Tα ακόλουθα δύο ποιήματα γράφτηκαν προφανώς το διάστημα 1880-1900 από τον Πατρινό αναρχοσοσιαλιστή Bασίλη Δουδούμα (ή Δουδούμη, κατ’ άλλους), και αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν από τους εργάτες της εποχής εκείνης. Διατηρείται η ορθογραφία.

Σηκωθήτε

Aφ’ τον ύπνο τιναχθήτε και σκωθήτε στο ποδάρι
– δεν ακούτε της τρουμπέταις;
κάμετε τ’ αητού το μάτι, του φιδιού τη γληγοράδα
κ’ αφ’ τα στήθια σας μουγκρίχτε σα μουγκρίζει το λιοντάρι.
Ήρθ’ η ώρα, δεν ακούτε; όλοι απάνου στην αράδα
για σας σκίζουντ’ η τρουμπέταις.

Aφ’ την τσάπα μαυρισμένοι, στα πηγάδια, στον αέρα
– δεν ακούτε της τρουμπέταις;
Tόσα χρόνια σκάψε σκάψε ρέψανε τα κόκκαλά σας.
Tί π’ αντέχετε ακόμα; σηκωθήτε, είν’ ημέρα.
Ήρθ’ η ώρα, ζωή νέα για ν’ ανοίξουν τα τσαπιά σας,
σας φωνάζουν η τρουμπέταις.

Continue reading →

Αγριεύει ο τόπος μου
Σε αποκρούω Ελλάδα.
Η λογική σώνεται·
τί θ’ ακολουθήσει;
Αττική διαύγεια·
τί άλλοθι!
Τέλειωσέ με Θεέ μου. Συν   
άπειρο.
Τα μάτια μου τί μεταφράζουν;   
Ερήμωση.
Ροκανίζω μοίρα.

* Από την ποιητική συλλογή «Ερυθρογράφος» (1988). Από το βιβλίο: Νίκος Καρούζος, «Τα ποιήματα», τ. Β΄ (1979-1991), Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία, Αθήνα 1994, σελ. 488. http://alonakitispoiisis.blogspot.com/

Ο ηθοποιός που έφεραν για να τους διασκεδάσει
απήγγειλε και μερικά επιγράμματα εκλεκτά.
Η αίθουσα άνοιγε στον κήπο επάνω
κι είχε μιαν ελαφρά ευωδία ανθέων
που ενώνονταν με τα μυρωδικά
των πέντε αρωματισμένων Σιδωνίων νέων.
Διαβάσθηκαν Μελέαργος, και Κριναγόρας, και Ριανός.
Μα σαν απήγγειλεν ο ηθοποιός,
“Αισχύλον Ευφορίωνος Αθηναίον τόδε κεύθει”
(τονίζοντας ίσως υπέρ το δέον
το “άλκην δ’ ευδόκιμον”, το “Μαραθώνιον άλσος”)
πετάχθηκε ευθύς ένα παιδί ζωηρό,
φανατικό για γράμματα, και φώναξε`
“Α δεν μ’ αρέσει το τετράστιχον αυτό.
Εκφράσεις τοιούτου είδους μοιάζουν κάπως σαν λιποψυχίες
Δώσε – κηρύττω – στο έργον σου όλην την δύναμή σου
όλην την μέριμνα, και πάλι το έργο σου θυμήσου
μες στην δοκιμασίαν, ή όταν η ώρα σου πια γέρνει.
Έτσι από σένα περιμένω κι απαιτώ.
Κι όχι από το νου σου ολότελα να βγάλεις
της Τραγωδίας τον Λόγο τον λαμπρό-
τι Αγαμέμνονα, τι Προμηθέα θαυμαστό,
τι Ορέστου, τι Κασσάνδρας παρουσίες,
τι Επτά επί Θήβας – και για μνήμη σου να βάλεις
μ ό ν ο που μες στων στρατιωτών τες τάξεις, τον σωρό
πολέμησες και συ τον Δάτι και τον Αρταφέρνη.”

* Το πήρα από http://spinanelcuore.wordpress.com/

Η επανάσταση κοιμάται στο σαρκίο της
οι επαναστάτες σε χωματερές
τραγουδάνε τη διεθνή.
Τα παιδιά στα χαλίκια
μιας παραλίας αγνώστου
διαβάζουν το μέλλον
κι εγώ λογιστής πολυεθνικής
ζυγίζω στα χαρτιά μου $.

