ΟΜΟΝΟΙΑ

Επελαύνουν οι μεσαίωνες
θάνατοι σε κοινή θέα.
Περαστικοί άπραγοι
ο νόμος του Λυντς.
Κανείς δε βοηθά τον αβοήθητο.
Φτωχοδιάβολε, οι πύλες του ουρανού
ανοίγουν για σένα.
Σήμερον μετ’ εμού έση
εν τω Παραδείσω.

*

ΟΚΤΩΒΡΗΣ

Ακύρωσε το εισιτήριο
κι έμεινε να περιμένει
να χαθεί η πλάτη
του τελευταίου επισκέπτη της ημέρας.

Της μέρας που λιγόστεψε
και φίδι σέρνεται
μετά από γεύμα
τέσσερις φορές το βάρος του.

*

LOADING SEEMS TO BE TAKING A WHILE

Χαμένα τ’ αρχεία,
καταποντισμένα τα μνημεία.
Χάκερς εισέβαλαν
τη νύχτα που κοιμόσουνα.
Άχρηστο πλήκτρο
στο μαθημένο να επαναλαμβάνει
δάχτυλο.
Δεν επαναφέρεις τίποτα!
Δεν επανέρχεσαι ποτέ.

*

ΣΥΡΜΟΙ

Ώστε, λοιπόν, θα ξεχαστούμε
σκιές, σ’ ένα βαγόνι τρένου.
Σε μια αποβάθρα σταθμού
κλεισμένου
θα τριγυρνούμε.
Συρμοί τις νύχτες θα σφυρίζουν,
κι όσοι είν’ απ’ έξω θα νομίζουν
πως ξαναζούμε…

*Από τον Ονειρο+πόλο #2.

Πρόσεχε φίλε
ο ψυχίατρος είναι δικός τους
ο εξομολόγος
οι ιεροεξεταστές
οι ραβδούχοι
είναι όλοι ρουφιάνοι
είναι συμπαιγνία
για να σου φορτώσουν
ενοχές και εγκλήματα
μην ομολογήσεις ποτέ
τίποτα, σε κανέναν
κανείς δεν είναι
φίλος σου
μόνο ο εαυτός σου
όλοι οι άλλοι
είναι αργυρώνητοι
πρόσεχε καλά
είναι ισχυροί
πρέπει να παίξεις
το παιχνίδι σωστά.

δεν εζήτησα συμβουλές και συμβουλές μου δίνουν

δεν εζήτησα συμβουλές και συμβουλές μου δίνουν
απρόσκλητοι συμβουλάτορες φαφλατάδες μικροαστοί
λένε λένε κι όλο προφητεύουν
τάχα θα με φάνε οι ωραίες γυναίκες
ενώ χαρά μου να με φάνε οι καλλονές
κι αλίμονο σε σας δυστυχισμένοι
που τα γεγονότα δεν σας χορταίνουν
κι η ζωή σας χτισμένη σιωπή και κακομοιριά
όσο για μένα
κρυφά την αγαπώ
και είναι ωραία και είναι αβρή και μυστικά την αγκαλιάζω
ούτε πουλί μάς βλέπει
ούτε ανθός μάς ακούει
φιλιόμαστε κι οι τοίχοι καμπυλώνουν

*Το ποίημα δημοσιεύτηκε εδώ: https://poiimata.com/2022/02/19/den-ezitisa-symvoyles-kai-symvoyles-moy-dinoyn-ilias-petropoylos/

*

Το ξέρω∙ η θέση μου είναι στο νεκροταφείο

Το ξέρω∙ η θέση μου είναι στο νεκροταφείο.
Είμασταν ακόμη παιδιά όταν μας μάραναν και ζήσαμε σαν γέροι.
Δεν είμαι δικός μου.
Σιωπώ μεν, αρνούμαι δε να πεθάνω,
γιατί τα δακρυσμένα μάτια σου πάντα με γνέφουν.
Θλιβερά βλέμματα τέκνα της σιωπής μου.
Ο θάνατος απόψε διώχνει το καθετί από την ψυχή μου.
Χαίρομαι την παραφροσύνη μου τώρα.
Ηλίας Πετρόπουλος, «Ποιήματα», Εκδόσεις: Νεφέλη, Αθήνα 1993. Επιλογή-Επιμέλεια: Λάμπρος Αναγνωστόπουλος

*Το ποίημα δημοσιεύτηκε εδώ: https://poiimata.com/2022/02/15/i-thesi-moy-einai-sto-nekrotafeio-ilias-petropoulos/

ΤΟ ΣΤΕΚΙ

Κάθε βράδυ ραντεβού
στο ίδιο στέκι.
Στο ίδιο μέρος,
τα ίδια πρόσωπα.
Με τη γκαρσόνα, νωχελικά
να μας σερβίρει.

