Περίστροφο με σιγαστήρα

Όλο και κάτι θα χάσεις
γεμίζοντας το κλείστρο
απ’ το μελανοδοχείο
Ο επαναληπτικός ήχος
ο απόμακρος στίχος
απ’ το λεπτό σκίσιμο του χαρτιού
Ανοίγοντας κλείνοντας
Αδειάζοντας γεμίζοντας
Όλο και κάτι θα χάσεις μέσα στις ρωγμές
Προς τα μέσα άλλωστε οι σφαίρες είναι πιο φωτεινές
Χάνονται ήσυχα
Όπως οι ξεσυρμένες μέρες
Όπως τα στραγγισμένα όνειρα
Όπως οι σκέτες πεπτικές συσκευές

*

φάτσες άγνωστες

Έχουμε φάτσες που κάθε πρωί δεν αναγνωρίζουμε στον καθρέπτη
τις αναζητάμε όλη την μέρα και
τις θυμόμαστε μονάχα το σούρουπο
όταν κοιτάζουμε απ’ το παράθυρο στην απολησμονιά
και στην θλιμμένη βροχή
λεμονανθοί
απελπισία ξανά, επιληπτικά
για τα ρημαγμένα χρόνια
και τα σκονισμένα όνειρα
προδομένα από εμάς τους ίδιους
Τότε βγαίνουμε στους άνισους δρόμους της νυχτιάς
να βρούμε παρόμοιες φάτσες
και να κάνουμε τράκα τσιγάρο
και ιστορίες νικητών
απαντάμε όμως μονάχα ιστορίες ηττημένων
και νεκρολούλουδα
όχι άλλα δάκρυα
Κερατσίνι Πέραμα Δραπετσώνα
καζατζήδες σκυφτοί
καρνάγια σιωπηλά
καιρός για αναχώρηση.

*

Απαντήσεις

Κάποιο πρωινό δυο πυρόξανθες πλεξούδες
κολυμπώντας ολόγυμνες
ρώτησαν τις απαντήσεις μου
Εγώ έδειξα τα πατημένα φύλλα και την έρημη προκυμαία
την συνήχηση αύρας και παφλασμού
το ατελείωτο τέλος και την αέναη αρχή
και τότε γίνανε θηλιά
ξέπνοα χάδια και λησμονιά
ένα συμβεβηκός
βουβός αποχαιρετισμός

*Δημοσιεύτηκαν στον “Μανδραγόρα”, Τεύχος 63, Νοέμβρης 2020.

Πάνας

Χόρευε μια χλιαρή κηλίδα
ήλιου στο μέτωπό μου,
υπήρχε ακόμη ένα θρόισμα ανέμου ανάμεσα στις πιο μακρινές φυλλωσιές.
Έπειτα ήρθε
μόνος: ο αφρός αυτών των κυμάτων αίματος
και ένα σφυροκόπημα από καμπάνες στο σκοτάδι, βαθιά στο σκοτάδι μέσα από ορμητικές δίνες, μέσα από κόκκινες ριπές σιωπής –
στο σκάσιμο των κυμάτων.
Ύστερα
τα μυρμήγκια έπλεκαν
μαύρες σειρές ζωής ανάμεσα στο χορτάρι κοντά στα μαλλιά
και πάνω στο δικό μου –
και στο δικό σου ιδρωμένο πρόσωπο μια πεταλούδα χτυπούσε τα φτερά.

27 Φεβρουαρίου 1938

##Μετάφραση: Άννα Γρίβα

*

Κραυγή

Να μην έχεις έναν Θεό
να μην έχεις ένα μνήμα
να μην έχεις τίποτα σταθερό
παρά μονάχα ζώντα πράγματα που ξεγλιστρούν να υπάρχεις δίχως χθες
να υπάρχεις δίχως αύριο
και να αποτυφλώνεσαι μέσα στο τίποτα –βοήθεια–
για τη δυστυχία
που δεν έχει τέλος.

