Είμαι η ιστορία
στην παλάμη του προφήτη
αρχίζω αστρογέννητη
πως ο ήλιος
πως ο ουρανός
μ’ ένα στεφάνι
από άνθη αναπάντητα
γιατί
τελειώνω σβήνοντας
όπως το κερί
όπως το φως
με τ’ αγκάθια πληρώνοντας τον βαρκάρη
στην κεφαλή του ξύλου
που τίμησαν κάτι άνθρωποι
νεκροί ή άγιοι
πριν το τέλος
γελάστηκα
πως μπορώ να ξεκουράσω τα μάτια μου
στα χέρια του μέσα
μα με κάνει
σκόνη που πέφτει στο χώμα
και ποτέ
δεν έμαθα
τα λόγια μου

*Από τη συλλογή “Μαρμαρογλυφείο [Shine], εκδ. στίξις, 2022.

Το χέρι που σκότωσε
το πεντάχρονο παιδί
στη Γάζα, το 2018,
ήταν το χέρι του πατέρα του
στο Βιετνάμ, το 1967,
και του παππού του
στην Ισπανία, το 1936.
Το παιδί που σκοτώθηκε
στη Γάζα
στο Βιετνάμ
και στην Ισπανία
εξέπνευσε την ώρα
που δείχνει το ρολόι
της βομβαρδισμένης εκκλησίας
στην Κροατία, το 1991.
Ο αυριανός βιογράφος του 21ου αιώνα
χωρίς αμφιβολία
θα κοπιάσει λιγότερο.

*Από τη συλλογή “Φιλοθεάμων”, Εκδ. Κουκούτσι, 2020.

Ήταν σκλάβος ταλαιπωρημένος και μαύρος σαν τη νύχτα
Στο πρόσωπό του ξεφλούδιζε ένα κομμάτι Αφρικής
Το βράδυ το πεπρωμένο του δενόταν με αλυσίδα
Εκείνος βάθαινε στο χρώμα που ανέδιδε το γιασεμί
Προσάραξε τη νύκτα μ’ ένα πλεούμενο γεμάτο αμαρτία
Τα άστρα ασήμιζαν σαν παραμορφωμένες σφαίρες
Ο αφέντης στα καλαμποκοχώραφα τον μαχαίρωνε ραβδιές
Μαστίγια στις πλάτες και τανάλια για τις λέξεις οίκτου.
Συνέθλιβαν το μυαλό σαν κέλυφος αυγού από κότσυφα.
Ναι, ήταν σκλάβος μαύρος σαν τη νύχτα. Να καταλάβει, δε μπορούσε,
ο επιστάτης της φυτείας με το τακτοποιημένο αραποσίτι
Πως η νύχτα πλήθαινε με δούλους στο πνιγμένο ποτάμι.
Θα ερχόταν ένα βράδυ που οι ουρανοί θα επαναστατούσαν άγρια
Δισεκατομμύρια έτη φωτός θα φωτοβολούσαν σε άναρχες ριπές
Τα άστρα επιτίθεντο σχηματίζοντας μυριάδες ασημένιες ακρίδες.
Θα έτρωγαν το γλυκό αραποσίτι απ’το χέρι του σκοτωμένου σκλάβου…
Ξεφεύγουμε ακόμα και όταν όλα γύρω μας έχουν γίνει χάλια

*Νατ Τέρνερ επικεφαλής της μεγαλύτερης εξέγερσης σκλάβων στη Βιρτζίνια το 1831. Το όνομά του δόθηκε από τον αφέντη του και το επώνυμο ήταν πάλι αυτό του αφέντη του: Ο σκλάβος Νατ του εφέντη Τέρνερ.

Η ΤΕΡΗΔΟΝΑ

Φύγε

Το κορμί σου είναι πολύ υπαρχτό

Τούτη η μουσική που γλιστράει απ’ τα χέρια σου
κι ανακατεύεται με τη θερμή σου ανάσα

Μού αρκεί να γεύομαι της απουσίας σου
την αίσθηση
μού αρκεί να γεύομαι του ιδεατού σου κόσμου
την αφή

Μού αρκεί να γεύομαι την αέναη προσδοκία

*Από τη συλλογή «Δύσκολος θάνατος», 1η έκδοση 1954.

