Σκέψεις πάνω στο επικό ποίημα της Δήμητρας Κουβάτα “Οσμαντάκα Λάζαρος” από την ποιητική συλλογή “Καθαρό Οινόπνευμα” των Εκδόσεων Μανδραγόρας, 2020

Γράφει ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου // *

Οσμαντάκα Λάζαρος

Και τάχα γλίστρησαν στον θάλαμο

από τους τοίχους

τα όργανα.

Και παραμέρισες, λέει, τον βράχο

με τις διαγνώσεις, τα καλώδια.

Κι αργά – αργά ανασηκώθηκες

να δείξεις τα πατήματα

χάριν της λεβεντιάς

της αξιοπρέπειας ένεκα.

Και να μυρίζει κρύο αέρα κι έλατο.

Και να βαράει ο γύφτος το βιολί

μα κουρνιαχτός να μη σηκώνεται.

Και να κερνάς, λέει, τα όργανα

και όπα κι έστα στο διηνεκές

σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη

του περασμένου χρόνου.

Μετά έβαλες πάλι το αριστερό

πλάι στο δεξί σκαρπίνι

ξάπλωσες λέει, στην εντατική

για τον υπόλοιπο επιθανάτιο ρόγχο.

Ευτυχώς που στα όνειρα όλα είναι εφικτά. Και να, που ήρθαν -λέει- τα όργανα! Πώς χώρεσαν, πώς γκρεμίστηκαν οι τοίχοι αθόρυβα, ποια δύναμη μαγική τους μετακίνησε; Κι εσύ δε γινόταν να μείνεις πια ακίνητος, άπραγος. Ήρθαν τα όργανα! Έκαναν τόσον κόπο μόνο για σένα. Στην άκρη όλα λοιπόν, τα καλώδια κι οι διαγνώσεις. Ποιες διαγνώσεις άλλωστε, θα μπορούσαν ποτέ να προβλέψουν της  καρδιάς σου το σκίρτημα; Και σηκώθηκες να δείξεις τα πατήματα. Αργά – αργά. Τι κι αν δεν σε βαστούσαν πια τα πόδια σου; Δεν χορεύουν μόνο από λεβεντιά οι άνθρωποι, μα κι από φιλότιμο. Να περισώσουν λίγη αξιοπρέπεια, πως τάχα το κακό δεν τους βρήκε στην καρδιά, μα βαστάνε. Να, έτσι χορεύεται, παιδιά! Έτσι το χόρευα άυπνος όλη νύχτα, μέχρι να φέξει.

Τώρα ο χώρος δεν είναι πια κλειστός. “Αποκεκύλισται ο λίθος”, αυτός που πάντα μας χωρίζει από το θαύμα που συντελείται. Δεν μυρίζει πια νεκρική αποστείρωση και ήττα. Ο αέρας είναι και πάλι καθαρός, παγωμένος, βουνίσιος. Κι ο γύφτος αρχινάει το βιολί. Δεν ήρθαν από τόσο μακριά για να μένουν άπραγοι πολλή ώρα. Το γλέντι έχει αρχίσει! Ο Οσμαντάκας χορεύει μπροστά και σε κάθε του τσάκισμα αναδεύει δυο χέρια κλαδιά, λες και σέρνει τον χάρο απ’ τα μαλλιά να τον ξεφτιλίσει στο χώμα. Να μάθει, ο μπαμπέσης που χαλάει το γλέντι της ζωής ακάλεστος! Αχ, όλα τα λεφτά στα όργανα! Όλα! Μην κρατήσεις ούτε καν τον οβολό του βαρκάρη. Αν θέλει, ας σε πάει πίσω τζάμπα! Ειδεμή, ό,τι καταλαβαίνει κι αυτός!  Όλα να τα δώσεις, όπως έκανες πάντα, και μπροστάρης μην πάψεις να λυγιέσαι με σώμα και ψυχή.

