Let the ones who already left come back.
Those who left without voice
to the snails
no sound to the storms
no light to the windows.
Let the ones who left come back.
The ones that tied my bones
to your bones
the ones that were taken
one arm half a leg
those who do not want it
they left my heart on the mountain.
Let the ones who left come back.
Let them come out of the pictures
of the letters
of those horrible boxes
who hold them, night and day,
and throw them into a dark river
without grave.
Because the sea of time
returns them like wreckless,
and never ever
they end up dying.
Φέρτε πίσω αυτούς που έφυγαν ήδη
Ας επιστρέψουν αυτοί που έφυγαν.
Αυτοί που έφυγαν χωρίς φωνή
στα σαλιγκάρια
χωρίς ήχο στις καταιγίδες
χωρίς φως στα παράθυρα.
Ας επιστρέψουν αυτοί που έφυγαν.
Αυτοί που έδεσαν τα κόκαλά μου
στα κόκαλά σου
αυτοί που τους πήραν
ένα χέρι μισό πόδι
όσοι δεν το θέλουν
που άφησαν την καρδιά μου στο βουνό.
Ας επιστρέψουν αυτοί που έφυγαν.
Αφήστε τους να βγουν έξω από τις εικόνες
από τα γράμματα
από εκείνα τα φρικτά κουτιά
που τους κρατούν, νύχτα και μέρα,
και πετάξτε τα σε ένα σκοτεινό ποτάμι
χωρίς τάφο.
Γιατί η θάλασσα του χρόνου
τα επιστρέφει ατάραχα,
και ποτέ μα ποτέ
δεν καταλήγουν να πεθαίνουν.
*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
To Koskino 