Γιώργος Κοζίας, Τρία ποιήματα

ΚΗΠΟΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Υπάρχει κήπος στη θάλασσα

η Δονούσα, τα Κουφονήσια, η Κέρος
η Σχοινούσα, η Ηρακλειά, τα Αβελονήσια
ο Άγιος Ανδρέας, η Άργιλος, το Ασπρονήσι
το Βενέτικο, η Βούλγαρη, το Γλαρονήσι

κι όπου το κύμα σε φιλά
γλυκιά γοργόνα κι όπου σε παίρνει
το λίκνισμα των κοραλλιών
και της τρελής σελήνης

η Κλιδούρα, ο Λάζαρος, οι Μακάρες
οι Μελάντιοι, ο Μοσχονάς, η Οφιδούσσα
οι Πλάκες, το Πλακί, η Πρασούρα
η Σκάνδια, το Σκυλονήσι, το Τσουλούφι

Ναι, υπάρχει κήπος στη θάλασσα

το Αγκαλιασμένο είναι εδώ
κι ολόγυμνο το Γαλάζιο της Ουσίας
Πασών των Μικρών Κυκλάδων
στο Χτες, στο Σήμερα και στο Παντοτινό.

*Από τη συλλογή “Εξάγγελος”, εκδ. Περισπωμένη 2021.

*

ΤΟ ΠΑΛΤΟΥΔΑΚΙ ΤΗΣ ΜΟΔΟΣ

Παρακαλώ σας,
ένα πανωφόρι ψάχνω της προκοπής,
ένα παλτουδάκι της μοδός,
να μην έχει φθαρεί
από δυστυχίες εξευτελιστικές,
δοκιμασίες απαίσιες φρικτές,
να κρύψω το ταλαίπωρο κορμί μου,
να υποδεχτώ τα Επερχόμενα.

Ω επιτήδειοι, ω ευυπόληπτοι,
εσείς οι κατέχοντες,
οι συμβεβλημένα διασωθέντες,
πριν ντύσουμε τους νεκρούς, πηγαίνετε
να αναγγείλετε στους ζωντανούς
πως έζησαν ολόγυμνοι στο Απροσδόκητο

-έρμαια, αθύρματα, κουκλάκια μίας χρήσεως –
οι Αμλέτοι, οι βαρκάρηδες,
η Μπαραμπαντού, οι φτωχοδιάβολοι,

μέχρι το τελευταίο κουμπάκι στο παλτουδάκι της μοδός.

*Από τη συλλογή “Πολεμώντας υπό σκιάν…”, εκδ. Περισπωμένη. 2017.

*

Η ΟΠΕΡΕΤΑ ΤΩΝ ΣΚΥΛΩΝ

Μυλόρδοι, σας χαρίζω τα πιστά λαγωνικά,
τους μπάσταρδους της δημοκρατίας,
της αστικής τάξης τα κοπρόσκυλα
Κανίς, Τερριέ, Παπιγιόν.

Εις τους αιώνες των αιώνων
την δική μου ράτσα χαιρετώ

τον λερωμένο σκύλο
τον προλετάριο, τον άστεγο, τον μετανάστη
τον παρανοϊκό, τον αντάρτη σκύλας γιο
τον λυσσασμένο υπερρεαλιστή
τον Ανδαλουσιανό σκύλο με το αστραφτερό ξυράφι.

Μυλόρδοι, δεν είμαι ο Καβαλιέρ
ο σύντροφος των αφεντικών.
Σκύλα Κατάνη, μαύρη βολίδα…
Είμαι ο Σείριος,
ο λαμπρός μοναδικός, το Άλφα του Μεγάλου Κυνός.

*Από τη συλλογή “Πολεμώντας υπό σκιάν…”, εκδ. Περισπωμένη. 2017.