Δήμητρα Κουβάτα

Τον νου σου! Όταν τελειώσει ο χορός θα ‘ρθει ο θάνατος. Αυτήν τη συμφωνία είχες με τον πασά και να το ξέρεις: Το αναπότρεπτο δεν ξεγελιέται για πολύ, όμως χαλάλι του! Αρκεί να μας βρίσκει όρθιους με το μαντίλι του χορού κι όχι χάμω με το μαντίλι του θρήνου. Όταν παύουμε να τη γλεντάμε τη ζωή, μόνο ο θάνατος μάς απομένει. Μα εσύ, την ξέρεις τη ζωή, την τραγουδάς. Την πίνεις μονορούφι στο ποτήρι. Την περπατάς στις μύτες, με τσακίσματα. Όπως της πρέπει!

Μετά, ούτε όργανα, μήτε βουή του κόσμου. Ξάπλωσες πάλι στο νεκρικό σου κρεβάτι, ευθυγράμμισες τα παπούτσια με τάξη κι αξιοπρέπεια, για να συνεχίσεις τον θάνατό σου μέχρι το επόμενό σου γλέντι. Γιατί  Οσμαντάκα, είσαι τόσο ανυπότακτος, τέτοιο αγύριστο κεφάλι, που ο θάνατος έπρεπε να το ‘χει σκεφτεί πολλές φορές, παλικαρά, τότε που ήρθε να σε βρει στα Γιάννενα.

Η ποιήτρια Δήμητρα Κουβάτα μ’ αυτό το επικό ποίημα καταφέρνει να συνενώσει τον ατομικό μύθο, το προϊόν της δικής της φαντασίας, με τους θρύλους και τις παραδόσεις μιας ολόκληρης περιοχής. Ο Οσμαντάκας ή Σιαμαντάκας χορεύεται σ’ όλη την Ήπειρο, μέχρι τα χωριά της νότιας Αλβανίας, φέρνοντας στη μνήμη μας την ιστορία του ομώνυμου λαϊκού αγωνιστή του 1875. Είναι χορός ιδιόρρυθμος, βαρύς, αντρίκειος, της παλικαριάς, που συμβολίζει την ανυπότακτη ψυχή του ανθρώπου, τη μαχόμενη στους αιώνες, ακόμα κι ενάντια σ’ όσα είναι αδύνατον να νικηθούν.

Ο Οσμαντάκας της Δήμητρας Κουβάτα, ξυπνά σε έναν παγερό θάλαμο νοσοκομείου. Σαν σύγχρονος Λάζαρος ανασηκώνεται, χωρίς καν ν’ ακούσει την εντολή “δεύρο έξω”. Μόνο αυτός ακούει το κάλεσμα της ζωής. Δεν φοράει φουστανέλα ή τσαρούχια. Σκαρπίνια φοράει να ταιριάζουν στο σκούρο νεκρικό κοστούμι του. Η ποιήτριά μας, μια κάνει τον θρύλο δικό της και μια μας τον επιστρέφει καινούριο, μπολιασμένο από τη δημιουργική της φαντασία. Μέσα από τα λόγια της βρίσκει φωνή ένας ολόκληρος λαός. Τι άλλο απαιτείται, όταν γράφει κανείς ποίηση προορισμένη ν’ αντέξει στον χρόνο; Εδώ η ποίηση σπάει το αυτοαναφορικό φράγμα του “εγώ” και πλημμυρίζει το “εμείς”. Το γεμίζει εικόνες και ήχους. Το στολίζει χαμόγελα κι αληθινά δάκρυα. Μας ψιθυρίζει ότι το παλιό δεν είναι ξεπερασμένο, αποκομμένο για πάντα από τη δική μας ζωή. Να το εμπιστευόμαστε και να του δίνουμε το χέρι. Να αντέχουμε στα σκαμπανεβάσματα της ζωής. Τσακίσματα του χορού είναι και τσαλίμια κι έχουν τη χάρη τους!

