Άνθρωποι τρέχουν στους δρόμους,
πανικόβλητοι.
Σμήνη πουλιών κρώζουν
στον μαύρο ουρανό.
Λύκοι περικυκλώσανε
τους λόφους και αναμένουν.
Αγριογουρουνα εισβάλανε
στην πόλη γα τροφή.
Βάρκες στον κάμπο
που ξαφνικά
έγιναν λίμνες.
Ο κόσμος κλείτηκε
στα σπίτια του για να γλιτώσει·
όμως εκεί τους βρήκε
μεγαλύτερο κακό.
Άλλοι ανέβηκαν στις στέγες
έτοιμοι πια για να να πετάξουν.
Επέρχεται μεγάλη κατιγίδα.
Σαν αστραπή
η μια ακολουθεί την άλλη.
Έτσι κι αλλιώς
είτε από τον έναν τον λοιμό
είτε από τον άλλο τον λιμό
κανένας δεν γλιτώνει.
Όσοι γλιτώνουν
ληστεύονται,
φονεύονται, βιάζονται.
Μένουν μόνο
οι λίγοι προύχοντες,
περιχαρείς να ευδαιμονούν.

ΜΥΡΜΗΓΚΟΦΩΛΙΑ

Τι κρύβει μέσα της
μια μυρμηγκοφωλιά;
Τι ζει και πώς
στο πολυδαίδαλο σκοτάδι;

Μικρός,
ανασκαφέας σάρωνα
με τη χούφτα το ανάχωμα
κι έμπηγα το κλαδί
ν’ ανοίξω λεωφόρο.
Τζίφος.
Απλή μετάθεση του σκότους
για κάποια εκατοστά.

Τώρα πια ξέρω
Υπάρχει κι άλλος τρόπος.

*

ΚΥΛΙΟΜΕΝΕΣ ΣΚΑΛΕΣ

Δαιμονισμένες οδηγούν
σ’ ανήλιαγα επίπεδα.
Τσάντες, σακούλες, χαρτοφύλακες, παιδιά
ισορροπούν στην ένταση.
Σαλπάροντας αγχώδεις μετα-
κυλίουν τη βιασύνη μου
σε τρόμο ναυαγίου.
Αρπάζομαι σωτήρια
από την κουπαστή.

Κυλιόμενες καταβάσεις.
Κυλιόμενα αισθήματα.

*

ΚΑΡΤΑ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΩΝ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ

Που δεν πληρώνω
πλήρη άγνοια
δεν έχει να κάνει
τόσο
με τις απεριόριστές μου κούφιες διαδρομές
όσο
με την εταιρική μου ανεπάρκεια
της περιορισμένης μου ευθύνης.

Και τούτο το πληρώνω
πρόστιμο εξηκονταπλάσιο.

*Από την ενότητα “προς αποβάθρες” που συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή “Περίμετρος”, εκδ. Σμίλη, Νοέμβριος 2023.

Τινάζεται – νιώθοντας στο ξυρισμένο κεφάλι του
Το ηλεκτρικό ρεύμα να του τρυπάει το μυαλό, η σκέψη
Της καταιγίδας που πυρπολεί τα χωράφια μέσα σε ένα κατάλευκο φως
Και οι δρόμοι της πόλης του επάνω στον λόφο εμφανίζονται άξαφνα
Όπως οι ηλεκτροφόρες λάμψεις του μαρτυρίου… εν τω μεταξύ οι φρουροί –
Σαν τερατώδεις επιδέξιες κούκλες που κινούνται με νήματα,
Βιάζονται όπως συνήθως να τελειώνουν με αυτό το πράγμα,
Τα πρόσωπά τους πιο άδεια κι από ασφαλτοστρωμένες αυλές.

