I don’t like the government where I live
I don’t like dictatorship of the Rich
I don’t like bureaucrats telling me what to eat
I don’t like Police dogs sniffing around my feet
I don’t like Communist Censorship of my books
I don’t like Marxists complaining about my look
I don’t like Castro insulting members of my sex
Leftists insisting we got the mystic Fix

I don’t like Capitalists selling me gasoline coke
Multinationals burning Amazon trees to smoke
Big Corporation takeover media mind
I don’t like the Top-bananas that’re robbing Guatemala banks blind

I don’t like K.G.B. Gulag concentration camps
I don’t like the Maoists’ Cambodian Death Dance
15 Million were killed by Stalin Secretary of Terror
He has killed our old Red Revolution for ever

I don’t like Anarchists screaming Love is Free
I don’t like the C.I.A. they killed John Kennedy
Paranoiac tanks sit in Prague and Hungary
But I don’t like counterrevolution paid for by the C.I.A.

Tyranny in Turkey or Korea Nineteen Eighty
I don’t like Right Wing Death Squad Democracy
Police State Iran Nicaragua yesterday
Laissez-faire, please Government keep your secret police offa me

I don’t like Nationalist Supremacy White or Black
I don’t like Narcs & Mafia marketing Smack
The General bullying Congress in his tweed vest
The President building his Armies in the East & West

I don’t like Argentine police Jail torture Truths
Government Terrorist takeover Salvador news
I don’t like Zionists acting Nazi Storm Troop
Palestine Liberation cooking Israel into Moslem soup

I don’t like the crown’s Official Secrets Act
You can get away with murder in the Government that’s a fact
Security cops teargassing radical kids
In Switzerland or Czechoslovakia God Forbids

In America it’s Attica in Russia it’s Lubianka Wall
In China if you disappear you wouldn’t know yourself at all
Arise Arise you citizens of the world use your lungs
Talk back to the Tyrants all they’re afraid of is your tongues
Two hundred Billion dollars inflates World War
In United States every year They’re asking for more
Russia got as much in tanks and laser planes
Give or take Fifty Billion we can blow out everybody’s brains

School’s broke down ’cause History changes every night
Half the free World nations are Dictatorships of the Right
The only place socialism worked was in Gdansk, Bud
The Communist world’s stuck together with prisoners’ blood

The Generals say they know something worth fighting for
They never say what till thay start an unjust war
Iranian hostage Media Hysteria sucked
The Shah ran away with 9 Billion Iranian bucks

Kermit Roosevelt and his U.S. dollars overthrew Mossadegh
They wanted his oil then they got Ayatollah’s dreck
They put in the Shah and they trained his police the Savak
All Iran was our hostage quarter-century That’s right, Jack

Bishop Romero wrote President Carter to stop
Sending guns to El Salvador’s Junta so he got shot
Ambassador White blew the whistle on the White House lies
Reagan called him home ’cause he looked in the dead nun’s eyes

Half the voters didn’t they knew it was to late
Newspaper headlines called it a big Mandate
Some people voted for Reagan eyes open wide
3 out of 4 didn’t vote for him That’s a Landslide
Truth may be hard to find but Falsehood’s easy
Read between the lines our Imperialism is sleazy
But if you think the People’s State is your Heart’s Desire
Jump right back in the frying pan from the fire

The System the System in Russia & China the same
Criticize the System in Budapest lose your name
Coca Cola Pepsi Cola in Russia & China come true
Khrushchev yelled in Hollywood “We will bury You”

America and Russia want to bomb themselves Okay
Everybody dead on both sides Everybody pray
All except the Gernerals in caves where they can hide
And fuck each other in the ass waiting for the next free ride

No hope Communism no hope Capitalism Yeah
Everybody’s lying on both sides Nyeah nyeah nyeah
The bloody iron curtain of American Military Power
Is a mirror-immage of Russia’ s Red Babel-Tower

Jesus Christ was spotless but was Crucified by the Mob
Law & Order Herod’s hired soldiers did the job
Flowerpower’s fine but innocence has got no Protection
The man who shot John Lennon had a Hero-worshipper’s connection

The moral of this song is that the world is in a horrible place
Scientific Industry devours the human race
Police in every country armed with Tear Gas & TV
Secret Masters everywhere bureaucratize for you & me