*Ο Δημήτρης Παπακωνσταντίνου είναι ποιητής

**Το κείμενο είναι από εδώ: https://www.fractalart.gr/osmantaka-lazaros/

0-24

Ένα σύννεφο κράτησε όσο το απόγευμα 

Έπειτα ήρθε η νύκτα το σύννεφο έγινε βροχή 

Στα μαλλιά σου πάνω μάχεται τον θάνατο τώρα 

Που σε χαϊδεύει

Μπορεί να έρθει βαρύ σύννεφο κάποτε

Θα ’ρθει σα σύννεφο νύκτα ολόκληρη

Ο θάνατος πάνω στα μαλλιά σου να πάρει το χέρι μου

Που σε χαϊδεύει

Έρπω σα σύννεφο όλος υποψία 

Ανιχνεύω γύρω από το λαιμό σου το χρόνο που επιτίθεται

Σε χαϊδεύω και όταν με κτυπά πέφτω στα χέρια σου 

Που με χαϊδεύουν

Πάντα η κάθε μέρα περνά με ατέλειωτες περιπολίες 

Μπορεί νάρθει αύριο μπορεί την άλλη νύχτα 

Σκέψου, την ώρα που θαρθεί όλα θα υπάρχουν

Και μεις

Λίγο πριν έρθει.

Άνοιξη 1958

***

Proletarium (opus Ο II)

Στον άδειο δρόμο σπάσαν οι σωλήνες 

Αυτό γίνεται στη Σαλονίκη κάθε τόσο.

Νύκτα περνούν οι εφιάλτες

Αυτό γίνεται σαν ιστορία και στο μυαλό μας.

Η γωνιά του πεύκου για παιδιά που παίζουν 

Ο τοίχος για τις τελευταίες σου στιγμές 

Τοίχος πεύκα και στη μέση σπίτι Αν έχεις και κρεβάτι πεθαίνεις πιο άνετα.

Αν έχεις αρβύλες περπατάς

Αν είσαι ξυπόλητος περπατάς θέλεις δεν θέλεις

Το χειμώνα κουβαλάς ν’ αποθηκεύσεις χιόνι για το καλοκαίρι των εχόντων

Και το καλοκαίρι όταν δε σε χρειάζεται κανείς

Πεθαίνεις για να μη σε πουν τζιτζίκι

Είτε προσπαθείς να περάσεις τη γραμμή του ορίζοντα.

Και κόβει το λεπίδι της το λαιμό σου.

Αθήνα 16.6.1957

Γιώργος Γκανέλης, “Ωδίνες της ποίησης”. Εκδόσεις Στίξις. Δεκέμβριος 2018. Ρέθυμνο

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη*

Όπως προειδοποιεί ο τίτλος ή καλύτερα και πιο σωστά ο υπότιτλος  ετούτου του βιβλίου, οι ‘Ωδίνες της ποίησης’, αφορούν ή εστιάζονται στα ποιήματα για αυτή καθ’ εαυτή την ποίηση.  Αρχίζοντας από το τελευταίο ποίημα ‘Απολογία ενός συγγραφέα’, της κάπως εκτεταμένης, πράγματι, ποιητικής συλλογής, ο ποιητής Γιώργος Γκανέλης απολογείται για όσα έγραψε και με τα οποία ίσως ο αναγνώστης να μην συμφωνεί, και να διατηρεί διαφορετική κατά κάποιο τρόπο άποψη για τις παραμέτρους και όλες εκείνες τις λεπτομέρειες που αφορούν την επώδυνη ποιητική λειτουργία. Έχει καλά ριζωμένη την ανάλογη άποψη για το συγκεκριμένο θέμα, όταν λέει, ‘…μη νομίζεις πως τελείωσες/ μετά αρχίζουν τα δύσκολα/να ξεκαρφώνεις μερικές λέξεις/και να τις πετάς στα σκουπίδια/Στο τέλος αναρωτιέσαι πότε/ θα σε σταυρώσουν οι κριτικοί’.

