Α’

Τα μάτια σου είναι φυλακές τεράτων
και το σώμα σου μια κινούμενη πολιτεία:

δονούνται οι δρόμοι της
ιδρώνουν τα δημόσια κτήρια
κι οι υπόγειοι σχηματισμοί της
μια μάζα από κοχλάζουσες αρτηρίες

τα πόδια σου λεωφόροι
κι εγώ ολονυχτίς να χάνομαι
σε μιαν αέναη πορεία από την κόλαση
στην αγορά κι από κει στην πολύβουη
οχλαγωγία των μηρών σου
και με τη γλώσσα μου να γεύομαι
την αστική πολεοδόμηση των οργασμών σου
και να ξεχειλίζω από ευδαιμονία
με κάθε επιστροφή στο κέντρο
των ανανεούμενων και παλλόμενων
ουρανοξυστών.

Β’

το σώμα σου μια πολιτεία απέραντη
με λαβυρίνθους από τα τριχωτά σου μέρη·

κάθε πολεοδομικός σχεδιασμός
και μια κρυπτογραφημένη απόλαυση

Σʼ αρέσει να πέφτεις στο ξεστρωμένο μας κρεβάτι
οι παλιοί ιδρώτες μας δεν σʼ αηδιάζουν
τα λερωμένα, από ξεχασμένα όνειρα, σεντόνια μας
οι κραυγές μας που στο σκοτεινό δωμάτιο αντηχούνε
όλα ετούτα ξεσηκώνουνε το αχόρταγο κορμί σου,
το άσχημό σου πρόσωπο επιτέλους λάμπει
που οι χτεσινοί μας πόθοι είναι όνειρα αυριανά σου

*

Η ανάσα σου μέσα στο στόμα μου
τα ξερά σου χέρια τα νύχια σου τα σουβλερά
δεν αφήνουνε ποτέ το κρεμεζί λαρύγγι μου
κρεμεζί απʼ την ντροπή την ηδονή τη γλύκα
τα μελανιασμένα χείλια σου βυζαίνουνε το αίμα μου
κι οι στιλβωμένες σάρκες μου θα σε ξεσηκώνουν πάντα
ενώ τα μάτια μου θα μένουνε κλεισμένα.
Πόσοι έρωτες έκαναν να κραυγάζει το κρεβάτι…

*

Γυμνή θέλω να δειχτώ στα ωδικά σου μάτια
θέλω να με δεις να ουρλιάζω από ηδονή
που τα λυγισμένα κάτω από μεγάλο βάρος μέλη μου
σε ανόσιες σε σπρώχνουν πράξεις
που τα ίσια μαλλιά της ασημένης κεφαλής μου
μπλέκονται στα νύχια σου
απʼ την παραφορά καμπυλωμένα
που τυφλός κρατιέσαι ορθός κι αφοσιωμένος
ξανοίγοντας από του μαδημένου μου κορμιού το ύψος.
Το κορμί σου ισχνό ανάμεσα στα σατινένια μου σεντόνια…

*

Πυρετός, το αιδοίο σου ένας κάβουρας
Πυρετός, οι γάτες που τρέφονται απʼ τα θαλερά βυζιά σου
Πυρετός η βιάση απʼ των νεφρών σου τα σαλέματα.
Των κανίβαλων βλεννών σου η λαιμαργία,
το σφίξιμο από τα λούκια σου που σκιρτούνε κι απαιτούνε
μου ξεσχίζουν τα πέτσινα δάχτυλα
μου ξεριζώνουν τα πιστόνια.
Πυρετός, σφουγγάρι ψόφιο απʼ την παραλυσία πρησμένο
πιλαλάει το στόμα μου στο μάκρος της γραμμής
του ορίζοντά σου
σε θάλασσα φρενίτιδας άφοβος ταξιδιώτης…
Είναι νύχτα
κι η γαλήνια γρατσουνιά όπου πεθαίνει το κενό λαχανιασμένο
δέρνεται παλεύει ανοίγεται και κουλουριάζεται ηδονικά
πάνω στο αργοσάλευτο πέος του εξερευνητή Νώε.

