ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ
Ο κύριος Ταυ ξυπνάει κάθε μέρα μέσα σ’ έναν άλλο άνθρωπο.
Γι’ αυτό σηκώνεται πολύ νωρίς.
Πριν ξημερώσει.
Ανεβαίνει με κόπο τα σκαλοπάτια των στιγμών και πηγαίνει
στο μπάνιο.
Εκεί αρχίζει να αφαιρεί τα λέπια της νύχτας.
Τους παγωμένους δρόμους, τις προκυμαίες και τα παγκάκια,
τις φυλλωσιές των δέντρων και των κλαδιών τους βρόχους/
τα δυσανάγνωστα κείμενα, τις αιμοβόρες παρθένους,
τα σμήνη των πουλιών.
Όταν μείνει εντελώς γυμνός
αποθέτει το βλέμμα του στον καθρέφτη
όπως κάποιος κρεμάει το παλτό του σ’ ένα γάντζο.
Όμως αντί για μάτια έχει δυο ψάρια.
Επειδή τον διακρίνει άπειρη υπομονή,
αφήνει τα μάτια-ψάρια να κολυμπήσουν στον καθρέφτη
ελεύθερα.
Εκείνες τις στιγμές ζει το πιο καθαρό όνειρο.
Το όνειρο να μην είναι κανένας.
Την πιο αλύτρωτη ερημιά.
Το κατάμαυρο σταυρόλεξο της αβύσσου.
Γεγονός που προσδίδει στα χαρακτηριστικά του
αυτό που λέμε “βάθος”.
Στη συνέχεια τα μάτια επιστρέφουν στη θέση τους.
Αυτά και ο καθρέφτης έχουν αποκτήσει τώρα κάποια
συγγένεια.
Έτσι αλληλοαναγνωρίζονται.
***
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΑΥ ΣΕ ΕΝΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΤΟΠΙΟ
Μαζεύει ένα βότσαλο απ’ την ακροθαλασσιά.
Παρατηρεί πως το βότσαλο έχει την αξιοσημείωτη ιδιότητα,
να μη διαθέτει εσωτερικό και εξωτερικό.
Τα δύο ταυτίζονται.
Επειδή δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτε άλλο, αποφασίζει πως
το βότσαλο είναι εχθρός του κόσμου και το πετάει μακριά.
Το βότσαλο πέφτοντας δημιουργεί αυτό που λέμε
«τρύπα στο νερό».
Ο κύριος Ταυ αισθάνεται τρομερή έλξη
και ανεξήγητη ζήλια για το βότσαλο.
Παίρνει λοιπόν ένα άλλο και το βάζει στο στόμα του.
Στην αρχή είναι αλμυρό.
Είναι ένα θαλασσινό πράγμα.
Λίγο μετά δεν είναι τίποτα.
Ένας σκληρός όγκος σιωπής μέσα στο στόμα του,
που ρουφάει τη φωνή του.
Με έκπληξή του όμως διαπιστώνει
πως και χωρίς φωνή μπορεί να μιλάει.
Προφανώς οι επικλήσεις του εισακούγονται.
Ένα σμάρι θαλασσοπούλια προσγειώνεται στα πόδια του.
Όταν φεύγουν αφήνουν πίσω τους ένα δυσανάγνωστο
κείμενο.
Ο κύριος Ταυ σκύβει κι αρχίζει ευθύς να το μελετάει.
* Από τη συλλογή “Ο κύριος Ταυ”, Εκδόσεις Μελάνι, Ιανουάριος 2007.
To Koskino 