*

ΘΕΛΩ ΛΥΠΗΤΕΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Θέλω λυπητερά τραγούδια καλοκαίρι μου
καφτό σακατεμένο μου διαμάντι
γυμνό κορμί της θάλασσας που έπαιξες
χορδές του αέρα μέσα στα μαλλιά μου

Θέλω λυπητερά τραγούδια καλοκαίρι μου
ηλεκτρισμένα μάτια στο σιργιάνι
η μουσική στα σφαιριστήρια της αγάπης
το πυροτέχνημα του ήλιου στη φωνή μου

Κατεδαφίζονται τα καλοκαίρια στη σειρά
όσο παλιώνω

*Από τη συλλογή «Ποιήματα για ένα καλοκαίρι», 1963.

*

Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

Θα φύγω κάποτε απ’ το νυχτερινό σταθμό
γλιστρώντας προς τη χλόη αγνώστων τόπων
καθώς το ψάρι, αδιάφορος για τον πολύχρωμο βυθό
αθόρυβα, καθώς αξιωματούχος πικραμένος θα γλιστρήσω

Όχι πως φεύγοντας θ’ αλλάξω τη ροή των βρώμικων νερών

*Από τη συλλογή «Νοσοκομείο εκστρατείας», 1972.

Ένας τρελός φουτουριστής ποιητής
κάθεται στο μπαλκόνι του και ρεμβάζει.
Κάθε τόσο πετάει τις μισοσβησμένες του γόπες στο δρόμο.
Οι περαστικοί τον στραβοκοιτάνε κι αυτός αναρωτιέται
τι δουλειά έχουν αυτοί οι μαλάκες μεσ’ το τασάκι μου!

–

Έχει αγρούς κάτω απ΄ τα τσιμέντα της
ακόμα κι αυτή η άγρια πόλη των Αθηνών.
Και περιμένουν τους δυνατούς σεισμούς
όπως ο Καβάφης περίμενε τους δυνατούς εραστές
να ξετυλίξουν το κουβάρι με το μαύρο νήμα.

–

Βλέπω τη γάτα μου να ξεπαστρεύει ποντίκια.
Μισοπεθαμένα τα στριφογυρίζει μπροστά μου.
Κι έπειτα κάνει το μπάνιο της.
Με όλη την αίλουρη αυθάδειά της.

*”Η μουσική των αγρών”, εκδ. Bibliotheque, Αθήνα, 2014.

Υπάρχει ένα μπλε πουλί στην καρδιά μου
πού θέλει να βγει
αλλά ρίχνω πάνω του ουίσκι και εισπνέει
τον καπνό του τσιγάρου μου.
Οι πόρνες, οι μπάρμαν
και οι υπάλληλοι των παντοπωλείων
δεν ξέρουν ότι
αυτό
είναι εκεί. Υπάρχει ένα μπλε πουλί στην καρδιά μου
πού θέλει να βγει
αλλά είμαι πάρα πολύ σκληρός για εκείνο
Του λέω, μείνε εκεί μέσα, δεν πρόκειται ν’ αφήσω
κανένα να σε δει.Υπάρχει ένα μπλε πουλί στην καρδιά μου
πού θέλει να βγει
αλλά ρίχνω πάνω του ουίσκι και εισπνέει
τον καπνό του τσιγάρου μου.
Οι πόρνες, οι μπάρμαν
και οι υπάλληλοι των παντοπωλείων
δεν ξέρουν ότι
αυτό
είναι εκεί. Υπάρχει ένα μπλε πουλί στην καρδιά μου
πού θέλει να βγει
αλλά είμαι πάρα πολύ σκληρός για εκείνο,
του λέω,
μείνε εκεί,
θες να με μπλέξεις;
Θες να καταστρέψεις
τις δουλειές μου;
Θες να χαλάσεις τις πωλήσεις των βιβλίων μου
στην Ευρώπη;Υπάρχει ένα μπλε πουλί στην καρδιά μου
πού θέλει να βγει έξω,
αλλά είμαι πολύ έξυπνος, το άφησα να βγει μερικές φορές
αλλά μόνο τη νύχτα
όταν όλοι κοιμούνται.
Του λέω, το ξέρω πως είσαι εκεί
γι’ αυτό μην είσαι
λυπημένο.Αργότερα το ξανάβαλα μέσα,
αλλ’ εκείνο τραγουδάει λιγάκι
εκεί πέρα, δεν θα το αφήσω ακόμη να πεθάνει
και κοιμόμαστε μαζί έτσι απλά
με τη
μυστική συμφωνία μας
και είναι αρκετά συμπαθητικό
να κάνετε έναν άνθρωπο
να κλάψει, όμως εγώ
δεν κλαίω, εσείς;