Αργυρώ Αξιώτη, Τρία ποιήματα

ΡΟΗ

για την Zackie
για τον Ζακ
για όλα

χέρια σε τάση
ακροδάχτυλα σε ρυθμό ussak
ερμηνεία γραμμένη
σε τοξωτά πέλματα

χέρια στο πλάι
έτοιμα για δερβίσικη περιστροφή
κώδικες χαραγμένοι
σημάδια στα δέρματα

σώματα παλλόμενα

γινόμαστε
ούτε άντρες
ούτε γυναίκες
και άντρες
και γυναίκες
και όλα όσα
Η λέξη δε χωράει.

*

ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ ΜΠΟΡΝΤΩ

στοίβα εφημερίδες
γυαλιστερά περιοδικά
παλιά κόμικς
προγράμματα παραστάσεων
καρτ ποστάλ
ραβασάκια
μπροσούρες
αφίσες διπλωμένες στραβά
σκόνες χρώματα
μισογραμμένες λέξεις
εφηβικά ποιήματα
υλικό για το ψαλίδι.

Στο επόμενο κολλάζ
ίσως καταφέρω
να φτιάξω ένα σώμα
για μένα.

*

ΑΠΩΛΕΙΑ

Χθες τη νύχτα
γέννησα ένα νησί.

Σήμερα έρημη
δίχως εικόνες
δίχως ήχους.

Μόνο σχήματα κίτρινα ωχρά
όγκοι καμπυλωτοί
από άμμο πηχτή
σε ήλιο μεσημεριάτικο
που πονάει τα μάτια
ακίνητοι
χωρίς υπόνοια σεναρίου.

Δε γίνεται συνήθεια.
μαθαίνεις μόνο
ν’ αντέχεις.

*Από τη συλλογή “Τρύπα στο πάτωμα”, εκδόσεις των άλλων.

Αλέξανδρος Ίσαρης, Τρία ποιήματα

ΤΟ ΤΟΞΟ ΤΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ

Ένα άλλο σώμα δίπλα σου τη νύχτα
Αγάλματα στολίζουν το κρεβάτι σου
Και ρόδα που μυρίζουν γιασεμί.
Λάμπουν στο σκοτάδι τα σκεπάσματα
Το δέρμα κρύσταλλο που στάζει.
Η γραμμή του στόματος στο τόξο του χαμόγελου
Τα μέλη απαλά μέσα στο μέλι
Τα μάτια σου σφιχτά και στο δωμάτιο
Φτερά αγγέλων και πουλιών που σε ζαλίζουνε
Με το φτερούγισμά τους

*

Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΝΥΧΤΩΝΕΙ

Η ψυχή βλέπει τη λίμνη
Στο είδωλό της
Στου χρόνου το βλέμμα που διστάζει
Κι η προσμονή καλπάζει
Προς τα βουνά.

Αυτός που περιμένω
Έχει για πρόσωπο
Σμάρι από πουλιά.
Χαϊδεύει όμορφα όσο κανείς
Πετά πάνω από πόλεις
Ξαπλώνει σε αγρούς
Τρυπώνει σε σπηλιές
Η ανάσα του βελούδινη πνοή
Κι η αγκαλιά του ανθισμένη.

Μούσκεψα μες στη βροχή
Τα δάκρυα κυλούν και τον καλούν.
Τόση επιθυμία
Κι αυτός ν΄ αργεί! …

*

ΟΡΦΕΑΣ

Φόρεσα κατάσαρκα τη θάλασσα
Ώσπου ήρθε το Μέγα Μάτι
Πίσω από τις κουρτίνες
Και το μυαλό διάφανο σαν ζελατίνα.

Φρέσκα τα μάγουλα του Έρωτα
Με πλοίο φάντασμα
Κάναμε το γύρο του νησιού
Θρηνώντας για το ναυάγιο.
Ο Ορφέας έμεινε στο ποτάμι
Να τραγουδάει ανένδοτος μέσα στη νύχτα.
Γύψινα τα μαλλιά του
Τα χείλη του γλυκά σαν μούρα
Κι από τη μια τρύπα στο κεφάλι
Να τρέχει μαύρο αίμα.