Terrorists and police together build a lowerclass Rage
Propaganda murder manipulate the upperclass Stage
Can’t tell the difference ‘tween a turkey & a provocateur
If you’re feeling confused the Government’s in there for sure

Aware Aware wherever you are No Fear
Trust your heart Don’t ride your Paranoia, dear
Breathe together with an ordinary mind
Armed with Humor Feed & Help Enlighten Woe Mankind

Η AΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΩΛΙΟΥ* 

Δε μου αρέσει η κυβέρνηση
Του τόπου μου
Δε μου αρέσει η δικτατορία
Των πλουσίων
Δε μου αρέσει να μου λένε
Οι γραφειοκράτες τί να τρώω
Δε μου αρέσει τα λαγωνικά
Της Αστυνομίας
Να ρουθουνίζουν ανάμεσα
Στα πόδια μου
Δε μου αρέσει η λογοκρισία
Που κάνουν οι κομμουνιστές
Στα βιβλία μου
Δε μου αρέσει οι Μαρξιστές
Να διαμαρτύρονται
Για την εμφάνισή μου
Δε μου αρέσει ο Κάστρο να προσβάλλει
Μέλη του φύλου μου
Οι Αριστεριστές που επιμένουν να λένε
Ότι έχουμε τη φανταστική Συνταγή

Δε μου αρέσει οι Κεφαλαιοκράτες
Να μου πουλάνε αεριούχο κόκα
Οι πολυεθνικές να κάνουν στάχτη
Τα δέντρα του Αμαζονίου
Για τα φουγάρα τους
Οι Μεγάλες Εταιρείες να ελέγχουν
Τα μυαλά της μάζας
Δε μου αρέσουν οι Υπερ-Μπανανίες
Που καταληστεύουν
Μέχρι τελευταία δεκάρα
Τις τράπεζες στη Γουατεμάλα

Δε μου αρέσουν τα στρατόπεδα
Συγκέντρωσης
Γκούλαγκ της ΚαΓκεΜπέ
Δε μου αρέσει ο Χορός του Θανάτου
Των Μαοϊκών στην Καμπότζη
15 εκατομμύρια δολοφονήθηκαν
Από τον Στάλιν το Γραμματέα
Του Τρόμου
Αυτός είναι που σκότωσε για πάντα
Τη δική μας παλιά Κόκκινη Επανάσταση

Δε μου αρέσουν οι Αναρχικοί
Που ουρλιάζουν “Αγάπη για όλους!”
Δε μου αρέσει η C.I.A.
Αυτοί καθάρισαν τον Τζον Κέννεντυ
Τα παρανοϊκά άρματα μάχης
Που άραξαν
Στην Πράγα και στην Ουγγαρία
Αλλά δε μου αρέσουν
Ούτε οι αντεπαναστάσεις
Οι πληρωμένες από τη C.I.A. 

Τα τυραννικά καθεστώτα
Στην Τουρκία ή στην Κορέα
Στα 1980
Δε μου αρέσει η Δημοκρατία
Με τις Ακροδεξιές Ομάδες Θανάτου
Οι Αστυνομοκρατούμενες χώρες
Ιράν Νικαράγουα
Μέχρι χτες
Laissez faire, παρακαλώ,
Κυβέρνηση, κρατήστε
Τη μυστική αστυνομία σας
Μακριά από μένα

Δε μου αρέσει η Εθνικιστική
Κυριαρχία Λευκή ή Μαύρη
Δε μου αρέσουν η Δίωξη Ναρκωτικών
& η Μαφία που σπρώχνει τη σκόνη
Ο Στρατηγός με το μάλλινο σακάκι
Που εκφοβίζει το Κογκρέσο
Ο Πρόεδρος που αναπτύσσει
Τις Στρατιές του σε Ανατολή και Δύση

Δε μου αρέσουν οι Αλήθειες
Για τα βασανιστήρια στις φυλακές
Από την Αστυνομία της Αργεντινής
Η Κυβέρνηση Τρομοκρατών
Που κατέλαβε πρόσφατα την εξουσία
Στο Σαλβαδόρ
Δε μου αρέσουν οι Σιωνιστές
Που δρουν σα Ναζιστικά Τάγματα Εφόδου
Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση
Της Παλαιστίνης
Η οποία μαγειρεύει το Ισραήλ
Μέσα στην Ισλαμική της Σούπα