*Από τη συλλογή «Last Night of the Earth Poems», 1992,
Μετάφραση του ποιήματος: Νίκος Παναγόπουλος
Πηγή, Μυστικός Δείπνος
https://bluebig.wordpress.com/2013/04/08/x%CE%AD%CE%BD%CF%81%CF%85-%CF%84%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%BB%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%8C%CF%86%CF%83%CE%BA%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CE%BC%CE%B1/?fbclid=IwAR1xvYS3-cZXlXc7vacqvYHAeHRpjwO_VubRaSrtjW_m0_leirS669kxzAA

Και δεν θα αναφερθώ στις γάτες, τα σκυλιά,
τα περιστέρια, τους αρουραίους και τα ποντίκια,
στις καρακάξες και τις κάργιες, στις δεκαοχτούρες,
τους γλάρους, τα σπουργίτια⋅ ούτε στους σπίνους,
τα παγόνια, τους κορμοράνους, τις χελώνες,
τ’ άλογα, τους πελαργούς, τους πελεκάνους,
και τις νυχτερίδες της Θεσσαλονίκης.

Θα αναφερθώ μόνο στην κόκκινη αλεπού,
που κάηκε το ’96 στην έξω πλαγιά του Σέιχ Σου,
και στα ζαρκάδια της Πάρνηθας, που έγιναν
παρανάλωμα τον Αύγουστο του ’07
– και που δεν γνώρισα.

Κι ακόμη, στα μηχανάκια και τα ποδήλατα:
τα παιδιά που έγιναν άσφαλτος σε μια στροφή⋅
τέλος, στα πνεύματα που μαζεύονται, Πρωτοχρονιά,
στην εγκαταλειμμένη βίλα των Εβραίων, Β. Όλγας 147.

*Από τη συλλογή “Στις εθνικές οδούς”, εκδ. Νεφέλη, 2022.

Νόπη Φουντουκίδου, Είμαι έτοιμη

Μίλα μου
για τους γλυκούς σου πόνους,
μέσα στο μπρίκι ψυχορραγεί η πλήξη μου.

Πνίξε με
στη βαθιά σοu θάλασσα,
στο στόμα μου αγουροξυπνάει η αφθονία.

Βάψε με
στην ακριβή σου ευπρέπεια,
στην τουαλέτα κάνει μπιντέ η ηθική μου.

Εντοίχισέ με
στο υγρό σου υπόγειο,
στις ρώγες μου βυζαίνουνε βρυκόλακες.

Κάψε με
στις φωτιές της λύσσας σου,
στο πετσί μου κουρνιάζουν πέντε ήλιοι.

Αγάπα με
στην φυλλοβόλα σου θλίψη,
στα ούρα μου μεθάν όλα τα χρώματα.

Κλάψε μου
την ορθή σου ποίηση.
οι γλάστρες μου ανθίζουνε με σάρκες.

Φύτεψέ μου
τους πικρούς σου σπόρους,
κάτω από το σεντόνι χαμογελάν σαρδόνια τα δάχτυλά μου.

–

Μυρτώ Χμιελέφσκι, Gone

Τα αθόρυβα ούρα της την παραξένεψαν, μάλλον
φοράει ακόμα τις ωτοασπίδες της. Όχι. Ούτε τα
Βήματά της στο διάδρομο ακούστηκαν, ούτε ο
σύζυγος ένιωσε το χέρι της να τον ακουμπάει στην
πλάτη. Του είχε λοιπόν ένα δυνατό χτύπημα που το
ένιωσε και γύρισε θυμωμένος. Μόνο που δεν
κοίταζε αυτή, αλλά το καρφί πίσω από τον τοίχο
που χτυπούσε με το σφυρί ο γείτονας.

*Από τη συλλογή “Ο πίσω τοίχος, ο ανεπίσημος”, εκδ. Ενύπνιο, 2021.

