Γιώργος Βέης, Δύο ποιήματα

Η ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ

Δεν μας πλησιάζουν
όχι γιατί μας φοβούνται
αλλά γιατί δεν τους γεμίζουμε το μάτι.
Είναι τ΄ αυστηρά τα δέντρα
τα αειθαλή, τα σκεφτικά
και τ΄αγοράζουμε
τα ξεπουλάμε
-έτσι νομίζουμε
τα καίμε κάποτε
-έτσι νομίζουμε
εκείνα όμως θα υπάρχουν.

Είναι η ίδια αιωνιότητα
έξω από μας.

*

ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ

Κάποια στιγμή το απομεσήμερο
έγειρα προς τη μεριά των πεύκων
δε σε καλοείδα μέσα σε τόση σκόνη
που είχε σηκώσει ο δαίμονας της επιθυμίας
αυτός που διψάει όχι για το αίμα
αλλά για τη δική μας την αλήθεια
την κρυφή
που υποψιάζεται όμως
ότι μπορεί να είναι το ψεύδος
η απάτη μιας ολόκληρης ζωής.

*Από τη συλλογή “Καταυλισμός”, εκδ. Ύψιλον/βιβλία, 2023.

Γιώργος Κοζίας, Βαρκαρόλα

(σχεδίασμα) 

Όπου κι αν ταξιδέψεις 
σάπια εποχή και τιποτένια 

Παράξενος κόσμος ψάχνει, ψάχνει 
ενοικιαζόμενα στην Ανάφη 
και βρίσκεται εξόριστος στην Τροία 

Είμαστε παγιδευμένοι, σου λέω, 
μας χτίκιασαν στα ναυπηγεία… 

Σκουριασμένες λαμαρίνες, ενθύμια 
της άμμου, πέτρες για το κακό μάτι 
Ωραία Ελένη, αυτό τo σκοτωμένο καλοκαίρι 
βάλε μαύρες πέρλες, σφίξε με 
κι αγκάλιασέ με 
Χόρεψε μαζί μου από Ανία 
Το γαμήλιο πάρτι το λένε ΑΓΩΝΙΑ 

Ξέμπαρκος κόσμος, ελπίζει, μάταια ελπίζει 
στο ίδιο μουράγιο ανάστροφα γυρίζει 

Τα πλοία, τα πλοία θα μας αφανίσουν 
Είμαστε περαστικοί, σου λέω, ανίατα 
περαστικοί… Ας πάμε 
λοιπόν ψυχή μου, ας πάμε πάλι κάπου 
κι ας είναι στο Πριγκιπάτο του Θανάτου 

Να λάμψουμε ή να χαθούμε 
κορμιά και νιάτα σαν αστραπή! 

Ιούλιος 2022 
(Ανέκδοτο)

Γιάννης Πατίλης, Δύο ποιήματα

ΒΕΡΓΙΝΑ 1977 Μ.Χ.

Φίλιππε δεν περίμενα πως θα σε βρίσκανε!
Άκου τα νέα μας λοιπόν·
ο Σάχης της Περσίας υποστήριζε τον Παπαδόπουλο
Αλλά στη μάχη του Πολυτεχνείου νίκησαν οι Έλληνες!
Εκεί στην πύλη την πλατειά έγινε ο τάφος του περσισμού
ενώθηκαν όλοι οι καθηγητές με το Λαό.
Βγάλαμε πάλι την ελευθερία από τον γύψο.
Μάς αναγνώρισαν γι’ αυτό οι Σκύθες και οι Τριβαλλοί

*

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟ ΠΕΤΡΟΠΑΥΛΟΣΚ

Έπνιξε μέσα του ο μεθυσμένος δεσμοφύλακας την ταραχή.
Δεν κατουράει στο ντενεκεδάκι, δεν παραμιλά.
Κάθεται τώρα στο σκαμνάκι σιωπηλός·
η έκφρασή του είναι λίγο κωμική
κυριευμένη από αιφνίδια μελαγχολία κι απορία
καθώς τις άριες ακούει απ’ το κελί
του γεωγράφου Πέτρου Αλεξέγιεβιτς.

*Από τη συλλογή “Κέρματα”, εκδ. Εγνατία, Θεσσαλονίκη 1980.

