λιμάνι
και τριγύρω
άσπρα σπίτια

κι αν φυτεύαμε εδώ
το σπίτι
σαν φοίνικα μεγάλο;

\/

πικροδάφνες
κληματαριές
ευκάλυπτοι
ιβίσκοι

κιούπια με άνθη μέσα
γεράνια
γιασεμιά

Continue reading →

Πόσο μεστή η ώρα τούτη
που το λιόγερμα
χρυσίζει τα μαλλιά σου.
Η σκιά σου διαπερνά μ’ απαλότητα
το πρόσωπό μου.
Ανάλαφρα βήματα στο ξέφωτο της χαράς.
Ένα κομμάτι καυτής αγάπης
με μια πρωτόγνωρη θέληση.
Ένα χάδι στη στοργική
και γλυκιά προσδοκία.
Το άκουσμα μιας ζεστής μελωδίας.
Οι ψίθυροι της καρδιάς μας
που αναπαύονται ήσυχα στο φως του ήλιου.
Ένα τριαντάφυλλο στο πέτο
της χρυσοπόρφυρης δύσης.
Ένας αποχαιρετισμός στο σήμερα.
Κι ένα φιλί στο στόμα σου.

* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.

Ο Κώστας Δεσποινιάδης προσπαθεί να ασκήσει μια συνολική κριτική στην επικρατούσα απάτη. Ο ίδιος, σε συνέντευξή του, το έχει συμπυκνώσει στην εξής φράση: «Ολική αντιπαράθεση με το κυρίαρχο φαντασιακό». Τα δυο προηγούμενα βιβλία του με τίτλους «Φραντς Κάφκα – ο ανατόμος της εξουσίας» και «Πόλεμος και ασφάλεια – σχόλια στην εποχή της αντιτρομοκρατικής υστερίας» αντίστοιχα, μας δίνουν ακριβώς το στίγμα του και την οπτική του, όπως, βέβαια, και το ίδιο το «Πανοπτικόν» (εκδόσεις και περιοδικό). Στο «Νύχτες που μύριζαν θάνατο» συγκεντρώνει 18 κείμενά του που πρωτοδημοσιεύτηκαν σε γνωστά λογοτεχνικά περιοδικά της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας («Εντευκτήριο», «Ένεκεν», «Πλανόδιον») την περίοδο 2001–2010.

Continue reading →

Η ποίηση είναι προνόμιο. Η γλώσσα φιλοξενεί τον ποιητή. Ο ποιητής οφείλει την αποθέωση. Την εκπαρθένευση, δηλαδή, κάθε τεκμηρίωσης. Και αυτό γιατί ο ποιητικός λόγος βρίσκεται πάντοτε, λίγο ή πολύ, πιο μπροστά από την πιο πρόσφατη ερμηνεία του.

Για να μιλήσουμε για την σύγχρονη ποίηση και την κατάσταση στην Ελλάδα, κρίνεται αναγκαίο να επανέλθουμε, όσο βαρετό και αν είναι, στα απολύτως βασικά ζητήματα που μας έχουν κουράσει τα αυτιά και τα μάτια. Διότι μέσα στην κεκτημένη ταχύτητα του ανθρώπου να βγει μπροστά, αποδείχθηκε πως δεν βαστά η μνήμη του και πως δεν μαθήτευσε επαρκώς στα σημεία και τα τέρατα της γραφής.

Continue reading →

Ανατέλλεις απ΄τα μεσούρανα ή αναδύεσαι απ’ την άβυσσο ω ομορφιά;
Το βλέμμα σου καταχθόνιο και θείο,
ρίχνει συγκεχυμένα την ευεργεσία και το έγκλημα,
και μπορείς γι’ αυτό με το κρασί να συγκριθείς.

Περιέχεις μες στο βλέμμα σου τη δύση και την ανατολή.
Σκορπίζεις αρώματα σα δειλινό θύελλας.
Τα φιλιά σου είναι φίλτρο και το στόμα σου αμφορέας
που κάνουν τον ήρωα δειλό και το παιδί θαρρετό

Αναδύεσαι από τη μαύρη άβυσσο ή κατεβαίνεις απ’ τ’ άστρα;
Η μοίρα γοητευμένη ακολουθεί τα μεσοφόρια σου σα σκύλος
Σπέρνεις στην τύχη τη χαρά και τις συμφορές
Κι όλα τα διαφεντεύεις και τίποτα δε λογαριάζεις.

Βαδίζεις πάνω σε πεθαμένους, ω ομορφιά, που λοιδορείς.
Από τα κοσμήματά σου η φρίκη δεν είναι το λιγότερο θελκτικό.
Κι ο φόνος, ανάμεσα στα φτηνά αγαπημένα σου στολίδια,
πάνω στην καμαρωτή κοιλιά σου χορεύει ερωτικά…

Άχρωμες σκέψεις περιφέρονται αδιάφορα.
Πληγωμένα σώματα λικνίζονται ράθυμα
σε πίστες εφησυχασμού.
Είδωλα φιγουράρουν
σε καθρέπτες απατηλών ονείρων.
Τρέμουμε σύγκορμοι
στις άχαρες ροές μας,
στο ίδιο μας τ’ αντίκρισμα.
Φωνές εκτοξεύονται σαν ριπές από μοιρολόγια
τραγουδισμένα σε τόνους
δίψας και φυματίωσης.
Φουνταρισμένα μεθύσια
σε πέλαγα ψευτοηθικών.
Παίζουμε κρυφτούλι με τον εαυτό μας.
Ο αδυσώπητος πληθωρισμός
μιας υποκριτικής αγάπης
μας παίζει άσχημο παιχνίδι.
Λόγια που πνίγονται σε φωταγωγούς ειρωνείας.
Βλέμματα τραγικά σ’ ένα στυγνό αφύσικο.
Άψυχοι μέσα σε σωρούς ακαθόριστους
κι ευνουχισμένους ίσκιους παραμυθιών.
Σχοινοβασία σε σάπιο νήμα
καμουφλαρισμένης σιγουριάς.
Ισχνοί σαν κιτρινισμένες αποτυπώσεις.
Στήθια με πληγές μολυσμένες κι απροσδιόριστες.
Στόχοι φθαρμένοι και νωχελικοί.
Υποτιθέμενα χάδια
σε γκρίζες υποκριτικές μέρες.

* Από την ανέκδοτη συλλογή “Σκόρπια Ποίηση” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1980.