*Trigger Warning, Ανθολογία Ποιητριών, εκδ. Θεσσαλονίκη 2022.
Ανθολόγηση, επιμέλεια: Μαρία Κατσοπούλου
Artworks: Νόπη Φουντουκίδου

He drinks deep green-veined air
the sun anoints with light;
beholds the way a pair
of thrushes now alight
upon a nearby tree,
and serenade the breeze
with notes in key of “C”;

their harmonies amaze,
reveal the depth of art
concealed within this wood;

some mockingbirds now start
a second melody
such music in their blood
as plays a symphony

Πίνει αχόρταγα τον πράσινο αέρα που περνά
μέσα από τις φλέβες των φυλλωμάτων.
Ο ήλιος προσθέτει την ευλογία του,
ο Πυθαγόρας κοιτάζει ένα ζευγάρι τσίχλες
που ξεκουράζονται στο διπλανό δέντρο
και τραγουδούν μια νότα «Ντο» στον άνεμο

εκθαμβωτικές οι αρμονίες τους
αποκαλύπτουν το βάθος της τέχνης
της κρυμμένης σ’ αυτό το δάσος

κάποια αηδόνια τώρα ξεκινούν
μια δεύτερη μελωδία
η μουσική άφθονη στο αίμα τους
που παίζει μια συμφωνία.

*Από τη συλλογή «Ερωτευμένος Πυθαγόρας», εκδ. ενύπνιο, Μάρτιος 2020. Μετάφραση: Σταμάτης Πολενάκης.

Σήλικα Ρηγοπούλου, Οικιακή Προσευχή

Να είσαι περήφανη για μένα.
Όλα τα φρόντισα και σήμερα.

Τα παιδιά πείνασαν και δίψασαν
τα παπούτσια λασπώθηκαν
το σπίτι λερώθηκε.

Όλα έγιναν όπως έπρεπε.
Αναπαύσου, μαμά.

*Από τη συλλογή “Μαθήματα οικιακής οικονομίας”, εκδ. Μελάνι, 2017.

–

Γιολάντα Σακελλαρίου, Τριαντάφυλλα και σκουπίδια (σε ρυθμό ραπ)

Δέντρα ματώνουν στην πατρίδα μου
το Σιμόργκ εντούτοις ξαπγρυπνά
τις νύχτες που στον άνεμο
φύλλωμα ψιθυρίζει
μυστικά
όσα οι δικές μας μέρες λένε

Απ’ το παράθυρο η ζωή
ο ήλιος το ποτάμι
παιδιά που παίζουν
κλαίνε και ύστερα γελούν
μα λυπημένη η σκιά μου
απ’ τον ιστό της φυλακής μ’ ακολουθεί
ως το τραγούδι μου
να μην ξεχνώ γιατί
αλλού τριαντάφυλλα οι γυναίκες
κι εδώ σκουπίδια

Ποιος άραγε Θεός φοβάται την πρωτόπλαστη
ποιος δεν συγχώρησε την ανυπακοή
τη μύηση στη ζωή
υπόσχεση ενός πόθου

Γυναίκα αόρατη θέλω να δω το πρόσωπό σου

Κομμένη γλώσσα σφραγισμένο στόμα μου
Εσύ θα τραγουδάς θα τραγουδάς θα τραγουδάς…

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Τα Ποιητικά”, τεύχος 19, Σεπτέμβριος 2015.

–

Λένα Σαμαρά, Ευτοπία

Μέσα απ’ τα σκουπίδια
μέσα απ΄ τις σκιές
ίσως η νέα μέρα
Αναδυθεί σαν πιθανότητα.

Ίσως γεννηθούν ξανά
ένας κύκνος
και μια θάλασσα

ένα λιβάδι

να πενθούν για τη θλίψη των ανθρώπων
οι ονειροπόλοι

ν’ αγγίξουν οι λέξεις τα μικρά κορίτσια
μόνο για να φιλήσουν
τα φτερά τους.

*Από τη συλλογή “Επιμένω να είμαι το σκοινί που λύνει το πλοίο στο λιμάνι”, εκδ. Γαβριηλίδης, 2019.

*Trigger Warning, Ανθολογία Ποιητριών, εκδ. Θεσσαλονίκη 2022.
Ανθολόγηση, επιμέλεια: Μαρία Κατσοπούλου
Artworks: Νόπη Φουντουκίδου