*“Ερωτικά, Κείμενα, 1978. Μετάφραση: Έκτωρ Κακναβάτος.

The setting of this poem is innocuous—at the door,
A door is innocent of its exits and entrances,
What can a door deliver?
Hellos, bye-byes, blessings, Namaste, a peck on the cheek …

An open door can be the hole in a noose.

I had just celebrated his seventieth birthday,
decorating the house so, so, fit to welcome a God,
the saris draped on the ceiling, cascading rainbows
falling from the sky,
we wore our finery, our ornaments
as if the earth was liberated from every evil.

The food was laid out—kitchen-labor, labor of forgiveness,
I will not waste words on the menu
for I must speak of women, wombs and India.

A poem can glisten like a fresh wound.
In his speech he praised his wife,
his daughter, his sons, his grandchildren,
he omitted his daughters-in-law, and I
stilled my voice on the verge of bleeding red like a period,
and they ate and ate and danced and smiled and smirked,
and all was well with the world.

*From “I Will Not Bear You Sons”.

Τι μπορεί να προσφέρει μια πόρτα;

Το σκηνικό αυτού του ποιήματος είναι αθώο – στην πόρτα,
Μια πόρτα είναι αθώα για τις εξόδους και τις εισόδους της,
Τι μπορεί να παραδώσει μια πόρτα;
Γεια, αντίο, ευλογίες, Namaste, ένα φιλί στο μάγουλο …

Μια ανοιχτή πόρτα μπορεί να είναι η τρύπα μιας θηλιάς.

Μόλις είχα γιορτάσει τα εβδομηκοστά του γενέθλια,
διακοσμώντας το σπίτι τόσο, τόσο, κατάλληλα για να υποδεχτεί έναν Θεό,
τα σάρι κρεμασμένα στο ταβάνι, με ουράνια τόξα…
που έπεφταν από τον ουρανό,
Φορέσαμε τα στολίδια μας, τα στολίδια μας…
σαν να είχε απελευθερωθεί η γη από κάθε κακό.

Το φαγητό ήταν στρωμένο – εργασία της κουζίνας, εργασία της συγχώρεσης,
Δεν θα σπαταλήσω λόγια για το μενού
γιατί πρέπει να μιλήσω για τις γυναίκες, τις μήτρες και την Ινδία.

Ένα ποίημα μπορεί να λάμπει σαν μια φρέσκια πληγή.
Στην ομιλία του επαίνεσε τη γυναίκα του,
την κόρη του, τους γιους του, τα εγγόνια του,
παρέλειψε τις νύφες του, και εγώ…
σταμάτησα τη φωνή μου στα πρόθυρα να κοκκινίσει σαν περίοδος,
και έτρωγαν και έτρωγαν και χόρευαν και χαμογελούσαν και χαμογελούσαν,
και όλα ήταν καλά στον κόσμο.

*Σχετικός σύνδεσμος: https://indiacurrents.com/usha-akellas-i-will-not-bear-you-sons-pulls-no-punches-and-it-shouldnt-have-to/

**Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Άραγε το νιώθουν τα δέντρα;
Τον κίνδυνο.
Τη βιβλική καταστροφή.
Τη φωτιά.
Όταν καίγονται εκατομμύρια δάση
σε Αυστραλία, Σιβηρία, Αμαζόνιο,
πώς μεταφέρεται η είδηση;
Είναι καλός αγωγός το χώμα;
Το νιώθουν εδώ τα δέντρα;
Τι μαθαίναμε παλιά στη φυσική;
Για τον ηλεκτρισμό, το πλαστικό, το σώμα;
Ανατριχιάζουν οι ρίζες.
Εκπέμπουν φρίκη.
Ενέργεια που ποτίζει τη γη
και περνάει μέσα από
το άλαλο πέτρωμα
‒ δεν υπήρχε αυτό στη Φυσική.
Θα το θυμόμουν.
Τρέχουν οι γρύλοι,
οι τυφλοπόντικες,
οι κρεμμυδοφάγοι,
οικογένειες ολόκληρες γρυλοταλπιδών,
τα ορθόπτερα.
Ξέρουν;
Έρχονται από την Πέρμια περίοδο,
αριθμούν πάνω από τριακόσιους αιώνες
σκοτεινής ζωής, δεν μπορεί, κάτι θα ξέρουν.
Ασκαρίδες, σκουλήκια,
νηματώδεις προνύμφες,
γεωσκώληκες,
χώνονται βαθιά στη σάρκα της
γης που καίγεται.
Χώνονται, ψάχνοντας οξυγόνο.
Οξυγόνο σε νερό.