Βόρεια Βορειοανατολικά – τεύχος 7 – Μάης 2023

Εμπνευσμένο από τις ανησυχίες και τους δημιουργικούς ορίζοντες των ανθρώπων που ζουν και βιοπορίζονται στη Λέσβο, ανθρώπων διαφορετικών καταβολών και προσανατολισμών, το «Βόρεια-Βορειοανατολικά», κυκλοφορεί το 7ο τεύχος του αφιερωμένο στη γενιά του 1920.

(Ακολουθεί απόσπασμα από το σημείωμα της συντακτικής ομάδας)

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ είναι η ιστορία μιας αποτυχίας. Ξεκινήσαμε με τη φιλοδοξία να φτιάξουμε ένα τεύχος που θα ήταν αφιερωμένο σ’ εκείνη τη γενιά των ανθρώπων που εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920. Είτε λίγο πριν, μεσούντος του Ελληνοτουρκικού Πολέμου, είτε κατά την Καταστροφή και στον απόηχο αυτής. Αυτή η γενιά ανθρώπων μεγάλωσε μέσα στην πνιγηρή ατμόσφαιρα της πανωλεθρίας του 1897· πέρασε την εφηβεία της μέσα στην ατμόσφαιρα της εθνικιστικής ανάτασης που έφεραν οι ιμπεριαλιστικού τύπου επιτυχίες του ελληνικού αστισμού κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών· βίωσε στο πετσί της τις συνέπειες του Διχασμού (συνέπειες που ακόμη οριοθετούν μ’ έναν τρόπο τον δημόσιο βίο στην Ελλάδα)· με το που ενηλικιώθηκε, έχασε τη ζωή της στα χαρακώματα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ή, στον απόηχο αυτού, αρρώστησε μαζικά και πέθανε από την παγκόσμια πανδημία ισπανικής γρίπης· βίωσε τη συντριβή του κρατικού φαντασιακού που εξέθρεψε τον ελληνικό πολιτικό βίο κατά τον πρώτο αιώνα ύπαρξης του ελληνικού κράτους. Κυρίως, αυτή η συντριβή του φαντασιακού του ελληνικού εθνικισμού στις στάχτες της Σμύρνης, υπό το αδιάφορο βλέμμα των ναυτών και των στρατιωτών του ευρωπαϊκού και υπερατλαντικού αστισμού, επέφερε μια τρομακτικών διαστάσεων κρίση ταυτότητας που οι εικοσάχρονοι-εικοσιπεντάχρονοι νέοι της δεκαετίας του 1920 κλήθηκαν να διαπραγματευτούν.

Το θέμα του τεύχους αυτού θα ήταν το πως έγινε –ή δεν έγινε– η διαπραγμάτευση αυτή. Αυτό θα επιδιώκαμε να κάνουμε αν δεν αποτυγχάναμε τόσο οικτρά. Γιατί όμως αποτυγχάναμε κατ’ επανάληψη να διαπραγματευτούμε το θέμα μας; Γιατί οι συνεργάτες και οι συνεργάτισσες δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν; Γιατί εμείς οι ίδιοι δεν μπορούσαμε να φέρουμε εις πέρας αυτήν την αναζήτηση; Ήταν μόνο η πολιτική βία που ασκήθηκε πάνω στα σώματα και στις ψυχές μας κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού; Σίγουρα συνετέλεσε, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ίσως η βασικότερη παράμετρος να ήταν ότι όλοι και όλες μας αισθανόμασταν απόκοσμα οικεία με αυτή τη «γενιά του 1920». Βιώσαμε, άλλωστε, κι εμείς ανάλογες μετατοπίσεις κρατικού φαντασιακού: η «ισχυρή Ελλάδα» του 2000-2004 θάφτηκε κάτω από τα μπάζα του χρέους ως πολιτικής κρατικού εξανδραποδισμού, πνίγηκε στα απόνερα της εγχώριας και παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η επίπλαστη μεταπολιτευτική συναίνεση ξεμπροστιάστηκε απ’ την είσοδο των ναζιστών στην ελληνική Βουλή. […]

