι μαύρες πλάκες ηφαιστείων έμειναν χωρίς το άσπρο του αφρού
Και δες πως τα μολύβια έπαψαν να βγάζουν τον κατρά της αγανάκτησης
Και καθώς όλος σαν γεννήθηκες να δώσεις
Στο μανιασμένο χώρο των ανέμων
Τη γη επαγγελίας των μνημονίων
Πως είσαι για να ζήσεις στον αφρό…
Ω, χαρά
Σαν Αφροδίτη να ντυθείς με πέταλα
Των πιο κλειστών που ανοίγουν τώρα ημερών σου

*Από τη συλλογή “Το Αρχιπέλαγος”, 2016.

Κομμένο δάκτυλο
 
Η αγάπη είναι σαν τη θάλασσα
που θα θελήσει να την πάρεις όλη
πάνω σου, να την αγαπήσεις
γιατί κι αυτή να ξεκουράζεται στον ήλιο
θέλει, μια μάνα
να την κρατήσει όλη πάνω της
μ’ ένα δάκτυλο
κι αυτό να ‘ναι κομμένο
από τ’ άλλα
μια μάνα που ο ήλιος θέλει
κι αυτός ακόμα να έχει

και έτσι μόνο η ποίηση στο είχε ζητήσει κάποτε
καθισμένη σε καρέκλα
μουδιασμένη ενός Ζηλωτή
κι εκείνη μ’ ένα δάκτυλο, ένα πόδι
κι αυτά κομμένα
λες κι ο ήλιος και η ποίηση μαζί με τη θάλασσα
για να κάνω τη σύγκριση -για ποιον;-
θα μου ζητήσουν αποδείξεις για την αγάπη
από ερευνητικά σημειωματάρια
που δεν φύλαξα
κι ακόμα…δεν μίλησα για την αγάπη.
μόνο συμβολικά,
γιατί  η αγάπη είναι το σαντάλι του ήλιου
που έμεινε να τον αποζητάμε
και ο ήλιος σαν την ποίηση είναι και τη θάλασσα
και θα είναι πια αδύνατο να το δεχτούν αυτό όλοι
χωρίς απόδειξη, χωρίς το κομμένο μας δάκτυλο
γιατί όλα ένα δάκτυλο
κομμένο θέλουν να δουν για να πειστούν
αυτό που λείπει κι αόρατα δίνει
αποδείξεις
στο σημείωμα
που διαβάζει η ψυχή

*Από τη συλλογή “Τα Σκέρτσα της Αλέγκρας”.

γίνομαι ο μπαμπάς μου
όταν στρίβω με το αμάξι από την ιερά οδό στην Κωνσταντινουπόλεως δεξιά
και πάω αρκετά αργά ώστε μέχρι να φτάσω στο φανάρι της λεωφόρου καβάλας αυτό να έχει γίνει πράσινο και να μη χρειαστεί να πατήσω φρένο
γίνομαι ο μπαμπάς μου
όταν περνάω με το αμάξι από λακκούβες και βγάζω ταχύτητα
για να μη χαλάσουν τα αμορτισέρ
γίνομαι ο μπαμπάς μου
όταν στο φαγητό μ’ αρέσει να ‘χει πολλά πιάτα στο τραπέζι
και να γεμίζω το δικό μου με κάτι από το καθένα
έτσι για την ποικιλία’ αλλά κυρίως για την απόλαυση
γίνομαι ο μπαμπάς μου
όταν κάθομαι και διαλέγω ποιο πουκάμισο θα φορέσω
ώστε να γίνω ο κατάλληλος για την εκάστοτε περίσταση
μπομιόκος
γίνομαι ο μπαμπάς μου
όταν ακούω κάποιο ζεϊμπέκικο που μ’ αρέσει
και με σηκώνει η μουσική του να το χορέψω
και νιώθω ότι πετάω.
κι ας έλεγες τελευταία βλέποντας στην υγειά μας ρε παιδιά
πως δεν σου αρέσει να χορεύουν οι γυναίκες ζεϊμπέκικο,
στον χορό του λυκείου με καμάρωσες κατά βάθος,
γίνομαι ο μπαμπάς μου
όταν βγάζω το πορτοφόλι να πληρώσω
και διαλέγω τα χαρτονομίσματα που είναι πιο παλιά και τσαλακωμένα
και κρατάω τα καινούρια λες κι αξίζουν παραπάνω
γίνομαι ο μπαμπάς μου
όταν πιω αρκετά ώστε να πελτικίζω.
κι ας μην ξέρετε τι σημαίνει αυτό, ξέρουμε εμείς και μας αρκεί,
γίνομαι ο μπαμπάς μου
όταν διαλέγω το χιούμορ για να επικοινωνώ
ακόμα κι όταν οι καταστάσεις είναι «σοβαρές»
γίνομαι ο μπαμπάς μου
όταν στις τελευταίες σου στιγμές
σου πιάνω το χέρι στο κρεβάτι του νοσοκομείου
όπως έπιανες και συ το χέρι της κορούλας σου
σ’ ένα άλλο κρεβάτι νοσοκομείου
πριν πολλά χρόνια…
τέλος.
όλα τ’ άλλα από κει και πέρα είναι μια φάρσα
και θα γίνομαι τώρα πια επίτηδες ο μπαμπάς μου
για να σε φέρνω λίγο κοντά μου.