Χώμα υγρό.
Τα σκουλήκια αναπνέουν από το δέρμα.
Όταν πιάνει φωτιά, πεθαίνουν από ασφυξία.
Άραγε τα δέντρα στην Αμερική τι νιώθουν
όταν καίγονται της Ελλάδας τα δέντρα;
Νύμφες. Πόσες νύμφες θανάτου χρειάζονται
για να μεταδοθεί μια είδηση;
Ή μήπως αρκούν των πουλιών οι κραυγές

Περνάς κι η ομορφιά σου κυματίζει
ρόδο σε καθρέφτη
το ντεκολτέ σου επηρμένο
ανοιγοκλείνει και τα δάχτυλά μου
τρυγούν το έρεβος που ανθίζει στη σχισμή
αρώματα και φθόγγοι αναδύονται
από τα μέλη του κορμιού σου
τα χείλη μου χασομεράνε στις θηλές
και με κυκλώνει από παντού επιθυμία
μα ξάφνου οσφραίνομαι ότι εσύ
δολώνεις τα αγκίστρια σου με ρήματα
όμως εγώ με αίμα σε ορέγομαι
έλα δεν θέλω να σε κάνω ποίημα
δεν θέλω να παγιδευτείς
μες στον λαβύρινθο των λέξεων
για να σε καταπιεί το τέρας
έλα και δεν θα το αντέξω
τα άκρα μου να μείνουνε μετέωρα

6.
Καταγωγή μου, το θυμάρι και η αστοιβιά, το μαργαριταρένιο χρώμα της κηρύθρας, η τραμουντάνα που βάφει τη θάλασσα μαύρη. Καταγωγή μου τ’ αρμυρίκια, οι ρίζες τους ν’ απλώνονται στην αμμουδιά σαν πόδια ροζιασμένα. Καταγωγή μου τα χέρια του παππού, αυτά τ’ αλμυρά χέρια που αλευρίζουνε δολώματα. Καταγωγή μου οι σύντομοι αποχαιρετισμοί και οι μεγάλες σιωπές. Καταγωγή μου τα μπουφάν για τέρμα, τα διαστρέμματα, η μοναξιά του σχολικού διαλείμματος. Καταγωγή μου το βουβό κλάμα της μάνας στην κουζίνα. Καταγωγή μου ένας πόνος σαρκοβόρος, αρσενικός, μια γλώσσα που δεν ήταν ποτέ διή μου. Όμως τίποτε από αυτά δεν είναι πατρίδα μου.

7.
Δεν είναι πατρίδα μου τα παιδικά μου χρόνια. Τα παιδικά μου χρόνια είναι η πείνα στο μεσημεριανό διάλειμμα, το ξύλο απ’ τον πατέρα, η κακοραμμένη τρύπα στην μπλούζα, το κουτάκι Sprite αντί για μπάλα. Τα παιδικά μου χρόνια είναι οι άλλοι, και, ως γνωστόν, οι άλλοι είναι η κόλαση.

*Από το βιβλίο “Προλεποίηση”, εκδ. Τεφλόν, 2024.

