Θάλασσα πάλι όπως πάντα την περπατώ ώς τη γραμμή του ορίζοντα βήματα στον αφρό ή χαμοπέταγμα σαν γλαροπούλι εγώ διπλή: και στο παράθυρο και επί των κυμμάτων.
Ξάφνου το ανεπίστρεπτο της αναχώρησης κατάδυση σε μπλε βαθύ σκοτάδι πόδι μετέωρο – το απόλυτο κενό σαν κασκαντέρ που παρακολουθεί την ίδια του την πτώση στην οθόνη
*
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Καιρό είχα να τη δω και να που μου ήλθε πάλι “το ποίημά σου”, έλεγε, “το ποίημα δεν το είπες” και αχ! Πώς να το πω που με βαραίνει ο ύπνος εσύ δεν είσαι εδώ να με χτενίσεις δεν μού ‘βαλες το φόρεμα κι έτσι όπως είμαι με το νυχτικό, ντρέπομαι τα παιδιά
*
Ο ΜΑΥΡΟΣ
Τον βλέπω κάθε σούρουπο στον τοίχο σαν ζωγραφιά όπου παίζει μαύρο μ’ άλλο μαύρο “Να φύγεις”, του φωνάζω, “να σβηστείς δεν είσαι συ, είσαι άλλος”.
Φωλιάζω στο κρεβάτι, ανάβω φως κλείνω τα τζάμια, μουρμουρίζω ξόρκια λέω ονόματα κι αυτός εκεί, γραμμένος “περνούν τα χρόνια”, να μου λέει, “γερνάς κι εγώ ακόμα περιμένω να βρεθεί το φάρμακο”
*Από τη συλλογή “Το πιο τρομαχτικό”, εκδ. Άγρα, 1999.
Πάντα να την πλησιάζεις από τη μεριά που δεν ρίχνει σκιά· έχε τον νου σου στο τρομακτικό σου σκοτάδι, γιατί θα το σκάσουν ακαριαία. Μόνο το καλοκαίρι είναι οι πεταλούδες αρκετά μεθυσμένες απ΄ τον ήλιο ώστε να μπορείς να τις πλησιάσεις με τα δάχτυλα σταθερά σα τανάλια. Να ‘χεις υπομονή, μην κάνεις απότομες κινήσεις. Να κινείσαι ομαλά σαν την αλλαγή των εποχών. Ευθυγράμμισε τα δάχτυλά σου με τα κλειστά της φτερά και περίμενε. Μην τρέμεις, μην ιδρώνεις, μην επιτρέψεις στους ήχους της καρδιάς σου ν’ ανέβουν. Κράτα την αναπνοή σου σιγανή και μετρημένη. Ύστερα, όταν το ένστικτό σου θα σου πει, κλείσε τα δάχτυλά σου με μιαν αργή και σταθερή κίνηση.
*Από τη συλλογή “Ξενοδοχείο για πεταλούδες”, εκδ. Κείμενα, 2023.
«Σ’ αμφίδρομη αστραπή κρέμεται η αγάπη/ σαν πετρολούλουδο στο χείλος του γκρεμού. Κι αν τ’ όνειρο έχει ωριμάσει μέσα σου κι οι γύρω σου τ’ αρνιούνται ψάξε για νέο ορίζοντα».
Το εξαιρετικό βιβλίο της Μαρίας Φαφαλιού που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες απ’ τις εκδόσεις «Αλεξάνδρεια», παρουσιάζεται σήμερα εδώ. Κι αυτό που έχει σημασία να υπογραμμίσω απ’ την αρχή κι ισχύει γενικότερα για τον τρόπο που γράφει η συγκεκριμένη συγγραφέας, είναι ότι κάθε φορά που διαβάζω κάτι δικό της διαπιστώνω με πόσο σεβασμό, ευαισθησία και προσοχή αντιμετωπίζει το εκάστοτε θέμα της: τους ανθρώπους δηλαδή, τις ιστορίες των οποίων φέρνει στο φως. Και πιστεύω πως κάποιες απ’ αυτές τις ιστορίες θα τις σκέπαζε η λήθη του χρόνου, αν εκείνη δε μάζευε στοργικά τα θραύσματά τους για ν’ αποτυπώσει τη συνολική εικόνα.