Αφήνει τους αναγνώστες του να τον κρίνουν, να τον δικάσουν. Εκείνος όμως ξέρει ‘…ότι  κάθε πρωί νυχτώνει’ γι’ αυτόν, υπαινισσόμενος προφανώς ότι η νύχτα ήταν περίοδος εντατικής εργασίας, σημαντικής και εξαντλητικής απασχόλησης ‘… κάτι που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση…’.  Χρόνος κατά τον οποίο λειτούργησε ‘… σαν κομιστής του έσω μαυρισμένου κόσμου…’ και εκτοξεύοντας διάχυτα ‘πινελιές παροξυσμού’. Γι’ αυτόν η νύχτα αποτελεί σημείο εκκίνησης για το περίτεχνο και άγριο, συνάμα, τσεκούρωμα των λέξεων ώστε να γεννηθεί το ποίημα και να σταθεί αφ’ εαυτού απέναντι όλων των όποιων κριτών του, χωρίς δεκανίκια, αφού, όπως καλά εξηγεί, ‘τα αρτιμελή ποιήματα/δε χρειάζονται δεκανίκια’. Τη νύχτα οι λέξεις δεν μπορούν να περιμένουν, γι’ αυτόν είναι βραδυφλεγείς βόμβες, γίνονται βραδυφλεγείς στίχοι στα χέρια του, που όπου νάναι θα δώσουν γένεση σε κάτι σημαντικό. ‘Το ημιτελές τελεσίγραφο’ προτρέπει, τελειώνοντας τους στίχους του, ‘πιάσε τη λέξη απ’ το λαιμό/και δώσε ένα οριστικό τέλος/στη ραστώνη του ποιήματος’. Παραθέτω ολόκληρο το ποίημα ‘Ενύπνιο σχιζοφρενούς’ γιατί ίσως απεικονίζει τη γενικότερη άποψη του ποιητή για τη νύχτα και ειδικά για τις όποιες παράπλευρες απώλειες που αυτή προκαλεί: ‘Τίποτα δεν είναι πιο φρικτό/απ’ τους έρημους σταθμούς/που τουρτουρίζουν μεσάνυχτα/ Γι’ αυτό και τα ποιήματα/στριμώχνονται στις ράγες /περιμένοντας κάποιο σφύριγμα/όλα όμως  το πρωί αυτοκτονούν/ Κατά τις οκτώ περνάει το τρένο/και στρίβει για να μην τα πατήσει’!

Η τέχνη και η τεχνική, όμως, της ποιητικής διαδικασίας, δεν είναι άμοιρη παρενεργειών για τον ποιητή, συμφωνώντας σαφώς και με αρκετούς άλλους, πολλές από τις οποίες έρχονται μπροστά, στο προσκήνιο, με τη μορφή   σωματικών εκφάνσεων. Έτσι αρκετοί στίχοι του χρησιμοποιούν ή ερωτοτροπούν με ιατρικούς όρους και γνωστές παρακλινικές εξετάσεις για να δώσουν καλύτερα και πιο πιστά και έντονα το βαθύτερο νόημα. ‘Πάω για αρθροσκόπηση’, λέει στην ‘Αρθροσκόπηση’ και συνεχίζει, ‘… σήκωνα πολλά ποιήματα/καθημερινά στους ώμους/λέω πια να ξεμπερδεύω/με την πολλή ευαισθησία’, αφού για τους έχοντες ακόμα και στοιχειώδεις ιατρικές γνώσεις, η μεγαλύτερη επιβάρυνση του αυξημένου σωματικού βάρους ή της συνεχούς ανύψωσης υπερβολικών φορτίων, γενικότερα, παρατηρείται  στις αρθρώσεις του γόνατος.