The “you can tell he loves you” poem

You can tell he loves you

from the way he writes about you
from the way he paints you
from the way he ignores you
from the fact he never wears your ring

you can tell he loves you

by the way he talks to other women
by the way he wears your clothes
by the way he looks at himself in the mirror
by the way his tears burn his cheeks

you can tell he loves you

because he told the papers
because he told the courts
because he told the truth
because he has done it all before

Το ποίημα “μπορείς να πεις ότι σε αγαπάει”

Μπορείς να πεις ότι σε αγαπάει

από τον τρόπο που γράφει για σένα
από τον τρόπο που σε ζωγραφίζει
από τον τρόπο που σε αγνοεί
από το γεγονός ότι δεν φοράει ποτέ το δαχτυλίδι σου

μπορείς να καταλάβεις ότι σε αγαπάει

από τον τρόπο που μιλάει σε άλλες γυναίκες
από τον τρόπο που φοράει τα ρούχα σου
από τον τρόπο που κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη
από τον τρόπο που τα δάκρυά του καίνε τα μάγουλά του

μπορείς να καταλάβεις ότι σε αγαπάει

γιατί το είπε στις εφημερίδες
επειδή το είπε στα δικαστήρια
επειδή είπε την αλήθεια
γιατί τα έχει ξανακάνει όλα αυτά

*

In days like this
(For David Andrade – Founder of the Melbourne Anarchist Club)

In days like this…

On can’t help but feel
that in amongst
the pipe smoke
the chin stroke
the gin soak
that what he really wanted to say was…

Up against the wall, Motherfuckers!
This is a stick up!

Τέτοιες μέρες
(Για τον David Andrade – Ιδρυτή της Melbourne Anarchist Club)

Σε μέρες σαν κι αυτή…

Δεν μπορώ να βοηθήσω αλλά νιώθω…
ότι ανάμεσα…
στον καπνό της πίπας
το χτύπημα του πηγουνιού
η εμβάπτιση με τζιν…
ότι αυτό που πραγματικά ήθελε να πει ήταν…

Στον τοίχο, γαμιόληδες!
Αυτό είναι ένα ραβδί!

*From the collection ”Sunflower Eclipse over Troia Nova”, Soul Bay Press, 2018. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης

στην Ανθή

Σ’ αυτή τη χώρα
Εμφύλιος δε θα γίνει
μια φορά και καλή
σκοτωθήκαμε.
Τώρα πια
στα γήπεδα ξοδεύουμε
την οργή μας
με χιούμορ γυμνασιακού επιπέδου
με υπόκλιση
στους επιχειρηματικούς ομίλους
που δραστηριοποιούνται
στο ποδόσφαιρο.

Σ’ αυτή τη χώρα
ανάμνηση έγινε
ο ταξικός πόλεμος,
δεξιοί κι αριστεροί
πλούσιοι και φτωχοί
τα βρήκαμε
ηλίθια γελώντας
μπροστά από τις οθόνες μας.

Σ’ αυτή τη χώρα,
όπως έγραψε κι ο Γιάζρα Χαλίντ,
δεν χωράνε μανιφέστα.
Ούτε και η ποίηση.

30/5/2024

*Σ’ αυτή τη χώρα δεν χωράνε μανιφέστα, στίχος από το ομώνυμο ποίημα του Γιάζρα Χαλίντ και την πρώτη του ποιητική συλλογή (Γκρόζνι, Εκδόσεις Υποκείμενο, 2016).

Ι

Ο καθρέφτης βάλθηκε να μου μιλάει
μαθαίνω τη γλώσσα του
χωρίς ευχαρίστηση
μα δε θα κρατήσει πολύ αυτό
ήδη άναψα ένα πρώτο τσιγάρο
και με τα συννεφάκια του καπνού
τον βλέπω να αλλάζει αρκετά
τις απόψεις του

ΙΙ

Είμαστε εμβόλιμοι σε κάποια πραγματικότητα;
Ή νομίζουμε πως είμαστε;
Ας μου πει κάποιος γι’ αυτή τη πραγματικότητα
τουλάχιστον

ΙΙΙ

Υποπτεύομαι τον εαυτό μου
για τόσα πολλά που
στο τέλος δεν τον αναγνωρίζω
Το ίδιο συμβαίνει και με τους γύρω μου, το ξέρω
Επιτέλους, ας βρεθεί κάποιος
να μας δώσει ένα
αληθινό όνομα
Θα έχει την αμέριστη ευγνωμοσύνη μας

Για την ώρα πάω έξω –
ν’ ατενίσω ξανά
το φεγγάρι