Άκουσαν το ουρλιαχτό από τη σάρκα του που σκίστηκε
Πιο πολύ σαν έναν αδύναμο αναστεναγμό… κι όμως έμειναν ατάραχοι,
Αυτοί που τον κοιτούσαν εκεί να λυγίζει -σαν δέντρο
Όταν οι άνεμοι το ταρακουνούν με βία αλλά η γη το κρατά γερά-
Κι η ψυχή του, που απλώθηκε σε μια λευκή αγωνία,
Έγινε ένα με τη νύχτα μέσα απ΄ το φλεγόμενο κύκλωμα.

*Από το βιβλίο “Lola Ridge, Το σώμα που πονά – Ο καθρέφτης του κόσμου”, εκδόσεις Κείμενα, Αθήνα, 2023. Μετάφραση: Ελένη Χατζή.

Κλείδωνες έξω απ’ τα δόντια σου το θάνατο
όμως εκείνος οσμιζόταν
όπως τα σκυλιά
τις γωνιές του στόματός σου
τριγύριζε με σίγουρο πόδι τα πρωινά σου βλέφαρα
οι νεαρές σου αρθρώσεις κλαίγαν για ζωή
και τα βουνά είχαν κάτι
που θύμιζε πόλεμο

Κοίταξα τ’ αστέρι σου στον ουρανό
περπατούσε όπως τα τσιγάρα των μεθυσμένων τη νύχτα

Σ’ έψαξα στα μάτια των παιδιών
και σ’ είχαν ξεχάσει

*Από τη συλλογή “Ο κόκορας των θεμελίων”, Αθήνα, 1971.

το βουητό των φαρμάκων
η αντανάκλαση του πόνου
στον πόνο των άλλων
το χέρι ως φλέβα
κι η φλέβα ως αιωνιότητα
ενός μικρού απειροελάχιστου
εαυτού, κάτι σαν τρόμος
καθώς η μέρα ξεκινά και πάλι
και γω σκέφτομαι τι είναι αυτό
που μένει πάντα πίσω

έπειτα σιωπή, ατέρμονη γλυκιά
αφόρητη σιωπή, σκόνη πάνω στο φως

Αμέριμνα νησιά. Ήταν του καραβιού η άπαρση προλάβαν το παιδί και είχε στη σχολική του τσάντα α γνώστου προορισμού εισιτήριο. Προς άλλο νησί προς την ηπειρωτική Ελλάδα – μακριά από δω – το αποκληρωμένο το που δε θα παντρευτεί δε θα προσφέρει τσιρίδες δυνατές στο σπίτι προς χαράν των παππούδων. Η μάνα καραμούζα ούρλιαζε φέρτε τον γυρίστε τον μου πίσω και να η πεθερά που θα ‘χε καταγγείλει στις αρχές έστω κι ένα βιαστικό χαστούκι και να η αποθαλασσιά στων αδελφών του τα δωμάτια. Είχε πει κάλλιο στο βένθος των νερών να τον δει πάρα πολλών γενιών λογιστών τ’ όνομα να λερώσει. Εκεί στη σκουριασμένη δέστρα κάθισε τον κώλο του εκεί τον βρήκε ο πατέρας χίλιες υποσχέσεις για παράβλεψη. Έλα γύρνα στα τυροπιτάκια της μαμάς. Δε θα σε κρίνω μόνο κανέναν μη μου φέρεις σπίτι και μόνος να θυμάσαι θα πεθάνεις.

*Από τη συλλογή “Μόνο κανέναν μη μου φέρεις σπίτι”, εκδόσεις θράκα, β΄ έκδοση, Ιανουάριος 2023.

ε!
ποιητή!
τόση ώρα σε
παρατηρώ
-κάτι τρέχει με σένα ε;-
ίσως η νύχτα;
οι μοναχικοί περίπατοι;
οι μακρινές μελωδίες;
ξεκίνα λοιπόν
πες μου λίγη απ’ την
ιστορία σου
ποιητή!
κλόουν του ανέφικτου

*

άγιοι

δε θα ξεχαστούν ποτέ τα
λερωμένα όμορφα
πρόσωπα τους
οι γεμάτες αγωνία
ματιές
τα αιωρούμενα χέρια
και οι φωνές τους
καθώς καιγόντουσαν:
«πάρτε μας γρήγορα από εδώ!
Αυτός ο κόσμος είναι
για τους πετυχημένους!»