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΔΟΚΙΜΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΥΝΕΖΗΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΟΡΡΕ,
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΤΟΥΒΕΛΑΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΟΝΔΡΟΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ – ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ: ΝΑΝΣΥ ΑΓΓΕΛΗ, Ζ. Δ. ΑΪΝΑΛΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΥΝΕΖΗΣ,
Α. ΕΠΙΘΕΤΗ, ΝΙΚΟΛΑΣ ΕΥΑΝΤΙΝΟΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΖΗΣΑΚΗ,
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Κ., Δ. Μ., ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΡΤΙΝΗΣ,
ΒΑΛΑΝΤΗΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ, ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ,
ΝΑΤΑΣΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ,
ΠΑΝΟΣ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΤΤΑΚΟΣ,
ΕΛΕΝΑ ΠΟΛΥΓΕΝΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΕΒΕΔΟΥΡΑΚΗΣ,
ΣΑΜΣΩΝ ΡΑΚΑΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΙΟΥΚΑ, ΝΙΚΟΣ ΣΦΑΜΕΝΟΣ
ΚΟΜΙΞ: ΕΛΕΝΗ ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Συντακτική Ομάδα:
Ζ. Δ. Αϊναλής, Αλέξανδρος Καραβάς, Παναγιώτης Κοσκινάς,
Γιάννης Μαμάκος, Χρήστος Μαρτίνης, Γιάννης Παττακός, Ελένη
Ρουσοπούλου.

site: https://vvanatolika.gr

Χρήστος Κεραμίδης, Αυτοσχεδιασμοί 

Παράξενη φωνή
Οι οδηγοί των άγριων
κοπαδιών.

Η αυστηρή γεωμετρία του ωκεανού
στην έπαρση αψίδων
του γρανίτη.

Και ’κείνη,
η παράξενη φωνή
που άκουγε ο βοσκός στο σούρουπο.

(ανέκδοτο)

Δημήτρης Π. Παπαδίτσας, Το παράθυρο

ΙΙΙ

Γιατί έχω μέσα μου ένα νεκρό πουλί και συ το λυπάσαι.
Γιατί μου κρατάς τα χέρια και τα δικά σου χέρια τα ‘χω
κρυμμένα στον ύπνο μου.
Γιατί το σώμα σου μοιάζει με όνειρο που ακολουθεί τις πράξεις μου
όλη τη μέρα.
Και λίγο-λίγο μου έρχεται στη μνήμη
Γιατί μου λες για την αγάπη.
Μου λες πως αποχαιρετιώνται δυο κι αφήνουν την αγάπη μόνη.
Σαν το μαργαριτάρι έξω από το στρείδι του.
Γιατί μου λες πολλές φορές για την αγάπη ότι είναι σύμπτωση.
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

*

Γιατί σ’ αγκαλιάζω και σε μυρίζω όπως αρνί που οσφραίνεται
το χόρτο.
Γιατί δέχομαι τη φωνή σου σα να ‘ναι σπόρος
Κι εγώ σα να ‘μαι φρέσκο χώμα.
Γιατί σ’ αγκαλιάζω πάντα κι απέναντί μας μια μέρα σημαδεύει
την αγάπη μας.
Όπως εμένα κάποτε που με πυροβολούσε η νύχτα.
Γιατί σε βλέπω σαν πηλό και θέλω να σου δώσω το σχήμα
της αγωνίας μου.
Κι ύστερα πάλι να σε ξαναπλάσω.
Γι αυτό σ’ αγαπώ
Γιατί είσαι η αγωνία μου.

*

Γιατί μες στον καιρό είσαι η ελπίδα όπως η γλύκα του
καρπού τα βάθη.
Όπως τα δακρυσμένα μάτια την ώρα που φεύγουμε.
Γιατί είσαι το τρένο κι ο δρόμος και το χέρι μου που σε
αποχαιρετάει.
Γιατί είσαι η καρδιά μου που χτυπάει μουσικά όταν αγγίζω
και τα νύχια σου
Που είναι στο δέρμα μου σα σκορπισμένα λουλούδια σε νερό
Γιατί είσαι το τραγούδι μου που λέω τ’ απογεύματα.
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ:
https://christinehag.wordpress.com/2023/08/14/to-parathiro/

Νίκος Σφαμένος, Στην ταβέρνα του χωριού

μνήμη Κώστα Ριτσώνη

«βάλτε μου βηματοδότη
πριν με πει η καρδιά προδότη»
ακουγόταν απ’ το ράδιο
και πότιζε
πότιζε
πότιζε
η μοναξιά τα μάτια μας