Δε μου αρέσουν οι Νόμοι
Του Στέμματος
Για την Εθνική Ασφάλεια
Μπορεί να τη βγάλεις καθαρή
Ακόμη και με μια δολοφονία
Στην Κυβέρνηση
Αυτό είναι γεγονός
Ασφαλίτες πλακώνουν στα δακρυγόνα
Παιδιά που επαναστατούν
Στην Ελβετία ή
Στην Τσεχοσλοβακία ο Θεός
Να μας φυλάει

Στην Αμερική έχουμε την Άττικα
Στη Ρωσία έχουν το Τείχος
Της Λουμπιάνκα
Στην Κίνα αν χαθείς
Ούτε συ δε θά ‘χεις ιδέα
Τί ακριβώς απέγινες
Ξεσηκωθείτε ξεσηκωθείτε εσείς
Πολίτες του κόσμου
Χρησιμοποιήστε τα πνευμόνια σας
Απαντήστε στους Τυράννους
Αυτό που πραγματικά φοβούνται
Είναι οι φωνές σας

Διακόσια Δις Δολάρια
Θα βάλουν φωτιά
Στον Παγκόσμιο Πόλεμο
Στις Η.Π.Α. κάθε χρόνο
Ζητούν όλο και περισσότερα
Η Ρωσία έχει άλλα τόσα άρματα μάχης
Και αεροπλάνα με ακτίνες λέιζερ
Με πενήντα δις πάνω κάτω
Μπορούμε να τινάξουμε στον αέρα
Τα μυαλά όλων

Τα σχολεία διαλύθηκαν γιατί
Η ιστορία αλλάζει κάθε νύχτα
Τα μισά κράτη του Ελεύθερου Κόσμου
Είναι Δικτατορίες της Δεξιάς
Το μόνο μέρος
Όπου δούλεψε ο σοσιαλισμός
Ήταν το Γκντάνσκ, αδερφέ μου
Αλλά ο κόσμος του Κομμουνισμού
Κόλλησε μαζί με το αίμα
Των φυλακισμένων

Οι Στρατηγοί μάς λένε πως γνωρίζουν
Κάτι που για χάρη του
Αξίζει κανείς να πολεμάει
Ποτέ όμως δε λένε
Τί στην ευχή είναι αυτό
Μέχρι ν’ αρχίσουν κάποιον
Άδικο πόλεμο
Η μαζική υστερία
Των Μέσων Ενημέρωσης
Για τους ομήρους στο Ιράν
Γαμήθηκε
Ο Σάχης το έβαλε στα πόδια
Με 9 Δις Ιρανικά λεφτά

Ο Κέρμιτ ο Ρούσβελτ και
Τ’ αμερικανικά δολάριά του
Έριξαν από την εξουσία τον Μοσαντέκ
Ήθελαν το πετρέλαιό του αλλά ύστερα
Πήραν τα σκουπίδια του Αγιατολάχ
Έστησαν στο θρόνο τον Σάχη και
Εκπαίδευσαν τη μυστική του αστυνομία
Τη Σαβάκ
Ολόκληρο το Ιράν ήταν όμηρός μας
Για ένα τέταρτο του αιώνα 
Αυτή είναι η αλήθεια, Τζακ

Ο Επίσκοπος Ρομέρο έγραψε
Στον Πρόεδρο Κάρτερ να σταματήσει
Να στέλνει όπλα στη Χούντα
Του Ελ Σαλβαδόρ
Γι’ αυτό τον σκότωσαν
Ο Πρέσβης Γουάιτ έβγαλε στη φώρα
Τα ψέματα του Λευκού Οίκου
Ο Ρήγκαν τον ανακάλεσε αμέσως
Γιατί κοίταξε στα μάτια
Τις νεκρές καλόγριες

Οι μισοί ψηφοφόροι δεν ψήφισαν
Ήξεραν πως ήταν πια πολύ αργά
Οι τίτλοι των Εφημερίδων
Το αποκάλεσαν Μεγάλη Εντολή
Μερικοί στήριξαν με την ψήφο τους
Τον Ρήγκαν με μάτια ορθάνοιχτα
3 στους 4 δεν τον ψήφισαν καθόλου Νά
Λοιπόν ένας Εκλογικός Θρίαμβος
Η αλήθεια είναι μάλλον
Δύσκολο να βρεθεί
Αλλά η ψευτιά είναι εύκολη υπόθεση
Διαβάστε πίσω απ’ τις γραμμές
Ο Ιμπεριαλισμός μας
Είναι αραχνοΰφαντος
Αλλά αν πιστεύετε πως η Καρδιά σας
Λαχταρά ένα Λαϊκό Κράτος
Πηδήξτε γρήγορα από τη φωτιά
Πίσω στο τηγάνι

