Έξω έχει ήλιο. Ο ήλιος είναι μόνο, τίποτ’ άλλο οι άνθρωποι όμως τον κοιτάζουν κι έπειτα τραγουδάνε. Από ήλιο εγώ δεν ξέρω. Εγώ ξέρω του άγγελου τη μελωδία και του τελευταίου άνεμου το φλογερό κήρυγμα. Ξέρω να κραυγάζω το χάραμα όταν κουρνιάζει ο άνεμος γυμνός στον ίσκιο μου. Εγώ κλαίω κάτω από τ’ όνομά μου. Εγώ κουνάω μαντήλια τη νύχτα και βάρκες πεινασμένες για πραγματικότητα χορεύουν μαζί μου. Εγώ κρύβω καρφιά για να χλευάσω τ’ άρρωστα όνειρά μου. Έξω έχει ήλιο. Εγώ ντύνομαι στάχτες.
Με την περασμένη άνοιξη μετά από σκληρά παζάρια μαζί της, συμμορφώθηκα και δέχτηκα όσον αφορά στα πρωινά, να εισπνέω για λίγο το γλυκό χαμομήλι, να βυθίζομαι εξίσου στο άλικο κόκκινο της παπαρούνας, και να ακροώμαι ασμένως να χελιδόνια που πετούσαν απτόητα γύρω μου. Όπως γίνεται συνήθως με κάθε τίμια συμφωνία και τα δυο μέρη συνυπήρξαμε για όλο το διάστημα χωρίς δράματα.
Εφέτος όμως σκέφτομαι να προχωρήσω σε σκληρότερες διαπραγματεύσεις και να άπαιτήσω απ’την καινούργια άνοιξη ένα μικρό ποίημα που το οξυγόνο του όμως θα είναι τέτοιο που θα του επιτρέπει να σταθεί απέναντι στα ολάνθιστα και μυρωμένα λιβάδια χωρίς αναστολές και δισταγμούς, και όχι σαν ένας μακρινός συγγενής,
Το στερέωμα τούτη τη νύχτα, κατεβαίνει αργά και μπολιάζει με μυστήριο την μικρή πολιτεία της σιωπής. Ένα μασκαρεμένο πουλί – σε ποιητή με μαύρο γυαλιστερό χρώμα, ανεβασμένο σ´ένα γυμνό δέντρο, απήγγειλε με ανθρώπινη φωνή τα τελευταία ποιήματά σου. Μέσα στη νεκρική ησυχία, ανάμεσα σε τυφλούς γίγαντες να ξεπροβάλλουν από εκεί ψηλά στο κάστρο και να φτερουγίζουν ολόγυρά σου, ακούς ουρανόπεμπτα μηνύματα που χαϊδεύουν την ακοή σου, κάνωντάς σε να αρμενίζεις στα άδεια μάτια τους, σαν τον τροχό που ακονίζει τις λάμες… Θυμάσαι… Υπήρξαν κι άλλες στιγμές που διαβήκανε μονάχες σ´ένα ύπνο που είχαν συντροφιά φωσφορίζοντα ωρολόγια και βουνά που κρατούσαν τις καταιγίδες στα σκέλια τους. Υπήρξαν στιγμές που τις μέρες, χιλιάδες πουλιά τραγουδούσαν… μα πώς να βγει αρμονικός σκοπός με τόση βουή ; Κι εσύ, ακόμα αναρωτιέσαι για τη λαύρα του χειμώνα και την παγωνιά του καλοκαιριού. Για όλα εκείνα τα πιστεύω και τα θέλω το πώς χαθήκανε ανάμεσα στους προσωρινούς συμβιβασμούς… Τώρα, μονολογείς: «….εγώ δεν τα κατάφερα ποτέ με τους λογαριασμούς…» Τώρα, κάτω απ´τα κύματα της οδύνης, τραβάς έξω τις πνιγμένες μέρες σου.
By Wang Guanglin, A J Carruthers and Zoë Sadokierski | 20 March 2023
In a j carruthers’s new collection, verse stanzas, running vertically from top to bottom rather than left to right, challenge the dominant linear mode of thinking and writing in the West. They call attention to alternative forms of representation and reveal the existence of other landscapes. The purpose of the ‘axis’ is no longer confined to one-way movement, but to rotation and circular modes of thinking, writing, and generating new ideas.
The poems here are iconoclastic: they draw on different media (such as musical notation) and languages, and avoid standard lyrical and stylistic forms. They can be read non-sequentially, and in open-ended ways that invite the reader’s participation. The poet’s defamiliarising techniques create a certain degree of difficulty and slow the progress of perception. Reading in this case is never easy or smooth, but an exercise in aesthetic entertainment and critical thinking.
carruthers’s poems also remind me of the palindromic poems in the Chinese poetic tradition, especially those by Su Hui, in pre–Qin Dynasty China. Su Hui wove a ‘reversible circular-picture poem’ for her husband Dou Tao, who had been exiled to the place of ‘flowing sands’. This mournful poem of love’s longing consists of 840 characters and can be read horizontally, vertically, backwards, forwards – in any direction – to make over 200 other poems, and won the admiration of the Empress Wu Zetian.
AXIS Z Book 3 displays an alter–avant-garde modernism: the poems continue, on the one hand, the tradition of modernism (recalling something of e. e. cummings or Ezra Pound); and, on the other, the heritage of marginal writers and writings neglected in Eurocentric modernist studies. This is more than a game of words: the poems are, the poet states, ‘written in an environment of a great imbalance of worlds, which produces war’. Just as the poetry of Su Hui bears her love for her husband, AXIS Z Book 3 bears the empathy of this poet for the world, while also bearing witness to the limits of language in the face of human progress.
