την αγάπη σταύρωσε
με καρφιά δακρύων
τους αλλήλους κρέμασε
για θηλιές τα χέρια
ύστερα δίστασε
αντίκρισε είδωλο κενού

τι κι αν λυπήθηκες το άπειρο
πάντα ήλπιζες σε άλλους
αγάπη μόνο χάριζες
τώρα
πώς ν’ αγαπήσεις
τ’ άδειο

λοιπόν
δάγκωσε τη γλώσσα να κοπεί
θραύσε τις γνάθους να σταθούν
με ράμματα κέντησε τα χείλη
πνίξε τον λάρυγγα με νύχια
και ξύδι πότισε το στόμα

λεπτή δουλειά
το ξέρω
στοιχειό θνητό
μα είναι ο μόνος τρόπος
μην ακουστεί ούτε φθόγγος
κι αναστηθεί και πάλι
το ‘ως εαυτόν’

*Από τη συλλογή “Ο φόνος του λευκού”, Εκδόσεις Θράκα, 2017.

Όσοι γνωρίζουν δεν μιλούν.
Ευθρυπτότητα και θυμός συμπορεύονται,
άλικο πανί του ψυχισμού,
τη μια καταστέλλεται πένθιμα
την άλλη υψώνεται επαναστατικά.

Η αξιοπρέπεια πλήττεται πάντοτε,
ξέσπασμα δακρύων ή βωμολοχιών
συντροφεύουν παρά θιν’ αλός
τον περιπατητικό βαρύ ίσκιο.

Στο πέλαγο πλοία σφυρίζουν
το αίμα χαιρετούν συχνά-πυκνά.
Αίμα-λάβα ρέει αδελφικά
στη θάλασσα, χαιρετισμό ανταποδίδει.
Εκεί σβήνει.

*Από τη συλλογή «Κυνισμός», Εκδόσεις «Στοχαστής», Φθινόπωρο 2019.

Στ’ αστεία παίζαμε!
Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας
Τα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε

Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.
Νύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ’ το φως της ημέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη
Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιός θα μας δεχτεί;

Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας
δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Κλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε!

ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

Παράξενη που ήμουν
όταν γειτόνισσα μακρινών λάμψεων
συγκέντρωνα αγνές λέξεις
για να συνθέσω καινούργιες σιωπές

*

ΠΡΙΝ

Στην Eva Durrell

μουσικό δάσος

τα πουλιά ζωγράφιζαν στα μάτια μου
μικρά κλουβιά

*Από το βιβλίο “Αλεχάντρα Πισαρνίκ Ποιήματα”, σε μετάφραση Στάθη Ιντζέ, Εκδόσεις Ενύπνιο.

Σηκώθηκε ο στρόβιλος με φύλλα μιας ανάσας
Λυγίσανε χαμόγελα στο άκουσμα μιας λύπης
Κινήσου με ακρίβεια σαν πέλματα μιας γάτας
Το όνειρο που κοίταξες στενεύει σ’ ένα χτύπο

Λυγίσανε χαμόγελα στο άκουσμα μιας λύπης
Στο άνθος της λεπίδι που στομώνει
Το όνειρο που κοίταξες στενεύει σ’ένα χτύπο
Ζωή κεράκι αλαφρό,θερίσαμε πιο μόνοι

Στο άνθος της λεπίδι που στομώνει
Νύχτα μιας μέρας της σιωπής
Ζωή κεράκι αλαφρό θερίσαμε πιο μόνοι
Υπέροχα πιο μόνοι στον κύκλο της ζωής

Οκτώβριος 2020

XL

…γύρισα στο πλάι
μετά από χρόνια
κουράστηκα
μαθητευόμενη ανάσκελα
στη φιλοσοφία
και την περιέργεια
τώρα έμαθα
τον πλάγιο λόγο
η εναπόθεση
πράγμα σημαντικό
κουβαλάει το φως
που μπορεί
να σε ξεκάνει
ή να σε λυτρώσει
κι αυτή η σπείρα
που ξετυλίγεται
χωρίς ποτέ
να πραγματώνεται
κι απλά ακολουθεί…

*Από την ενότητα «Απόσταγμα ζωής» που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Ροκέ», Εκδόσεις «Το Ροδακιό», 2019.