Το Σύστημα το Σύστημα
Στη Ρωσία και στην Κίνα είναι ολόιδιο
Ασκήστε κριτική στο Σύστημα
Στη Βουδαπέστη και θα χαθείτε
Η Coca Cola  η Pepsi Cola στη Ρωσία &
Στην Κίνα γίνονται πραγματικότητα
Ο Χρουστσόφ ούρλιαξε στο Χόλλυγουντ
<< Θα σας θάψουμε! >>
Αμερική και Ρωσία θέλουν
Να βομβαρδίσουν η μία την άλλη
‘ Ντάξει
Όλοι θα τα τινάξουν
Κι απ’ τις δυο πλευρές
Όλοι προσεύχονται
Όλοι εκτός από τους Στρατηγούς
Μέσα σε καταφύγια σα σπηλιές
Όπου μπορούν να κρύβονται
Και να ξεκωλιάζουν ο ένας τον άλλον
Περιμένοντας την επόμενη
Δωρεάν μεταφορά

Δεν υπάρχει ελπίδα, Κομμουνισμέ
Δεν υπάρχει καμιά ελπίδα, Καπιταλισμέ
Ναι
Ναιαιαι Ναιαιαι Ναιαιαι
Το γαμημένο σιδηρούν παραπέτασμα
Της Αμερικανικής Στρατιωτικής Ισχύος
Καθρεφτίζει τον Κόκκινο Ρωσικό
Πύργο της Βαβέλ

Ο Ιησούς Χριστός ήταν Άσπιλος
Αλλά Σταυρώθηκε από τις Συντεχνίες
Το Νόμο και την Τάξη οι μισθοφόροι
Στρατιώτες του Ηρώδη
Έκαναν τη βρομοδουλειά
Η Δύναμη των Λουλουδιών
Είναι μια χαρά
Αλλά είναι αφελής και δεν παρέχει
Καμιά Προστασία
Ο άνθρωπος που πυροβόλησε τον Τζον
Λέννον έπασχε από το σύνδρομο
Λατρείας των Ειδώλων

Το δίδαγμα αυτού του τραγουδιού είναι
Πως ο κόσμος 
Είναι ένας φρικτός τόπος
Η Βιομηχανική Τεχνολογία 
Καταβροχθίζει την ανθρώπινη φυλή
Η Αστυνομία σε όλες τις χώρες είναι
Οπλισμένη με Δακρυγόνα και Τηλεόραση
Μυστικοί Ηγέτες παντού
Φτιάχνουν τα δικά τους χαρτοβασίλεια
Για σένα και για μένα
Οι τρομοκράτες και η αστυνομία
Χτίζουν μαζί την εξαθλίωση
Των φτωχών
Προπαγανδιστικοί φόνοι
Ευνοούν την Άρχουσα Τάξη
Δεν μπορείς να καταλάβεις τη διαφορά
Ανάμεσα σ’ έναν ηλίθιο και έναν
Προβοκάτορα
Και αν νιώθεις αλαλιασμένος
Η Κυβέρνηση έχει βάλει οπωσδήποτε
Το χέρι της

Να προσέχετε οπουδήποτε κι αν είστε
Δίχως φόβο
Εμπιστευτείτε τη δική σας καρδιά
Μην καλπάζετε
Πάνω στην Παράνοιά σας
Αγαπητοί μου
Αναπνεύστε μαζί μ’ έναν
Κοινό νου
Οπλισμένοι με Χιούμορ Δώστε Τροφή και
Βοήθεια ώστε να φωτιστεί
Η Βασανισμένη
Ανθρωπότητα.

Νέα Υόρκη
15.12.1980

*Από τη συλλογή “Η Πλουτώνια Ωδή” (Plutonian Ode), (1977~1980). Απόδοση: Ρ. Δ.