Αυτό το βιβλίο λοιπόν, που είναι ουσιαστικά μια ανθολογία, εκπληρώνει ένα παλιό «χρέος», αποτίει φόρο τιμής στον πρωταγωνιστή του τον αυτόχειρα ποιητή Δημήτρη Β., ανιψιό του σπουδαίου ποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου και φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτό κείμενο του έτερου νέου ποιητή, Πέτρου Βρεττάκου, για την ποίηση του πρώτου. Για να δούμε όμως τι εξηγεί η κυρία Φαφαλιού για τις προθέσεις της: «Ποιος, αλήθεια, ήταν αυτός ο ωραίος άνθρωπος, ο αυτόχειρας ποιητής Δημήτρης Β.; Ελπίζω ότι οι αναγνώστες θα τον γνωρίσουν μέσα από τα έργα του, πέρα απ’ τα δικά μου λόγια. Θα γνωρίσουν έναν άνθρωπο που, στο Δρομοκαΐτειο όπου νοσηλευόταν, όλοι είχαν να λένε πόσο ευγενής, πόσο καλοσυνάτος, πόσο συμπονετικός ήταν…» Και πόσο μορφωμένος όπως διαπίστωσα διαβάζοντας τα ποιήματα του, θαυμάζοντας το εύρος των γνώσεών του.
Παρακάτω, ξεχώρισα αυτό το σημείο στον Πρόλογο της συγγραφέως: «Πιστεύω ότι η υπόθεση της φροντίδας των ψυχικά πασχόντων είναι μια σειρά από «δεν προλάβαμε», μια σειρά από αναβολές και παραλείψεις, μια σειρά από μικρά ή μεγάλα τραύματα στην ψυχή του α-σθενούς…» Και καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι εννοεί όσα άτομα εμπλεκόμαστε ως ειδικοί με το χώρο της ψυχικής υγείας, συνδεθήκαμε με ανθρώπους που γνωρίσαμε και θρηνήσαμε την απώλεια τους.
Συνεχίζοντας επισημαίνει ότι: «(…) ο Δημήτρης με τη στάση ζωής και με το έργο του έγινε ένας πρέσβης, δίαυλος επικοινωνίας των «μέσα» με τους «έξω». Μίλησε ανοιχτά για την ψυχική ασθένεια. Σε μια τηλεοπτική συνέντευξη το 1991, αφού είπε το όνομα και το επώνυμο του, συνέχισε: «Είμαι ψυχικά ασθενής για δεκαπέντε χρόνια. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να το αναφέρω γιατί, κοιτάξτε να ιδείτε, αυτό μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε. Δεν είναι θέμα ότι είναι μια σφραγίδα ανεξίτηλη που μπαίνει στον κάθε άνθρωπο και δε βγαίνει». Πόσο ρηξικέλευθη άποψη για την εποχή του… Μη ξεχνάτε ότι αυτά τα δήλωσε γενναία δημόσια, τρεις δεκαετίες πριν. Γνωρίζοντας ότι ακόμη και σήμερα κυριαρχεί ο στιγματισμός έναντι των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, σκεφτείτε τι συνέβαινε τότε. Κι όμως πήρε το ρίσκο να εκτεθεί για να σπάσει τα στερεότυπα που ένιωσα ότι αποτύπωσε σ’ ένα άτιτλο ποίημα, με τους ακόλουθους στίχους:
«…δε με βλέπεις πια παρά σαν μία οδυνηρή πραγματικότητα που σε τρομάζει…»
Και παρά το ότι το βιβλίο της κυρίας Φαφαλιού καταγράφει τη δική του προσωπική διαδρομή στον ιδρυματικό χώρο, δεν παύει ν’ αποτελεί κι ένα ντοκουμέντο για την πορεία της ψυχιατρικής στη χώρα μας. Διάβασα για παράδειγμα, κείμενα του Δημήτρη Β., που μου έφεραν στο νου εκείνα του Ρώμου Φιλύρα όταν εισήχθη στο Δρομοκαΐτειο (παράλληλες οι διαδρομές της οδύνης, βλέπετε, κι όμως τέμνονται πού και πού), κι άλλα που απέπνεαν αισιοδοξία όταν αναδύθηκε η προοπτική της ζωής στην κοινότητα, σ’ ένα διαμέρισμα πια, στο κέντρο. «Γιατί δε μπορεί κάποιος να είναι καλά άμα δεν έχει στόχους στη ζωή του», όπως είχε εξομολογηθεί κάποτε στη συγγραφέα ο αυτόχειρας ποιητής.
