Μ’ αρέσει το ρήμα νιώθω

Μ’ αρέσει το ρήμα νιώθω…
Νιώθω τον φλοίσβο της θάλασσας,
νιώθω τη μυρωδιά της.
Νιώθω τον αχό της βροχής
που σου βρέχει τα χείλη,
νιώθω την πένα
που χαράζει συναισθήματα
σ’ έν’ άσπρο φύλλο.

Νιώθω τη μυρωδιά εκείνου που αγαπάς,
νιώθω τη φωνή του
και το νιώθω με την καρδιά.
Νιώθω είναι το ρήμα
των συγκινήσεων,
που λικνίζεται πάνω στη ράχη
του κόσμου
και νιώθεται…

Και ακόμα πιο εύκολo

Και ακόμα πιο εύκολο θα μου ’ταν
να κατεβώ σ’ εσένα από τις πιο σκοτεινές σκάλες,
εκείνες του πόθου που μου χιμάει
σαν στερημένος λύκος μες στη νύχτα.

Ξέρω καλά πως θα έδρεπες τους καρπούς μου
με της συγγνώμης τα σοφά χέρια…

Και ξέρω επίσης πως μ’ αγαπάς με αγάπη
αγνή, απέραντη, βασίλειο της θλίψης…

Το δάκρυ μου όμως για σένα εγώ το ’σβησα
μέρα τη μέρα σε άπλετο φως
κι αμίλητη το ξαναστήνω στα μάτια μου
που, όταν σε κοιτάζω, τρέφονται μ’ αστέρια.

*Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου

**Παρμένα από εδώ: http://www.poiein.gr/2020/11/01/alda-merini-21-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%85-1931-1-%CE%BD%CE%BF%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-2009-%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1/?fbclid=IwAR0Ggu7fVuStT4macd9XMfacx9k1flOIcp4ClSlkSHdNJzwPBwjfRqLTj1M

[Μνήμη Ε.Τ.*]

Το καμένο σουτιέν

μιας Cécile

έναν Μάη

νίκησε την εντροπία

της στάχτης του

ανασύστησε την

σομόν δαντέλα

πέταξε ψηλά και

κρεμάστηκε σε γυμνό κλαδί

-Γι’ αυτό, απόρησε,

καήκαμε εμείς;

Για τούτες τις ειδήσεις

σπάσαμε με τις ντουντούκες

της επιθυμίας τα δεσμά;

Με μιας τότε σηκώθηκαν

ανταριασμένες

η Έμιλυ

η Βιρτζίνια

η Καλλιρρόη

μα και η ίδια η καμία

η Cécile

πήγαν μαζί να βρουν

την πληγωμένη

στα νερά της Ρόδου

της δώσανε φιλί γλυκό

την αγκαλιάσαν

κι εκείνη λευκή

απ’ τον αφρό ξεπρόβαλε

και μίλησε

Κορίτσια,Μη φοβάστε!
(*Ελένης Τοπαλούδη)…

Εργάτη: Τι έχεις και βογγάς
Και βαριαναστενάζεις,
Αφού εσύ ‘σαι το θεριό
Γιατί βοήθεια κράζεις;

Γιατί δεν αντρειώνεσαι
Τα σίδερα να σπάσης;
Μέσα στο δόλιο συ κλουβί
Ως πότε θα σπαράζεις;

Ακόμη δεν κατάλαβες
Την τόση δυναμή σου;
Ξύπνα λοιπόν και σύντριψε
Όλα με την πυγμή σου!

*Ο Ν. Συριάκκης ήταν εργάτης καπνεργοστασίου στο Βόλο. Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Εργάτης” της ίδιας πόλης, στις 13 Οκτώβρη 1909.

οι επίλογοι κάνουν τον θόρυβο

Μη θορυβείτε, τέρμα οι παρεμβολές
να γίνει επίλογος αδημονείτε
στο πέταγμα των σκιών υπό τον ήλιο

θα επιβιώσουν οι Ισχυροί, μονολογούνε
η γάτα παίζει με τα πεσμένα φύλλα
το πλήθος συγκεντρώθηκε τον αποδιοπομπαίο ν’ αποθεώσει

καλύτερο δεν έχει
στο πλήθος που τρέχει
με τις παλιωμένες του μάσκες

Νοέμβριος 2020

Το χεροπάλεμα της σάρκας
κι η απαντοχή στον Τίμιο θάνατο.

Μια χαρά
σαν αυτή που γειτονεύει
με τις Κυριακές.

Διεσταλμένα τα μάτια μου

Στον τρόμο και στο Θαύμα.

αυτό που τρίζει μέσα στη σιωπή
είναι το μονοπάτι σου
που τώρα μόνο του πάει και πάει

ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ, διήγηση

Όλα τα σύμφωνα δεν έφταναν
για να ψελλίσουν τη συννεφιά
Το εμβαδόν της αν και απροσδιόριστο
τα κατάφερε και χώθηκε από νωρίς το πρωί
έτσι όπως ήταν σύσσωμο
ανάμεσα στην καρδιά και το σηκώτι
Και τότε μια υγρασία
τα κάλυψε όλα
Τα βλέμματα
Τις φωνές
Τις κινήσεις
σαν να μην τα είχε δει ποτέ ο ήλιος
Και τα στόματα
μια λίμνη έγιναν
τόσο ατάραχη
που θα πίστευε κανείς
ότι δεν είχαν μιλήσει ποτέ

Αυτά συνέβησαν μόλις
ολοκληρώθηκε η οδηγία – διαταγή
από τα μεγάφωνα της –
νέου τύπου – πόλης μας

Στον Θεόδωρο Μπασιάκο

Αν με ρωτούσες
θα σου λεγα
πως θα θελα
να μασταν
σε ένα από τα καφενεία
που σου έγραφα
και να τραγουδάμε
για εκείνα τα όνειρα
που ταξίδεψαν

έπειτα
θα σκορπίζαμε ποιήματα
σε φωτοτυπίες
χορεύοντας
στους έρημους δρόμους

ανοιξιάτικο βράδυ
η πόλη κοιμάται

αγγίζω το βιβλίο
που μου χες στείλει τότε
και χαμογελάω
σίγουρος
πως θα ανοίξουμε μαζί τις σελίδες
και οι μέρες μου θα πάρουν λίγο χρώμα

25/4/2021