Η ΑΨΕΓΑΔΙΑΣΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

Δεν προσελκύει όσους ψάχνουν το ιδιαίτερο
Βάλτε τουλάχιστον έναν χαλκά στη μύτη
Ένα αποτυχημένο τατουάζ σε εμφανές σημείο
Λίγο μολύβι να εξέχει απ’ το ένα μάτι
Μία ελιά στο μάγουλο για την ασυμμετρία

Ίσως σας ξεχωρίσουν μες στο πλήθος
που ολημερίς στην πασαρέλα παρελαύνει
Ίσως πιαστούν στου διαφορετικού το δόλωμα
Σ’ εκείνο το απαλό σημείο
ο έρωτας το βέλος του αγκιστρώνει

*

ΑΥΤΟΠΟΡΤΡΕΤΟ ΣΤΟ WC

Πάνω απ’ τη μπανιέρα
νεκρή η φύση στην πλαστική κουρτίνα
Μπροστά εσύ με χείλη σουφρωμένα
προσπάθεια καταβάλεις να μοιάσεις σε παπί

Ποια η ανάγκη σου για σέλφι
σ’ έναν καθρέφτη με χέρι τεντωμένο;
Αστράφτει το φορητό επίτευγμα
Αιχμαλωτίζει εγωισμό βουβό
και τον προβάλλεις χωρίς αιδώ

Όπως καθόμουν για ώρα στην οθόνη
από τον τρόπο μαγεμένος
που αντιγράφεις τον Ντυσάν
Σφόδρα ορέχτηκα το ουρητήριο

Οδός Ακαδημίας
Οδός Αντινομίας
Οδός Αστυνομίας
Οδός Ασυδοσίας
Οδός Άγουσα εις τον Άδην
Οδός κατάλληλος δια βάδην
Οδός Αγίων Ασωμάτων
Πλήρης χωμάτων και πτωμάτων.

1966

*Από τη συλλογή “Θάνατος στην πλατεία Κάνιγγος”, 1975.

ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ…

Έχεις δει τη θάλασσα να τρέμει;
Μα τι σου λέω;
Αφού σίγουρα έχεις δει.

Έχεις δει ηλίθιο να κλαίει;
Τι να σου πω
Αφού δεν έχω δει…

*

ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ

Τι είσαι; Ποιητής;

Δειλός είσαι!

Γι’ αυτό μου φαίνεσαι κομμάτι “τελειωμένος”.

Σ’ εσένα μιλάω

Σ’ εσένα που με γράφεις…

*

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν λέμε πάντα την αλήθεια.

Γιατί οι λύκοι που ζουν μέσα της,
θα μας κατασπαράξουν.

*Από τη συλλογή “Μιζεραστία”, εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2011.

Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι τα ποιήματα ανεβάζουν
την τιμή πώλησης ενός ακινήτου σχεδόν κατά 9.000 δολάρια.
Η εποχή μας, παρόλα αυτά, δεν προσφέρεται για ποίηση.

Στα Βορειοανατολικά, καθώς ελαττώθηκαν τα στέγαστρα,
εκατομμύρια ποιήματα χάθηκαν. Μόλις πριν από λίγες μέρες
δυνατοί άνεμοι έριξαν ένα ποίημα στα καλώδια του ρεύματος

λίγα τετράγωνα μακριά από το σπίτι μου.
Ποτέ μου δεν περίμενα να χάσω τόσο πολλά μεμιάς.
«Δημιουργήσαμε ένα σύστημα που δεν είναι βιώσιμο

για την ποίηση», είπε κάποιος. Μες στα επόμενα τριάντα χρόνια
όπου υπάρχουν υπέργειες καλωδιώσεις δεν θα υπάρχουν ποιήματα.
Ίσως να παραμείνουν ελάχιστα, αλλά ως μια ενόχληση,

ως ένα πανέμορφο σημάδι του χρόνου.

*Το πήραμε από εδώ: https://poiitariato.blogspot.com/2020/03/blog-post.html

Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές
αν μάλιστα τυχαίνει να μένουμε στην ίδια πόλη
να τους βλέπουμε πού και πού
γιατί εκεί που ζούμε ήσυχοι
βέβαιοι πως ζούνε κι αυτοί -ξεχασμένοι έστω-
εκεί έρχεται το μαντάτο τους.

Οι καλοί ποιητές μάς φεύγουνε μια μέρα
όχι γιατί πεθαίνουνε από έμφραγμα ή από καρκίνο
αλλά γιατί φυτρώνουνε στα βλέφαρά τους λουλούδια τρομερά.