*Από το βιβλίο “Θα επιστρέψω φωτεινός – Ποιήματα 1993-1999”, εκδ. Άγρα, 2000.

Grzegorz Kwiatowski, Τρία ποιήματα

ΘΕΡΙΣΜΑ

η πραγματική μας δουλειά είναι να καλλιεργούμε τη γη
όχι να δολοφονούμε
αν και το παραδέχομαι:
οι σφαγές στους βάλτους ακολουθούσαν τους ρυθμούς
της εποχιακής δουλειάς στα χωράφια
κι όταν η βροχή δυνάμωνε, δεν βγαίναμε για θέρισμα

*

ΤΑΦΟΙ

είχαν πετάξει τα πτώματα στο πηγάδι
τα ‘χαν θάψει σε λάκκους
σε χαντάκια
σε τάφους αλόγων
κι έπειτα τα ανέσυραν τα παιδιά
απ’ το πηγάδι
απ΄τους λάκκους
απ΄ τα χαντάκια
κι απ’ τους τάφους των αλόγων

*

ΚΟΣΜΟ

πήγα με το παιδί μου στο δάσος κι έκλαιγα με αναφιλητά
στο πλάι του
τα δάκρυα έτρεχαν απ’ τα μάτια μου και το παιδί τα σκούπιζε
με το χέρι του
και μετάνιωσα τόσο πολύ που το ‘χα φέρει στον κόσμο.

*”Θέρισμα”, εκδ. Τεφλόν, Φεβρoυάριος 2022. Δίγλωσση (πολωνικά και ελληνικά) έκδοση. Μετάφραση: Peter Constantine.

Θεοδώρα Βαγιώτη, Εκεί που γεννιούνται οι κορυφογραμμές

Είμαι η ιστορία
στην παλάμη του προφήτη
αρχίζω αστρογέννητη
πως ο ήλιος
πως ο ουρανός
μ’ ένα στεφάνι
από άνθη αναπάντητα
γιατί
τελειώνω σβήνοντας
όπως το κερί
όπως το φως
με τ’ αγκάθια πληρώνοντας τον βαρκάρη
στην κεφαλή του ξύλου
που τίμησαν κάτι άνθρωποι
νεκροί ή άγιοι
πριν το τέλος
γελάστηκα
πως μπορώ να ξεκουράσω τα μάτια μου
στα χέρια του μέσα
μα με κάνει
σκόνη που πέφτει στο χώμα
και ποτέ
δεν έμαθα
τα λόγια μου

*Από τη συλλογή “Μαρμαρογλυφείο [Shine], εκδ. στίξις, 2022.

Σπύρος Αραβανής, Γενεαλογικό

Το χέρι που σκότωσε
το πεντάχρονο παιδί
στη Γάζα, το 2018,
ήταν το χέρι του πατέρα του
στο Βιετνάμ, το 1967,
και του παππού του
στην Ισπανία, το 1936.
Το παιδί που σκοτώθηκε
στη Γάζα
στο Βιετνάμ
και στην Ισπανία
εξέπνευσε την ώρα
που δείχνει το ρολόι
της βομβαρδισμένης εκκλησίας
στην Κροατία, το 1991.
Ο αυριανός βιογράφος του 21ου αιώνα
χωρίς αμφιβολία
θα κοπιάσει λιγότερο.

*Από τη συλλογή “Φιλοθεάμων”, Εκδ. Κουκούτσι, 2020.

