Ποίηση Μαρίας Σερβάκη

Posted by Το κόσκινο on

Αγόρια και κορίτσια μια φορά μια φορά
Ψυχή τα πένθη σου
Τους χτίσαν και τους θάψανε
Τους ντύσαν δενδρολίβανο κι αγερικό σκοτάδι
Κι ασύμπαντο μαγνάδι

Μια φορά μια φορά κι έναν καιρό
Αγόρια και κορίτσια κατρακυλούσαν τα βουνά
Στεφανωμένοι μάραθο στεφανωμένοι γέλια
Κι άφρισε νερό κόκκινο και νύχτωσε στ’ αμπέλια

Επιταχύνσεις σκοταδιού
Παλλινωδίες φεγγαριού
Μαύρο μαύρο πηχτό φαρμακερό
Πνίγει τις νεραϊδοπατρίδες
Πνίγει τους χαρταετούς
Μαύρο αφιονισμένο μαύρο του κατραμιού
Πνίγει και τ’ ακροκέραμο στα μύχια του βυθού

Ασώματή μου αγάπη στην άκρη τ’ ουρανού
Πένθος της νυχτερίδας
Παιδί του στεναγμού

Άνοιξη 2010 (;)

Κώστας Μπραβάκης, Η ζωή χωρίς τη Ζωή

Posted by Το κόσκινο on

Τι να ‘γινε κείνη η γειτονοπούλα
-Ζωή τη έλεγαν θυμάμαι-
που απ’ τα παπούτσια της τρέχαν φαντάροι
από τα δάχτυλά της χώματα
κι απ’ το βυζί της αστραπές;

Έπιασα κουμπαρά
μια-μια να φυλάω τις νύχτες
με τ’ αυτί στον τοίχο
μια μέρα είπε θα με πάρει στον οντά της
κι εγώ περίμενα το χτύπο
μια ολόκληρη ζωή

Continue reading →

Άννα Ιωαννίδου, Τρία ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

ΕΡΩΤΙΚΟ ΣΤΙΓΜΑ

Άφησες το στίγμα σου.
Αποτυπώθηκες ανεξίτηλα στο λευκό χαρτί.
Με σύμβολα κι εικόνες ζωγράφισα την μορφή σου.
H σκέψη σου πυρπόλησε την φαντασία
κι οι λέξεις ξεπήδησαν από την λάβα του έρωτα.

Continue reading →

Δημήτρης Δικαίος, Αδιέξοδο

Posted by Το κόσκινο on

Όμως,
δυσκολεύομαι,
μία γραμμή
επιτυχώς ν’ αποκληρώσω.

Τα αποσιωπητικά,
οχυρά φοβίας
και λοιπές κακοτεχνίες
έκφρασης στο αδιάβατο.

δικαία είναι
η αποβίβαση στο εφήμερο.

Υποδέχομαι
ερμηνείες χρέους σε ερείπια.

Αποσύρομαι,
γραφή ρυτιδιασμένη,
τόσο νέος,
δήθεν πλέον,
στο άψυχο σύρμα
της ακολουθίας των πράξεων.

Καλή αντάμωση.

* Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από το μπλογκ του Δημήτρη Δικαίου στο http://ddikaios.blogspot.com/search/label/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1%20%CE%AD%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82%202009

Ο δικός μου χρόνος

Posted by Το κόσκινο on

Γελούν οι φίλοι και προσπαθούν
να κρύψουν τους καημούς τους.
Τις νύχτες μαζεύουν δόξα κι αποτσίγαρα
ταξιδεύοντας σε άφωτα λιμάνια
σαν σκαριά που ξεβράζονται
σε θολές κι άναστρες αυγές.
Σκέφτονται, συζητούν και αναθεωρούν.
Φονικά στοιχειά τους βασανίζουν
και δαγκώνουν τα χείλη.
Ο δικός μου χρόνος μετριέται με πόνο
κομίζοντας μηνύματα και κρυφούς κώδικες
για δύο μάτια, για μια θάλασσα γαλάζια.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Μίλτος Σαχτούρης, Αστεροσκοπείο

Posted by Το κόσκινο on

Διαρρήχτες του ήλιου
δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα
δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός

Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι
δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν
παραμονεύουν
με μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια
με τ’ άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα
με τις πέτρες τών δειλών στα χέρια
παραμονεύουν σ’ άλλους πλανήτες το φως

Να πεθάνουν

Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ’ τ’ ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί

* Από τη συλλογή «Η πληγωμένη άνοιξη» (1948)