Όμως, παρ’ όλα χρησιμοποιεί την ποίηση, για να πάρει ‘μια μικρή παράταση’ η ανυπαρξία και η προσωπική του συντέλεια, όχι φυσικά για να γιατρευτεί αλλά να ανακουφιστεί, γράφοντας έστω προσωρινά ‘το αναπόφευκτο του θανάτου’ στα παλιά του παπούτσια, με τα απαραίτητα, όπως πάντα, ενδιάμεσα διαστήματα ‘υποχρεωτικής αγρανάπαυσης’, μήπως και καταφέρει να ξαναφυτρώσει, πλημμυρισμένος με καινούργιες ιδέες  και ελπίδες.  Γνωρίζει καλά, κι’  εδώ βρίσκεται σε σύμφωνη γνώμη και με άλλους μας ποιητές,  πως υπάρχουν ‘δεκάδες  άλλοι τρόποι να βγάλει κανείς τα εσώψυχά του’, πέρα από την Ποίηση, οι ‘Ωδίνες’ της οποίας είναι πραγματικά επώδυνες σε ένταση και διάρκεια, καρφώνοντας τουτέστιν και ξεκαρφώνοντας πρόκες απ’ το κορμί των λέξεων, και δυστυχώς για τους ποιητές, υπάρχει ακόμα έκδηλη και δραματική ανυπαρξία ‘ποιητικών μαιευτηρίων’!

Παρατηρώντας απ’ το βιογραφικό του σημείωμα, διαπιστώνουμε ότι ο Γιώργος Γκανέλης είναι πιστός στην  δημιουργία του προσωπικού του ποιητικού  έργου, χωρίς να ξεφεύγει, παράλληλα, σε άλλα πεδία, όπως για παράδειγμα την πεζογραφία ή την κριτική άλλων κειμένων. Ετούτη η συλλογή, αποτελεί την έκτη τού ποιητή. Είχαν προηγηθεί οι ‘Ανάπηροι δρομείς’ (2012), ‘Ο σκοπευτής της μνήμης’ (2013), η  ‘Χρεοκοπία ιδεών’ (2014), η ‘Εκτός εαυτού’ (2015), και η πέμπτη κατά σειράν, ‘Υπό το μηδέν’ (2017), όλες από τις εκδόσεις Στοχαστής.

Ο ποιητικός του λόγος, σε γενικές γραμμές,  θα μπορούσε να αναφερθεί ως ιδιωτικός, εσωστρεφής,  με κάποιες όμως, σκόρπιες πινελιές εξωστρέφειας. Στοχασμοί σε κρίσιμα θέματα που απασχολούν με τον τρόπο τους τον ποιητή και οι απότοκες και αναμενόμενες,  εν πολλοίς, εκρήξεις συναισθήματος. Αν και χρησιμοποιεί το πρώτο και κάπου-κάπου το δεύτερο ενικό πρόσωπο, στην πραγματικότητα οι στίχοι του δεν παύουν να αποτελούν σε μεγάλη συχνότητα  αμιγώς προσωπικές εξομολογήσεις που εγγίζουν, σε μικρότερο βαθμό, και ευρύτερα κοινωνικά θέματα, όπως άλλωστε είναι και το τελικό και επιθυμητό ζητούμενο από την ποίηση σήμερα.

*Το κείμενο και η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από εδώ: https://www.fractalart.gr/wdines-tis-poiisis/

Ο έρωτάς σου μια πληγή και τρεις κραυγές.

Στα κόντρα σκούζει ο μακαράς καθώς τεζάρει.

Θαλασσοκόρη του βυθού —χίλιες οργιές—

του Ποσειδώνα εγώ σε κέρδισα στο ζάρι.

Και σ’ έριξα σ’ ένα βιβάρι σκοτεινό

που στέγνωσε κι ξανεμίστηκε το αλάτι.

Μα εσύ προσμένεις απ’ το δίκαιον ουρανό

το στεριανό, το γητευτή, τον απελάτη.