Ανοίγουνε κιτάπια στην αρχή
πάνε μετά στον οφθαλμίατρο
ρωτάνε κηπουρούς βοτανολόγους
η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά
λόγια φοβισμένα κι αόριστα
οι περαστικοί κι οι γείτονες σταυροκοπιούνται.

Έτσι σιγά σιγά οι ποιητές μαζεύονται
αποτραβιούνται σπίτι τους
ακούγοντας δίσκους παλιούς
γράφοντας λίγο όλο και πιο λίγο πράγματα μέτρια.

Στο μεταξύ μες στην κλεισούρα
τα τρομερά λουλούδια αρχίζουν να ξεραίνονται
και να κρεμάνε
κι οι ποιητές δε βγαίνουν πια
μήτε για τα τσιγάρα τους στο διπλανό περίπτερο.
Μόνο σκεβρώνουνε κοντά στο τζάκι
ζητώντας την απόκριση από τη φωτιά
που πάντα ξεπετάει στο τέλος μια της σπίθα
κι αυτή γαντζώνεται στα ξεραμένα φύλλα πρώτα
ύστερα στα ξερά κλαριά
σ’ όλο το σώμα
και τότε λάμπει το σπίτι
λάμπει ο τόπος
για μια μόνο στιγμή

κι αποτεφρώνονται.

Τι υποτίθεται πως θα έπρεπε να κάνει δηλαδή η Ινές Γκαρσία
του άντρα που κήρυξε πόλεμο στο σώμα της
του άντρα που χάραξε μια πολεμική ζώνη ανάμεσα στα στήθη της;
Μήπως να του έγλυφε τα τσιμπούρια από τον τριχωτό του κώλο;
να φιλούσε κάθε σπιθούρι στον πισινό του;
να ρούφαγε την μπόχα απ’ το μεγάλο του δάχτυλο;
να άνοιγε τις πτυχές του κόλπου της και να
γκαρίξει σαν καλιφορνέζικο γαϊδούρι;
Αυτό ήταν πόλεμος για την Ινές
στάθηκε απέναντι στο μαχαίρι
τις βρισιές και
την ίδια της τη μυρωδιά που στέγνωνε πάνω στο πέος του
άντρα που τη βίασε
Στάθηκε μ’ ένα ντουφέκι στο χέρι της
κάνοντας ότι κάνει ένα υπουργείο αμύνης σε καιρό πολέμου
κι όταν ο άντρας άρχισε να γρυλίζει να βαριανασαίνει και
να ταρακουνιέται μπρος πίσω σαν γιγάντιο γουρούνι
το άδειασε στη σάρκινη μάζα των εκατό τριάντα τρεμουλιάρικων κιλών του
στέλνοντάς τον αεροπορικώς στην Παναγία της Γουαδελούπης
για την εορτή της μέρας του νεκρού σιχαμένου βιαστή
Και τι ακριβώς στα κομμάτια διαφορετικό από αυτό υποτίθεται πως έπρεπε να κάνει;

Και τι υποτίθεται η Τζόαν Λιτλ πως θα έπρεπε να κάνει
στον άντρα που κήρυξε πόλεμο στη ζωή της
μήπως να καθάριζε με τη γλώσσα της το πουρί
από τη λεκάνη της τουαλέτας του;
να έγλυφε τους αριθμούς στο τσίγκινό του σήμα
να πνιγόταν από τα μολυσμένα χλαμύδια παπάρια του
ζουλιγμένη ανάμεσα στα συφιλιασμένα του μπαλάκια και
να τραγουδούσε «Κύριε ευλόγησε την Αμερική ευχαριστώ
που γάμησες τη ζωή μου για πάντα;»
Αυτό ήταν ο πόλεμος για την Τζόαν
έκανε ότι θα έκανε ένα υπουργείο αμύνης σε καιρό πολέμου
κι όταν ο σκατοκατουρογλύφτης δεσμοφύλακας είπε: «Θα σε κάνω
να παρακαλιέσαι να ήσουν πεθαμένη νέγρα σκρόφα
έλα εδώ!»
η Τζόαν κατάφερε μ’ έναν παγοκόφτη
μια μαχαιριά στο σιχαμένο στήθος του καριόλη
ναι και στο χοντρό σβέρκο αυτού του ρατσιστή αστυνόμου
Η Τζόαν χόρεψε τον χορό του παγοκόφτη και για μια ακόμη φορά
από ακτή σε ακτή κι από σπίτι σε σπίτι
γιορτάσαμε τη μέρα του νεκρού σιχαμένου βιαστή

Και ακριβώς αυτό ήταν το τι στα κομμάτια άλλο, που υποτίθεται πως έπρεπε να κάνουμε.

