A man is a woman
& a woman is a man.

Only when you hid your face,
the world reveals itself
clearly to you.

Human hipbones
harder than those iron fences
wind surfers, wiser & faster
than fish bones do.

Troubles; pranks; tricks.

A woman is a man
& a man is a woman
& feet are minds
& eyes are feet

“Where is today’s catch?”

Ένας άντρας είναι μια γυναίκα
& μια γυναίκα είναι ένας άντρας.

Μόνο όταν κρύβεις το πρόσωπό σου,
ο κόσμος αποκαλύπτεται
ξεκάθαρα σε σένα.

Τα ανθρώπινα ισχία
πιο σκληρό από εκείνους τους σιδερένιους φράχτες
wind surfers, πιο σοφοί και πιο γρήγοροι
από ό,τι κάνουν τα κόκαλα των ψαριών.

Προβλήματα, φάρσες, κόλπα.

Μια γυναίκα είναι ένας άντρας
και ένας άντρας είναι μια γυναίκα
και τα πόδια είναι μυαλά
και τα μάτια είναι πόδια

«Πού είναι το σημερινό αλίευμα;»

*Published in Free Poetry Series, Ragged Lion Press, London, 2019.
Μετάφραση / Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Όσο είμαστε χαμένοι
Μέσα στον κόσμο της επιδίωξης
Δεν είμαστε ελεύθεροι. Κάθομαι
Στη μικρή μου τετράγωνη καλύβα.
Τα πουλιά τραγουδούν. Οι μέλισσες βουίζουν.
Τα φύλλα λικνίζονται. Το νερό
Κελαρύζει πάνω στους βράχους.
Το φαράγγι με περιβάλλει.
Αν σάλευα, του Μπασό ο βάτραχος
Θα βουτούσε στη λίμνη.
Όλο το καλοκαίρι τα χρυσά
Φύλλα της δάφνης σκορπίστηκαν στο χώρο.
Σήμερα στοχαζόμουν
Ένα φύλλο σφενταμιού που επέπλεε
Στη λίμνη. Τη νύχτα
Παρατηρούσα τη φωτιά.
Κάποτε είδα πύρινες πόλεις,
Χωρά, παλάτια, πολέμους,
Ηρωικές περιπέτειες
Στις νεανικές φωτιές της κατασκήνωσης.
Τώρα βλέπω μονάχα τη φωτιά.
Η ανάσα μου είναι ήρεμη.
Τα αστέρια κινούνται ψηλά.
Στο απόλυτο σκοτάδι
Μονάχα μια μικρή κόκκινη λάμψη
Απέμεινε μες στις στάχτες.
Πάνω στο τραπέζι είναι ένα
Φιδοπουκάμισο και μια ασμίλευτη πέτρα.

*Από το βιβλίο “Κένεθ Ρέξροθ ποιήματα”, εκδόσεις Ηριδανός 2014. Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς.

Η ΠΟΙΗΣΗ

Μοιρασμένη στα δύο
ανάμεσα στο αγκυροβολημένο σώμα
και στον πόθο που απέπλευσε

*

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Για λόγους προστασίας του ποιητή
το ποίημα έχει πολλά περιθώρια ελιγμών
ανύποπτες για τον εχθρό δυνατότητες ξεγλιστρήματος
κρυφά χαρτιά, αχρησιμοποίητους άσους
Το ποίημα έχει, για τις ανάγκες της μάχης
πολλές εξόδους κινδύνου, υπόγεια καταφύγια
διασκορπισμένους σταθμούς ανεφοδιασμού
χώρους ανασυντάξεως, εφεδρείες
Μα την ώρα που τα πάντα για εκείνον έχουν κριθεί
το ποίημα προσφέρει αυτοπροστασία
στον εαυτό του
προδίδοντας τον ποιητή.

*Από τη συλλογή “Έλικας φανταστικού ελικοπτέρου”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Ιούνιος 2010.

Η κόπωση στου κενού τον χρόνο
θυμίζει τους φρενήρεις ρυθμούς
που παύουν της ζωής μας τον ρου

Παρανόηση η απόσταση μεταξύ μας
ή από πάντα παρούσα,
θα κινούμαστε, θαρρώ παράλληλα, δίχως σύγκλιση

Έπειτα ξεχνιόμαστε, εγγύτητας και ομοιότητας ψευδαίσθηση μας γελά
ώσπου την επανάληψη αντικρύσουμε πάλι

Αγνοώντας αναπόφευκτα τις προβολές
όταν κοιτάμε αντίθετα,
δρόμος ανοιχτός, επιλογή, επίγνωση.