Θα ‘ταν παράλειψη να μην αναφέρω κάπου εδώ, ότι έχω διαβάσει και το σχετικό άρθρο του συγγραφέα Γρηγόρη Χαλιακόπουλου για τον αυτόχειρα ποιητή στην «Εφημερίδα των Συντακτών», που φυσικά συμπεριλαμβάνεται στις πηγές που χρησιμοποιεί η συγγραφέας (κι εξηγεί στον πρόλογο, όπως το συνηθίζει, τη μεθοδολογία της), μαζί με φωτογραφίες τόσο του ποιητή όσο και έργων του, απ’ το αρχείο του.
Έψαξα επίσης μήπως βρω βιντεοσκοπημένο το «Ο τροβαδούρος», το ποίημα δηλαδή του Δημήτρη Β., που μελοποίησε ο Λουδοβίκος των Ανωγείων και παίχτηκε σε τηλεοπτική εκπομπή, αλλά δεν κατέστη εφικτό, έτσι αντιγράφω εδώ τους στίχους:
«Την ξέρετε την κόρη την καλή που κάθε μέρα στο παζάρι πάει: πλεξούδα έχει χτενίσει το μαλλί και σαν πριγκιποπούλα περπατάει.
Στο χέρι της πανέρι γιασεμιά που μοιάζουν -μπρος την ομορφιά της- μαραμένα κι είναι του κόσμου η αγάπη μια : η κόρη με τα μάτια τα θλιμμένα.
Θα βρω φιλί να δίνει τη χαρά, μακριά απ’ το στεναγμό θα βρω λιμάνι και με του ονείρου μου τα δυνατά φτερά θα βγάλω την πριγκίπισσα σεργιάνι».
Παίρνοντας πάντως στα χέρια μου αυτό το βιβλίο, να ομολογήσω και το εξής: πρόσεξα το εξώφυλλο που δίνει την αίσθηση ενός προσωπικού τετραδίου σημειώσεων, εκμυστηρεύσεων ίσως. Και κάπως έτσι αισθάνθηκα κι όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα και κατάλαβα γιατί σχεδιάστηκε έτσι. Και θα καταλάβετε κι εσείς, όταν το πάρετε στα χέρια σας.
Για τον επίλογο τώρα, κράτησα δύο αποσπάσματα από συνεντεύξεις που έδωσε ο Δημήτρης Β.; «Να τι ήθελα να πω στους έξω, σ’ εκείνους που έχουν την ευθύνη για το χώρο στον οποίο ζούμε. Απλώς να μας βοηθήσουν, να εργαστούνε με περισσότερη συνέπεια και να συνειδητοποιήσουν ότι κάθε λεπτό που περνάει μέσα στο Ίδρυμα δεν είναι ένα λεπτό χαμένο – είναι ένα λεπτό πονεμένο στις περισσότερες περιπτώσεις. Κι είναι μια πράξη που όλοι θα τη θαυμάζουνε, αν καταφέρουνε να βελτιώσουν τις συνθήκες…
(…) Αυτό που χρειαζόμαστε πρώτα-πρώτα είναι: Αγάπη. Χρειαζόμαστε ανθρώπους να ενδιαφερθούν, το κυριότερο, για μας. Και μετά, αν υπάρξει το ενδιαφέρον, νομίζω και τα κονδύλια, όλα, θα βρεθούν. Αν μας κοιτάξουν με διαφορετικό μάτι».
