Ο φίλος μου Γιώργος Μακρής άνοιξε ένα

                                    μικρό κατάστημα με ψιλικά

πελάτες του είναι όλοι όσοι σ’ αυτό τον κόσμο

                                                        τον βασάνισαν

πελάτες του δ ε ν ε ί ν α ι όσοι α υ τ ό ς βασάνισε·

δικάστηκε

κι έχει αθωωθεί.

Ένας άντρας είναι μια ξερολιθιά

Περνά ο αγέρας τον χτυπά το σύννεφο τον πιάνει

Ένας άντρας έχει προνόμια μόνο στη βροχή

Γυμνός αστραποδέρνεται γυμνός σπαθοκοπιέται

Και πάει στα σκοτεινά νερά ν’ αφήσει την ψυχή του

Ένας άντρας στο παράθυρο είναι μια ουτοπία

Μια φαντασία γυναικός θανατερή λαχτάρα

Για ταίριασμα για ηδονή για χωρισμό κι οδύνη

Ένας άντρας είναι μια αρχαία λύπη

Πάει στα φαράγγια να κρυφτεί στ’ αλώνια να παλέψει

Πάει στο βυζί της μάνας του να πιει γάλα και αίμα

Ένας άντρας είναι ένας σκοτωμένος κέρβερος

Μπροστά στις πύλες του Άδη

Από τη συλλογή Σαλκίμ (2001) της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Κοινή χρήση:

*Το ποίημα και το βίντεο αναδημοσιεύονται από εδώ: https://thepoetsiloved.wordpress.com/2009/09/14/maria-kentrou-agathopoulou-se-prwto-plano-μαρία-κέντρου-αγαθοπούλου-σε/

Στων δακτύλων τα κενά μπήκαμε

-ή μάλλον-γλιστρήσαμε.

Δίχως της ροής τη δύναμη ν’ αντιληφθούμε

της εκλογής το εύλογο απωλέσαμε

Σα νομίσαμε ελεύθεροι πως είμαστε,

απλωθήκαμε αδιακρίτως, 

τον πρότερο βίο μας λησμονώντας.

Ίσως όχι. Πίσω από τη γλυκιά ομίχλη

ο αναστολές μας βασιλεύουν

του ήλιου τις αχτίνες αγνοώντας.

                *

Ανάμειξη στοιχείων, ετερόκλητων μορφών, 

που στο δρόμο χαθήκαν, 

μια ευθεία γραμμή ακολουθούσαν κι όμως.

Η πορεία όμορφα λαξεμένη, 

περίτεχνα προδιαγεγραμμένη

τους σαστισμένους διαβάτες υποδέχεται.

Οι πύλες σαν κλείσουν πίσω-κι αν δύνασαι-

μη γυρίσεις• 

στην ακτίνα σου είναι το μόνο που έχεις.

Τυχαίοι συνδυασμοί μιας επίπονης διαδρομής οι διαλογές σου.

Ελεύθερες, βαθιές, τελείες. 

Πλησίασε να καταθέσει τον πενιχρό της οβολό

στα πέτρινα χέρια των αγνοούμενων.

Εν μέσω αρχαγγέλων κι ανταρτών.

Με φανταχτερό διάδημα και κόκκινο βελούδο.

Οπλισμένη.

Ξυπόλυτη και ξάγρυπνη.

Πλησίασε ευλαβικά η μάνα νύχτα

κρατώντας την ανάσα στην προσμονή

της έκρηξης.

Πλησίασε κι έβαλε το λαιμό της

κάτω απ’ το λεπίδι των γνωστικών.

“Ας έρθουν τώρα”. Είπε.

“Ας έρθουν οι υπάλληλοι. Ας έρθει η πουτάνα η

μέρα.

Από την Ιθάκη ας έρθουν. Κι από την Πέλλα.

Εγώ θα χωθώ, να κοιμηθώ λίγο, εδώ,

στις τσέπες των πουλημένων, των προδομένων,

των σακατεμένων απ’ αγάπη. Ας έρθουν”.