*Μετάφραση: Αθανασία Δανελάτου

On the roof of the world,
the poet listens.
Some think he is an angel
watching the rain of souls,
friend of the gods
lending them words
to ease the power of time.
Others of less faith
call him a fool on the roof
trying to kiss the moon.

ΣΤΗΝ ΟΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Στην οροφή του κόσμου
ο ποιητής αφουκράζεται
μερικοί τον λένε άγγελο
που επιβλέπει σύννεφα ψυχές
φίλο των θεών
να τους δανείζει λέξεις
που αναιρούν του χρόνου το τέλος.
Άλλοι, λιγότερο πιστοί
τον λένε παλαβό στην οροφή.

*Ο Liviu Gaftea είναι από τη Ρουμανία και γεννήθηκε το 1945. Το ποίημα είναι από τη συλλογή “The Suburbs of Heaven”. Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//translated by Manolis Aligizakis.

**Σχετικός σύνδεσμος: https://authormanolis.wordpress.com/2024/03/04/ithaca-series-poem-666/#like-22057

ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΦΗΣΕ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΞΕ ΕΞΩ: ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ
Οι νεκροί κοιτάζουν τους ζωντανούς πίσω από τζάµι θολό·
θλιμμένοι, σφίγγοντας στα βουρκωμένα χέρια τους ό,τι
πρόλαβαν να πάρουν µαζί τους. Κάπου-κάπου, κάποιον
αναγνωρίζουν κι η καρδιά τους χτυπά. Ανοίγουν το χέρι και
ψάχνουν: µια χάντρα κόκκινη, ένα φτηνό σταυρουδάκι, µια
πολύχρωµη κλωστή. Κοιτάζουν λίγο τα δάχτυλά τους –πώς
έγιναν τρυφερά µε τον χρόνο– κι ύστερα γυρίζουν και χάνονται,
σφίγγοντας στα βουρκωμένα χέρια τους ό,τι ακριβότερο
πρόλαβαν να πάρουν µαζί τους.

Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΠΟΥΓΑ∆Α ΑΠΛΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑ∆ΕΙΣΟΥ
Οι ποιητές κοιμούνται σαν πουλιά μέσα στην αίσια γαλήνη των
δασών. Το χιόνι απλώνει τα µαλιά του στα ξύλινα µάτια τους,
η βροχή μουλιάζει την καρδιά τους κι ο ήλιος στεγνώνει τις
σκέψεις τους στα ξέφωτα. Αργούτσικα το απόγευμα, ένας
γαλάζιος παππούλης μαζεύει στίχους, διπλώνοντάς τους, σαν
κατάλευκα σεντόνια.

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ: ΕΓΩ
Θα είναι εκεί. Κι όταν τα θρύψαλα της λιγοστής ζωής µου
ηχήσουν σαν κρύσταλλα κιτρινισμένα σε χαμένες αίθουσες
παράταιρων ονείρων —πέφτοντας στα καθαρά πλακάκια του
λουτρού εγώ, µε την απελπισία της δύσκαμπτης σάρκας— θα µε
κοιτάζει βουρκωμένος.

Θα είναι εκεί. Κι όταν ο άνεμος της δυστυχίας θα σαρώνει ό,τι
απέμεινε από µένα: οι γκρίνιες µου, τα όνειρά µου τ’ ανέκδοτα,
κουσούρικα ποιήματά µου —µπλεγμένος σ’ έναν δαίδαλο
χοντρών νοσοκόμων, σωλήνων, καθετήρων, εγώ, µε το θράσος
µιας παράλογης κατάφασης για την ζωή— θα µε κοιτάζει
δακρυσμένος.

Θα είναι εκεί. Κι όταν πια δεν θα μείνει απ’ την ασήμαντη
ζωή µου παρά δυο στάλες ιδρώτας στα μέτωπα των τελευταίων
συνοδών µου —βαρύς, σχεδόν ασήκωτος όπως πάντα εγώ,
γεμίζοντας το στεγνό µου στόμα µε το χώμα που γέμισε τα
στόματα χιλιάδων άλλων πριν από µένα, το ίδιο ξερό, ασήμαντο
χώμα— θα µε κοιτάζει µε φρίκη.