10 Φεβρουαρίου 1932

##Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου

*Από το βιβλίο “Antonia Pozzi, Ο θάνατος των αστεριών” (δίγλωσση έκδοση), Εκδόισεις Ενύπνιο. Εισαγωγή-μετάφραση: Άννα Γρίβα, Ευαγγελία Πολύμου.

εσένα σ’ έχω Δεινόσαυρο από τους πιο εκπληκτικούς
εσένα σ’ έχω βότσαλο φρούτο απαλό που τ’ ωρίμασε η θάλασσα
σ’ ερωτεύω
σε ζηλεύω
σε γιασεμί
σε καλπασμό αλόγου μες στο δάσος το φθινόπωρο
με φοράω νέγρικο προσωπείο για να μας θέλεις εσύ
με κεντρίζεις μεταξένια άσπρο μου κουκούλι
με κοιτάζεις πολύ προσεκτικά
tu m’ abysses
tu m’ oasis
je te gougouch
je me tombeau bientôt
εσένα σ’ έχω δέκα ανθρώπους του Giacometti
σ’ έχω κόνδορα καθώς απλώνεσαι πάνω από τις Άνδεις
σ’ έχω θάλασσα γύρω τριγύρω από τα νησιά του Πάσχα
εσύ σπλάχνο μου πως με γεννάς
σε μίσχος
σε φόρμιγξ
με φλοισβίζεις
σε ζαργάνα α μ’ αρέσει
δυο κροταλίες όρθιοι στρίβουν και ξαναστρίβουν γλιστρώντας ο ένας γύρω
απ’ τον άλλο όταν σταματήσουν η περίπτυξή τους είναι το μονόγραμμά σου
tu m’ es Mallarmé Rimbaud Apollinaire
je te Wellingtonia
je t’ocarina
εγώ σε Τσεπέλοβο Πάπιγκο Ελαφότοπο
εγώ σε Βίκο με τα γιοφύρια του κει που διαβαίνει ο χρόνος
σ’ έχω πει και ψέματα για να τους ξεγελάσουμε
εγώ σ’ έχω άρωμα έρωτα
σ’ έχω μαύρο λιοντάρι
σε ονειροβάτησα μαζί μου ως το γκρεμό
εσέ ασύλληπτο θυμάμαι και τον ύπνο μου χάνω
εσύ μάχες και ένσαρκα άλογα του Uccello
εσύ δωρητής (δεξιά κάτω της εικόνας) εκείνου του μικρού κίτρινου αγριο-
λούλουδου
εσύ κένταυρου ζέση
εσύ συντεχνία ολάκερη που έργα ποιείς διαβαίνοντας εν τη ανωνυμία
je te ouf quelle chaleur
tu m’ accèdes partout presque
je te glycine
εσύ φεγγάρι που ένα σύννεφο αναβοσβήνει
εσύ δε βαριέσαι παράτα το το σύμπαν έτσι που το’ χουμε αλαζονήσει
και δαύτο πώς να συναντηθούμε ποτέ
εσύ σε τρυφερό λόγο με το λόγο έτσι δεν είναι πες
εσύ σελίδα μου
εσύ μολύβι μου ερμηνευτή μου
σε ανοίγω συρτάρια
πώς γιατί δεν ήρθες τόσες φορές
σε ξεμάκρυνα εγώ λέω τώρα
δίχως τέλος λυπάμαι
σε κρυάδα γνώρισες ποτέ την καρδιά μου
σε μιαν έκπαγλη χρονιά ανταμώσαμε
σε ληστεύω από αλλουνού τα χέρια
σε ακούω από δω από κει
σε σιωπώ μες στην απέραντη τρυφερότητα
σιγά σιγά να καταλαγιάσουμε
όλα δεν τα’ χω πει
ΜΕ ΕΚΡΙΖΩΝΕΙΣ

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://cignialo.gr/antistrofi-afierosi-matsi-chatzilazarou/?fbclid=IwAR171qyeRvhJ3hODe9CMfVNAJ4duTkWob26Fw6s2PV_5N_6JxdwDWPGZFBU

Της άγνωστης θάλασσας

Καθόσουν στην ίδια θέση
στη βραχώδη ακτή, μες στη βροχή
στην άγνωστη θάλασσα
με βλέμμα θαμπό κι ο ήλιος χαμήλωνε