Η κοινωνία προόδευσε ξαφνικά: σύμφωνο συμβίωσης για τους ομοφυλόφιλους· γάμος μεταξύ τους· ανατροφή παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια· δικαίωμα αλλαγής φύλου διά χρήσεως ορμονών και ακρωτηριασμού γεννητικών οργάνων – ό,τι πιο επώδυνο, πιο καταστροφικό! Μεγάλες νίκες, ανέλπιστες των ομοφυλοφίλων· κατά τα άλλα, αποκαλούν πουτάνα, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες, όποια γυναίκα συνουσιάζεται άνευ υλικών ανταλλαγμάτων, την φύση της ακολουθώντας, ποθώντας τα αρσενικά, επιδιώκοντας την ανυπέρβλητη του οργασμού χαρά! Γι’ αυτό οι γυναίκες δεν λένε καλημέρα στους άνδρες, ούτε καν τους κοιτούν, για να μην χαρακτηριστούν εύκολες! Οι γυναίκες ενοχλούνται ακόμη και όταν τις κοιτούν οι άνδρες, αγριοκοιτάζοντάς τους! Τέτοιο πουριτανικό μίσος μεταξύ των δύο φύλων! Προοδευτικό! Οι ομοφυλόφιλοι λοιπόν, θα πρέπει, με τις ευλογίες του συστήματος να μοιάσουν στους αναφρόδιτους, οικογενειόπληκτους ετεροφυλόφιλους (που ούτε ετεροφυλόφιλοι είναι, αφού η μονογαμική αποχή και η πολύωρη εργασία, έχει καταστήσει αυτούς ευνούχους), μήπως και τους δεχτούν στην εκπαίδευση, στα ιερατεία, στα νοσοκομεία, στο δικαστικό σώμα, στα σώματα ασφαλείας, στις ένοπλες δυνάμεις (όσοι ομοφυλόφιλοι-ομοφυλόφιλες παρεισέφρησαν στα σώματα αυτά, κρύβουν την ερωτική τους προτίμηση για να μην τους αποβάλλουν από αυτά) να διδάσκουν, να λειτουργούν, να δικάζουν, να διοικούν, ως λειτουργοί, αξιωματούχοι και ως πρωθυπουργοί ακόμη! Χρήσιμο είναι να αναφερθεί, ότι στην αρχαία Ελλάδα πολλές πόλεις είχαν νομιμοποιήσει την ομοφυλοφιλία (ενώ άλλες ήσαν ελαστικές προς αυτήν, όπως η Αθήνα) μεταξύ ερωμένου και ερώντος, δηλαδή, μεταξύ εφήβου και γυμναστού-δασκάλου ο οποίος προσπαθούσε τόσο για τη σωματική άσκηση, όσο και για την ψυχοπνευματική καλλιέργεια του εφήβου, και ότι στη Θήβα, είχαν συγκροτήσει στρατιωτικό σώμα από ερωτικά ζευγάρια ομοφύλων (τον λεγόμενο Ιερό Λόχο), διότι θεωρούσαν ότι ως ερωτευμένοι θα έφθαναν, αισθανόμενοι την υπερβατική έκσταση που ο έρωτας χαρίζει, σε πράξεις απαράμιλλης γενναιότητας, σε περίπτωση πολέμου. Αυτά μεταξύ άλλων, έγραψε ο Ιωάννης Συκουτρής (φιλόλογος, υφηγητής της φιλοσοφικής σχολής) στην εισαγωγή του Συμποσίου, όταν μετέφρασε και σχολίασε το γραπτό αυτό μνημείο του Πλάτωνος, του οποίου την εισαγωγή, την μετάφραση, τον σχολιασμό ολοκλήρωσε το 1934. Ο Ιωάννης Συκουτρής, για την αναφορά του στην ομοφυλοφιλία των αρχαίων Ελλήνων, στην εισαγωγή του Συμποσίου, κατηγγέλθη το 1936 για ανηθικότητα (προβολή της ομοφυλοφιλίας) και κυνηγήθηκε από την Ελληνική, μικροαστική, φασιστική, ομοφοβική κοινωνία των γονέων και κηδεμόνων της Πάτρας, των διαφόρων επαγγελματικών σωματείων, της Ιεράς Συνόδου, των ακαδημαϊκών κύκλων της εποχής, εξωθούμενος στην αυτοκτονία από