9-7-2000

* Αναδημοσίευση από το http://giorgosvlahos.blogspot.com/

(Επιλογή απ’ το έργο του, Κώστας Παπαθανασίου)

* Ξαφνικά,
ένα αφηνιασμένο άλογο
μπήκε στην αίθουσα.
Οι κυρίες ούρλιαξαν,
οι πολυέλαιοι έσπασαν.

Μες στο σκοτάδι,
κάποιος μας φίλησε τρελά.

Όμως,
οι πολυέλαιοι έλαμπαν,
οι κυρίες στροβιλίζονταν σιωπηλά,
και στη μέση ενός όμορφου λιβαδιού
ένα άλογο, κοιτούσε αδιάκριτα το σούρουπο.

Φρίκες 8/2/2010

Continue reading →

Μυθοπλασίες στη δυστοπία
τέχνη για επιβίωση
και τα μυαλά στα κάγκελα
του ανορθολογισμού

πόσο θ΄ αντέξεις
κρεμασμένος στα παρακλάδια
της μοντέρνας προϊστορίας

ξεγλυστρούν τα δευτερόλεπτα
λαιμητόμοι
στα υγρά πεζοδρόμια
της ξετρελαμένης έπαρσης

στα πλακόστρωτα
κείτονται οι αυλακιές
σαν αυτές που μας
παιδεύουν αιώνες τώρα
λαξεύοντας τις διαδρομές μας
χαράσσοντας τις βραγιές
στ’ ατελείωτο χωράφι
των σφυγμών μας…

23/7/2011

Επειδή μέρωσε βροχή και φώς μολύβι
είπα να μην πάω στη δουλειά,
να κάτσω εδώ να συγυρίσω το σπίτι
όπως τότε που σε περίμενα.
Και μη παρεξηγήσεις τα λόγια μου
να χαρείς. Διότι ο Ρωμαίος ποιητής
κάποτε φκήθηκε της καψερής του Λυδίας
μια νύχτα να την ακούσει να φρουμάζει σα φοράδα
στην παγωνιά μιας σκοτεινής καμάρας
στην αγορά, κράζοντας έρωτα,
και λέω ποιος ξέρει τώρα πού γυρνάς,
σε τι λερά στρωσίδια να βολεύεις
το γέρικο κορμί σου. Όμως μπορεί νά ΄χουν αλλιώς
τα πράγματα. Μπορεί να κάθεσαι
σε μια ωραία σάλα με τη φωτιά στο τζάκι
σπιθιριστή, να βλέπεις τηλεόραση.
Μόνο που ζωντανεύουνε παλιές αδικίες
κάθε φορά που κάθομαι χωρίς δουλειά,
που αργοξυπνά και στύβει φαρμάκι
μες στον καφέ μου το παλιό σου γινάτι.

* Από την ποιητική συλλογή “Δίψα”, εκδ. Πλανόδιον 2010

Κλείνεις τις ιδέες σου στα εκμαγεία της σοφίας
όπως κλείνεις τα χειμωνιάτικα ρούχα
στα μπαούλα με μπόλικη ναφθαλίνη.

Τις βγάζεις μόνο όταν θυμάσαι
της ένδοξές σου αγκιτάτσιες
τις παλιοκαιρίστικες
όταν ρητόρευες στις πλατείες
και στα πλακόστρωτα της ανάγκης.

Επιδιώκεις να ζήσεις μ’ αυτές
ως άλλοθι για τις αποτυχημένες
επαναστατικές σου απόπειρες.

Αλλά έτσι όπως έχεις στερέψει
και την τελευταία σταγόνα
προλεταριακού καύσιμου
περιφέρεσαι ολομόναχος
στις σύγχρονες εξεγέρσεις
για το μπάλωμα μιας κάλτσας
ή για τη χαμένη τιμή
του τάδε και της δείνα.

Το τραγούδι σου βράχνιασε πλέον
παρ’ όλα τα μαγικά σου τσιτάτα
και όντας σφόδρα αφελής
πασχίζεις να ανθοφορήσουν
οι ιδεολογικές σου εμμονές.