Απομακρύνθηκε. Άφησε πίσω τον τόπο του

κρανίου.

Του κρανίου που σήμαινε:

Έτσι θα δοθείς στην κοινωνία. Ούτε λογοτεχνικά

άλλοθι, ούτε έρωτες θα σε σώσουν. Όπως οι

πρωθύστεροι

και οι μετέπειτα θα συρθείς στη δίνη μου.

Στο προσωπικό μου κενό θ’ αφομοιωθείς.

Απομακρύνθηκε.

Πίσω,

Σαν κομμένη ουρά φιδιού, σφάδαζε το πάθος.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://orae-poetry.blogspot.com/2021/01/blog-post_9.html?spref=fb&fbclid=IwAR0YqgIOOB7VW1LecnQanweZUSkKO75mkZiBK9vZKeRm4g8IhaMX3qJgA94

Στον David Cooper

Υπήρξαν μερικοί άνθρωποι

που είχαν το χάρισμα

που όλη η ζωή τους

ήταν φωτεινό παράδειγμα

για τους άλλους

αφοσιωμένοι στην αποστολή τους

έκαναν εν τέλει

τη θεωρία πράξη

που μας έδωσαν

τη Γραμματική της ζωής

που έφεραν

την απελευθέρωση του έρωτα

στο προσκήνιο

απευθύνθηκαν στους νέους

και αυτοί ανταποκρίθηκαν

οι νέοι, η ελπίδα του κόσμου

περπάτησαν στους δρόμους

που άνοιξαν

εκείνοι οι παλιοί πιονέροι

που ανέλαβαν την ευθύνη

για τη ζωή τους

και τη ζωή των άλλων.

You walked past  

You walked past me like someone else 

whose eyes had glittered in starlight. 

Autumn. Street vendors selling hot drinks, 

as we discussed the virtues of France. 

So it was, and as if that wasn’t enough, 

the deities were all willing to mock me. 

So I thought, but found myself unburdened, 

for the next night you walked by, and paused. 

***

Your cousin 

This boy’s running out of time. 

His mother’s looking for him, 

And the sisters too, calling –  

It’s time to meet your cousin! 

He’s hiding behind the garage, 

Gone out for a quiet smoke, 

And the Aunts are calling –  

Come and meet your cousin! 

O the cousin from Thessaloniki, 

Her doe eyes would melt ice, 

And then his father says quietly – 

It’s time to greet your cousin!

Αυτό το πρωινό…

τους παρατηρώ να περιμένουν

εδώ και ώρα

τούτη την αποπνικτική

μέρα

καθώς οι άνθρωποι

πηγαινοέρχονται βιαστικοί

τα ρούχα τους ξεθωριασμένα

τα μαλλιά απεριποίητα

εκείνη χοντρή με μια τεράστια ελιά 

στο μάγουλο

και αυτός ιδρωμένος να κρατά τη

πραμάτεια τους

το πράσινο ανάβει

της δίνει ένα φιλί

και περνάνε

απέναντι

***

Joy

τα φώτα της πλατείας

σβήνουν

κλόουν κρέμονται στις

σκεπές

και δυο τεράστια χέρια σκεπάζουν

τον ουρανό

θ’ αποκοιμηθούμε στα σεντόνια της

νύχτας

θ’ αποκοιμηθούμε

με γαληνεμένο πρόσωπο και

δροσερά χέρια

θα μας νανουρίσει μια άγνωστη

μελωδία

και την αυγή θα σηκωθούμε

θα περπατήσουμε σε μια ανθισμένη

λεωφόρο

πλημμυρισμένοι από

παιδικά τραγούδια και

ζεστά χαμόγελα

θα ’μαστε εκεί

εκεί

εμείς που μεγαλώσαμε στις νύχτες

θα αντικρίζουμε μόνο μέρες 

*Από τη συλλογή “Ανθισμένες νύχτες”, 2010.