*

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Λιτό δωμάτιο –
με τα βιβλία
το κομό
την πολυθρόνα
το τηλέφωνο στο τραπεζάκι.
Τα βήματά μου αντηχούν
σε μια ζωή που άδειασε.

*

ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ

Σκληρή ζωή
δύσκολα πρωινά
δουλειά με μόχθο.
Η ποίηση απέμεινε στα χαρτιά.

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Πάροδος”, τχ. 2, Οκτώβριος 2003.

ΚΙΒΩΤΟΣ

Η φασαρία της Κιβωτού
με τον σωσμενο κοσμο
μόλις που φθάνει στην ακοή μου
(μισή μες στο νερό)
μαζί με το γλίστρημα των αιώνων

Μονάχη
μέσα στον Κατακλυσμό
κουβαλώ
λασπωμένο κλάμα
θρέφονται μαζί του
χιλιάδες σωσμένα πράγματα

Παλεύω
με τα ογκώδη νερά
ενός ποιήματος
που δεν
θέλει να γραφτεί
-ή μιας μέρας ή ενός ανθρώπου
που δεν θέλει να γραφτεί-
δώσε εσύ τη λέξη αναγνώστη.

*

ΑΠΟΗΧΟΣ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ

Κάποτε δεν θα την ξαναδείς
στο θρόισμά της να στρέφονται
οι γάτες, τα δέντρα κι η φωνή σου.

«Εγώ θα συνεχίσω να υπάρχω»
ψιθύρισε το νυχτικό που φορούσε
όχι χαιρέκακα μα στην καρδιά της νύχτας
έσταξε σταγόνα απ’ τα κουπιά

βαρκάρη κακοκέφαλου, ορκισμένου.

Μικρά που είναι τα γράμματα του ονόματός της
και τόσο μοναχά στην παγωνιά.

*Από τη συλλογή «Ψαλιδιστής», εκδόσεις τεχνοδρόμιον, Λεμεσός, 2018.

I.
Η ύπαρξη με την ύπαρξη, αναπτυσσόμενης ταχύτητας δυνάμεις.
Η ανυπαρξία με την ανυπαρξία, δεσμός αχανούς αβεβαιότητας.
Η ανυπαρξία με την ύπαρξη, σπόρος που δεν φύεται.

II.
Η νύχτα και η μέρα.
Σαν τον θάνατο με τη ζωή.
Πεθαίνεις, γεννιέσαι.
Πεθαίνεις, γεννιέσαι.
Επανάληψη…
αργεί να ξημερώσει απόψε.

III.
Κουράγιο μου και αιτία μου,
πέρασέ μου την ελπίδα,
σήμερα που σαν ράκος περιφέρεται.
στον κήπο του νόστου,
τα γρασίδια να μας χαϊδέψουνε
να ασφυκτίσουμε σε παλιρροϊκές θάλασσες.
Έλα να ερωτευτούμε, απόψε αργεί να ξημερώσει.

*

21 ΓΕΝΑΡΗ

Αστοί και Πληβείοι,
μασκαρεμένοι γέροι,
φιλεύσπλαχνοι πολίτες,
καλοντυμένες κυρίες,
ανυποψίαστα πιτσιρίκια,
η υπαίτια αντιπολίτευση και συγκυβέρνηση,
μάζες διατροφικών κτηνών
που παρελαύνουν ατιμωρητί
συνοδοιπόροι στο Μαντείο των Δελφών
εκλιπαρούν την Πυθία
να τους στολίσει
με παραισθησιογόνες αναθυμιάσεις…

*Από τη συλλογή «νάρκη», Εκδόσεις «Ναυτίλος», 2021.

ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Τέλεια νύχτα – σώμα ζεστό στα σκεπάσματα.
Πουλιά που δεν στέκονται παρά μόνο στα μάτια σου
Γιατί εσύ έχεις το κόκκινο χρώμα σε κάθε άγγιγμα.

Κάτω απ’ τον ίσκιο της ώριμης σάρκας, ένας
Ουρανός περνά από αγκαλιασμένα ποτάμια.
Όλα τα πρωινά είναι πράσινα, τρυφερά σαν παιδιά
Όλες οι μέρες αναπαυμένες στα πόδια σου.

Από το χέρι σου πέφτει η απαλή σιωπή:
Ένας ημίφωτος τοίχος, μια καρέκλα αδειανή
Κι είναι το αίμα μου σταγόνα δανεική από τ’ άστρα.

*

ΗΤΑΝ Η ΝΥΧΤΑ, ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ

Η μυρωδιά της θάλασσας – τραύμα
Για τα ρουθούνια.
Ήσουν ωραία στο νερό και στον ήλιο
Στη χούφτα μου ασχημάτιστο βότσαλο
Και δεν ήξερα πώς να σε πιάσω.
Με τ’ άλογα των νεκρών, ανοίγοντας στον
Ουρανό το βήμα μου∙ακούραστη να σε ζητά
Η φωνή μου: μες απ’ το ποτάμι και στα δέντρα.
Ντύθηκα την Ηχώ και τον Νάρκισσο,
Ντύθηκα το παιδί με τα δάκρυα.
Μην ξέροντας πώς να αποφύγω τον κόσμο,
Σε κοίταξα στα μάτια.

