Ι
Για κάθε κατσαρίδα υπάρχει
ένα παπούτσι νούμερο 39
και για κάθε μεγάλη σκέψη
χιλιάδες μικρά κεφάλια.
Την κόβουν σαν λεμονόπιτα
σε επαρχιακή πόλη του Τέξας.

ΙΙ
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία
η τύχη είναι ο χρυσός των μοχθηρών.

ΙΙΙ
Όπου υπάρχει νόημα
υπάρχει περισσότερη ανοησία
και για να την εντοπίσεις
δεν έχεις πάρα να πάρεις μέρος
σε μια συζήτηση με νόημα.

ΙV
Όπου τα λουλούδια είναι νάρκισσοι
τα λιοντάρια δεν χρειάζεται να είναι καχύποπτα.

V
To σύμπαν δεν απαντάει.
Ο κεραυνός είναι μια ερώτηση ρητορική.

VI
Πίσω στο Τέξας
ο Γκιγιώμ αισθάνθηκε δυσφορία.
Έφαγε μια ολάκερη πίτα
κι άρχισε να βλέπει τους ανθρώπους σαν καμπάνες
κάθε χτύπος και μια αγωνία να φωνάξεις υπάρχω.

VII
O Γκιγιώμ πέθανε στο βουνό.
Έκανε πολύ δυνατά ντιν – νταν
και οι λύκοι τον άκουσαν.

Χιόνιζε απέραντα στους δρόμους
Χιόνιζε σε μένα
Καπνούς του Νοέμβρη
Καπνούς ξεχασμένων ωρών
Μ’ ένα σκούντημα της φωνής σου
Ανάβοντας τους χαμηλούς πυράκανθους
Την τελευταία φωτιά
Πριν απ’ το μορφασμό του νερού

*Από τη συλλογή, “Μικρές μέρες”, εκδ. Τραμ, Θεσσαλονίκη, 1973.

Κλείνοντας τα μάτια εισέρχομαι
σε ένα αδυσώπητο λευκό κενό
με βάθος απροσμέτρητο, ασύλληπτο
εχθρικό προς κάθε αίσθηση
άθικτο, άοσμο, αδιόρατο
πυκνό γαλάκτωμα του ανύπαρκτου
κολλώδες στη ρευστότητά του
κινείται, μεταλλάσσεται στο χρόνο
ωστόσο μένοντας αδιάλλακτο
εκεί, στο εσωτερικό των βλεφάρων
να εξαλείφει την όραση, την προοπτική
τα ανώφελα βλέμματα στο αύριο
μέχρι να ανοίξω ξανά τα μάτια
στο μαύρο της αέναης νύχτας.

Πολιτικά μπάσταρδοι

Πολιτικά μπάσταρδοι
ζούμε ένα νέο είδος εξορίας
στους μικρούς μας τόπους.
Η ιστορία και η γεωγραφία
διαμόρφωσαν την ταυτότητά μας
αγνοώντας την απλή ευτυχία.
Τα κιγκλιδώματα ασφαλείας
ενοχλούνται από τους αεραγωγούς μας.
Ουρλιάζουμε το θάρρος μας.
Θα τα γκρεμίσουμε.

(Από τον καθιστικό στον μεταναστευτικί πληθυσμό
η απόσταση είναι οριακά μηδενική).

*

Ανώφελο

Ο σκόρος και το παγόνι συμπάσχουν,
έπαιξε μαζί τους η φύση κι ας ξεπαραδιάστηκε.
Τα φτερά του σκόρου θορυβούν
σαν τον πεινασμένο Χάρο
και το παγόνι σε διώχνει
πετώντας πέτρες από το στόμα.
Ο σκόρος και το παγόνι καρφώνονται
κάνοντας τα ίδια λάθη.
Πλουμίζουν τα φτερά τους,
στήνονται ως άλλα όντα
όμως τους προδιδει η στιγμή.

*

Στον τόπο που έχει φύγει από τον τόπο του

Στον τόπο που έχει φύγει από τον τόπο του
είμαι η γιορτή.
Οι άλλοι μια σπασμένη θηλιά,
μα εγώ είμαι η γιορτή

*Από τη συλλογή “Στον τόπο που έχει φύγει από τον τόπο του”, Έναστρον Εκδόσεις, 2024.

Α. Αυτοκτονώντας στο Azovstal

Μου είπαν ότι η γη
σταμάτησε να ανθίζει
και τότε αυτοκτόνησα
Μου είπαν οτι ο ουρανός
δεν θα είναι πια γαλανός
και τότε αυτοκτόνησα
Μου είπαν ότι τα μικρά πουλιά
δεν θα ξανακελαηδήσουν
και τότε αυτοκτόνησα
Μου είπαν οτι οι άνθρωποι
έπαψαν να αγαπούν
και τότε αυτοκτόνησα
Μου είπαν ότι τις γυναίκες
άρχισαν να δολοφονούν
και τότε αυτοκτόνησα
Μου είπαν ότι τους άντρες
στον πόλεμο σέρνουν
και τότε αυτοκτόνησα
Μου είπαν ότι τα παιδιά
σιδερένια κοίτη ποδοπατούν
και τότε αυτοκτόνησα
Μου είπαν οτι την “ένδοξη πατρίδα”
-(Slava Ukraini)-
οι “μεγάλοι” στις πλάτες μας μοίρασαν
και τότε αυτοκτόνησα
Μου είπαν ότι οι πολιτικοί
τη χώρα ξεπούλησαν
και τότε αυτοκτόνησα
Μου είπαν ότι οι σύντροφοί μου,
λιωμένοι από τις οβίδες,
σιμά μου κείτονται
και τότε αυτοκτόνησα
Μου είπαν ότι θα δοξαστώ,
πως η ζωή μου “θα αποτελέσει παράδειγμα”,
και τότε αυτοκτόνησα.