Θα είναι εκεί. Μα ούτ’ ένας να του πιάσει το χέρι ούτ’ ένας να
σκεφτεί πόσο αφόρητα µοιάζει σ’ εκείνη την παλιά
φωτογραφία, όπου ο νεκρός πατέρας µου κρατά απ’ το χέρι τον
µικρό του γιο.

Σε φοβάμαι! Πού να στηρίξω τη δύναμή σου; Αν
μπορούσα να κοιτάξω το πρόσωπό σου, όπως
κοιτάζω την αναπόφευκτη παρουσία ενός βουνού:
γαλήνιος, παραδομένος σ’ ό,τι σώζει το βλέμμα
µου απ’ την πείνα των αποστάσεων, θα μπορούσα
να φοβηθώ τον θάνατο, θα μπορούσα να πονέσω:
βέβαιος για το πάθος ζωής που µε κοιτάζει τώρα,
γλείφοντας τ’ αρπακτικά του χείλη.

EIS AIONA TUI SUM O MEA VITA
Ό,τι έχει το χρώμα της θάλασσας σου μοιάζει.
Ακολουθούν: τα νησιά,
με το πράσινο τρίχωμα των βράχων να σαλεύει στο βυθό,
οι ακρογιαλιές, πιο πέρα τα δέντρα βουβά
στις ποδιές των βουνών
κι ακόμα μακρύτερα οι πόλεις
ξαπλωμένες σαν γιγάντια γατιά στις απλωσιές:
δρόμοι, πλατείες, σπίτια, δωμάτια, κρεβάτια, εσύ
να κοιμάσαι μέσα σε θύελλες σεντονιών
κι ο ύπνος σου: διάφανο βότσαλο στο δέρμα των νερών.

Μαθαίνουμε να διαβάζουμε συλλαβιστά
τις μεγάλες κραυγές.
Αγγίζουμε
αποκαθιστώντας τις αισθήσεις
στο ακέραιο.
Τώρα πια ξέρουμε πως τα μήλα στα καφάσια
έχουνε τη δική τους λάμψη
και τα φτηνά παπούτσια
στα υπόγεια της Αιόλου
συνθέτουν βουβά το εμβατήριο
όλων των λαών της γης.

III
Δραπετεύω μεσ’ από τις λέξεις
που δεν είπα.
Εγκαταλείπομαι
στις ώρες που πιο πολύ αγάπησα
Αυτή η σιγή δεν έχει τέλος.
Τρομάζω να περιμένω
αυτό που δε θα’ ρθει.
Τρομάζω στη σκέψη
αυτών που δεν έγραψα.
Αυτή η σιγή
απόλυτα δική μου
με κατακερματίζει.

IV
Η μέρα που ‘φυγε
σ’ αφήνει ένα κέρμα τηλεφώνου
δίχως να ξέρεις ποιον να πάρεις
και να του πεις
πως έξω η δύση μοιράζει προκηρύξεις
στους ανεμοδείχτες.
Σ’ αφήνει ένα μικρό χαρτί
σε μια κλειστή παλάμη
μ’ ένα μολωπισμένο μήνυμα.
Μένεις λοιπόν με το κέρμα στη χούφτα
και το κοιτάς, που έχει από τη μια
ένα τραχύ προφίλ της Δικαιοσύνης
και το κηρύκειο του Ερμή στην άλλη
σύμβολα που δεν το μπορείς
όσο κι αν θες
να τα εξηγήσεις

V
Έγιναν κρίματα και βάρυναν πολύ, κι ό,τι πονά,
για πάντα εδώ, για πάντα μένει, κακό φιλί, για
πάντα το κακό σημάδι του, παραφροσύνη δίχως
γυρισμό, φοβέρα σκιάζει,
μια ιερή σαρκοφαγία πού εξαντλεί.

IX
Πρέπει να ‘ναι δύσκολη
η δουλειά του ποιητή.
Προσωπικά, δεν το ξέρω.
Εγώ σ’ όλη μου τη ζωή
έγραφα μόνο
κάτι μακριά, απελπισμένα γράμματα
για τις άνυδρες συνοικίες,
τα ’κλεινα σε μπουκάλια
και τα πετούσα στους υπονόμους.”

*Από τη συλλογή “Διόδια”, εκδ. Κέδρος, 1972.