Όταν θα σμίξεις με το φως που σε βολεί

και θα χαθείς μέσα σε διάφανη αμφιλύκη

πάνω σε πράσινο πετούμενο χαλί,

θα μείνει ο ναύτης να μετρά το άσπρο χαλίκι.

Για όσους δεν το ξέρουν, νυχτοφύλακας

δεν είναι εκείνος που φυλά τη νύχτα

-κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να τηνε κλέψει-

αλλά εκείνος που φυλά τ’ αστέρια μες τη νύχτα,

τ’ αστέρια που πολλοί τα ορέγονται,

γι’ αυτό κι ο νυχτοφύλακας,

πάντ’ άγρυπνος στο πόστο του,

αδιάκοπα κοιτά τον ουρανό και τα μετρά,

ώρες ατέλειωτες, καπνίζοντας ατέλειωτα τσιγάρα,

μετρά και χάνει το λογαριασμό και ξαναρχίζει,

καπνίζοντας ατέλειωτα μικρά αστέρια.

Τα ξημερώματα, θυμάται μόνο τους διάττοντες που 

χάθηκαν,

αφού του κάψαν με τις καύτρες τους το δέρμα.

στην Κ. Αγγελάκη Ρουκ

Κι είναι και κάτι ανθρωπάκια,

κι είναι και κάτι άνθρωποι σε ανάστημα γιγάντων

που περνούν όλη τους τη ζωή μέσα από γυάλινα μάτια 

χρώματος μπλε.

Που από ένα γύρισμα της τύχης

κάποιους τους βρήκαμε 50 χρόνων κρεμασμένους.

Κι άλλους τους είδαμε στα καφενεία τα Αιγινίτικα

80 χρόνων να περιγράφουν με τα μάτια τους

χρώματα — αναμνήσεις

πριν κρυφτούν στα μακάρια χώματα — μνήματα.

Μα είναι και κάτι άλλα παιδιά με μάτια πολύχρωμα 

και μια ρωγμή στο μάτι — γυαλί — καθρέφτη

να χάσκει σαν ένα όμικρον ξερνώντας μια θάλασσα. 

Που από ένα γύρισμα των καιρών

βρέθηκαν με το γυαλί — καθρέφτη — μαχαιριά 

μπηγμένο στο λαιμό, ετών 30 το πολύ

στους δρόμους της Αθήνας.

Tόσα χρόνια πέρασαν 

κι ακόμη το αίμα τους δίνει λίγο κόκκινο 

στο μπλε του Αιγαίου.

Κάθε καλοκαίρι που πίνεις την πορτοκαλάδα σου

και τρως γλυκό του κουταλιού δίπλα στον επαρχιακό δρόμο 

που στέκεται

σαν από θαύμα

δίπλα στην ακροθαλασσιά

που κατοικεί

σαν από ένστικτο

στη γωνιά αυτού του τόπου

στη γωνιά της ψυχής των 2020 αντι-ποιητών. 

Μετρημένα κουκιά.

22/1/2020

*Από τη συλλογή “Ankou,” Εκδόσεις Aμείλιχος, 2020.

Κοιτάχτε! μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ’ το πλήθος.

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν

στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του

μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.

Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;

Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.

Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.

Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές

άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Όροπέδιο”, τεύχος 19, Χειμώνας 2017.

Στις έξη και τριάντα στη Ρώμη

να μπαίνεις σαν έμπορας ή καμηλιέρης

μεταμορφωμένος σε συνοδό χρυσού

  και άσημο επισκέπτη –

κι όμως στον κόρφο σου να φέρνεις μυστικά

  γράμματα

του Δεκριανού –

κι αμέσως να διαδίδεται στις αγορές

μέσα στα ανάκτορα

      ότι κατέφθασε ένα πρόσωπο

               ν’ ανατινάξει την πόλη.