υπερβολική δόση βερονάλ, τον Σεπτέμβρη του 1937 σε ξενοδοχείο της Κορίνθου. Η ομοφυλοφιλία η οποία είναι έμφυτη στους ανθρώπους (αλλά αυτό δεν βροντοφωνάζεται από κανέναν, ούτε από τους ομοφυλόφιλους, που έχουν κάθε λόγο με την απομόνωση που υφίστανται, να το χρησιμοποιήσουν, βγάζοντάς το από την φαρέτρα της επιχειρηματολογίας τους), δεν καταστέλλει την ανδρεία ούτε άλλη αρετή και ικανότητα, που μπορούν να καλλιεργήσουν οι άνθρωποι, είτε έχοντας a priori, είτε αποκτώντας διά της διδασκαλίας. Η ομοφυλοφιλία ενώ πριν από εκατό-διακόσια χρόνια εδιώκετο, και μέχρι τις μέρες μας ευρίσκετο εις το περιθώριο, ως διαστροφή γενετήσια (ερμηνεία που δίνει το λεξικό του Τεγόπουλου το 1988) εδώ και κάποια χρόνια το εκμεταλλευτικό σύστημα, που παραμένει βαθειά πατριαρχικό ( πως θα ήτο δυνατόν άλλωστε, να πελεκήσει ένα από τα θεμέλιά του ), αποφάσισε, να χρησιμοποιήσει την ομοφυλοφιλία, για να πλήξει ακόμη περισσότερο την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Έτσι, το σύστημα υποκρίνεται ανοχή στην ομοφυλοφιλία (η οποία ως αποκλειστική έκφανση έρωτος, που εξοβελίζει την ετεροφυλοφιλική διάσταση των ανθρώπων, καταδεικνύεται απότοκο ψυχικού τραύματος) διασύροντάς την, προβάλλοντας από τα μέσα μαζικής εκμαυλίσεως, γελοία υποκείμενα (επιτηδευμένους θηλυπρεπείς), που κάνουν γελοιότητες αλλά και συστηματική προπαγάνδα, δείχνοντας, πως πλασάρονται στη χλίδα οι πουτάνες πολυτελείας, ηθοποιοί, μοντέλες, χορεύτριες, χορευτές, τραγουδιστές, τραγουδίστριες, δείχνοντας επίσης, φουσκωμένες κοιλιές γυναικών, κατουρημένες πάνες οι οποίες υποχρεώνουν τους ευυπόληπτους οικογενειάρχες και τις καθαγιασμένες μητέρες, να εξευτελίζονται (υπονομεύοντας ο ένας τον άλλον) από τα αφεντικά και το κεφάλαιο, μήπως και τους αποσπάσουν κάνα κόκκαλο για τα παιδιά τους. Από την εισβολή του εργαστηριακού ιού που ο καπιταλισμός έντρομος, με τους ρουφιάνους του, επιστήμονες, επενόησε για να πλήξει τον αρχέγονο, μοναδικό εχθρό του, τον έρωτα-σεξουαλικότητα (που τα κινήματα της δεκαετίας του 1960 αναγνώρισαν σαν απαραίτητη προϋπόθεση αλλαγής-καλυτέρευσης του κόσμου) έχουμε μεταξύ άλλων παλινορθώσεων και την αλλαγή στάσεως των ομοφυλοφίλων. Αυξήθηκαν πάρα πολύ, οι ομοφυλόφιλοι που αρνούνται να παραδεχτούν (αρνούμενοι ουσιαστικά τον εαυτό τους, με ολέθριες για την ψυχική υγεία τους συνέπειες), την ερωτική διάθεσή τους, και για να είναι στη μόδα, παντρεύονται γυναίκες και γίνονται γονείς. Ενώ παλαιότερα οι ομοφυλόφιλοι αποστρέφονταν την οικογένεια και δίνονταν πολυγαμικά στο φύλο που τους γοήτευε, αντίθετα με τις γυναίκες που δεν ήθελαν, και δεν θέλουν τους άνδρες, παρά την τσέπη των ανδρών και την κοινωνική καταξίωση της μητρότητας που οι άνδρες προσφέρουν στις γυναίκες. Όσοι ομοφυλόφιλοι αποδέχονται την ομοφυλοφιλία