Στο ποίημά του Άνθρωπος που μεταφέρει πράγμα
ο Γουάλας Στήβενς βλέπει το ποίημα
σαν μια αντίσταση στην ευφυΐα.

Ναι, θα μπορούσε να είναι έτσι,
ένας ποιητής μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με το ποίημα.
να αντισταθεί στη βαρύτητα
(κυρίως έζησα αντιστεκόμενος,
έγραψε ο διάσημος ποιητής της Σερβίας S.R.).
Η ζωή αντιστέκεται στον θάνατο,
η σιωπή αντιστέκεται στην ομιλία,
ένα ποίημα περιφρονεί το μη-είναι,
αρνείται το παράλογο, την ύπαρξη,
που είναι στριμωγμένη ανάμεσα στα δυο αυτά σημεία.

Όχι, το ποίημα δεν αποτελεί αντίσταση
στην ευφυΐα,
αν και τα σοφά συμπεράσματα του Γουάλας Στήβενς
πρέπει να τα σεβόμαστε.
Η μορφή του είναι η ουσία,
γιατί θέλει να υπάρξει,
να μιλήσει μέσα από τη φόρμα,
να την εξηγήσει, να επιβιώσει,
να δώσει νέα ζωή στον συγγραφέα,
Να εξημερώσει τα πάντα.

Ακόμη και οι φριχτές σκέψεις
που γίνονται για λίγο πραγματικές,
καθώς μεταμορφώνονται σε ποίημα
φωτίζονται, ημερεύουν
στοιχισμένες στη σειρά των στίχων.
Όπως το αιώνιο ακίνητο νερό.

*Περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Οι στίχοι είναι. Ο χρυσός κανόνας του εφήμερου – Βαλκάνιοι ποιητές”, εκδόσεις Ρώμη 2020. Μετάφραση από τα αγγλικά Κλεοπάτρα Λυμπέρη.

ΚΟΝΙΑΚ

Στη γνωστή μας υπόγα πάλε τα πίνω
Για το ψεύτη ντουνιά καπίκι δε δίνω

Κι απόψε όπως ψες κι όπως κάθε βράδυ
Γλυκεία γκαρσόνα κερνά με — μπράντυ

Ω Μούσα!
με μάτια τσακπίνικα, σινάμενα οπίσθια
Ποια για χάρη σου ρίμα να παίξω
— τα… λοίσθια; τα… ημερομίσθια;

100 κούπες ήπια κ’ 100 κούπες έχω σπάσει
κ’ 100 σουρωμένα σονέτα έχω γράψει

Ω Μούσα! ρούσα ξανθομαλλούσα
πανώρια ασκημούλα και πεταχτούλα
Για τα σε!
κ’ οι παρόλες μου, και τα λιλιά μου — κι ούλα!

*

ALLEGRO CON FALSO

Είμαι Βαλκάνιος
Άγριος
Τυραννοανασκολοπιστής
άναντάν παπαντάν
Για αίμα ψοφάω’ και σεξ
(ψοφάω σου λέω
γι’ αυτό ζω)

Εγώ — κόκκορας!
μέσ’ στ’ άγρια χαράματα
ξυπνάω, να τραγουδήσω

Εγώ — κόκκορας!
τη μέρα 2, 3 βολές
το χαρέμι μου κανονίζω

Άμα πίνω πίνω
για να μεθύσω μόνο

Στο λαιμό μου
το ξουράφι του βάνει ό μπαρμπέρης
Χ ρ ρ ρ ά τ ς ! καί μου την ανάβει
Πεθαίνω! όμως πεθαίνω γελώντας

(Σκουλίκια — τα τρώγω!
δε με τρώνε… )

*

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Α΄
Ησυχία παρακαλώ
Ό μακαρίτης απεχθανότανε το θόρυβο

Όσοι θέτε να λέγεστε φίλοι μου
το μνημούρι ποτίστε ρακί / ή κονιάκ
και καθίστε ‘δώ μαζί μου λιγάκι
να πιούμε και να κλάψουμε παρέα.

Β΄
«Δε χρειάζομαι ταφόπετρα…»
Μπ. Μπρεχτ

ούτε ‘γώ…
αλλά αν χρειάζεστε εσείς για μένα
μου φτάνει έμένανε τούτ’ ή γραφή:

*

«ΕΝΘΑΔΕ ΣΑΠΙΖΕΙ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ»

στο νεκροταφείο
πιο καλά στην άκρη θάφτε με
έτσι όπως έζησα
κι ακόμα
πιο καλά στην άκρη εδώ του δρόμου
σ’ ένα σταυροδρόμι
σ’ ένα τρίστρατο
…
έξω από ‘να γύφτικο σκυλάδικο
του διεθνούς

(μεθυσμένοι οι γύφτοι όντας βγαίνουν
το μνημείο να ποτίζουν)
…
τέτοιο μνημούρι, μάλιστα, θα μας τιμούσε όλους.