Μέχρι που ήλθε ένα βράδυ με χλωμό φεγγάρι
στεκόσουν στο έναστρο φως
τι θα ρίσκαρες και τι θ’ άφηνες;
Χόρεψες να ξεκαθαρίσει η σκέψη

Γενάρης 2021

*

Το άλογο στ’ αληθοτοπία

Το άλογο δεν προχωρεί, τρέχει μπροστά
χωρίς τα σύρε κι έλα,
στων ισχυρών την οργανωμένη τρέλα

Στους αιώνες της αδράνειας, αιώνες σαρώθηκαν
πήρε μπροστά η σαρωτική μηχανή του ανελέητου,
στο κόκαλο του στέρνου
ψηφίο προς ψηφίο τεχνητής νοημοσύνης

Να βρίσκεσαι καθηλωμένος
στην ίδια καρέκλα, στο ίδιο τραπέζι
μες στους καπνούς και στα γέλια
τις φωνές και τα χωρατά
γλιστράει η αλήθεια σου
κι εξαφανίζεται στ’αληθοτοπία

Ιούνιος 2021

Τώρα η θάλασσα, τα λίγα σπίτια, οι λίγες φωνές
Μας κάνουν το αρχικό καλό. Δεν υπάρχει κι άλλο.
Κάποτε το δικαίωμα της αγάπης που έχουν όλα,
Δίχως εξαίρεση τα πουλιά,
Μας ξυπνά μέσα στη νύχτα μ’ έναν ιδρώτα.
Κάποτε το δικαίωμα ενός κήπου, το δικαίωμα να πετάξουμε.
Κάποτε ξεκινούμε πάλι μες στον ύπνο
Απ’ τη μήτρα της μητέρας μας για μια νίκη…
Τώρα ένα πεύκο στραβό ριζωμένο στον ήλιο,
Προλαβαίνει την κούραση και,
Πιο πράσινο, συγκρατεί την οργή
Του ανθρώπου που δεν μπόρεσε να υπάρξει.
Κρώξιμο πουλιού, βέβαιος θάνατος.
Στον ήσκιο του από κάτω επιθύμησα, παιδί, τον εαυτό μου,
Πρώτη φορά, κι ακούμπησα στον ώριμο κορμό
Ήσυχος από προφητεία

ΠΡΟΚΥΡΗΞΕΙΣ

Οι λέξεις κρέμονται από τα δόντια
παρηγορούμαι
από εσένα που έχω
για εκείνους που δεν έχω
καμιά φορά ξεσκονίζω τα φτερά τους από το χιόνι
σφυρίζοντας
έχω ταλέντο σ’ αυτό
αν και δεν είναι τίποτα σπουδαίο
είναι κάτι για να με συμπαθώ
δεν έχω πια
λεξικά
θαυμαστικά
μόνο ένα παραμύθι θυμάμαι
με δυο λευκά αγόρια
που τα έλεγαν Γκριμ
όταν αρχίζω να το εξιστορούμαι
κάποιο κουνέλι
μου ροκανίζει τις λέξεις
τότε εκείνες αρχίζουν να κρέμονται
από τα δόντια μου
παρόλο που χάθηκαν
οι ιστορίες
τις κατοικώ
αρσενικό και θηλυκά
πληγωνόμαστε
στο όνομα της διαφοράς
δεν έχω μαγικό ραβδί
και εσύ δεν είσαι πρίγκιπας
ούτε καν ένας Γκριμ
παρά ένα κουνέλι
που μασουλάει τις λέξεις μου
Όλα είναι ζήτημα αναπνοής

*

ΤΙΤΙΒΙΣΜΑΤΑ

Ένεκα ο χειμώνας
το πολύ των ανθρώπων
και τι να πω
για την κυκλοφορία
των πουλιών στο ψιλόβροχο
στο γείσο της ταράτσας
το ένα άθροισμα των πάντων
των πολλών κοινών πατρίδων
η καταγωγή των νερών
τι
τι
τι
τι με πλησιάζει τιτιβίσματα
όλη η θανάσιμη νεότητα

*Από τη συλλογή “Άφιλτρα”, Εκδόσεις Bibliotheque, 2021.