Ανακύκλωση

Ανακυκλώνονται τα ποιήματα;
Στον κάδο του χαρτιού
λόγω του μέσου
σαν έρημος
ή σαν μέταλλα βαρέα που δηλητηριάζουν;

*
Μπαλκόνια

Να ποτίσουμε τα φυτά στα μπαλκόνια

Βγάζω απ’ τις βαλίτσες κάποια ποιήματα
Σταθμό Λαρίσης

και φεύγω πριν μ’ ακολουθήσουν

*

Πολιορκία

Μπορείς να πάρεις ένα τρένο

και πετάγεσαι έξω από την πολιορκία
αν συγκεντρωθείς θ’ ακούσεις

το σφυροκόπημα κάτω από την επιφάνεια
ποιήματα που ποδοπατιούνται

και μας κουβαλάνε.

Άνθισε στο σκοτάδι
στο βάζο με το παχύ κρύσταλλο
περιστρέφω το δάχτυλο στην άκρη
λα δίαιση
τα ισχνά πέταλα λιώνουν
στην πλέξη
στη δαχτυλήθρα
αφαιρώντας από τα χρώματα την επιλογή
να μην μωβίσουν.
Κοιτώ πορσελάνηνα σημαίνει ακίνητα
εύθραυστα
όπως οντότητα
σαν κερί που σβήνεται γρήγορα στην άμμο
πριν καν στείλει την προσευχή.
Μεταφράζω το μίσχο
σε λατινικούς
χαρακτήρες.
Otterley.
Το κενό που υπολείπεται
ηχεί(ο) ανάμεσα.
Η νύχτα ήταν γεμάτη αντανακλάσεις
ποτήρια που κινούνται μόνα τους
θορύβους από μέσα προς τα έξω.
Γλασκώβεια σταγόνα ρωγμίζει
το τζάμι.
Φύλαξα το τελευταίο σπίρτο
όχι για τσιγάρο
μα για να αυτοπυρποληθώ.
αφού πρώτα λουστώ
το βλέμμα.

*Το ποίημα και το βίντεο της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://nefelorpoetry.wordpress.com/2021/04/29/κοκτώ/

Πόνος έρχεται,
όμως, ποτέ δεν φτάνει
να σε λυτρώσει.

*

Κέντα με, νύχτα,
τα σχέδιά σου πια κανείς
δε λογαριάζει

*

Πώς πέρασαν τα
χρόνια μου τόσο άδεια
δεν κατάλαβα.

*

Έσταξες, ψυχή
μου, τόσο πόνο μέχρι
να με λυτρώσεις.

*

Ο πόνος φεύγει
και γυρίζει βιαστικά
μαζί με σένα.

*

Ο έρωτάς μου
όπλο πια στα χέρια του
πιο αδύναμου.

*

Περνά ο χρόνος
ο άνθρωπος μοναχός
ζητά συντροφιά.

*

Με εγκλώβισαν
οι σκέψεις και μου ’φεραν
το άρωμά σου.

*

Μαύρο το αίμα
που κυλά στις φλέβες των
ερωτευμένων.

*

Ζούσα ήρεμος
κι ήρθε φως κι εσύ
έφυγες πάλι.

*

Η -εν δυνάμει-
αυτοβιογραφία
είναι ποίηση.

*

Προσευχήσου να
πονώ, να μη στερεύει
η έμπνευσή μου.

*Aπό την συλλογή “Σε τρίτο ερωτικό – χαϊκού”, Εκδόσεις “Ιωλκός”, Αθήνα 2019.

**Αναδημοσίευση από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2021/05/13/σε-τρίτο-ερωτικό-χαραλαμπία-πνευματι/