ΑΝ Η ΑΓΑΠΗ

Αν η αγάπη
συνώνυμη δεν είναι
με τη συγχώρεση
ο εγωισμός
φορά τα καλά του.

*

ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΑΥΓΟ

Αμυδρό μειδίαμα
στο μισόφωτο
χαράζει γλυκά
το κέλυφος της νύχτας
στο τέλειο σχήμα
του αυγού της ζωής

αχνά τα χρώματα
και η φωνή
νότα χαμηλή
της πρώτης αχτίδας·
αργόσυρτο
ξεμούδιασμα πρωινού.

Ας περιμένουν λίγο
η εγερτήρια σάλπιγγα
και τ’ άλογα
ανυπόμονα στον στάβλο
με τα καινούργια πέταλα
και τη χαίτη χτενισμένη.

Αποζητά τις στιγμές της
η γέννηση
πριν τον αγώνα.

*

ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΝΩΕ

Οι ιδέες ριπές
μαστιγώνουν τον νου.
Οι λέξεις χαλάζι.
Πλημμυρίδα
οι νεόφερτες προσδοκίες.

Πνίγεται η σκέψη
στα κύματα των λογισμών
και εσύ
ακόμη αναζητάς
την κιβωτό σου.

*

Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΕΡΩΤΩΝ ΣΟΥ

Πολιορκημένος
αμήχανα αντικρίζεις
την πύλη της εξόδου.
Αναποφάσιστος
δίχως επίγνωση
πως οι περιπλανήσεις
μέσα στα τείχη
θα αναλώνουν την ορμή
και των ερώτων οι κορφές
τα οχυρά θα έχουν για σκιά τους.

*

ΤΟ ΑΚΗΡΥΧΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ

Στους μοντέρνους καιρούς
ακόμη και στον πόλεμο
τα πρότυπα αλλάζουν.

Πράξεις ηρωικές
μάταια επιζητούν δικαίωση
εντός πεδίου μάχης φονικού.

Κι αυτή η πολύβουη πόλη
σιωπά
μπροστά στο ακήρυχτο άγνωστο.

*Από τη συλλογή “Το κοσμικό αυγό”, Εκδόσεις Στοχαστής, Φθινόπωρο 2021.

Ν’ύχτα γεμάτη ραβδώσεις
τα δέντρα που λάμπουν απ’ τις επιθυμίες
με τις ρίζες αγγίζοντας την αυγή
καθώς την ταξιδεύουν
από τη δροσερή καρδιά των βουνών
τα υπόγεια νερά.
Ό’νειρα πλαγιασμένα στο ένα πλευρό
κι ο αγέρας περπατώντας
στα αιωνόβια χρώματα.
Το βαθύ πράσινο
το βαθύ γαλανό
το βαθύτερο πέλαγο.

Τώρα μπορώ να υποθέσω
πως ξεκίνησες απ’ τη μνήμη
ένα θολό μωβ κάποτε.

*Από τη συλλογή «Ο Ξεναγός και η Νύχτα», Έκδοση Κείμενα, Αθήνα, Νοέμβρης 1981.

Υπάρχει κάτι
που μοιάζει με πηγή,
σαν άλυκο, βαθύ,
σκούρο πολύ, ποτάμι,
που δε το μπορείς
μέσα ΄κει να ξεπλυθείς,
να κάνεις ευχή
και να του ρίξεις κέρμα.
Ή να το προσπεράσεις…”
Λένε πως είναι
σα μια ανοιχτή πληγή,
που τρέχει, νύχτα,
νύχτα πίσσα, κατράμι,
και δε το μπορείς
από αυτή να γιατρευτείς,
με μια ραφή
και μπάλωμα στο δέρμα.
Ή να την ξεγελάσεις…”

Θέλει να φτύσεις αίμα.

*Από τη συλλογή “το 18”, Εκδόσεις Κύμα, 2018.

Aπό θάλασσα σε θάλασσα
με παρασύρει ο καιρός
να ξέρεις
Mονάχα
για έρωτα ή θάνατο
η επιθυμία αλητεύει

Picture Postcard

From sea to sea
the weather entices me
you should know
Only
for love or death
desire bums around

*Από τη συλλογή “Στην εξορία του βλέμματος”, Εκδόσεις “Κουκκίδα “, 2019.
Μετάφραση: Γιάννης Γκούμας.