τους, κοιτούν να ενταχθούν στο σύστημα (πλην ελαχίστων) ζητώντας να γίνουν γονείς ανατρέφοντας παιδιά, μέσα από μια πληκτική, αντιερωτική, μονογαμική σχέση, και τελώντας (σε 22 χώρες έχει νομιμοποιηθεί η παντρειά μεταξύ ομοφυλοφίλων) το μυστήριο της παντρειάς (αποφεύγω την φράση, μυστήριο γάμου, γιατί γάμος σημαίνει συνουσία, και την συνουσία καταργεί η παντρειά). Αντί λοιπόν, να ξεπεραστεί, αποβαλλόμενο, το μυστήριο της παντρειάς σαν ρατσιστικός-φασιστικός διαχωρισμός των ανθρώπων (του οποίου ο σκοπός δεν είναι άλλος από το να αποκλείσει κανείς διά δημοσίας δηλώσεως ζευγαρώματος με ένα άτομο (στην εκκλησία ή στον δήμο), τους άλλους ανθρώπους από το αισθητικό-συναισθηματικό του φίλτρο), έχουμε τους ομοφυλόφιλους να θέτουν εαυτόν, στην υπηρεσία του θεσμού της μονογαμικής οικογένειας, αποκλείοντας την επικοινωνία μεταξύ τους, αφού αποκλείουν την ποικιλότητα του έρωτα, μιμούμενοι τα πληκτικά, ευνουχισμένα, ετερόφυλα ζευγάρια. Από τις ενέσεις ορμονών, οι όρχεις της Κιάρα, οι όρχεις της Μιρέλα ήταν ατροφικοί, σακούλες άδειες! Τα πέη τους καχεκτικά, τα στήθη τους εξογκωμένα! Όμως δεν τολμούσαν, να προβούν σε εγχείρηση γεννητικών οργάνων, διότι θα έχαναν την εκτόνωση, της εκσπερμάτισης, και θα έπρεπε να τους αφαιρούν διά σύριγγος το σπέρμα από την σπονδυλική στήλη όπου ευρίσκεται ο νωτιαίος μυελός, για να μην τρελαθούν, όπως οι ίδιες μου έλεγαν. Η Κιάρα, η Μιρέλα όπως και όλοι οι τραβεστί, εγχειρισμένοι και μη, είναι ομοφυλόφιλα αγόρια που από υπερβολική ευαισθησία στον αποκλεισμό-κατακραυγή που υφίστανται, από την πουριτανική-ομοφοβική-εμπορευματική κοινωνία του χρήματος, αντιδρούν έτσι! Οι όροι αρσενικό, θηλυκό, είναι ορισμοί-διαχωρισμοί που η ανθρώπινη νόηση επέβαλλε με πρόσχημα την διαφορετική μορφή (και όχι υφή) των γεννητικών οργάνων, η οποία κατά τη γνώμη μου δεν αποτελεί εχέγγυο προσδιορισμού-διαχωρισμού του αρσενικού από το θηλυκό. Τηρώντας διώματα πολυτερπή στη Φιληδία υποκλίθηκα. Ιθύφαλλοι, θηλές, γλουτοί διαπερατοί! Άρεως, Αρτέμιδος τα γένη, Κύπρι αφομειώνεις. Όμως τα γεννητικά όργανα του πέους, των όρχεων, του αιδοίου με το εφήβαιο, τα μικρά, μεγάλα χείλη και την κλειτορίδα είναι η απτή πραγματικότητα της φύσης που δεν παραβλέπεται, και πολύ περισσότερο δεν ακρωτηριάζεται! Θα ήταν έγκλημα, αυτοκαταστροφή αυτού που θα επιχειρούσε κάτι τέτοιο! Αλλά έχει το δικαίωμα να το κάνει, όπως ο καθένας μπορεί να πιεί ποντικοφάρμακο ή να πέσει από ουρανοξύστη, τερματίζοντας την ζωή του – στους τρόπους αυτοκτονίας που ανέφερα πιο πάνω θα συμπεριελάμβανα και τη χρήση ηρωίνης, εάν δεν την είχαν για λόγους κερδοσκοπίας ποινικοποιήσει, και την πουλούσαν στα σούπερ μάρκετ και στα περίπτερα για πέντε ευρώ. Όμως, το να σε παροτρύνει η πολιτεία, που με την μονογαμική αποχή, απαγορεύει την ερωτική