*Wang Guanglin is a Professor of English at the School of Languages, Shanghai Institute of Trade.
**a j carruthers is a poet, performer, critic. Recent works are Axis Book 2, the recorded sound-poem Consonata, and visual works all published in Canada: MS Word Variations 1-11, EPSON L4168 consonant studies (Banff: no press) and The Blazar Axes (Calgary: Spacecraft). Is working as Assoc. Prof. at Nanjing University, in China.
***Zoë Sadokierski is a Sydney-based designer and writer. She has designed more than 250 books for various Australian publishers, and is Vice President of the Australian Book Designers Association. Zoë lectures in the School of Design at the University of Technology, Sydney, where she runs the Page Screen research studio, experimenting with publication models for limited edition print and digital books. She also writes a column on book culture and reading in a digital age for The Conversation. http://www.zoesadokierski.com/
Έφυγε στενοχωρημένος οι τάρανδοι τον ακολούθησαν τον παρηγόρησαν του υποσχέθηκαν στο τσίρκο ένα νούμερο εντυπωσιακό θα τον πετούσαν ψηλά κι όλος ο κόσμος θα πάγωνε
ΙΙ.
Τον δρόμο για την κόκκινη βελανιδιά τον γνώριζε καλά αμέσως κούρδισε ψεύτικα αλογάκια άρχισαν να κουνούν τα κεφάλια πάνω-κάτω πλαστικοί κλόουν οριζόντιες ρίγες θλίψης
Μετά συνάντησε τη λίμνη θεοί του δρόμου την προστάτευαν ούτε και τότε στάθηκε η κόκκινη βελανιδιά τον περίμενε επτά νάνοι τού φύτρωσαν φτερά στην πλάτη ονειρευόταν να πετάξει
ΙΙΙ.
Έπειτα χάθηκε καλύτερα έτσι είχε μια αγνότητα η φυγή του
*Από την ενότητα “Επέκεινα του φράχτη” που περιλαμβάνεται στη συλλογή ¨Παραμύθια ανάποδα”, εκδ. Θεμέλιο, 2020.
Όρθιος στη σκηνή απαγγέλει δυνατά ή μάλλον όχι αναγιγνώσκει τις σκέψεις φωναχτά. Ειδικά στέκεται σ’ εκείνο το σημείο το αιχμηρό των ματαιώσεων και διαρρηγνύει τα ιμάτια τα μαύρα. Και πώς οι άλλοι μεταβάλλουν τη μοίρα ενός αυτού που νόμιζε τη μοίρα αμετάβλητη… Κι από κάτω ούτ’ ένας θεατής ούτ’ ένας μάρτυρας, έστω να ψευδορκήσει κατά αυτής της αδικίας. Πιθανότατα χειροκροτούν άλλες παραστάσεις. θεαματικότερες, πιο αισιόδοξες με ασταμάτητους διαλόγους ρομαντικές ενώσεις και δραματικούς χωρισμούς με γιρλάντες και σκηνικά και φόνους στο παρασκήνιο. Δεν υπάρχει χρόνος και χρήμα για το σπάνιο. Και είναι ιδιαίτερες αυτές οι παραστάσεις ή μάλλον όχι αυτού του είδους τα μονόπρακτα ίσως γιατί κανείς δε φιλοτεχνεί στις μέρες μας ούτε και υποδύεται αυτό που τελικά δεν πρόκειται ποτέ του να στεριώσει.
Μετά απ’ τα δάση στις παρυφές εκείνου του βουνού μετά το ξερό χαμόμηλο στα στάχυα ανάμεσα και στα χόρτα μετά το ράπισμα του ανέμου στα μάγουλα και τις κλεφτές ματιές στον οίκο των τρελών ψυχών μετά το έλεος και την πίστη που κρεμιέται σα σεντόνι μετά τις περσίδες των παραθύρων του κάμπου και των τσίνορων τ’ άκρα που τυφλώνουν μετά το έμπα σου μέσα μου με δύναμη στα ρυάκια τα στοιχειωμένα των νυμφών μετά τη λαχτάρα μετά την πείνα μετά την κλοπή μετά απ’ το τέλος του κόσμου του γραμμένου στο ιερό βιβλίο της μέρας και της νύχτας ω μετά τον αυγερινό και τ’ όνειρο το άσμα του σπουργίτη μετά το φίλντισι στα μάτια του θυμού σου και στ’ ακροδάχτυλα που στάζουν απ’ το μούσκιο μετά τη γέννα του αγγελικού σου σκότους μετά κι από τον θάνατο της ίδιας μου της σάρκας τίποτε δεν προκαλεί τον τρόμο περισσότερο από την άδεια από εσένα ζωή μου
i used to feel warm, both inside and outside, from the body heat you produced, the lack of shame, and the vast ocean of intimacies
we made love and fire we burned past mistakes
forgiven, forgotten- we shared a bed we shared a laugh sleeping was so easy loving you was easy
the space between us gave up as we cuddled and merged into one entity entirely entitled to its own life free as a bird, ocean breeze, a summer night’s dream and watermelon juice
you were summer and winter and spring you rained positive affirmations on me you sprinkled me with magic and built a safe haven you taught me to dream big you always believed in me even when you gave me wings to fly away
our memories still persist they guide me through uncertainties and feed my pain and yearning for something pure effortless romantically rebellious honest.
but owning up to our decisions means i need to grow up i have to leave you i have to love me
To Koskino 