Κασσάνδρα Αλογοσκούφη, Ο Νατ Τέρνερ μαύρος σαν τη νύχτα

Ήταν σκλάβος ταλαιπωρημένος και μαύρος σαν τη νύχτα
Στο πρόσωπό του ξεφλούδιζε ένα κομμάτι Αφρικής
Το βράδυ το πεπρωμένο του δενόταν με αλυσίδα
Εκείνος βάθαινε στο χρώμα που ανέδιδε το γιασεμί
Προσάραξε τη νύκτα μ’ ένα πλεούμενο γεμάτο αμαρτία
Τα άστρα ασήμιζαν σαν παραμορφωμένες σφαίρες
Ο αφέντης στα καλαμποκοχώραφα τον μαχαίρωνε ραβδιές
Μαστίγια στις πλάτες και τανάλια για τις λέξεις οίκτου.
Συνέθλιβαν το μυαλό σαν κέλυφος αυγού από κότσυφα.
Ναι, ήταν σκλάβος μαύρος σαν τη νύχτα. Να καταλάβει, δε μπορούσε,
ο επιστάτης της φυτείας με το τακτοποιημένο αραποσίτι
Πως η νύχτα πλήθαινε με δούλους στο πνιγμένο ποτάμι.
Θα ερχόταν ένα βράδυ που οι ουρανοί θα επαναστατούσαν άγρια
Δισεκατομμύρια έτη φωτός θα φωτοβολούσαν σε άναρχες ριπές
Τα άστρα επιτίθεντο σχηματίζοντας μυριάδες ασημένιες ακρίδες.
Θα έτρωγαν το γλυκό αραποσίτι απ’το χέρι του σκοτωμένου σκλάβου…
Ξεφεύγουμε ακόμα και όταν όλα γύρω μας έχουν γίνει χάλια

*Νατ Τέρνερ επικεφαλής της μεγαλύτερης εξέγερσης σκλάβων στη Βιρτζίνια το 1831. Το όνομά του δόθηκε από τον αφέντη του και το επώνυμο ήταν πάλι αυτό του αφέντη του: Ο σκλάβος Νατ του εφέντη Τέρνερ.

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Τρία ποιήματα

Η ΤΕΡΗΔΟΝΑ

Φύγε

Το κορμί σου είναι πολύ υπαρχτό

Τούτη η μουσική που γλιστράει απ’ τα χέρια σου
κι ανακατεύεται με τη θερμή σου ανάσα

Μού αρκεί να γεύομαι της απουσίας σου
την αίσθηση
μού αρκεί να γεύομαι του ιδεατού σου κόσμου
την αφή

Μού αρκεί να γεύομαι την αέναη προσδοκία

*Από τη συλλογή «Δύσκολος θάνατος», 1η έκδοση 1954.

*

ΘΕΛΩ ΛΥΠΗΤΕΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Θέλω λυπητερά τραγούδια καλοκαίρι μου
καφτό σακατεμένο μου διαμάντι
γυμνό κορμί της θάλασσας που έπαιξες
χορδές του αέρα μέσα στα μαλλιά μου

Θέλω λυπητερά τραγούδια καλοκαίρι μου
ηλεκτρισμένα μάτια στο σιργιάνι
η μουσική στα σφαιριστήρια της αγάπης
το πυροτέχνημα του ήλιου στη φωνή μου

Κατεδαφίζονται τα καλοκαίρια στη σειρά
όσο παλιώνω

*Από τη συλλογή «Ποιήματα για ένα καλοκαίρι», 1963.

*

Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

Θα φύγω κάποτε απ’ το νυχτερινό σταθμό
γλιστρώντας προς τη χλόη αγνώστων τόπων
καθώς το ψάρι, αδιάφορος για τον πολύχρωμο βυθό
αθόρυβα, καθώς αξιωματούχος πικραμένος θα γλιστρήσω

Όχι πως φεύγοντας θ’ αλλάξω τη ροή των βρώμικων νερών

*Από τη συλλογή «Νοσοκομείο εκστρατείας», 1972.

Αντώνης Αντωνάκος, από τη ”Μουσική των αγρών”

Umberto Boccioni, The street enters the house

Ένας τρελός φουτουριστής ποιητής
κάθεται στο μπαλκόνι του και ρεμβάζει.
Κάθε τόσο πετάει τις μισοσβησμένες του γόπες στο δρόμο.
Οι περαστικοί τον στραβοκοιτάνε κι αυτός αναρωτιέται
τι δουλειά έχουν αυτοί οι μαλάκες μεσ’ το τασάκι μου!