στη Μαριάνθη

Υπάρχει πάντα ένας ποιητής προστάτης των αλειτούργητων ερώτων.
Ένας προπαγανδιστής της ζωής που αντιτάσσει στο έγκλημα της πολιτικής πλήξης το σθένος της ανθρώπινης αθωότητας.
Αν υπάρχουν ποιητές για τη θάλασσα και την Αφροδίτη, για τα ποτάμια και τις ηδονές, για την πόλη και τον πόλεμο, για το ψωμί και την ειρήνη υπάρχει κι ο αντιλυρικός νομοθέτης της λαγνείας.
Αφού το λάγνο ελεύθερο πνεύμα αφήνει να ξανακουστεί το γάργαρο γέλιο των νυμφών.
Παίρνει εκδίκηση για όσους την Άνοιξη δεν μύρισαν Άνοιξη και για όσους τη νύχτα δεν βρήκαν μιαν αλήτικη αγκαλιά.
Γιατί αυτό το ελεύθερο πνεύμα ξέρει πως η κούραση βρίσκει τους αδύνατους εκεί που τους άφησε, να καταριθμούν τις μεγάλες πλειοψηφίες των κοινωνιών.
Να δουλεύουν στο σκοτωμό και τον πόλεμο.
Αυτός ο ποιητής που ασκήθηκε στη σπουδή του γυμνού αισθήματος και της αλητείας, αφήνει πάντα τις σάλπιγγές του να βουρλίζουν τον αέρα.
Η αναρχία του υπήρξε ένα σπάταλο βλέμμα ζωής, μια περιφρόνηση στο μικρόψυχο βόλεμα αλλά και μιαν ανταπόκριση στο κάλεσμα του κινδύνου.
Μέχρι τέλους οι λέξεις του φλέγονταν όπως φλέγεται ο σκλάβος που θέλει να καρφώσει τη σκλαβιά στην καρδιά, που θέλει να είναι ένα με τα πετεινά τ΄ ουρανού που ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν αλλά νύχτα μέρα κελαηδούν.
Ο Μπασιάκος κήρυξε τον πόλεμο στα ποιητικά κουφάρια.
Στη σιδερωμένη γραφή και στην εκδοτική ορθότητα. Φυλλάδια, πλακέτες, δακτυλογραφημένες σελίδες, βιβλιαράκια και βιβλιάρια, σχέδια και νότες χορτασμένες με όλη τη δίψα και την πείνα του.
Ένας έρωτας που ήξερε να παίζει πετροπόλεμο με τη σκληρότητα και να νικά. Γιατί οι νίκες του δεν ήταν το υστερόβουλο μέλημα ενός καριερίστα αλλά η βιωμένη στιγμή. Η συντροφικότητα και η χαρά το αίμα των ανθρώπων που γίνεται κρασί.
Βλέπω πάντα τον Θόδωρο συντροφευμένο απ΄ τη Μούσα του, να τραγουδά και να χορεύει αυτή την κατακτημένη του εσωτερική ελευθερία που δεν έχει ούτε κράτος ούτε Δία, ούτε αστροπελέκια και σταυρουδάκια αλειμμένα με φιλανθρωπικό κατάπλασμα.
Βλέπω το Θόδωρο και τη Μαριάνθη στη μαντική τους καλύβα. Με τα βιβλία και τις τσακμακόπετρες, τα τσιγαράκια και τις ευσπλαχνικές αλκοόλες, το δαιμονισμένο Κυρίλωφ και τον Προμηθέα κοντά στο Ρεμπώ και τον Επίκτητο.
Κοντά στους πολεμικούς ανταποκριτές όλων των αιώνων που ξέραν πως υπάρχει μιαν ελευθερία στον άνθρωπο που δεν μπορεί να την νικήσει κανένας θεός.