Ο βοσκός 

Ο βοσκός τα πρωινά λειβαδότοπους, βουνά αγναντεύει,

στων ρεμβασμών τις σιωπές το λιόγερμα αφομοιώνει,

των ζωντανών το τρίχωμα κουρεύει, το γάλα ζουπιχτά μαζεύει

να φτιάξει βούτυρο, τυρί.

Η χρησιμότητα, της ομορφιάς τα βλέμματα αποσπά!

Μα ο βοσκός ντρέπεται! Κατώτερο τον θεωρούν˙

γυναίκα δεν σταυρώνει!

Και οι χωρικοί καλύτερα στον Τάρταρο! Παρά βοσκοί.

Ποιός δεν θα πήγαινε βοσκός,

αν λυγερές στους λόφους ανεβαίναν,              

παγούρια να μοιράσουνε σε διψασμένων χέρια;

***

Φρούτων χυμούς

Φρούτων χυμούς ο χρόνος να ρέει

σε στάχυα, θερμοκήπια, μποστάνια, ελαιώνες,

αργά η συγκομιδή να γίνεται με ξάπλες στους λειμώνες.

Καπνό, λάδι, κρασί στις πληγές να βάζουμε, 

νερό μπόλικο στο σώμα το ιδρωμένο από άσκηση, 

από φιλιά,

συζητήσεις ατέρμονες μετά του ήλιου την ήττα,

ροχαλητά τα πρωινά θα δονούν

σε κοινότητες αγροτικές, κοινοκτημονικές,

με βιβλιοθήκες και έρωτα ελεύθερο.

Νύχτα

Τη νύχτα που κάνουν λιγότερο θόρυβο οι αλυσίδες μας

και το φέγγος των προσώπων είναι μεγαλύτερο

η πόλη της ασφάλτου φωταγωγείται

ανασαίνοντας έρωτα με θάνατο

Στο σκοτάδι φαίνεται κάπως πιο ωραία

καθώς σκεπάζει την τραχιά ασχήμια της

με μανδύες από νέον

Μπορούμε έτσι να την περιδιαβούμε ευκολότερα
με καινούργια μάτια 

αποφεύγοντας μπλόκα και κακοτοπιές 

πάνω από στέγες και ταράτσες 

σουλατσάροντας σε ξέφωτα και πολύβουα σοκάκια 

γεμάτα με πέτρινα πηγάδια ευχών κι επιθυμιών 

με θελκτικές νύμφες-χαρτοκλέφτες για συντροφιά 

πασαλειμμένες με μπογιά και επιτήδευση 

που ανελύπητα μας τσαλακώνουν 

Προσπαθούμε να της μοιάσουμε 

να γίνουμε απ’ το ίδιο υλικό εξευμενίζοντάς την

καταλήγουμε όμως πάντα σε ένα λόφο ξημερώματα 

να πηδάμε στο κενό 

να μιλάμε για φευγιό 

και για μια άλλη πόλη.

***

Προς επίδοξους αρχιτέκτονες

Φωνές που διασταυρώνονται, ξεμακραίνουν και σκορπίζουν

ξεπηδούν από ημερολόγια αποδημιών

γίνονται ταμπελίτσες μπροστά σε άδειες θέσεις

γυμνά καδράκια σε άσπρους τοίχους και σε ταφόπλακες

πώς να τις βάλεις στο χαρτί

πώς να τις στριμώξεις μέσα σε τοίχους δωματίων

σε κλιμακοστάσια, σε αίθρια και σε ογκοπλαστικά μορφώματα

άσε τον ερπυσμό να σε κατευθύνει

κι όπου σε πάει

σε διαφορετικές γλώσσες

σε διαφορετικά προβλήματα

σε διαφορετικούς μικρόκοσμους

αν μπορείς μετάφερέ τα στο τσιγαρόχαρτο

κι άναψέ το

*Δημοσιεύτηκαν στον “Μανδραγόρα”, Τεύχος 63, Νοέμβρης 2020.