Έχει αγρούς κάτω απ΄ τα τσιμέντα της
ακόμα κι αυτή η άγρια πόλη των Αθηνών.
Και περιμένουν τους δυνατούς σεισμούς
όπως ο Καβάφης περίμενε τους δυνατούς εραστές
να ξετυλίξουν το κουβάρι με το μαύρο νήμα.

Βλέπω τη γάτα μου να ξεπαστρεύει ποντίκια.
Μισοπεθαμένα τα στριφογυρίζει μπροστά μου.
Κι έπειτα κάνει το μπάνιο της.
Με όλη την αίλουρη αυθάδειά της.

*”Η μουσική των αγρών”, εκδ. Bibliotheque, Αθήνα, 2014.

Charles Bukowski, Μπλε πουλί 

Υπάρχει ένα μπλε πουλί στην καρδιά μου
πού θέλει να βγει
αλλά ρίχνω πάνω του ουίσκι και εισπνέει
τον καπνό του τσιγάρου μου.
Οι πόρνες, οι μπάρμαν
και οι υπάλληλοι των παντοπωλείων
δεν ξέρουν ότι
αυτό
είναι εκεί. Υπάρχει ένα μπλε πουλί στην καρδιά μου
πού θέλει να βγει
αλλά είμαι πάρα πολύ σκληρός για εκείνο
Του λέω, μείνε εκεί μέσα, δεν πρόκειται ν’ αφήσω
κανένα να σε δει.Υπάρχει ένα μπλε πουλί στην καρδιά μου
πού θέλει να βγει
αλλά ρίχνω πάνω του ουίσκι και εισπνέει
τον καπνό του τσιγάρου μου.
Οι πόρνες, οι μπάρμαν
και οι υπάλληλοι των παντοπωλείων
δεν ξέρουν ότι
αυτό
είναι εκεί. Υπάρχει ένα μπλε πουλί στην καρδιά μου
πού θέλει να βγει
αλλά είμαι πάρα πολύ σκληρός για εκείνο,
του λέω,
μείνε εκεί,
θες να με μπλέξεις;
Θες να καταστρέψεις
τις δουλειές μου;
Θες να χαλάσεις τις πωλήσεις των βιβλίων μου
στην Ευρώπη;Υπάρχει ένα μπλε πουλί στην καρδιά μου
πού θέλει να βγει έξω,
αλλά είμαι πολύ έξυπνος, το άφησα να βγει μερικές φορές
αλλά μόνο τη νύχτα
όταν όλοι κοιμούνται.
Του λέω, το ξέρω πως είσαι εκεί
γι’ αυτό μην είσαι
λυπημένο.Αργότερα το ξανάβαλα μέσα,
αλλ’ εκείνο τραγουδάει λιγάκι
εκεί πέρα, δεν θα το αφήσω ακόμη να πεθάνει
και κοιμόμαστε μαζί έτσι απλά
με τη
μυστική συμφωνία μας
και είναι αρκετά συμπαθητικό
να κάνετε έναν άνθρωπο
να κλάψει, όμως εγώ
δεν κλαίω, εσείς;

*Από τη συλλογή «Last Night of the Earth Poems», 1992,
Μετάφραση του ποιήματος: Νίκος Παναγόπουλος
Πηγή, Μυστικός Δείπνος
https://bluebig.wordpress.com/2013/04/08/x%CE%AD%CE%BD%CF%81%CF%85-%CF%84%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%BB%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%8C%CF%86%CF%83%CE%BA%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CE%BC%CE%B1/?fbclid=IwAR1xvYS3-cZXlXc7vacqvYHAeHRpjwO_VubRaSrtjW_m0_leirS669kxzAA