*Πηγή: https://exitirion.wordpress.com/2022/02/15/euthimios-lentzas-ii-poiimata/?fbclid=IwAR36_IpYG33zEzAcJEtFEVQsfsyu8G6UoL_qZfO1qRo_MJV2S82e6bkqiQw

Τους άκουσα την νύχτα ν’ ακονίζουν τα ξυράφια τους
επίδοξοι μνηστήρες
μ’ ένα σταυρό στρατόπεδο στο στήθος
των ολυμπίων ομοιώματα ευτελή
φυλακισμένοι στη μορφή τους

Κι ο μέλας λεληθώς πιο σκοτεινός
βαθιά μες στο λαγούμι του ήλιου
μώλωπες οροθετικές κραυγές
λάθρες πληγές ο βρόχος

είν’ ο καρκίνος που πλαγιοδρομεί
Ίσια
στην επικράτεια του κτήνους

κι είναι το σκούρο κυανό γενόσημο του τρόμου
(πάνω σε βόλια δίκυκλα)
βάρβαροι λαιστρυγόνες μ’ ολοπρόσωπες
εντολοδόχοι διαταγές βιασμοί κατ’ οίκον

Μα στην προστακτική
αγέρωχο το ι της φυχής σου

Ότι
δια νόμου τώρα διώκεται
η διαζευκτική
ζωή χωρίς διαστάσεις

Κι ο υπερθετικός λαός στις παρυφές
εκεί όπου γερνά το δράμα

Μα δεν αιρείται δίχως γδικιωμό το πλαστικό της ύλης
και η φωνή ολόρθη
ακέραια
στον οφθαλμό της μνήμης

Στο εκ διαμέσου
μην ξεχνάς

το ειλητάρι της ψυχής
δεμένο!

*Από τη συλλογή “Ένα κάτι πιο αργά”, Εκδόσεις Υποκείμενο”, 2021.

Μια σειρά στιγμών είχε ενώσει
το μαύρο των ματιών με τα πλευρά της γης,
εκείνα που βρισκόταν καθισμένα γυμνά
έξω από το άγγιγμα του ήλιου
έξω από τα όρια.
Στο εύρος τους λέγεται ότι στέκει ο έρωτας,
ιδίως όταν πρόκειται για όρια-κη ανάσα
όρια-κο βήμα και τελικά όρια-κο αίμα και βλέμμα

Το ίχνος και η σκιά των ορίων
τοποθετούσαν εμπόδια στην κυκλοφορία
τόσο μεγάλα που μεγαλώνουν
καθώς αυξάνονται οι αποστάσεις
απομακρύνονται στην τύχη, οι μέρες ή οι ώρες
κυλιόμενες διαμέσου κρεβατιού
ώστε να κρίνονται περασμένες

δευτερόλεπτο ένα
τα σώματα μοιάζουν από έλξη
δευτερόλεπτο 138.001
αυτός να έχει τοποθετήσει τα χέρια στο στήθος του
αναζητώντας την ανάσα – πρέπει να έχανε την ζωή,
έφτιαξε μια φυλλωσιά με χάδια για να την βάλει μέσα
μάζεψε τις σκιές για να φαίνεται σημαντικότερος
και ένωσε τα ίχνη για να την βρει μέσα σε μια ευθεία

προχωρώντας χάθηκε μέσα στην πληθυντική διαδήλωση
ενω τα ίχνη τον οδηγησαν σε δαιδαλική αυγή
το μόνο όριο που έβλεπε ήταν εκείνο της στεριάς
και εκείνο της θάλασσας

τοποθέτησε με προσοχή την θαλασσινή αύρα
στους πνεύμονες του
και σκόρπισε το σώμα του στη θάλασσα

The overwhelming tsunami
has retreated, leaving a landscape
of scattered bricks and broken branches.

People send aid and say
you can start to rebuild now.
It will take years.

Even with shiny new building in place,
I will still feel undertow;
still struggle for breath.

Ρεύμα επιστροφής

Το κατακλυσμιαίο τσουνάμι
έχει υποχωρήσει, αφήνοντας ένα τοπίο
από διάσπαρτα τούβλα και σπασμένα κλαδιά.

Ο κόσμος στέλνει βοήθεια και λέει
μπορείτε να αρχίσετε να ανοικοδομείτε τώρα
Θα πάρει χρόνια.

Ακόμα και με τα αστραφτερά νέα κτίρια στη θέση τους,
πάντα θα αισθάνομαι το ρεύμα επιστροφής
ακόμα θα αγωνιώ για μια ανάσα

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.