Λέσβος, Αύγουστος 2023

Jaime Svart, Στο Αιγαίο

Στο Αιγαίο τα καράβια εξοκείλουν
ανάμεσα στους υφάλους της ακτής της νήσου Τήνου…
όλα τα σκεπάζει η καταχνιά…
περνούν οι αιώνες
και η αγάπη μας ποτέ δεν θα τελειώσει έτσι…
«εμείς, αυτοί του τότε… δεν είμαστε πια οι ίδιοι» έλεγε
ο Ποιητής…
Περιδιαβαίνοντας σε άγνωστα μονοπάτια, διασχίσαμε κοιλάδες
και βουνά…
στο νησί της Χίου…
δέντρα που αιμορραγούσαν, πληγωμένα θανάσιμα
όλη η Ελλάδα στις φλόγες…
καίγονται τα πιο όμορφα δάση της Δημιουργίας…

Ο Υμηττός, ο Παρνασσός.. καίγονται τελείως
μια τεράστια πίκρα με πνίγει…
όπως και η αγάπη σου που έφυγε…
τα αγκάθια και τα κρίνα δε θα γυρίσουν πια στους κατεστραμμένους
κήπους μας…
οι θάλασσες θα γίνουν ο τάφος χιλιάδων ξεπατρισμένων απ’ τους πολέμους..
από αυτό το εφήμερο ζεστό καλοκαίρι μόνο εσύ μου απόμεινες…
στο βάθος φαίνεται η Καστέλα και ο ήλιος που φεύγει φλεγόμενος…
το λιμάνι του Πειραιά κρύβει τις τελευταίες καλοκαιρινές ακτίνες του ήλιου…
πού θα πάει ο ήλιος;

*Μετάφραση: Άννα Καράπα.

Harold Norse, Αμερικανοί

Σας βλέπω τώρα,
παγερούς μες στο φόβο σας
μια μεγάλη συμμορία με μάσκες
ο φανατισμός αστράφτει στα μάτια σας
μες απ’ τις τρύπες στις άσπρες κουκούλες.
Κάποια φορά στην Αλαμπάμα, σας έζησα από κοντά
τότε φόραγα ένα ατσάλινο προστατευτικό κράνος
και δούλευα στην κατασκευή των φορτηγών λίμπερτυ
Ξαφνικά μια φασαρία
μας έκανε όλους να βγούμε έξω
απ’ το ατσάλινο σκαρί
μπροστά στο άνοιγμα
τούφες τα μαλλιά, μαύρο
δέρμα, αίματα
στους σιδερολοστούς
Σπρώχνομαι μες στον ξυλοδαρμό και στο πλήθος και ουρλιάζω
“σταματήστε!”
τα λευκά μούτρα μου
σβήνουν και
χάνονται
μες στο άγριο
μίσος σας.

*Από το βιβλίο “Ανθολόγιο των κακών Αμερικανών”, εκδ. Χάος και Κουλτούρα, Αθήνα 1992. Μετάφραση: Τέος Ρόμβος.

Φαίδων Μουδόπουλος, Εικόνα–Εικασία

Το γαλάζιο θα φανεί
όπως μια τρύπα ουρανού στα γκρίζα σύννεφα
όπως ο κεραυνός σκάει ανάμεσα στα μαύρα μουσκεμένα κτίρια
σπινθηρίζοντας.
Το κλουβί μας θα σπάσει
από τις φωνές
που θα ραγίσουν την κλειδαριά,
από τους δεσμοφύλακες
που – διψασμένοι κι αυτοί για ελευθερία θα κάνουν τα στραβά μάτια
καθώς θα περνούμε το κατώφλι
ορδές, ορδές
και δεν θα μας σταματήσουν.
Η τηλεόραση θα ραγίσει
από τα κλάματα των απολυμένων
και τη γκρίνια των πεινασμένων παιδιών τους, που δεν θα χορταίνουν πλέον
από υποσχέσεις που τους ταΐζουν
οι συγκλητικοί και οι συμβουλατόροι.
Τότε μόνον θα βαδίσουμε σίγουροι προς την ελευθερία…

*Από τη συλλογή “Ιστορίες κρίσης (και άλλων παραγόντων)”. Αθήνα, Φεβρουάριος 2016.