** Το ποίημα και οι φωτογραφίες αναδημοσιεύονται από το http://trenopoiisis.blogspot.com/2012/01/miltos-sachtouris.html

Τόλης Νικηφόρου, Μαθαίνω πάλι να διαβάζω

Posted by Το κόσκινο on

όπως σε σκοτεινό δωμάτιο
από τις χαραμάδες εισχωρεί
παρήγορη μια αχτίδα φως
και ξαφνικά στη μνήμη
μ’ ένα δειλό φτερούγισμα
αστράφτει το γαλάζιο
μαθαίνω πάλι να διαβάζω
τα μυστικά φωνήεντα στο άγγιγμά σου

το βλέμμα μου στο όνειρο
μαθαίνω πάλι να εμπιστεύομαι
στο μονοπάτι που ελίσσεται
ανάμεσα σε απαλές καμπύλες
ως τη διάφανη κοιλάδα της παλάμης σου

αυτός ο δρόμος δεν αρχίζει και δεν φτάνει
δεν έχει λύση το αίνιγμα
αυτή η ισόβια μαθητεία στο θαύμα

* Από το e-poema

Νίκος Καρούζος, Νεότερος

Posted by Το κόσκινο on

Ό,τι δείχνω είναι η ουράνια πηγή
με τον έρωτα
με τα στήθη
ό,τι δείχνω είναι η ουράνια επιστροφή
με γυμνά δάκρυα
με πόνο θησαυρισμένο στο βλέμμα
ο ποιητής είναι μια νύχτα στη θάλασσα.
Θεέ μου σε κυνηγώ
όπως παιδί τις πεταλούδες.
Θεέ μου σε κυνηγώ
όπως παιδί τους συνομηλικούς μου
στο δειλινό παιχνίδι.
Αισθάνομαι μόνος
αφού δεν υπάρχει δεύτερη ζωή ν’ αλλάξουμε
και το φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ίδιο.
Σύντροφε ουρανέ
άλλοτε η ελπίδα φεγγοβολούσε στα χέρια
κοιτάζω το σώμα βρίσκω τ’ όνειρο
πάει κ’ η αγάπη
χάνεται
σαν το νερό στην πέτρα.
Τι είναι πια ένα δέντρο τι είναι τ’ ασημένια φύλλα;
Μέσ’ στην ορμή της ερημιάς γινόμαστε διάφανοι

http://poetrybar.blogspot.com/2010/11/blog-post.html

Αναζητώ ένα ουρλιαχτό

Posted by Το κόσκινο on

Τώρα που στην αγρύπνια μου
ματώνουν οι αρτηρίες της καρδιάς
αναζητώ ένα ουρλιαχτό
σαν φλόγα αθωότητας
για να πυρπολήσω τους ορισμούς
και τα φαινόμενα των παραστάσεων.

* Από τη συλλογή “Γράμματα σε μια αγάπη” τα ποιήματα της οποίας γράφτηκαν στην Αθήνα στο διάστημα 1990-1992.

Γιάννης Λειβαδάς, Από μια εξαίσια μέρα που δεν άκουσες τι είπα

Posted by Το κόσκινο on

Μια είδηση ξεκολλά από των καιρών την ταπετσαρία, πέφτει και κυλάει κάτω από ζοφερά γραφεία.
Η Toyo Shibada εξέδωσε η ίδια την προσωπική της ανθολογία ποιημάτων στα ενενήντα εννιά της χρόνια και κυριολεκτικά (ξε)πούλησε ενάμισι εκατομμύριο αντίτυπα στη χώρα της, την Ιαπωνία. Σε μια αγορά που το πλαφόν των δέκα χιλιάδων αντιτύπων θεωρείται τρομερή επιτυχία.

Κάποιοι από τους τίτλους των ποιημάτων: «Ολων τα όνειρα είναι ισάξια», «Πάρ’ το χαλαρά», «Μη ζορίζεσαι και τόσο».

«Εφτασα ώς εδώ χάρη στην υποστήριξη της οικογένειάς μου, των φίλων μου, των νοσοκόμων και των γιατρών, μετατρέπω λοιπόν την ευγνωμοσύνη μου σε ποίηση για να τους πω ότι τους ευχαριστώ πολύ, είμαι στ’ αλήθεια ευτυχισμένη». Αυτά είναι τα λόγια που βγήκαν από το στόμα της.

Στο ποίημά της με τον τίτλο «Μυστικό» γράφει: «Αν και είμαι/ενενήντα οκτώ χρόνων/ερωτεύθηκα. Από την άλλη έχω/και όνειρα. Θέλω/να καβαλήσω ένα σύννεφο».

Continue reading →