Το περίστροφό μου
θα είναι εδώ,
αν το χρειαστείς,
μην ξεχάσεις όμως να απασφαλίσεις
προτού πατήσεις τη σκανδάλη
-για σίγουρα αποτελέσματα.

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ένεκεν”, τεύχος Ιανουαρίου-Ιουνίου 2023.

Έλα γείρε μαζί μου και γίνε η Αγάπη μου
γείρε μαζί μου αγάπη
ξάπλωσε μαζί μου
κάτω από το κυπαρίσσι
στο γλυκό χορτάρι
εκεί που γέρνει ο άνεμος
εκεί που πεθαίνει ο άνεμος
καθώς η νύχτα περνά
έλα γείρε μαζί μου
όλη νύχτα μαζί μου
και χόρτασε να μου μιλάς
και χόρτασε κάνοντας έρωτα
και άσε τη σαύρα μου να σου μιλά
και άσε τους εαυτούς μας να μιλούν
όλη νύχτα κάτω από το κυπαρίσσι
χωρίς να κάνουμε έρωτα.

Μετάφραση: Κώστας Γιαννουλόπουλος, Φώτης Αθέρας.

*Από εδώ: https://perithorio.com/2023/08/25/lawrence-ferlinghetti-%ce%ad%ce%bb%ce%b1-%ce%b3%ce%b5%ce%af%cf%81%ce%b5-%ce%bc%ce%b1%ce%b6%ce%af-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b3%ce%af%ce%bd%ce%b5-%ce%b7-%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7/

δοκίμασέ με
λίγο λίγο ξεφλούδισέ με
κι άσε να σε βάλω για ύπνο

σε ένα σκούρο μπλε πάπλωμα
μια απογευματινή θάλασσα
το σκέφτεσαι να πέσεις να μην πέσεις
με κοιτούσες όλο πνιγμό

όταν κοιμήθηκες
γέμιζα με α-στερητικό
το δωμάτιο
το στρώμα
το κομοδίνο
την κουρτίνα

παρέλυα
στη σκέψη πως θα ζήσω
με την αγωνία της χαριστικής βολής

*

μια συζήτηση που δεν έγινε ποτέ

πώς είναι
να αγαπάς με έναν πόνο;

*

ανοίξαμε κρασί
ακούσαμε λυπημένη μουσική
τραυματίζοντας
τη θλίψη των μεγάλων σπιτιών
θαυμάζοντας
το αίμα στα χείλη
το κρακ των οστών
τη μεθυσμένη στύση
τα γυναικεία πόδια

ώσπου
λ ι γ ό σ τ ε ψ α
Υπό το βάρος των χεριών σου

*

σε συλλαβίζω

πιστεύω
από την αρχή
στον έρωτα
σαν να μην αλλαξοπίστησα ποτέ

*Από τη συλλογή “Υπήρξαμε”, εκδ. Σμίλη, 2021.

Making audible
the inaudible

lifting lost words
from the dungeon of Time,

penetrating
into the deepest of being.

ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΠΟΙΗΣΗ

Δίνω φωνή
στο άφωνο

μες στο μπουντρούμι του Χρόνου
ξεσκεπάζω ξεχασμένες λέξεις

που εισχωρούν
στα βάθη του είναι.

*From: “The Unrest of the Word”. Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//translated by Manolis Aligizakis. Το πήραμε από εδώ: https://authormanolis.wordpress.com/2024/05/07/ithaca-series-poem-675/

the sky does not cry

or feel blue

it is simply the sky

sometimes it rains

and the rivers rise

but not in anger or with quiet defiance

they simply rise

and maybe the wind moves us to tears

but not because it is singing a secret

the wind over

that is all

this life of rights

is a tender trap

it aches with the

aura of the passions

and all the while

the lull

between life forces and letters

decomposes

things will either be known

or remain. Unknowable

and that is all

ο ουρανός δεν κλαίει

ούτε νιώθει μπλε

είναι απλά ο ουρανός

μερικές φορές βρέχει

και τα ποτάμια ανέρχονται

αλλά όχι με θυμό ή με σιωπηλή προκλητικότητα.

απλά ανέρχονται

και ίσως ο άνεμος μας κάνει να δακρύζουμε

αλλά όχι επειδή τραγουδάει ένα μυστικό

ο άνεμος…

αυτό είναι όλο

αυτή η ζωή των δικαιωμάτων

είναι μια τρυφερή παγίδα.

πονάει με την

αύρα των παθών

και όλη την ώρα

η ηρεμία

μεταξύ των δυνάμεων της ζωής και των γραμμάτων

αποσυντίθεται

τα πράγματα είτε θα γίνουν γνωστά

ή θα παραμείνουν άγνωστα

και αυτό είναι όλο

*From “fierCe”, flying islands books, Sydney, Australia, 2023. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

**Τα σχέδια της ανάρτησης είναι της Angie Contini.