Ύστερα ν’ ανεβαίνεις τα αξιώματα

στους διαδρόμους να σε σταματούν έντρομα

  πρόσωπα

ο γραμματέας του αυτοκράτορος έμπιστα να ρωτά

να τερματίζεται η δεξίωσις

η φήμη να μεταφέρει το μπόι σου

να μεταφέρει τ’ άλογό σου –

ξανθός όμορφος ο εχθρός του βασίλειου

έχει χιτώνα πράσινο και κάτω το ξίφος

τα μάτια του αστραπές και συνωμοσία

περιπλανάται σε υγρές αυλές και μυστικά οπλοστάσια –

συγκάλεσε εκτάκτως Σύνοδο

κλείστε καλά τις εξώπορτες

ν’ ασφαλιστείτε.

Κι εσύ ήσυχα πάνω σε ξύλινα τραπέζια και

  καπηλιά

να προετοιμάζεις την ένδοξη παρουσία –

όμως – να εκφυλίζεσαι μετά σε αγοραίο ρήτορα

να κεραυνώνεις τα πλήθη με λόγους

να ξεχνάς τον προορισμό σου

να ξεχνάς τ’ άλογό σου

να προσπαθείς να φτάσεις με υπομνήματα

  τον αυτοκράτορα

να ζητάς πίστωση χρόνου

οι γραμματείς να σου απορρίπτουν

  την αίτηση –

Πώς γίνεται τόσο εσύ να ξεπέσεις;

Η ένδοξη Ρώμη σε περίμενε τόσους αιώνες

σε προφητείες έλεγε τον ερχομό σου

κι εσύ αφομοιώθηκες;

*Από τα “Μείζονα Ποιητικά”, εκδόσεις Τόπος.

Αδιέξοδο

Ο σωσίας μου

συλλέκτης μεσαιωνικών κλειδιών

ζει κάπου αλλού,

στη Λιθουανία υποθέτω

ή πιθανόν στη Σαμαρκάνδη.

Και δέ θ’ αυτοκτονήσει

πριν ανταμώσουμε και πάλι

στο Εδιμβούργο.

***

Αδράνεια

Ο μολυβένιος ουρανός

μου σφεντονίζει ένα τρελό φεγγάρι

καταπρόσωπο,

κι η Γη

θρηνεί τα τέκνα της

που χάθηκαν

στα πορφυρά πεδία των μαχών.

Απόψε ο νους μου παέι

σ’ αυτούς που κάνουν το ταξίδι

Κορνουάλη – Σφαξ

Κι Αμβούργο – Άγνωστο.

***

Η συμφωνία της ομίχλης

Μ’ αρέσει η φιλία

της ομίχλης

μ’ όλο που νιώθω

ένα υγρό φορτίο

αηδίας

στο λαιμό μου

όταν της κουβεντιάζω

Μα σαν αποτραβιέμαι

με σιωπηλά φευγαλέα βήματα

μες στα ερείπια,

τότε υποφέρω αληθινά

και μ’ αγωνία την περιμένω

να’ ρθει πάλι

με νέα οράματα

καινούρια μουσική.

***

Ο άνθρωπος με το ψηλό καπέλο

Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία

ότι μια νύχτα καταθλιπτική

που θα πλανιέμαι ολομόναχος

σ’ έναν καταχνιασμένο δρόμο,

θα ξεπροβάλει κάποιο χέρι

απ’ το παράθυρο ενός μαύρου ταξί

και θα με πιστολίσει από μοιραίο

αναπόφευκτο λάθος.

Μα τέτοιο λάθος

θα’ ταν το πιο τέλειο

στη ζωή μου,

η τελευταία

κι εκλεκτότερη μου

εμπειρία.

*Nicholas Kachtitsis, Vulnerable Point 1949. 14 Poems of Youth, “Anthelion Press” . Μετάφραση:Γιώργος Δανιήλ.

**Από εδώ: http://www.cocosse-journal.org/2017/02/4-1949.html