Ζήτω λοιπόν, του πρίγκιπα που μας άφησε εδώ στο στερέωμα της καθαρής νύχτας, να διαβάζουμε με το λυχναράκι της ευαισθησίας του το φαιδρόν μεγαλείον της αλητείας.

*Πηγή: Αλιεύτηκε από τον προσωπικό τοίχο του Αντώνη Αντωνάκου @ 5 Ιουλίου 2021

**Εμείς το πήραμε από εδώ: https://exitirion.wordpress.com/2021/07/19/antonis-antonakos-o-basiakos-ston-kipo-ton-idonon-kai-ton-biblion/?fbclid=IwAR3VGhu7Nrdc6HfS0DQH9bJVQpkAUknwv64IulJIkWIsGOq409sqzmD-M68

Κάθομαι στη θέση που μου αρμόζει. Στρογγυλό τραπέζι. Μυρωδιά τσιγάρου και ξινισμένο κρασί. Μοιρασμένα τα χαρτιά. Το φως όσο πρέπει. Σ’ έχω αντίκρυ. Απόμακρος και σκεφτικός. Βυθισμένος. Τι συνδυασμούς να κάνεις; Να κερδίσεις; Να κατακτήσεις; Να απορρίψεις; Να καταρρίψεις; Να ταυτιστείς; Να με αγαπήσεις; Το ρολόι χτυπά αλύπητα. Ο χρόνος μου τελείωσε. Μια κλεψύδρα πια η ζωή μου. Τράβηξα χαρτί και έχασα. Σειρά σου. Θα σβήσω το φως φεύγοντας.

*Από το βιβλίο “Η κρεμμυδαποθήκη”, Εκδόσεις Βακχικόν, Μάρτης 2020.

Ήταν ένα παιχνίδι, το ήξερε απ’ την αρχή πως επρόκειτο για παιχνίδι. Ένα τετράγωνο δάπεδο, μικρά τετράγωνα πλακάκια, μέσα σ’ ένα κουτί, τι άλλο θα μπορούσε να είναι. Τριγύρω τσιμέντο, οι φωνές να δίνουν οδηγίες, οδηγίες για το πώς λειτουργούν τα πράγματα, τη θέση των αντικειμένων – τι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει. Σήμαινε ό,τι ακριβώς σήμαιναν τα επιτραπέζια που έπαιζε με τους φίλους του πάνω σε τετράγωνες επιφάνειες. Έβλεπε τον τρόπο που κινούσε τα νήματα, που αποφάσιζε τα βήματα και όλα έπαιρναν ξαφνικά μια ψεύτικη ζωή. Ήταν ένα παιχνίδι.

*Από τη συλλογή “Ανάγλυφη”, Εκδόσεις Ρώμη, 2021.

Δαγκώνει τα χείλη της καθώς η αστροβροχή συνεχίζει
να πέφτει
Αγκαλιάζει τα παιδιά της
Τούς μιλά για την Αγία Αναρχία
Το οπλισμένο χέρι της
Τη νεανική της φλόγα
Την περπατησιά της
Το θάρρος της όταν πυροβολεί τον καθρέπτη και τις
μισές λέξεις
Την ιερή οργή της για τους ανθρώπους που σιωπούν
στο φως της ψυχής

HOLLY ANARCHY

She bites her lips whilst the lightning rain keeps on
falling
She hugs her children
She tells them stories about Holly Anarchy
About her armed hand
About her youthful flame
About the way she walks
About her bravery when she fires on the mirror and the
minced words
About her holy rage against people who stay silent
before the light of the soul

*

Τίτλος: Αγία Αναρχία / Holy Anarchy
Χρονολογία Έκδοσης: Ιούλιος 2021
Ποιήματα: γ’ έκδοση
Εκδόσεις: Κουκκίδα
Αριθμός σελίδων: 28
Διαστάσεις: 21×13
Φιλολογική Επιμέλεια-διόρθωση: Γιώργος Παπαχρήστου
Έργο εξωφύλλου: Φιλιώ Κουφοπούλου
Συγγραφέας: Χ.Π. Σοφίας / Ch.P. Sofias
ISBN 978-960-9410-64-9