*Δημοσιεύτηκε στο «Τεφλόν», τεύχος 23, Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2020, σελ. 104.

Απ’ όλη την πολιτική, ένα πράγμα μόνο καταλαβαίνω, την εξέγερση.
Γκ. Φλωμπέρ

Ακόμη κι αν μαθαίναμε σήμερα
ότι οι κοντινοί μας πλανήτες
έχουν γεμίσει από κόκκινες παπαρούνες
σε κάθε γωνιά τους
που στέκονται ακίνητες
σαν ζωγραφισμένα φιλιά
μέσα στη συμπαντική σιωπή
Τι θα συνέβαινε;
Μήπως θα γινόμασταν άλλοι άνθρωποι;
Μήπως θα ξεμπλοκάρονταν τα πιο γλυκά μας συναισθήματα;
Μήπως θα ξεριζώναμε την πλεονεξία;

Τι λέω, το σίγουρο είναι
ότι κάποιοι θα έσπευδαν να διαμορφώσουν
νέους τουριστικούς προορισμούς
και με μια καλή σπρωξιά όπως πάντα
θα έβαζαν στην άκρη τους εραστές
του αγνώστου και του απείρου
τους λάτρεις του ωραίου
Οι βιομήχανοι κάθε κατηγορίας
θα έτρεχαν να εκμεταλλευτούν
τις καινούργιες ύλες προσφέροντας
πιο ισχυρές υποσχέσεις μακροζωίας

Ενώ εμείς θα γερνούσαμε πάλι
μέσα στην αήτητη φυλακή που φτιάξαμε

Πέρασε το χθες -γέλα!-
Ξεμπερδέψαμε με τα πέτρινα χρόνια -γέλα!-
Πέρασε και άφησε μονάχα
Παραφουσκωμένες κοιλιές
Κι άδεια κρανία.
Αναθερμαίνουμε ψυχρούς πολέμους
Με Βολταρέν και έμπλαστρα καψαϊκίνης
Μας καίει τα χέρια η δραστική ουσία
Αλλά εκεί εμείς, όλο τους τρίβουμε.
Το σήμερα ξημέρωσε -γέλα!-
Λάμπει στα ψηλά ο ήλιος -γέλα!-
Φοράμε πάνω μας τον Θεό
Για αντηλιακό υψηλού δείκτη
Και γυαλιά σκούρα
Άμα κοιτά πολύ ώρα τον ήλιο
Τυφλώνεται ο άνθρωπος
Και βλέπει αλλιώτικα μετά
Όλο ουράνιες σφαίρες.
Το αύριο θα ‘ρθει -γέλα!-
Είναι σίγουρο ότι θα μας προλάβει -γέλα!
Θα βαδίζουν άλλοι για μας
Τέρμα ο κόπος
Άλλοι θα μιλάνε και θα σκέφτονται
Εμείς μόνο φαΐ και καλοπέραση
Δεν έπιασε ακόμα η ξυλοκαΐνη την ψυχή σου; Γέλα!
Μα, γιατί δεν γελάς;

*Από τη συλλογή “Σε μια Olympia ’79”, Διαδικτυακή έκδοση, 2018.