συνεύρεση ως ανήθικη, η πολιτεία που έχει για θεούς, το αλλοτριωτικό χρηματικό κέρδος, την άπληστη εξιδανίκευση των υλικών αγαθών, τον εξολοθρευτή ανταγωνισμό, η πολιτεία που κατέστρεψε το φυσικό περιβάλλον να σε παροτρύνει να σφάξεις τα γεννητικά σου όργανα, είναι ύποπτο! Αλλά και συνεπές προς την μακραίωνη προσπάθεια των ανθρώπων, να καταλύσουν την φύση, πριονίζοντας πέη, όρχεις, κλειτορίδες αλλά και το κλαδί επάνω στο οποίο κάθονται. Όσο για τους αντρακλάδες, τους νεαρούς, τους πατεράδες, τους παππούδες μας που υπερηφανεύονται για τον πολλά βαρύ ανδρισμό τους, έχω να πω (και ας με διαψεύσουν οι γιατροί οι οποίοι ξέρουν να λένε δημοσίως, ότι οι γυναίκες που κάνουν έρωτα από τα 13, 14 χρόνια τους κινδυνεύουν από καρκίνο του τραχήλου, ενώ αποκρύπτουν ό,τι αντιβαίνει στα παραδεδεγμένα, και ας το ορίζει η φύση) ότι κάθε άνδρας, από κατασκευής είναι σεξουαλικά διαπερατός, διότι το νεύρο της στύσεως που ευρίσκεται σχεδόν επάνω στον προστάτη, εντοπίζεται και αγγίζεται με την διείσδυση οιουδήποτε αντικειμένου μέσα στον πρωκτό του ανδρός. Με την διείσδυση, το νεύρο της στύσεως αγγιζόμενο, προκαλεί ηδονή, στύση πέους, εκσπερμάτιση. Βέβαια, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, πρέπει να αναφέρω ότι το νεύρο της στύσεως, καθώς και ο προστάτης, συνορεύουν με τον χώρο των εντέρων από τον οποίο μολύνεται ο προστάτης, κατά τη διείσδυση στον πρωκτό. Εάν υπάρχει κάποιο πρόβλημα από τη διαπερατότητα του ανδρικού πρωκτού, αυτό είναι πρόβλημα υγιεινής και όχι ηθικής. Το ανθρώπινο σώμα είναι μια πυρίκαυστος ζώνη έρωτος με πολλούς ρόλους ηδονικούς, από τους οποίους ουδείς αποκλείεται, παρά μόνο, αν και όταν η υγιεινή το επιτάξει. Δεν υπάρχει αμιγής αρρενωπότης, ούτε θηλυκότης αμιγής!
Σε κάθε σιωπηλή πτυχή των ημερών μου ελλόχευε ένα ποίημα, όχι απʼ αυτά που γράφουν στο χαρτί, αλλά από κείνα που ʼναι διάχυτα στον άνεμο ή που κυλούν με το αίμα μας στις φλέβες και που ʼναι αυτό καθʼ εαυτό το αίμα πιθανόν μεθυσμένο από το χρώμα, το ρυθμό και την ιδέα μιας ακολασίας μουσικής.
Η κάθε νύχτα, μου μιλούσε μʼ ένα ποίημα που ʼσπρωχνε και φούσκωνε τα τζάμια σαν ιστία πλοίου επειγόμενου να φύγει κι η κάμαρά μου τότε ναυαγούσε σε κυκλώνες πυρετού και φαντασίας εξημμένης· απʼ το χρώμα, το ρυθμό και την ιδέα μιας ακολασίας μουσικής.
Στα μπρούτζινα κορμιά των μονομάχων στα διψασμένα μάτια των φρουρών ελλόχευσε παντού, με τόση λυσσαλέα επιμονή αυτό το διψασμένο κι αδηφάγο ποίημα ώστε μʼ άναψε και μʼ έκαψε και μʼ έκανε ολόκληρη και μένα ένα ποίημα, που αναπτύχθηκε και τέλειωσε στο χρώμα, το ρυθμό και την ιδέα μιας ακολασίας μουσικής.
*Από την ποιητική ενότητα «Πικρά χείλη δίχως γεύση παραδοχής» (1959), του επιλεκτικού τόμου «Πού πήγε, ως πού πήγε αυτό το ποίημα» (1940-1993), εκδόσεις Ερμής – 1998.