*Από την συλλογή “αντιηρωικό”, Ιανουάριος 2016.

ΞΥΠΝΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ

Τα πουλιά έδωσαν την ημέρα
λίγο προτού χαράξει
και η είδηση ότι ξεκίνησε
να κινείται ο κόσμος,
από το σκοτάδι στο φως,
κύκλωσε το τετραγωνισμένο
πρωινό μετά τον ξένο ύπνο.
Δεν αρχίζω για να επιθυμήσω
αλλά για να διατηρήσω
με στεφάνι την επιθυμία εκείνη.
Η συνήθεια με συνδέει με τον κόσμο.
Γράφοντας σε έναν φορητό
υπολογιστή, από άλλα θρανία,
παράθυρα, τοπία,
νιώθω πως τελικά μπορώ κι εγώ
να κουβαλάω εμένα,
όταν δεν με χρειάζονται,
για να αποδώσω το πένθος
της πρώτης προσωπικής επιθυμίας.

*

ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ

Όταν εκείνοι φεύγουν, τα δώρα σου
επιστρέφονται, για να διαβάσεις
ξανά τις λέξεις που τους αφιέρωσες.
Όταν οι φωνές εκείνες ξαποσταίνουν
κάπου στο μυαλό σου, στη λίμνη
με τις αγριόχηνες, θυμάσαι
τις αντιδράσεις τους, όσα δεν έρχονται
μπροστά σου με ζέση, φλόγα, όρεξη.
Εσύ είσαι τώρα το δώρο,
το απόθεμα των λέξεων και ο βήχας,
αυτό που μένει σε έναν κόσμο άδειο
από την παρουσία τους.
Πολλοί θα μεριμνήσουν για σοφίες·
μαζί τους κι εγώ πρέπει
να συμφωνήσω, όπως συνηθίζεται,
αλλά έχει πλέον αλλάξει ο τρόπος
να προκαλώ τα καλέσματα.

*Από τη συλλογή “Υδρούσα – Οφιούσα”, εκδ. Κέδρος 2021.

to Diana

Say your name softly over mine

and repeat it
every night
before each song
of sleep

                             so that my name will fade away
                                              under yours

and your voice
may be the only
sound of existence.

ΥΠΑΡΞΙΑΚΟΣ ΗΧΟΣ

Για τη Ντιάνα

Φώναξε τ’ όνομα σου απαλά
μα πάνω απ’ το δικό μου

να το επαναλαμβάνεις
κάθε νύχτα
πριν κάθε τραγούδι
προτού να κοιμηθείς

και τ’ όνομα μου λίγο λίγο θα σβήνει
κάτω απ’ το δικό σου

και η φωνή σου
μοναδικός υπαρξιακός ήχος

*María Auxiliadora Álvarez (Venezuela, 1956). Μετάφραση: Μανώλης Αλυγιζάκης / Translated by Manolis Aligizakis.

**Παρμένο από εδώ: https://authormanolis.wordpress.com/2024/03/29/ithaca-series-poem-670/#like-22207 (αλλά με δική μας επιλογή στην εικόνα).

τραπεζοκαθίσματα ασφυκτικά γεμάτα οχλαγωγία για το θεαθήναι
και στο βάθος
της άπλετα φωταγωγημένης θέας
οι πόλεμοι ξεφυτρώνουν
ο ένας μετά τον άλλον
τα διαλυμένα κράτη διαδέχονται
το ένα μετά το άλλο
στον βωμό των υπερδυνάμεων
οι σφαγές αθώων
οι βιασμοί
τα μωρά έξω απο τις θερμοκοιτίδες
να πεθαίνουν απο έλλειψη ηλεκτρικού
κομμένα χέρια
καμμένα πόδια

και είπαμε πως μετά το Άουσβιτς
δεν θα ξαναϋπάρξει γενοκτονία!

http://www.costis.eu