Βγήκαν, ήπιαν, έφαγαν, κατανάλωσαν κι ήρθαν τώρα κι έκατσαν πάνω μου. Ο σβέρκος μου γέμισε φοβισμένους, η καμπούρα μου έγινε λόφος λαού. Δε ζήτησα από κανέναν συντροφιά, είχα μονώσει τον κήπο επιμελώς, και ξάφνου ήρθαν εξωστρεφείς επιδρομείς. Νιώθω ανάγκη να γίνω πιο κοσμικός, γιατί ο οικιακός συνωστισμός προκαλεί απόκοσμη συντροφιά που κάνει τη μοναξιά μου πολυκατοικία στα μπετά
*
ΦΗΜΟΝΟΗ
Πρώτη κυρία των δαφνών στέφθηκες με την πικρία των καιρών. Κι ακόμα αναρωτιούνται για την πηγή, αν ήταν φίδι, πληροφορία, πάθος ή απλή φυγή. Κι εσύ απλά τους λες για τηνν κρήνη που ήταν “καθαρή” αλλά και για το τρίτο πόδι που δεν πατούσε στη γη. Γιατί κάθε χρησμός είναι μόνο για την άσπιλη ψυχή είπε η παρθένα, η διφορούμενα ιερή.
*Από τη συλλογή “Κανένα φτιάρι δεν έθαψε ποτέ την άνοιξη”, εκδ. Κάπα Εκδοτική, Σεπτέμβρης 2023.
Έξω απ’ αυτό το δωμάτιο οι άνθρωποι συνεχίζουν τη ζωή τους πουλώντας κι αγοράζοντας ταξιδεύοντας σε πλοία αναψυχής σε πλοία με εμπορεύματα ντυμένοι με τα πρωινά όνειρά τους γιομάτοι θαυμασμό
*
“Πέρα από δω οι άνθρωποι βαδίζουν στο δάσος σκυμμένοι αναζητώντας χαμένες πατρίδες στα χαλάσματα του καιρού ανεύθυνοι και σιωπηλοί Κάπως έτσι να μην πολυλογώ θέλησα να ζήσω κι εγώ κατασκευάζοντας ολόκληρες οικοδομές με φτιασίδια πρόσκαιρα που φαίνονταν παντοτιινά μέσα την αίγλη της άγνοιάς μου”
*Από τη συλλογή “Τα μυστικά της Βερόνικα”, εκδ. Ενάντια, Ηράκλειο, 2023.
Δεν θέλω άλλες ειδήσεις δώσε μου μόνο μουσική ειρήνη πόλεμος ειρήνη πόλεμος ειρήνη -τι να τις κάνω τόσες λέξεις μεσοπέλαγα με δέκα μίλια φεύγοντας το καλοκαίρι μας αφήνει.
Πες μου γι’ αυτούς που χάσανε τη βασιλεία των ουρανών τον νέγρο πρίγκιπα που κλαίει για τσιγάρο τραγούδα μου το παρελθόν το παρελθόν το παρελθόν τον επικήδειο των δασών και τον σβησμένο φάρο.
Δεν θέλω άλλες ειδήσεις δώσε μου μόνο μουσική μη μου μιλάς για το Διάστημα ξέρω τη Μοζαμβίκη τραγούδα μου τη στάχτη τραγούδα μου τη λευτεριά τραγούδα μου τα δάκρυα σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη.
Όπως καταπίνουμε το σάλιο μας ξυπνώντας. Όπως γευόμαστε το αίμα στα ποτήρια του νερού. Όπως ζούμε μέσα σε όλη αυτή την τάξη. Σου μιλάω.
Θα πεις πως είμαστε πολύ καλά και πως ένας μικρός θεός κάθεται στο κεφάλι σου. Θα τραγουδήσεις όπως ένας γέρος μάγειρας λέξεις εκατό χιλιάδων χρόνων για βλέφαρα άρρωστα. Θα ’χει ζέστη. Όπως χτυπήματα στα μάτια. Ή όπως όταν πίνεις με καλαμάκι ένα υγρό κολλώδες και αρωματικό.
Και η άμμος πάνω μας θα μοιάζει με ψίχουλα ψωμιού κάτω απ’ την κουβέρτα.
Ακούς τ’ ασθενοφόρα; Ακούς τις μύγες που πλένουν τους νεκρούς;
To Koskino 